70 jaar PvdA verraad

De Partij van de ”Arbeid” is op 9 februari 1946 opgericht. Een fusiepartij die ontstond uit gematigde socialisten, liberalen en progressieve christenen.  De oude PvdA was een arbeiderspartij met een kapitalistisch bestuur. Zo pleitte men voor de nationalisatie van de belangrijke industrieën (met name de financiële sector) en vanaf 1977 zelfs voor de afschaffing van de monarchie. Onder Wim Kok zou de PvdA echter voorgoed afstand nemen van het socialisme en zelfs de sociaal democratie. 70 jaar is de partij anno 2016 en er is niets om trots op zijn!

Waarom 70 jaar verraad? Omdat de PvdA in feite altijd de kant van de heersende klasse heeft gekozen. Ze moet gezien worden als het ultieme compromis van de naoorlogse politiek. Kapitalisten en arbeiders zouden verenigd ten werk gaan om Nederland weer op te bouwen. De PvdA is in feite hun project geweest. Hoewel individuele PvdA’ers het vaak voor de arbeiders opnamen, stond de landelijke leiding liever in dienst van het kapitalisme. Zo voerde Willem Drees een imperialistische oorlog in Indonesië. Zijn doel was het om ”ONS Indië” veilig te stellen voor het Nederlandse kapitalisme!

In eigen land wordt Drees gezien als de vader van de verzorgingsstaat. De man die de sociale zekerheid introduceerde. Maar wat Drees deed in Indonesië bewijst zijn steun aan het imperialisme, met name het Nederlandse bedrijfsleven dat natuurlijk de kolonie niet wou verliezen. Dat de PvdA zich bereid toonde om het kapitalisme van dienst te zijn, maakte ook een einde aan het taboe waar de gematigde socialisten sinds 1918 in zaten. De kapitalistische politiek vertrouwde de sociaal democraten helemaal niet, zeker omdat Troelstra had geprobeerd een socialistische revolutie te ontketenen!

Drees verbrak dat taboe en maakte duidelijk dat de PvdA een kapitalistische partij was en bereid om compromissen te sluiten met partijen van de heersende klasse. De enigste groepering waar de PvdA tot 1994 niet mee in zee zou gaan waren de liberalen. Dat kwam omdat de VVD zich altijd fel tegen de principes van overheidscontrole over de economie uitsprak. Daarin stonden liberalen en sociaal democraten lijnrecht tegenover elkaar.  Met de christen democraten konden de sociaal democraten het beter vinden omdat die veel minder kapitalistisch dachten dan de liberalen (toen der tijd)!

Tot de jaren 60 was de Partij van de Arbeid een typische westerse sociaal democratische partij. Pragmatisch, anticommunistisch en een voorstander van de sociale markt economie. Maar een nieuwe generatie leden vond dat de partij meer linkser moest worden. Nieuw Links ontstond in 1966 en had stevige opvattingen zoals: Elk verkiezingsprogramma van de PvdA dient een minimum te bevatten, zonder de uitvoering waarvan de Partij van de Arbeid niet aan coalitiekabinetten zal deelnemen, het is wenselijk dat Nederland een republiek wordt zodra de regering van koningin Juliana eindigt, de belasting op erfenissen en schenkingen moet progressief oplopen en boven de honderdduizend gulden negenennegentig procent bedragen!

Willem Drees was niet gediend van deze opvattingen. Voor hem waren ze te radicaal en niet uitvoerbaar. Hij verliet daarop de PvdA in 1971 om nooit meer terug te keren. De oude Drees maakte het tijdperk van Wim Kok nog mee. Toen deze klassenverrader aan de macht van de partij kwam was Drees, 96 jaar oud. Kok was net als de eerste sociaal democratische premier, pragmatisch en boven alles bereid om het kapitalisme van dienst te zijn. De opvattingen van Nieuw Links werd dan ook opzij gezet door Kok!

