Corbyn VS de rechtse bonzen

Nadat Groot Brittannië ervoor koos om uit te EU te stappen, zijn rechtse leden van de Arbeidspartij begonnen met een staatsgreep tegen leider Jeremy Corbyn. De oude socialist werd gekozen als leider van ”Labour”, maar is niet geliefd omdat hij nog echt links is. De kapitalistische media noemt Corbyn ”radicaal links”, in feite is hij een gematigde politicus zoals Emile Roemer. Maar binnen de verrechtste Arbeidspartij is zelfs een Roemer figuur een gevaar. Omdat Corbyn opriep om binnen de EU te blijven, is zijn positie aan het wankelen. Rechtse sociaal democraten vallen hem massief aan met de bedoeling de Arbeidspartij, weer onder neoliberaal bestuur te plaatsen!

Labour (Arbeid) is de naam waaronder de sociaal democraten bekend staan. De partij werd 116 jaar geleden opgericht als instrument van de Britse arbeidersklasse. Labour koos echter voor de oorlog der imperialisten in 1914. Samen met de Duitse sociaal democraten was de Arbeidspartij één van de eerste verraders aan het idee van internationalisme, door de eerste wereld oorlog te steunen. Na deze oorlog keerde men zich af van de socialistische revolutie, zeker nadat in Rusland de revolutionair socialisten onder Lenin de macht gegrepen hadden!

In 1923 kwam de eerste sociaal democratische regering aan de macht. Maar Labour bracht geen radicale veranderingen met zich mee. De brave socialisten waren trouw aan koning, staat en kapitaal. Nadat ze verslagen werden door de conservatieven lukte het Labour om in 1929 weer aan de macht te komen. Maar de grote economische crisis had enorme gevolgen voor de arbeidersklasse. Britse kapitalisten ontsloegen arbeiders massaal en de politiek deed niets. Ondanks wat beperkte sociale zekerheden, bleef Groot Brittannië een kapitalistisch land en dus bleef armoede heersen. Labour werd gestraft en verloor de verkiezingen van 1931!

De jaren 30 zorgde voor een verdere verrechtsing. Niet alleen waren de sociaal democraten felle anticommunisten geworden, maar ze begonnen ook het kolonialisme en racisme te steunen. Labour zette zich niet in voor de rechten van volkeren die onderdrukt werden in naam van het Britse imperialisme. Eind jaren 30 nam de Arbeidspartij ook afstand van haar pacifisme en steunde de herbewapening. Toen de Duitsers aan de tweede wereld oorlog begon nam Labour plaats in een regering van nationale eenheid onder Winston Churchill in 1940. Churchill was een felle antisocialist, maar had de sociaal democraten nodig om de arbeidersklasse rustig te houden!

Na de tweede wereld oorlog wonnen de sociaal democraten enorm veel steun. De verkiezingen van 1945 gaven Labour voor het eerste genoeg zetels om alleen te heersen. In plaats van socialisme werd echter een sociaal kapitalistisch stelsel ontwikkeld genaamd de keynesiaanse economie. Dit model is vernoemd naar John Maynard Keynes. Hij pleitte voor een economie waarin een burgerlijke overheid controle had over sleutel sectoren en de markt aanstuurde. Dit stond in tegenstelling tot het socialisme, dat juist een economie nastreeft onder gemeenschappelijk eigendom en bestuur. Labour nationaliseerde verschillende industrieën tot woede van liberalen en conservatieven!

Pas in 1951 konden de conservatieven onder Winston Churchill weer aan de macht komen. Dit lukte omdat men Labour een ”communistische” partij noemde en een ”rood” gevaar. De angst voor socialisten was met name groot bij conservatieve arbeiders, die daarnaast enorm trouw waren aan de persoonlijkheid van Churchill. Die besloot echter dat de politiek van Labour op economisch gebied toch niet zo verkeerd was. Ook de Conservatieve Partij was bereid om enkele aspecten van het keynesiaanse model te accepteren. Pas eind jaren 70 met de opkomst van Margaret Thachter, zou een einde komen aan dit economisch model!

