Nazarbayev’s regime

Weinigen zullen hem kennen, de Kazachse dictator Nursultan Nazarbayev. Sinds 1991 is hij president van de Republiek Kazachstan, een voormalige Sovjet republiek. Nazarbayev was al in juni 1989 aangesteld als leider van de Communistische Partij van Kazachstan. De Kazachse leider steunde Sovjet president Micheal Gorbachev, maar dat kon de ondergang van de Sovjet-Unie niet tegenhouden. Nazarbayev liet verkiezingen uitschrijven met zichzelf als enigste kandidaat voor het nieuwe presidentschap. Toen de USSR uit elkaar viel was hij de absolute leider van de Kazachse Socialistische Sovjet Republiek, die meteen hernoemt werd in Republiek Kazakstan! 

Al 27 jaar zit Nursultan Nazarbayev in een leiding gevende positie van zijn land. Eerst als generaal secretaris van de communistische partij en later als president van het land. Net als veel voormalige Sovjet leiders, begon Nazarbayev als eenvoudig partijlid in de toenmalige Kazachse Socialistische Sovjet Republiek. In de jaren 60 klom hij op in de jeugd organisatie van de CPSU (Communistische Partij van de Sovjet-Unie). Met 22 jaar werd Nursultan Nazarbayev volwaardig lid van de partij. Net als de meeste jongeren deed men dit niet uit idealisme. Alleen door lid te worden van de CPSU kon je carrière maken binnen het stalinisme!

In de jaren 70 werkte de bureaucraat Nazarbayev zich omhoog. Hij was leider van verschillende lokale partijafdelingen en kreeg zo de reputatie van een loyale aanhanger van de CPSU en het marxisme-leninisme (stalinisme). Begin jaren 80 was de 34 jarige Nursultan Nazarbayev een top bureaucraat. Na 22 jaar van trouwe dienst werd hij in 1984 aangesteld als minister president van de Kazachse Socialistische Sovjet Republiek. Hij werkte onder generaal secretaris Dinmukhamed Konayev, die daarnaast ook voorzitter was van de Ministerraad van Sovjet Kazachstan!

Konayev was een corrupte leider die al 22 jaar zich zelf verrijkte en valse rapporten naar Moskou stuurde omtrent de (slechte) economische ontwikkelingen. De Kazachse corruptie werd jaren getolereerd door Lenoid Brezhnev, die ook bekend stond om zelfverrijking. Nazarbayev had niet de luxe om tegen de enorme corruptie in te gaan, want dat zou hem zijn lucratieve baan kosten. Twee jaar werkte hij onder Dinmukhamed Konayev, voordat Micheal Gorbachev in 1986 gekozen werd tot leider van de communistische partij!

Gorbachev ging schoonschip maken en Dinmukhamed Konayev werd direct afgezet. Probleem was dat de etnische Kazak vervangen werd door een etnische Rus genaamd Gennady Kolbin. Die had niets met het Kazachse volk en woonde ook niet in Sovjet Kazachstan. Er ontstonden protesten tegen de aanstelling van Kolbin. Vermoed wordt dat Konayev de onrusten aanwakkerde, om zo het etnisch nationalisme te versterken. Na drie jaar werd duidelijk dat Kolbin weg moest. Gorbachev koos toen voor Nazarbayev om de nieuwe leider van de Communistische Partij van Kazachstan te worden en daarmee leider van de Kazachse Socialistische Sovjet Republiek. Dat was in juni 1989!

In april 1990 werd Nursultan Nazarbayev de eerste en laatste president van Sovjet Kazachstan. Deze functie werd speciaal in het leven geroepen door de Opperste Sovjet, die vol zat met ja knikkers uit de communistische partij.  Als partijbaas had Nazarbayev al zijn tegenstanders opzij kunnen zetten en als president kon hij zichzelf naast Gorbachev zetten. In augustus 1991 probeerde orthodoxe stalinisten een staatsgreep om de Sovjet-Unie te redden. Nazarbayev steunde toen Boris Yeltsin die gekozen was als president van de Russische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek. Door het snelle optreden van Yeltsin en de steun die hij had onder de Moskouse bevolking mislukte de staatsgreep. Voor Gorbachev was dit het einde van zijn politieke carrière. Op 25 december 1991 maakte hij bekend dat de Unie van Socialistische Sovjet Republieken opgeheven was!