Joop de Uyl wordt gezien als de meest linkse premier van Nederland. Deze sociaal democraat werd in 1966 partijleider en bleef dat tot 1986 toen Kok het overnam. Den Uyl was een idealist, die vermoedelijk nog geloofde in het socialisme. Maar omdat zijn partij altijd sociaal democratisch is geweest, moest hij denken binnen de beperkte wegen van de burgerlijke politiek. Compromissen sluiten met christen democraten waren aan de orde en dat hield in, kapitalistische politiek steunen. Ook was het Joop den Uyl die het koningshuis boven water hield. De Lockheed-affaire dreigde te eindigen in een constitutionele crisis, maar de Schoft van Oranje (Bernhard) werd gered door de PvdA. Niet alleen van Lockheed had de prins steekpenningen aangekomen, ook Northrop gaf hem geld. Maar deze tweede ”incidenten” werden geheim gehouden voor het Nederlandse volk, door de premier!

De christen democraten waren niet tevreden met de linkse Den Uyl. Dus nadat het eerste kabinet zijn periode had afgemaakt, gingen de christenen liever in zee met de liberalen. Dat was een grote klap voor de PvdA, die tot 1989 niet meer aan de macht zou komen. Rechtse sociaal democraten waaronder Wim Kok, vonden dat het te linkse programma van de partij schuldig was. De PvdA moest gaan ”moderniseren” en haar socialistische veren voorgoed opzij zetten. Deze rechtse ”logica” werd gelooft, Kok werd in 1986 aangesteld als partijleider. Hij geloofde niet in confrontaties met de kapitalisten, maar overleg en compromissen. Onder zijn leiding kreeg het neoliberalisme vat op de Partij van de Arbeid, dat begon in 1989 met het laatste kabinet van Ruud Lubbers!

Lubbers was een christen democraat, die aan de wieg stond van het neoliberalisme. Hoewel Wim Kok het systeem zou invoeren en diens privatiseringspolitiek zou steunen, was het Ruud Lubbers die de grondbeginselen legde. Het begon met de verlaging van de belastingen voor de rijken, die hoefde -12% minder inkomstenbelasting te betalen. In 1991 werd de WAO ontmanteld en twee jaar later begon de overheid met de privatisering van de sociale zekerheid. Bedrijven mochten gaan concurreren om de zorg van mensen!

Nadat het kabinet Lubbers ten einde was, maakte Wim Kok bekend met de VVD en D66 te gaan regeren. Dat was een shock voor velen, want de liberalen waren altijd felle tegenstanders geweest van de sociaal democratie. Maar doordat de sociaal democraten steeds rechtser werden, konden zich de (neo)liberalen van VVD en D66 wel vinden in koers van Kok. Met het aantreden van het eerste Paarse kabinet ging men snel te werk. De Nationale Spoorwegen moest commercieel gaan werken, dat zou de kosten verlagen en ook meer efficiëntie bevorderen. Het spoorbedrijf werd daarnaast opgesplitst in twee bedrijven; Nationale Spoorwegen en ProRail!

In 1996 werden de Ziektewet en het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds geprivatiseerd. Twee jaar volgende de liberalisatie van de energiemarkt. In 2001 verlaagde het tweede Paarse kabinet, de inkomstenbelasting voor de rijken van 60% naar 52%. Volgens neoliberale logica zou alles beter en goedkoper worden. Anno 2016 weten we wat de resultaten van dit catastrofale beleid zijn. Maar Wim Kok had daar geen interesses in, nadat hij zijn taak voor het kapitalisme had voltooid vertrok de ex-vakbondsleider en ging werken als commissaris voor grote bedrijven waaronder Shell. Daar keurde hij enorme bonussen goed, bonussen van directeuren die hij ooit bevocht. Wim Kok is daarmee het boegbeeld van verraad der Nederlandse sociaal democratie!

