De blokpartijen van de DDR

Om de schijn hoog te houden dat de Duitse Democratische Republiek (1949-1990) een democratie was, waren naast de stalinistische SED ook andere partijen toegestaan. Deze blokpartijen waren echter niet onafhankelijk en speelde een ondergeschikte rol aan de stalinisten. Toch zijn de blokpartijen na de ondergang van de DDR deel geworden van de burgerlijke democratische partijen. Hun leden die jaren participeerde in de overheid van de DDR, zitten nu trots binnen partijen zoals de CDU en FDP. Terwijl deze rechtse partijen een harde antisocialistische koers volgen, negeren ze volledig dat de blokpartijen die zich bij hun aansloten na 1990, mede verantwoordelijk waren voor het Oost Duitse stalinisme!

Oost Duitsland had vijf legale politieke partijen

  • De Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED)
  • De Christen Democratische Unie (CDU)
  • De Liberaal Democratische Partij van Duitsland (LDPD)
  • De Nationaal Democratische Partij van Duitsland (NDPD)
  • De Democratische Boeren Partij van Duitsland (DBPD)

Maar omdat deze partijen allemaal lid moesten zijn van het Nationale Front (NF), hadden ze weinig in te brengen. Het NF was een SED massa organisatie waarin zij de baas waren. De blokpartijen moesten ook allemaal loyaal zijn aan de ”socialistische” koers van het land. Zeker nadat de DDR in 1967 een ”socialistische grondwet” kreeg waarin de SED als leidende kracht werd genoemd!

De CDU moest een stem geven aan de christenen, de LDPD moest de schijn hoog houden een liberale partij te zijn, de NDPD was de partij van Duitse nationalisten meestal ex-soldaten uit de Wehrmacht en de DBPD was de partij van de ”socialistische” boeren. Leiders van de blokpartijen waren allemaal trouw aan de lijn van de SED en mochten daarom deelnemen aan het landsbestuur, ook al waren ze niet direct lid van de stalinistische partij!

Na de dood van DDR president; Wilhelm Pieck in 1960, werd de Staatsraad in het leven groepen. Deze raad verving de functie van Pieck als collectief staatshoofd van de DDR. Tot 1967 had het land een grondwet gehad, die vooral burgerlijk-democratisch van aard was. De DDR was opgebouwd volgens de principes van de Weimar Republiek, dat zag je vooral aan het feit dat deze ”arbeiders en boeren staat” wel een president bezat, een burgerlijk instituut. SED leider Walter Ulbricht besloot na de dood van Pieck om de DDR een collectief staatshoofd te geven in vorm van de Staatsraad met zichzelf (en later Erich Honecker) als voorzitter!

Ulbricht had zes vice voorzitters, dat waren leden van de blokpartijen. De Liberaal Democratische Partij van Duitsland had zelfs de ”eer” om onder Ulbricht, twee vice voorzitters te leveren. Toch zou de SED in volledige controle blijven, want de stalinisten behielden de meerderheid van leden in de raad. Interessant is wel dat ook een lid van de ”Vrije Duitse Vakbondsfederatie” zit nam in de Staatsraad. Ook de Cultuurbond was vertegenwoordigd onder Walter Ulbricht!

De laatste Staatsraad werd in 1986 gevormd. Toen was Erich Honecker al bijna 15 jaar voorzitter. Hij werd in oktober 1989 opzij gezet. Uiteindelijk koos de Staatsraad haar laatste voorzitter, een lid van de Liberaal Democratische Partij van Duitsland. Manfred Gerlach was de laatste stalinistische leider van de DDR, ook al behoorde hij tot een liberale partij. Na de eerste (en laatste) vrije verkiezingen werd de Staatsraad afgeschaft. Sabine Bergmann-Pohl werd in april 1990, president van de Volkskamer en daarmee staatshoofd van de DDR!

Met de opening van de Berlijnse Muur kwam ook een einde aan het Nationale Front. De blokpartijen die jaren het SED regime hadden gesteund, konden nu vrij gelaten worden. De CDU sloot zich aan bij de West Duitse; Christen Democratische Unie (CDU), de LDPD werd deel van de (neoliberale) Vrije Democratische Partij (FDP), ook de NDPD werd deel van de West Duitse liberale partij. Nadat de SED het dogmatische stalinisme opzij had gezet, veranderde men van naam. Eerst noemde de partij zich nog Socialistische Eenheidspartij van Duitsland – Partij van het Democratische Socialisme (SED-PDS). Maar al snel werd duidelijk dat de naam SED te negatief was. Dus werd op 4 februari 1990 gekozen om alleen nog de naam PDS te dragen!