Vanaf de jaren 60 ontwikkelde zich een revolutionair socialistische tendentie binnen Labour die zich Militant noemde. Opgericht door trotskistische socialisten wou Militant van de Arbeidspartij een revolutionaire arbeiderspartij maken. De gematigde socialisten aan de top waren natuurlijk niet blij met de kritiek die ze kregen van Militant. Het lukte Militant om de Liverpool afdeling achter zich te krijgen. Toen die de stadsverkiezingen won weigerde ze om bezuinigingen door te voeren en voerde alternatieve politiek. De leiders van Militant in Liverpool zeiden dat ze nooit de arbeiders zouden laten bloeden voor kapitalistisch afbraakbeleid. De top van de Arbeidspartij was woedend en deed alles om de afdeling het zwijgen op te leggen. Daarnaast zat de neoliberale overheid van Thachter ook niet stil. 47 leden van de Liverpool Stads Raad werden ontslagen en uit hun functie gezet, doordat ze weigerde het neoliberale beleid te steunen!

De felle oppositie van Militant tegen de kapitalistische Labour bonzen zorgde voor een golf van royementen. Volgens de rechtse sociaal democraten hebben revolutionair socialisten geen plek binnen een ”beschaafde democratisch-socialistische partij”. Dat Labour zich nog socialistisch durft te noemen is al een schande op zich. Want met de opkomst van Tony Blair en zijn NEW LABOUR strategie, was het gedaan met het socialisme als ideologie. Net als Wim Kok voerde deze Blair een beleid gericht op privatiseringen en marktwerking. Het keynesiaanse model was verleden tijd!

Eigenlijk is Labour geen partij van de arbeidersklasse meer. Toch bleven veel arbeiders op de partij stemmen. Dit doen ze uit hoop dat de sociaal democraten misschien het iets minder asociaal zullen doen dan de conservatieven. Helaas toont de werkelijkheid vaak dat ook Labour de ene rechtse maatregel na de andere neemt. Het was Labour die met de radicaal rechtse; Republikeinse Partij van George W. Bush, in zee ging om oorlog te voeren tegen de mensen in Afghanistan en Irak. Blair en Bush beweerde dat ze vrijheid en democratie kwamen brengen. In werkelijkheid dienen ze een machtige wapenindustrie die miljarden verdient aan oorlogsvoering!

Doordat de partij de werkende klasse verraden had, verlieten vele de Arbeidspartij. In 1998 waren 405.000 mensen lid, tien jaar later nog maar 156.000. Zo diep was Labour gezakt onder Tony Blair. Er was wanhoop aan de top en men zocht naar een nieuwe leider. Ed Miliband nam het roer in 2010 over van Gordon Brown. Hij was echter niet een linkse sociaal democraat. Eerder een typische politicus uit het NEW LABOUR tijdperk. Strak in pak en gematigd in taalgebruik. Hij bekritiseerde de verrechtsing niet en ondanks wat beperkte linkse uitspraken niet echt een figuur waar je als arbeider op zou stemmen. De kapitalistische media vond elke uitspraak van Ed Miliband meteen ”te links” en de Labour leider hield zich dan ook gematigd!

Miliband kon niet voorkomen dat David Cameron van de Conservatieve Partij aan de macht kwam en bleef. Ondanks lichte winst bij de verkiezingen in 2015, bleef Labour achter de Tories (conservatieven). Ed Miliband vertrok en de sociaal democraten zaten weer in crisis en weer zonder leider. Er boden wat personen zich aan voor het leiderschap. Een van hun was de oude socialist; Jeremy Corbyn. Deze 66 jarige was altijd een buitenbeentje binnen de partij. Een man die zich nog een socialist noemt en door rechtse bladeren een ”radicaal links” iemand was!

