99 jaar na de Sovjet revolutie

Op 7 november 1917 gaf het kanon van de Russische cruiser Aurora, het startsignaal voor de socialistische revolutie in Rusland. De opstand van de arbeidersraden genaamd sovjets, leidde tot de oprichting van de Russische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek en voor het eerst in de geschiedenis der mensheid, namen arbeiders de macht over. Het kapitalisme raakte in paniek, zo erg zelfs dat de westerse ”democratieën” alles in het werk stelde om de revolutie te vernietigen. Vijf bloedige jaren later had de revolutie gezegevierd, maar de prijs hiervoor was enorm. De Russische Communistische Partij (ooit de voorhoede van het proletariaat) werd een elitaire kaste van bureaucraten. In dienst van hun ”Grote Leider” Stalin zouden ze alles vernietigen waar 7 november 1917 voor stond! 

De eerste wereld oorlog was de directe aanleiding tot de twee revoluties in Rusland. Tsaar Nicolaas de tweede was de man die het Russische Keizerrijk in een vernietigde oorlog met Duitsland leidde. In 1914 vielen Russische troepen het oosten van Pruissen binnen. Een maand lang probeerde de tsaristische soldaten het Duitse keizerlijke leger te verslaan. Maar Nicolaas de tweede had verkeerd gegokt. De Duitsers bleken taai en na een maand vechten werden 300.000 Russen verslagen. Een gevoelige nederlaag voor de tsaar, die had gehoopt op een snelle overwinning!

Na hun overwinning in Oost Pruissen, rukte de keizerlijke legers op naar het oosten. Historisch Polen werd bezet en de Duitsers stichtte er een marionettenstaat genaamd het Koninkrijk Polen, dat echter nooit een monarch kreeg. Eind 1916 zag het er slecht uit voor de Russen. In eigen land heerste honger en wanhoop aangezien al het voedsel naar het leger ging. De tsaar gaf niets om het welzijn van zijn volk, wat leidde tot stakingen en opstanden. In januari 1917 zag de bourgeoisie dat het mis ging. Dus werden er plannen opgesteld om de tsaar en de adel te dwingen hun machtspositie op te geven!

Op 7 maart ontstond een wilde staking in de hoofdstad Petrograd. De tsaar eiste dat de stakende arbeiders gedood werden. Maar het garnizoen van de hoofdstad weigerde en opende het vuur op hun commandanten. Op 11 maart kreeg de tsaar (die in Siberië verbleef) te horen dat Petrograd in anarchie was. Zijn overheid was verlamd en niet in staat om de boel bij elkaar te houden. De Doema (parlement) was bijeen gekomen en besloot dat de tsaar moest verstrekken. Voor Nicolaas was dit een shock, want hij had de Doema juist ontbonden. Vier dagen later ging hij akkoord en trad af als tsaar van Rusland. Nicolaas hoopte dat zijn broer de nieuwe tsaar kon worden. Maar die was slim genoeg om in te zien, dat hij nauwelijks steun onder het volk had. Met zijn weigering om tsaar te worden, kwam een einde aan het Russische Keizerrijk!

De Provisorische Regering werd samengesteld onder leiding van Georgy Lvov. Hij was lid van de liberale; Constitutionele Democratische Partij, de partij van de bourgeoisie in Rusland. Lvov werd gesteund door de sociaal revolutionairen rond Alexander Kerensky (oorlogsminister) en de gematigde socialisten van de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Mensjewieken). Echter de Provisorische Regering had een concurrent gekregen. Na de ondergang van de monarchie hadden arbeidersraden zich gevormd in het gehele land. Deze sovjets weigerde zich te onderwerpen aan een parlementair stelsel. Hun Congres van Sovjets dat in juli 1917 voor het eerst bij elkaar kwam, verwierp dan ook de Provisorische Regering!