De West-Duitse politieke partijen verwelkomde de oude blokpartijen. Christen democraten en liberalen hadden blijkbaar geen problemen met deze mensen, die toch het ”socialisme van de DDR” (zoals de kapitalistische media het noemt) door dik en dun steunde. CDU en FDP voeren al jaren een felle antisocialistische koers en bekritiseren via de media, de opvolger van de SED/PDS voortdurend. Die Linke is sinds 2007 gevormd en de huidige naam van de PDS en een linkse afsplitsing van de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland!

Veel leden van de christen democratie en het (neo)liberalisme, brullen maar al te vaak dat Die Linke geen democratische partij zou zijn. Ze baseren zich dan op het feit dat veel leden nog behoorde tot de rangen van de SED en PDS. Het is inderdaad waar dat van de 60.000 partijleden van Die Linke, de meerderheid nog uit de DDR tijd stamt. Maar om dan een smerige antisocialistische hetze te voeren is behoorlijk hypocriet. Zeker omdat veel regeringsfunctionarissen van de DDR uit de blokpartijen, gewoon overgestapt zijn. Bijvoorbeeld Sabine Bergmann-Pohl, de laatste DDR leidster. Zij werd in 1981 lid van de Christen Democratische Unie, de blokpartij die zich beweerde te baseren op een christelijk socialisme!

Na de opening van de Berlijnse Muur draaide de CDU volledig naar rechts. Van hun ”christelijk socialisme” was niets meer over. Nee, de CDU nam het programma van de West-Duitse CDU over en werd conservatief rechts. Men steunde bondskanselier Helmut Kohl en de Duitse eenwording onder het kapitalisme. Ook de LDPD en NDPD lieten hun ”socialistische” opvattingen meteen vallen, nadat Erich Honecker afgezet was. De blokpartijen wisten niet hoe snel ze de ideologie van hun West-Duitse partijen moesten overnemen. Natuurlijk waren die heel positief over het feit dat CDU, LDPD en NDPD een verenigd kapitalistisch Duitsland nastreefde!

De DBPD (boerenpartij) draaide ook naar rechts en beweerde in 1990 een agrarische sociaal democratische partij te zijn. Toch sloot de partij zich na de eenwording aan bij de West Duitse: CDU. Dat diezelfde CDU steeds beweert dat leden van Die Linke, niet democratisch zouden zijn omdat die (deels) positief over de DDR denken is hypocriet. Want bijna alle leden van de Oost Duitse blokpartijen, hebben hun thuis gevonden in de burgerlijke partijen van de BRD. Natuurlijk zullen deze Oost-Duitsers binnen partijen zoals de CDU en FDP beweren dat de DDR het ”ultieme communistische kwaad” voorstelde, maar ze hebben dat kwaad wel gesteund. Wie lid was van de blokpartijen steunde in feite gewoon het SED regime tot 1989!

Dat is het hypocriete verhaal, want volgens rechtse partijen zoals de CDU en FDP zijn alle ex-SED’ers foute mensen. Ze verzwijgen dat de foute blokpartijen allemaal opgenomen werden in hun partijen. Dat de christen democratie daarnaast na 1945 een toevluchtsoord werd voor ex-nazi’s is ook een verhaal apart. Door het wrede anticommunisme dat Konrad Adenauer uitstraalde, konden veel ex-leden van de Nationaal Socialistische Duitse Arbeiders Partij zich wel vinden in de CDU. Daarnaast deden de christen democraten geen moeite om de ex-nazi’s te confronteren met hun misdaden. Pas in de jaren 60, zou West Duitsland zich bezig gaan houden met hun wrede geschiedenis. Maar dat is niet dankzij de CDU gebeurd!

