Pro-Stalin nazi’s

Er is een verhaal dat de aanhangers van het stalinisme liever niet vertellen. Er was een naoorlogse Duitse neo-nazi party, die steun kreeg van de Sovjet-Unie. We praten hier over de ”Socialistische” Rijkspartij (SRP). Deze partij werd in oktober 1949 opgericht door ex-leden van de Nationaal-Socialistische Duitse Arbeiders Partij, die in mei 1945 verboden werd.  De SRP was echter niet anticommunistisch zoals de NSDAP was. Integendeel, de neo-nazi partij kreeg geld van Moskou om vooral anti-westerse propaganda te verspreiden!

Eind jaren 40 werd duidelijk dat er geen verenigd Duitsland zou komen. De westerse geallieerden wouden een streng anticommunistisch Duitsland en de Sovjets hadden liever een burgerlijk neutraal Duitsland. Joseph Stalin wou het land van zijn verslagen vijand gebruiken als bufferzone, tussen hem en het kapitalistische westen. Daarom steunde hij een verenigd Duitsland op burgerlijke grondslagen. Van een socialistische natie was geen spraken, dat wou Stalin niet. Zeker omdat dit verenigde Duitsland als bufferzone moest dienen!

Maar van een burgerlijk democratisch regime dat neutraal tegenover de USSR stond, wouden de westerse geallieerden niets weten. Moskou was de grote vijand van de ”vrijheid en de democratie” aldus de propaganda van Londen en Washington DC. Konrad Adenauer was door het westen aangesteld om de leider van een anticommunistisch Duitsland te worden. De conservatief was geen nazi aanhanger geweest en had het moeilijk gehad tussen 1933 en 1945. Adenauer behoorde tot de bourgeoisie van de Weimar Republiek. Zijn Centrumpartij was al behoorlijk anticommunistisch. Hoewel hij geen liefhebber was van het nazisme, poogde Konrad Adenauer wel voor een coalitieregering, tussen zijn partij en de NSDAP in de Duitse staat; Pruissen!

Toen de nazi’s in januari 1933 de macht grepen, werd zijn Centrumpartij verboden en al zijn bankgoederen bevroren. Adenauer leefde tussen arrestatie en vrijheid, bijna 12 jaar lang. De enigste rede waarom hij niet meteen in een concentratiekamp was gestopt, was omdat hij tot de bourgeoisie behoorde en zich niet enorm verzette tegen Hitler. Daarnaast had de nazi leider, bewondering voor het patriottisme en conservatisme van de oudere Adenauer!

Met de capitulatie van Nazi Duitsland, kon de conservatief weer rustig adem halen. Adenauer werd medeoprichter van de Christelijk Democratische Unie, een reactionaire conservatieve partij met een felle anticommunistische houding. Volgens de oude man (hij was 69) was vooral het harde Pruisische nationalisme, de oorzaak voor de opkomst van het nazisme. Daarmee probeerde hij het feit te maskeren dat het de Duitse kapitalisten waren die Hitler aan de macht hielpen, om vooral de sociaal democraten en met name de communisten tegen te houden!

Joseph Stalin moest niets van Adenauer hebben. Maar hij wist ook dat de Communistische Partij van Duitsland (KPD) behoorlijk zwak stond. Bij de eerste verkiezingen in de Bondsrepubliek op 14 augustus 1949 won de KPD slechts 5,7% van de stemmen. Hoewel de Duitse stalinisten alles deden wat Moskou beval, besloot Stalin om de ”Socialistische” Rijkspartij te steunen, een extreem rechtse organisatie van ex-nazi’s waaronder Otto Ernst Remer, Fritz Dorls en Gerhard Krüger. Die werden gesteund door Luftwaffe piloot; Hans-Ulrich Rudel, een Nazi held uit de Tweede Wereld Oorlog!

De KPD kreeg geen geld van de USSR, dit is opmerkelijk omdat de DDR wel veel geld zou doneren aan de Duitse Communistische Partij (DKP), die in 1968 opgericht werd. Maar in 1949 zag de Sovjet-Unie niets in de West-Duitse KPD, aangezien Moskou een burgerlijk neutraal Duitsland nastreefde. In Oost-Duitsland had Stalin de sociaal democraten gedwongen te fuseren met de KPD. Hieruit ontstond de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland, die de DDR zou gaan besturen. Maar in het westen weigerde de SPD om met de stalinistische KPD samen te gaan. Doordat dit mislukte besloot Moskou geen aandacht te schenken aan de West-Duitse communistische partij!

Dat de SRP geld kreeg was de rede waarom de neo-nazi’s geen anticommunistische propaganda voerde. Otto Ernst Remer deed niet eens moeite om zijn partij als vijand van het ”internationale Joodse bolsjewisme” af te beelden. Hij zei zelfs dat wanneer er een oorlog zou uitbreken tussen het westen en de USSR, de SRP de kant van Moskou zou kiezen. Hun leden waren zelfs bereid om Sovjet soldaten te helpen, zodra ze West-Duitsland waren binnen gevallen. Zelfs de KPD was niet zo openlijk pro-Moskou in hun verklaringen!