Georgy Lvov bleek zo onpopulair dat hij in juli het voorzitterschap overhandigde aan Alexander Kerensky van de Socialistisch Revolutionaire Partij (SRP). Deze partij was duidelijk gesplitst tussen een fractie die de Provisorische Regering steunde en een deel dat alle macht aan de sovjets wou geven. De conflicten binnen de SRP liepen zo hoog op dat vlak voor de tweede revolutie in november 1917, de partij zou splitsen in een rechtse SR (loyaal aan de Provisorische Regering) en een linkse SR (loyaal aan de sovjets). Kerensky was een aanhanger van de rechtse vleugel en poogde ook om de oorlog aan de kant van de geallieerden tegen Duitsland voort te zetten. Dit bleek een ramp, want het volk was oorlogsmoe en had totaal geen behoefde om nog langer te vechten!

In april was Vladimir Lenin terug gekomen uit ballingschap in Zwitserland. Lenin was de leider van de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken). Anders dan de RSDAP van de Mensjewieken, poogde de Bolsjewieken voor de raden-democratie en de socialistische revolutie in Rusland. Maar Lenin’s partij was niet eensgezind. Er waren belangrijke Bolsjewieken die het niet met hun leider eens waren. Lev Kamenev, Grigory Zenoview en Joseph Stalin vonden dat de partij steun moest verlenen aan de Provisorische Regering. Lenin voerde felle debatten met zijn tegenstanders. Uiteindelijk won hij de strijd en de RSDAP (Bolsjewieken) ging zich volledig te richten op een revolutie van de sovjets!

Nadat Georgy Lvov was vervangen door Alexander Kerensky wou de Provisorische Regering harde maatregelen nemen tegen de sovjets, met name tegen de RSDAP van Lenin. Die werd namelijk te populair bij arbeiders van de hoofdstad. Zeker toen de Bolsjewieken de meerderheid van de stemmen wonnen bij de raden-verkiezingen. Op 17 juli 1917 kwamen arbeiders in opstand tegen de oorlogspolitiek van Kerensky. Nadat de demonstraties met geweld waren neergeslagen, werd de RSDAP van de Bolsjewieken bij wet verboden. Lenin dook onder en vluchtte naar Finland. Kamenev, Zinoview en Stalin werden opgepakt. Door de dictatoriale houding van Kerensky weigerde de liberale; Constitutionele Democratische Partij om nog langer deel te nemen aan de Provisorische Regering. Dus stelde Kerensky zijn kabinet op uit voornamelijk sociaal revolutionairen en gematigde socialisten!

Op straat had Kerensky alle steun verloren. Arbeiders, soldaten en boeren waren zijn bewind zat en eiste een einde aan de oorlog. De leider van het Russische leger zag dat de voorzitter van de regering heel onpopulair was en hij poogde om zelf de macht te grijpen. Lavr Kornilov was een rechtse generaal, antisocialistisch en antidemocratisch. Hij was in juli 1917 aangesteld als commandant van het leger, maar hij toonde een diepe minachting voor Kerensky. In zijn ogen waren vooral de sovjets schuld aan de stakingen en opstanden van arbeiders. Kornilov wou dan ook de sovjet van de hoofdstad ontbinden en de vertegenwoordigers van de arbeidersklasse vermoorden!

Soldaten van de rechtse generaal kregen in augustus het bevel om de ministers van de Provisorische Regering op te pakken. Wanhopige smeekte die om hulp bij de rode soldaten van de sovjets. Alexander Kerensky probeerde populair over te komen door Kornilov neer te zetten als ”contrarevolutionair” waardoor diens soldaten zich voorgoed tegen de Provisorische Regering keerde. Echter de rechtse generaal had te weinig aanhang in de hoofdstad om dictator van Rusland te kunnen worden. Rode soldaten van de sovjets wisten de soldaten van Lavr Kornilov te ontwapenen. De generaal en zijn officieren werden opgepakt en opgesloten in een fort, bewaakt door de sovjets!

Door de mislukte staatsgreep had Alexander Kerensky niets meer om op te staan. De Provisorische Regering was nutteloos geworden. Een laatste daad van de Kerensky regering was het ontbinden van de oude keizerlijke Doema en het opstellen van verkiezingen voor de Constitutionele Vergadering, als nieuw parlement van de Russische Republiek. Maar de sovjets hadden daar geen zin in. Lenin besloot dat op 7 november (7 oktober volgens de oude Juliaanse kalender) 1917 de tijd rijp was om Kerensky af te zetten. De vertegenwoordigers van de (rechtse) sociaal revolutionairen en de Mensjewieken liepen kwaad weg, toen de Bolsjewieken de socialistische revolutie uitriepen in de Sovjet van Petrograd!