Het was Nazarbayev die namens Kazachstan zijn handtekening zette onder het verdrag dat de USSR deed opheffen. In 1992 werd dan de Republiek Kazachstan geboren. De rode vlag werd vervangen door een blauwe vlag en alle herinneringen aan de ”socialistische” periode werden opzij gezet. Nazarbayev liet dan wel de Sovjet symbolen vallen, maar de stalinistische kaste van bureaucraten bleven gewoon aan de macht. Die bureaucratie had hij nodig om president voor het leven te blijven. Pas in 1999 werden weer presidentiële verkiezingen gehouden, die natuurlijk door Nazarbayev gewonnen werden!

Kazachstan is nooit een democratie geworden na 1991, hoewel Nazarbayev en zijn ”Nur Otan” partij wel anders beweren. Mensenrechten organisaties beschrijven het land als een autocratie, toch schijnt de pseudo-transformatie wel effect te hebben gehad op westerse leuders. In Sovjet tijden waren de partijbonzen altijd het ”communistische kwaad” in de ogen van het westen. Maar nu die bonzen zich ontdaan hadden van hun marxistische gedaante, bleek het westen bereid om met Nazarbayev in zee te gaan!

In 1997, werd de hoofdstad van het land verplaatst van Almaty naar Astana, dit vermoedelijk om vers te beginnen en omdat de oude hoofdstad pal aan de zuidelijke grens met Kirgizië ligt. Nursultan Nazarbayev kreeg het voor elkaar om het presidentschap te verlenen tot 7 jaar in totaal. Waardoor hij nog langer aan de macht kon blijven. In 2005 won de autocraat meer dan 91% van de stemmen, wat natuurlijk alleen mogelijk is door enorme verkiezingsfraude. Daarnaast is er nauwelijks spraken van echte oppositie tegen Nazarbayev. Die hebben nooit de kans gekregen. Ook al is het stalinisme opzij gezet, een dictatoriaal nationalistische regime is ervoor in de plaatst gekomen!

Revolutionair socialisten vechten al sinds het begin tegen de dictatuur van president Nazarbayev. Maar omdat de Kazachse dictator gesteund wordt door het internationale kapitalisme doet geen enkele overheid moeite voor de bewoners van Kazachstan. Nee, westerse leiders schudden liever de hand van de olierijke president, want Kazachstan heeft olie. Kritische berichtgeving over het land lees je niet in de grote kapitalistische bladeren. Die praten liever over de enorme economische en politiek vooruitgang. Dit terwijl in 2011 bij demonstraties met scherp geschoten werd. De staatsmedia brulde toen dat alle demonstranten door het buitenland betaald werden en ”vijanden” waren van de ”Kazachse democratie”!

Feitelijk gezien is de Republiek Kazachstan een schijndemocratie. Een democratie die alleen op papier bestaat. In de grondwet wordt gepraat over democratische vrijheden, maar de president en zijn ”Nur Otan” partij zorgen ervoor dat elke kritiek leidt tot arrestaties en langdurige gevangenisstraffen. Vooral arbeidersleiders worden hard aangepakt. Revolutionair socialisten weten maar al te goed, hoe het regime omgaat met haar critici. Zo werd Vadim Kuramshin, een vakbondsman veroordeeld tot 12 jaar cel voor zijn strijd tegen corruptie en uitbuiting. De methodes die politie en ”justitie” hanteren komen zo uit het handboek van de KGB!

Sinds 2006 speelt ”Nur Otan” de rol die ooit de Communistische Partij van Kazachstan speelde tot 1991. ”Nur Otan” staat voor ”Stralend Vaderland” en het is de inofficiële naam voor de Volksdemocratische Partij. Deze partij werd opgericht door alle politieke partijen die de president steunen te fuseren. Al snel nam men de naam ”Nur Otan” aan om de Volksdemocratische Partij aan te duiden. Door verkiezingsfraude, nepotisme, zelfverrijking en geen vrije media, is het ”Nur Otan” gelukt om meer dan 82% van alle zetels in het parlement te winnen!

Al in 2002 werd Kazachstan door kapitalistische instituten omschreven als ”markt economie”. Een belangrijke titel, want dat geeft aan dat het westen een land vertrouwt als deel van de kapitalistische wereld. Ook de Volksrepubliek China wil graag een markt economie genoemd worden, maar is nog niet zover als Kazachstan. Meer dan 56% van alle inkomsten komen binnen door het verkoop van ruwe olie. Daarnaast wordt er miljarden geïnvesteerd door buitenlandse bedrijven, die natuurlijk al te graag gebruik willen maken van lucratieve zakendeals. Want modaal verdient een arbeider maar 247 euro per maand bruto!