Blokpartijen bestaan ook in de Volksrepubliek China. Net als in de Duitse Democratische Republiek moeten de Chinese blokpartijen deel zijn van het front gedomineerd door de heersende stalinistische partij. Men noemt deze partijen dan de ”Democratische Partijen van het Verenigde Front”. China heeft meer dan negen legale politieke partijen en organisatie. De grootste is de neoliberale; Chinese ”Communistische” Partij. Een ex-maoïstische partij die in de laatste 30 jaar volledig naar het rechtse spectrum opschoof. Naast de 70 miljoen leden van de CCP zijn er ook nog de volgende blokpartijen:

  • Het Revolutionaire Comité van de Chinese Kwomintang
  • De China Democratische Liga
  • De China Democratische Nationale Constructie Associatie
  • De China Associatie voor de Promotie van de Democratie
  • De Chinese Boeren en Arbeiders Democratische Partij
  • De China Partij voor Publiekelijk Goed
  • De 3 september  Gemeenschap
  • De Taiwan Democratische Zelfbeschikkingsliga

Net als in de DDR spelen deze partijen geen onafhankelijke rol. Ze zijn onderschikt aan de Chinese ”Communistische” Partij die net als de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland, de grondwettelijke machthebber is/was. Aanhangers van het stalinisme beweren altijd dat hun landen ”democratisch” van aard waren, omdat er meer dan één partij participeerde in het staatsbestuur. Maar dat haalt niet weg dat dit allemaal toneelspel was. Ook Vietnam kende het concept van blokpartijen. Zo werkte de communistische partij (stalinisten) samen met een democratische partij (progressieve bourgeoisie) en een socialistische partij (gematigde socialisten) in het Vietnamese Vaderland Front. In 1988 vonden de stalinisten dat de blokpartijen geen nut meer hadden en ze werden gedwongen om zich op te heffen!

Revolutionair socialisten denken dat de stalinisten deze blokpartijen alleen toelieten om de schijn van een democratie hoog te houden voor de westerse media. Dat alleen leden van communistische partijen die onzin geloofde is wel duidelijk. Niemand in de democratische landen is ervan overtuigd dat de Volksrepubliek China een ”Volksdemocratie” is omdat er negen verschillende politieke partijen actief zijn!

De grondwet van Cuba maakt het niet illegaal voor oppositie groepen om te bestaan. Ze mogen alleen geen kandidaten selecteren voor verkiezingen. Ook de Communistische Partij van Cuba mag dat niet doen. Alleen bepalen aanhangers van de communistische partij wel wie mee mag doen met de verkiezingen. Wie kritiek heeft op de overheid wordt als ”contrarevolutionair” geweigerd en zo blijven de stalinisten elke verkiezing winnen, op het eiland!

Blokpartijen hebben in het stalinisme altijd de schijn moeten spelen van politieke partijen met iets aangepaste ”socialistische” opvattingen, ten opzichten van de heersende communistische partij. Die opvattingen moesten wel binnen de lijn van het ”reëel bestaande socialisme” blijven. De wrede stalinistische monarchie in Noord Korea heeft ook twee blokpartijen. Die zijn verenigd in het Democratische Front voor de Vereniging van het Vaderland. Je hebt de Chondoistische Chongu Partij, een religieuze partij en de Koreaanse Sociaal Democratische Partij. Echter de twee blokpartijen zijn onder gesteld aan de heersende Arbeiders Partij van Korea, met name de Kim dynastie die tegenwoordig geleidt wordt door Kim Jong Un!

In een toekomstige socialistische samenleving zijn blokpartijen niet van toepassing. Burgerlijke partijen zullen nog wel blijven bestaan en getolereerd worden, zolang deze partijen niet met geweld zullen proberen de macht van de arbeidersklasse te breken. Revolutionair socialisten zijn aanhangers van een socialistische democratie waarin arbeidersraden aan de macht zijn. Wij verwerpen het stalinistische idee van de ”volksdemocratie” en diens blokpartijen. De DDR blokpartijen zijn na 1990 allemaal deel geworden van kapitalistische politieke partijen en steunen nu braaf het neoliberalisme. Het enigste lichtpuntje is dat de neoliberale FDP bij de laatste verkiezingen geen zetel gewonnen heeft, zij het dat de kiesdrempel in Duitsland wel 5% is!

 

Partijdag van de Christen Democratische Unie in de DDR.

Partijdag van de Christen Democratische Unie in de DDR

Advertenties