Rode soldaten namen de ministers gevangen, maar voorzitter Kerensky wist te vluchten. Hij verzamelde wat loyale soldaten om zich heen en probeerde de macht van de sovjets te breken door naar Petrograd op te rukken. Maar de aanhangers van de sovjets wisten hem en zijn klein legertje te verslaan, waarna de voormalige voorzitter Rusland voorgoed verliet. Hij leefde in Parijs, maakte de Nazi bezetting mee en overleed op 89 jarige leeftijd in New York!

Rusland kwam onder bestuur te staan van de arbeidersraden (sovjets), die kozen Vladimir Lenin als staatshoofd en Leon Trotsky als volkscommissaris van oorlog. Trotsky was een buitenbeentje geweest. Hij behoorde niet tot de bolsjewistische vleugel en niet tot de mensjewistische vleugel van de RSDAP. Pas vlak voor de november revolutie sloot hij zich permanent aan bij de Bolsjewieken. Als revolutionaire leider was Trotsky verantwoordelijk voor de verdediging van Petrograd. Het waren zijn soldaten die Kornilov ontwapende en die Kerensky’s troepen tegen hielden. Zonder Trotsky was de revolutie misschien wel mislukt of vernietigd door contrarevolutionairen zoals Kornilov!

Er vielen geen doden tijdens de november (oktober) revolutie. Slechts wat rode soldaten raakte gewond bij korte gevechten. De rede waarom geen doden vielen is duidelijk. Alle soldaten die de Provisorische Regering moesten beschermen liepen over naar de sovjets. Een leuk feitje is dat Kerensky’s ministers beschermd werden door 1000 vrouwelijke soldaten. Deze liepen allemaal over omdat niemand nog behoefde had om de burgerlijke ministers te steunen. 7 november 1917 verliep vreedzaam en de nieuwe Russische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek gaf zelfs amnestie aan Lavr Kornilov. Die meteen naar zijn legers buiten de hoofdstad trok om deel te nemen aan de oprichting van de Witte Legers!

De verkiezingen voor de Constitutionele Vergadering van de burgerlijke Russische Republiek gingen nog door. Winnares van waren de Socialistisch Revolutionaire Partij en de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij (Bolsjewieken). De sociaal revolutionairen wonnen de meeste stemmen, met name omdat Rusland een agrarische samenleving was. Bij de arbeiders in de steden was de bolsjewistische RSDAP de grootste. Tegenstanders van de arbeidersraden besloten om de Constitutionele Vergadering te gebruiken om zich tegen de sovjet republiek te keren. Lenin en de raad van volkscommissarissen merkte dat dit burgerlijke orgaan slechts een propaganda stunt bleek voor de tegenstanders van de revolutie. Dus werd besloten om dit laatste parlementaire instituut te sluiten. Anti-revolutionaire politici reageerde woedend toen rode soldaten een einde maakte aan de Constitutionele Vergadering. De burgeroorlog was nu onvermijdelijk, want de Witte Legers rond types zoals Kornilov maakte zich klaar voor de strijdt!

Veel geschiedenisschrijvers stellen zich aan de kant van deze Constitutionele Vergadering. Ze beweren dat dit orgaan ”democratisch” van aard was en dat de ”totalitaire” dictatuur van de communisten begon toen Lenin een einde maakte aan de ”Russische democratie”. Daarmee verwijzen de burgerlijke geschiedenisschrijvers dus naar een instituut dat in het leven was geroepen in de laatste maanden van de Provisorische Regering. Ook al waren de verkiezingen min of meer eerlijk verlopen, moet wel vermeld worden dat de parlementaire democratie in Rusland vervangen was door een raden-democratie. Als orgaan van een parlementair systeem had de Constitutionele Vergadering geen nut in een raden-republiek. Zeker omdat het Congres van Sovjets de wetgevende macht was geworden na de november revolutie!