Wouter Bos werd de nieuwe leider van de PvdA. Deze rechtse sociaal democraat was opgevoed door VVD icon; Gerrit Zalm. Bos werkte namelijk voor Zalm als Staatssecretaris van Financiën van 2000 tot 2002. Toen Wim Kok de politiek verliet, nam Wouter Bos het over. Hij vond dat politiek links moest proberen om het bedrijfsleven voor zich te winnen. Hiervoor diende men natuurlijk aan de eisen van de kapitalisten te voldoen. Dus steunde de PvdA bijvoorbeeld: De invoering van de Wet Werk en Bijstand, het verlagen van de Vennootschapsbelasting, invoering collegegelddifferentiatie voor de tweede studie en ze steunde een beperking op AOW-toeslag voor partners!

De verkiezingen van 2006 waren een flinke klap voor de PvdA. Ze verloren bijna 10 zetels en Wouter Bos moest zijn nederlaag toegeven. Toch zou de partij aan de macht komen, omdat het CDA een betere coalitiepartner wou dan de VVD. Een grote winnaar van de verkiezingen was de Socialistische Partij, een ex-maoïstische partij die nu een linkse sociaal democratische visie propagandeerde. De SP won 25 zetels en Jan Marijnissen wou dolgraag meeregeren. Maar CDA en PvdA moesten daar niets van weten. Daarnaast vonden ze dan Marijnissen te weinig water bij de wijn deed en niet bereid was om het kapitalisme goed te dienen. Dus mocht de SP niet meeregeren en de kapitalistische media legde de schuld vooral bij Marijnissen neer!

Revolutionair socialisten zeiden dat de SP beter oppositie had kunnen voeren dan pogingen te doen om in een kapitalistische regering te komen. Maar Jan Marijnissen was zo onder de indruk van de Noorse; Socialistische Linkse Partij, die was namelijk in 2005 toegetreden tot de regering in Noorwegen. Wat Marijnissen niet verteld is dat de gematigde socialisten daar flink gestraft werden. De Noorse SV won in 2001 meer dan 12,5% van de stemmen. Echter vlak voor de verkiezingen in 2005 maakte men bekend deel te willen worden van de (onpopulaire) sociaal democratische regering. Hierdoor verloren ze al 3,5% van hun stemmers. Toch werd de SV lid van de regering en moest neoliberaal beleid steunen. Want ook in Scandinavië sloeg het neoliberalisme toe. Bij de volgende verkiezingen in 2009 verloor de Socialistische Linkse Partij meer dan -2,5% en vier jaar later nog eens -2,1%. Tegenwoordig heeft de partij waar Marijnissen zo trots op was, nog maar 4,1% van de Noorse stemmers achter zich. Een duidelijk resultaat van hun drang naar ”regeringsverantwoordelijkheid” onder het kapitalisme!

Bos werd Minister van Financiën en Vicepremier onder Jan Peter Balkenende. Toen de economische crisis in 2008 losbarstten nam de PvdA minister het besluit om het bankenwezen te redden. Hij nationaliseerde de bank Fortis en ook de ABN-AMRO werd staatsbezit. Echter deze tactiek had niet het doel om de bank sector aan banden te brengen. Nee, de verliezen moesten betaald worden door de gemeenschap en de winsten bleven veilig voor de banken zelf. Zodra ABN weer winstgevend was (gezond) zou de staat de bank weer privatiseren. In feite dokken Nederlandse arbeiders dus voor de fouten van de bankiers en dankzij Wouter Bos werd ons belastinggeld gebruikt om hun te redden. De staat had alle banken en financiële instellingen moeten nationaliseren en plaatsen onder arbeiderszelfbestuur. Maar dat zou een PvdA minister nooit durven doen, zeker niet omdat hun bazen in het bedrijfsleven dan moord en brand zouden schreeuwen!