Konrad Adenauer moest niets hebben van de ”Socialistische” Rijkspartij, die openlijk Hitler verheerlijkte en ook nog eens de Sovjet-Unie van dienst wou zijn. Ze vormde daarmee het ultieme kwaad, in de ogen van de conservatief. Dus werd de gehele SRP op 12 september 1952 verboden. Ze was de eerste naoorlogse Duitse partij die door de regering verboden werd. De stalinistische KPD zou vier jaar later volgen. Maar zowel de SRP als de KPD vormde geen bedreiging voor de burgerlijke democratie. Adenauer verbood deze partijen omdat ze pro-Moskou waren en het westerse imperialisme afwezen!

In totaal zijn ongeveer 10.000 Duitsers lid van de SRP geweest. Dat waren bijna allemaal ex-leden van de NSDAP. Hun programma was bijna identiek aan dat van Hitler’s partij, met uitzondering dat de SRP niet deed aan anticommunisme. Wel stonden de neo-nazi’s voor een Groot Duits Rijk, als derde macht tussen het kapitalistische westen en het stalinistische oosten. De Duitse gebieden die Polen na 1945 gekregen had, moesten terug gegeven worden aan Duitsers vond de partij. Otto Ernst Remer was ook een Holocaust ontkenner en beweerde dat de Amerikanen, de gaskamers zelf gebouwd hadden om de Duitsers als massamoordenaars af te beelden!

Dat de stalinisten in Moskou geld doneerde aan een extreem rechtse partij, is pas bekend geworden na de ondergang van de USSR. Natuurlijk had men in de jaren 50 al wat vermoed, zeker omdat de SRP geen anticommunistische politiek voerde. Voor een neo-nazi partij was dat opmerkelijk, zeker omdat Stalin’s USSR voor de vernietiging van Nazi Duitsland had gezorgd. Voor de aanhangers van Moskou moet dit een bittere pil geweest zijn. Dat hun grote kameraad Joseph Stalin, geld schonk aan een partij die openlijk antisemitisch en nazistisch dacht!

Ook verdacht waren de verklaringen van SRP leider; Remer. Die bereid was om Sovjet soldaten de weg te wijzen en met open armen te ontvangen. De haat tegen het westerse kapitalisme was blijkbaar groter dan hun afkeer van het communisme. Dat Moskou de SRP financieel steunde was puur opportunisme. Stalin wou de neo-nazi’s gebruiken tegen de anticommunistische Konrad Adenauer.  Dat de West-Duitse overheid de SRP en later de KPD zou verbieden moet verrassend geweest zijn voor Moskou. In het geval van de KPD kwam het juist goed uit dat verbod want zo kon de Sovjet propaganda, West-Duitsland neerzetten als een ondemocratisch bewind!

Adenauer trad af als kanselier van de Bondsrepubliek op 16 oktober 1963. Zijn werk was volbracht, de bourgeoisie was weer aan de macht en het anticommunisme was sterk. West-Duitsland stond er economisch ook beter voor dan de Duitse Democratische Republiek. Hierdoor won de Christelijk Democratische Unie meer dan 50% van de stemmen en zou tot begin jaren 70 heersen. Echter hun autoritarisme en weigering om het Duitse volk te confronteren met hun misdaden, is de donkere zijde van Konrad Adenauer. Ook het feit dat hij ex-nazi’s opnam in zijn CDU, toont dat de conservatieve kanselier het verleden wou vergeten en dat was in dit geval behoorlijk fout!

Het verhaald van de ”Socialistische” Rijkspartij is opmerkelijk. Anti-westers waren ze zeker en dat dreef hun vermoedelijk in de handen van Moskou. Maar dat Stalin liever geld doneerde aan de SRP in plaats van de KPD, toont aan dat de antisemitische Stalin eigenlijk helemaal geen probleem gehad moet hebben met het nazistische gedachtegoed. Als we kijken naar Hitler en de Rode Tsaar dan blijkt, dat de Führer juist bewondering had voor het terreur van de stalinisten. Hoe Stalin alle Sovjet officieren had laten uitmoorden, vond Hitler behoorlijk goed. Aan het einde van zijn leven wenste de kleine korporaal dat hij het voorbeeld van Joseph Stalin had gevolgd; het uitmoorden van alle belangrijke officieren en generaals in het Duitse leger. Want die hadden hem verraden, aldus Adolf Hitler op 30 april 1945!

 

De Socialistische Rijkspartij werd in 1952 verboden. De Communistische Partij van Duitsland in 1956

De Socialistische Rijkspartij werd in 1952 verboden. De Communistische Partij van Duitsland in 1956

 

Advertenties