Hoewel miljarden aan winsten gemaakt worden met olie geld, wint de arbeidersklasse niets. De president en zijn familie roven de welvaart van het land leeg. Nursultan Nazarbayev doet aan nepotisme. Zijn familie (met name zijn dochters) hebben belangrijke posities binnen de maatschappij. Dochter Dariga Nazarbayev werd in 2015 aangesteld als vice minister president van het land. Daarnaast is ze een echte kapitalist en bezit verschillende bedrijven. Sommigen vermoeden dat dochter Dariga het roer van haar vader zal overnemen als die te oud wordt, anno 2016 is Nursultan 75 jaar. Tweede dochter Dinara is net als haar oudste zus een kapitalist, haar eigen vermogen wordt op ongeveer 1 miljard dollars gerekend. Haar man is ook een kapitalistische uitbuiter (zakenman). Jongste dochter Aliya is net als haar oudste zussen ook een kapitalist!

Daarmee is duidelijk dat de hele familie Nazarbayev leeft op de rijkdom die ze stelen van de arbeidersklasse. Bedenk eens dat een modale arbeider slecht 247 euro per maand krijgt, terwijl de dochters van Nursultan Nazarbayev samen met hun vader behoren tot de rijkste personen van Kazachstan. Ze worden openlijk ontvangen door Europese leiders, Tony Blair was hun economische adviseur. Voor slechts 10 miljoen Britse ponden per jaar, was de (a)sociaal democraat en ex-Labour leider bereid om de dictator van dienst te zijn, met nuttige neoliberale informatie!

Ondanks de autocratie, de niet vrije verkiezingen, het politiegeweld en het nepotisme, mocht Kazachstan wel lid worden van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. In 2010 mocht het Nazarbayev regime zelfs voorzitter van de OVSE spelen, bedenk dat Rusland en Belarus nooit die eer gekregen hebben. Nazarbayev wordt gezien als een neutrale speler tussen Rusland en het westen. Dat is precies wat de Kazachse dictator wil bereiken. Hoewel hij een autocraat is en meer overeenstemming heeft met Poetin wil hij niet dat Kazachstan zijn westerse handelspartners verliest. Daarom zal Nazarbayev blijven proberen om zowel vrienden van het westerse imperialisme te zijn als van het Russische imperialisme!

Op 22 mei 2016 greep de politie keihard in bij demonstraties. De protesten richten zich vooral tegen de oprukkende marktwerking en de privatisering van landgoederen en boerderijen. Vooral Chinese kapitalisten willen ”investeren” en kopen massaal land op. De bevolking is natuurlijk niet blij dat hun land in bezit komen van buitenlanders. Net als in 2011 gebruikte de politie extreem veel geweld. Maar dit keer slaat de angst om in woede. Dan kunnen de gewelddadige politieagenten niets meer doen. Nazarbayev heerst dankzij de angst voor politiegeweld en massa arrestaties. Wanneer die angst verdwenen is bij de arbeidersklasse zullen de massa’s zich verzetten en de politie confronteren!

Toch moet Nursultan Nazarbayev een onrustig geworden zijn. Want door de onrusten heeft hij besloten om geen marktwerking in te voeren in de agrarische sector. Daarnaast zal het verkoop van land aan buitenlandse kapitalisten, voorlopig niet doorgaan. Dat de dictator toegeeft is uniek, want in de laatste 27 jaar heeft Nazarbayev zich door niemand laten tegenhouden. Dat hij nu een neoliberale aanval op de arbeidersklasse toch niet wil uitvoeren is bijzonder te noemen!

Revolutionair socialisten pleiten voor de omverwerping van het Nazarbayev’s regime, de opheffing van ”Nur Otan” en het in beslag nemen van alle financiële tegoeden van de familie Nazarbayev. Daarnaast moet er een onderzoek worden ingesteld naar het nepotisme en zelfverrijking. Natuurlijk zal Nursultan dit nooit toestaan, dus zet hij politiegeweld in om iedereen het zwijgen doen opleggen. Het wordt tijd wat mensen in het westen ook verzet komen tegen deze dictator. Laat onze almachtige ”democratische” leiders weten dat ze geen zaken moeten doen met de familie Nazarbayev. Uiteindelijk is het aan de arbeidersklasse van Kazachstan om zich te ontdoen van deze dictatuur. Daarvoor is echter een arbeiderspartij nodig op een socialistisch programma!

In onze strijd zullen we geen bondgenoten vinden in de Communistische Volkspartij. Deze stalinistische partij steunt namelijk de president en mag daarom plaatst nemen in het parlement. De communistische partij is naast een liberaal democratische partij, de enigste twee politieke partijen die naast ”Nur Otan” in het parlement zitten. Hun aanwezigheid echter wordt enkel en alleen getolereerd om de schijn van een democratie hoog te houden!

 

Nazarbayev (rechts) hier met collega dictator; Islam Karimov van Oezbekistan

Advertenties