De top hoopte natuurlijk op een gematigde leider. Maar Corbyn won steun van jonge partijleden. Vooral omdat vele de rechtse koers van Labour meer dan zat waren. Er was weer interesses in het keynesiaanse model van staatsinterventie in de economie. Tot enorme schrik van de Blair types, won Jerermy Corbyn de strijd om het leiderschap. Nu stond de Arbeidspartij onder het gezag van een man die zeer kritisch was omtrent de neoliberale economie en zich nog socialistisch noemt. Corbyn heeft een historische kans om van Labour weer een partij van de arbeiders te maken!

Helaas heeft hij onder zware druk toegeven aan bepaalde rechtse eisen. Bijvoorbeeld steunde hij het kamp dat opriep om binnen de EU te blijven. Dit terwijl Corbyn in 1992 fel tegen het Verdrag van Maastricht was. Een grote fout was ook dat hij zijn parlementariërs zelf de vrijheid gaf om te stemmen voor of tegen de interventie in de Syrische burgeroorlog. Aangezien de meeste volksvertegenwoordigers van Labour behoren tot de rechtse vleugel, stemde 66 sociaal democraten voor bommen op Syrië!

Toch wint de Arbeidspartij nieuwe leden door Jeremy Corbyn. Doordat een socialist weer leider is geworden, zijn binnen enkele maanden duizenden mensen toegetreden tot Labour. Vele hopen dat onder Corbyn, de partij weer een partij van de arbeiders wordt. Dit is te zien aan het aantal leden. Labour heeft sinds augustus 2015 meer dan 200.000 leden erbij gekregen. De partij heeft nu 388.000 leden, terwijl in 2014 nog maar 194.000 mensen lid waren. Er heerst hoop bij vooral jonge sociaal democraten, dat de partij weer links wordt. Maar de partijbonzen uit het tijdperk van Tony Blair, zijn een offensief begonnen om dit te voorkomen!

Tegenstanders van de oude socialist zijn vooral Labour parlementariërs en bonzen met een hoge functie. Deze hebben zeer goede banden met het bedrijfsleven en willen hun elitair leventje niet verliezen aan een ”bolsjewiek”. Nadat een meerderheid van het Verenigd Koninkrijk voor een uittreding uit de EU stemde, besloot rechts om de aanval te openen. Verschillende leden van Corbyn’s schaduwkabinet zijn opgestapt en de rechtse media brult dat de partij uit elkaar valt. Revolutionair socialisten hadden al in 2015 gezegd dat Corbyn de Blair vleugel had moeten royeren. Dat hij dit niet heeft gedaan, zorgt er nu voor dat rechts binnen Labour zich versterkt heeft!

Mocht het hun lukken om Jeremy Corbyn als leider af te zetten, zal massieve desillusie het gevolg zijn. Vooral bij jongeren die juist lid werden omdat ze hopen op een nieuwe linkse koers. Labour kan het dan wel vergeten om een verkiezing te winnen, wat positief zal uitpakken voor de conservatieven. Daarom moet Corbyn strijdvaardig blijven en alle rechtse sociaal democraten uit de partij zetten. Voor aanhangers van het neoliberalisme moet geen plek zijn binnen een socialistische partij!

Revolutionair socialisten bekijken de ontwikkelen vanaf de zijlijn. Wij bouwen aan TUSC, de Trade Unionist and Socialist Coalition. Deze coalitie van socialistische partijen wil een socialistisch alternatief bieden zolang Labour dat niet doet. Of het Jeremy Corbyn lukt om de Arbeidspartij radicaal te hervormen is nog maar af te wachten. Het zal een titanenstrijd worden tussen de nieuwe linkse leden en de oude verrechtste bonzen die Tony Blair aanstelde. Op dit moment is Labour nog een neoliberale partij en een tegenstander van de arbeidersklasse. De Britse sociaal democratie voert nationaal en lokaal nog een rechts beleid dat het kapitalisme en het imperialisme van dienst is!

 

Corbyn, de oude socialist!

Corbyn, de oude socialist!

Advertenties