Wie werd de nieuwe topman van het genationaliseerde bedrijf Fortis? Niemand minder dan de leermeester van Wouter Bos; Gerrit Zalm, neoliberaal en ex-Minister van Financiën onder Wim Kok. Ook de ABN-AMRO bank kwam onder bestuur van Zalm te staan. Zijn taak was om de twee staatsbanken ”gezond” te maken, dat hield in personeel ontslaan en de werkdruk opvoeren. Bos liet duidelijk merken dat de redding van de banken enkel en alleen ten goeden moest komen aan het bedrijfsleven. Revolutionair socialisten bekritiseren daarom de handeling van de voormalige minister om met belastinggeld banken te redden. De kapitalistische media snapte deze stelling niet. ”Socialisten zijn voor staatsbanken?” Brulde domme journalisten die niets snappen van revolutionair socialistische opvattingen. Wij zijn voor staatsbezit van de bankensector, maar niet dat de winsten in privé bezit blijven en dat de verantwoordelijken ongestraft blijven. Dat een neoliberaal aan de top van de staatsbanken wordt gezet is ook een typische handeling van een regering, die volledig in dienst staat van het kapitalisme!

Het einde van het kabinet Balkenende 4 kwam in februari 2010, toen het CDA en PvdA het niet eens konden worden over de kwestie Uruzgan. Het ging hier over het besluit om langer in Afghanistan te blijven, met name in de provincie Uruzgan. De PvdA wou dat Nederland in 2010, zich terug trok uit het land. Maar het CDA (dat volledig trouw was aan de Amerikanen) wou juist opties open houden om langer te blijven. Wouter Bos wist dat de verkiezingen eraan kwamen en dat het slecht zou uitpakken voor de PvdA als hij zou toegeven aan de eisen van het CDA. Dus liet hij het kabinet vallen en werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven!

Die werden gewonnen door de VVD en met name door de racistische; Partij voor de ”Vrijheid” geleid door Geert Wilders. De neoliberalen voelden zich versterkt en gingen in gesprek met het CDA om een regering op te stellen. Wilders werd ook uitgenodigd en leek deel te worden van de regering. Maar de PVV baas bedacht zich toen hij merkte dat de politiek van Rutte, vooral gericht was tegen zijn electoraat (een deel van de arbeidersklasse). Onder het mom dat hij de ouderen niet wou raken, trok de PVV zich terug uit de formatiegesprekken. Echter Wilders beloofde het demissionair kabinet te steunen in het parlement. Dus werd Mark Rutte premier van Nederland en kon met PVV steun vanuit de Tweede Kamer, toch neoliberale politiek worden gevoerd!

De PvdA kwam in de oppositie en Wouter Bos verliet de politiek. Hij werd opgevolgd door de voormalige burgemeester van Amsterdam: Job Cohen. De brave Cohen was echter totaal niet geschikt als oppositie leider. Hij was te gematigd, te braaf en deed weinig om het neoliberale kabinet aan te vallen. Na twee jaar werd duidelijk dat de PvdA stemmen dreigde te verliezen aan de SP. Emile Roemer was de nieuwe SP leider en ondanks zijn beperkingen toch strijdbaarder dan Job Cohen. De kapitalistische media zag de ellende al aankomen, een grote SP zou het kapitalisme kunnen bedreigen. Dus moest de PvdA met een pseudo-linkse leider komen, die linkse taal kraait maar bereid is om rechts te regeren. Een soort Joop Den Uyl maar met een Wim Kok mentaliteit, dat was Diederik Samsom!

Samsom wist door te breken door strijdbaar tegen de VVD te zijn. Hij wist tijdens lijsttrekkersdebatten goed uit zijn woorden te komen en de kapitalistische media zette hem meteen neer als de leider van links tegen de rechtse Mark Rutte. Ook al was Emile Roemer de werkelijke linkse leider, hij werd door zijn slappe houding van de kaart geveegd. Daarnaast had de SP de media tegen zich, die Samsom als links profileerde. Ook de PvdA wees er steeds op, dat arbeiders massaal op Samsom moesten stemmen om de VVD te verslaan. Dat was de propaganda van de sociaal democraten, men moest strategisch stemmen en dan wel op de PvdA!

Revolutionair socialisten waarschuwde hier tegen. Want wij wisten precies hoe de PvdA in elkaar zat. Maar de charismatische Diederik Samsom, wist oude PvdA stemmers weer terug te winnen. De verkiezingen van 2012 waren een enorme overwinning voor de sociaal democraten. Ze wonnen 24,85% van de stemmen, maar konden de rechtse VVD niet verslaan. Toen liet Samsom zijn echte gezicht zien, hij ging met Mark Rutte in zee en liet zijn PvdA weer ”regeringsverantwoordelijkheid” nemen voor neoliberaal beleid!

Je kunt Mark Rutte weinig kwalijk nemen. Hij is een neoliberaal en gelooft dat de arbeiders moeten boeten voor de fouten van het kapitalisme. We weten allemaal dat de VVD een rechtse partij is van kapitalistische uitbuiters en individualistische types, die heilig geloven in de absolute vrije markt dictatuur. Daarom is het logisch dat een rechtse partij, beleid voert dat ten goeden komt aan het bedrijfsleven, met name de klasse der kapitalisten. Dat de PvdA hun steunt kunnen veel arbeiders nog steeds niet geloven. Hoe komt dat? Na 30 jaar moet toch duidelijk worden dat de Partij van de Arbeid, de werkende klasse verraden heeft?

Probleem is dat er geen socialistisch alternatief bestaat op de sociaal democratie. GroenLinks is geen socialistische partij en de SP van Emile Roemer, probeert juist wanhopig om deel van het systeem te worden. Er is geen strijdbare partij voor de arbeidersklasse die zich voor het socialisme wil inzetten. Dit is een oorzaak waarom veel PvdA stemmers nog in de illusie geloven dat hun partij links is. Dat beeld wordt ook versterkt door de media, die de PvdA als linkse partij omschrijft!

70 jaar na de oprichting heeft de partij geen rede om trots te zijn. De sociale zekerheid die ze na 1945 hebben ingevoerd, brokkelen de sociaal democraten net zo makkelijk weer af. In de peilingen staat de PvdA er zeer slecht voor, het lijkt alsof hun achterban eindelijk begrepen heeft wat het echte gezicht van de sociaal democratie is. Jammer is wel dat de SP hun stemmen niet wint. Het zijn vooral D66 en de PVV die enorm veel ex-PvdA stemmers winnen!

Hoe kan de SP die stemmers winnen? Daarvoor moet de partij stand nemen van de sociaal democratie en een strijdbare houding aannemen. Geen compromissen met kapitalistische partijen, geen verantwoordelijkheid voor neoliberaal beleid. Daar moet de SP zich op richten en ze moeten duidelijk maken wat een socialistisch alternatief inhoudt. Maar dat is nu precies wat er mis is met deze ”Sociaaldemocratische” Partij. Er wordt niet gepraat over socialisme, laat staat over een socialistische maatschappij. Veel partijleiders noemen zich al liever sociaal democraat dan socialist, wat helaas bevestigd dat de SP een sociaal democratische partij is geworden!

Veel PvdA leden zijn idealistisch en geven aan lid te zijn, omdat ze geloven in eerlijkheid en solidariteit. Maar die beginselen heeft de sociaal democratie 30 jaar geleden opzij gezet. Wie nog wil geloven in eerlijkheid en solidariteit kan beter lid worden van de SP. Natuurlijk is er bij de SP ook veel mis, neem hun bureaucratische houding tegenover kritische socialisten en de verrechtsing in een sociaal democratische partij. Maar in tegenstelling tot de PvdA, is de SP nog geen elitaire partij van hypocrieten en klassenverraders!

 

De PvdA ziet zichzelf nog als rode partij, terwijl ze dat al 30 jaar niet meer zijn!

De PvdA ziet zichzelf nog als rode partij, terwijl ze dat al 30 jaar niet meer zijn!

 

Advertenties