Steun voor de Constitutionele Vergadering was minimaal tot geen. Russische arbeiders en boeren liepen niet warm om het parlementaire systeem te redden. Velen zagen meer heil in de sovjets en vertrouwde op de Bolsjewieken en linkse SR om hun te leiden. Met name de linkse vleugel van de Socialistisch Revolutionaire Partij werkte samen met de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij, die vanaf 1918 zich Russische Communistische Partij ging noemen!

De coalitie tussen linkse SR en Bolsjewieken liep in maart 1918 stuk op de vrede van Brest-Litovsk. Lenin had Trotsky de opdracht gegeven om met de Duitsers te onderhandelen over vrede. De eisen die de Duitsers stelde waren enorm. Sovjet Rusland moest enorm veel land afstaan aan het Duitse Keizerrijk. Trotsky weigerde in eerste instantie, maar Lenin eiste dat hij akkoord ging. De linkse sociaal revolutionairen waren fel tegen dit vredesverdrag. Zo erg zelfs dat ze achter de rug van Lenin opriepen tot moordaanslagen op Duitsers. Toen de Duitse diplomaat Wilhelm von Mirbach werd vermoord door de linkse SR, verbood Lenin de activiteiten van de sociaal revolutionairen!

Linkse SR aanhangers begonnen een opstand tegen de Sovjet regering in Moskou. De opstand werd neergeslagen, waarna Lenin de sociaal revolutionairen niet meer vertrouwde. In juli 1918 werden alle aanhangers van de linkse SR en Mensjewieken uit de regering gezet. De Bolsjewieken hadden genoeg redenen hiervoor. Zeker omdat de linkse SR zich tegen de vrede van Brest-Litovsk had uitgesproken, terreur aanslagen pleegde en ook opstanden tegen de Sovjet regering organiseerde. Het zag er niet goed uit voor Lenin. De vrede met Duitsland gaf wat rust, maar de contrarevolutie bleef sterk. Het nieuwe Rode Leger van Arbeiders en Boeren was nog te zwak om effectief tegen de anticommunistische Witte Legers te vechten. Daarnaast stuurde meer dan 21 landen een invasiemacht van 250.000 soldaten naar Rusland, om de socialistische revolutie neer te slaan!

Om de revolutie te redden van een dreigende ondergang, voerde de Sovjet regering in september 1918 het Rode Terreur door. Deze maatregel gaf de overheid het recht om tegenstanders van de revolutie op te pakken, te berechten en zo nodig te executeren. Het Rode Terreur moet vooral gezien worden als een wanhoopsdaad van een overheid in het nauw. Dat onschuldigen zijn vermoord door rode soldaten is duidelijk. Je werd al schuldig bevonden als je van niet-proletarische afkomst was. Door de vele moordaanslagen op Sovjet leiders (Lenin werd twee keer aangevallen) groeide de intolerantie voor andersdenkenden. Wie niet voor de revolutie was, die was tegen en werd keihard aangepakt!

Het oorlogscommunisme eiste veel inspanning van arbeiders en boeren. De slechte oorlogssituatie dwong de Sovjet overheid tot harde maatregelen, wat niet begrepen werd door sommige arbeiders. Werkers in fabrieken konden niet begrijpen waarom ze harder en langer moesten werken. Het gevolg was dat de rode soldaten gebruikt moesten worden tegen stakende arbeiders. Ook de boeren keerde zich tegen de politiek van het oorlogscommunisme. De boerse mentaliteit is al niet revolutionair socialistisch van aard om mee te beginnen. Toen er voedselschaarste ontstond, weigerde veel boeren om hun vee af te staan aan de staat voor lage prijzen. Daarom moesten de sovjets vaak geweld gebruiken om voedsel voor de steden te krijgen. Om dit te voorkomen werden koeien, varkens en graan vernietigd door de boeren, waardoor rode soldaten vaak niets konden meenemen naar de steden. De burgeroorlog vernietigde veel infrastructuur en eind 1920 was Rusland economisch totaal kapot. Toch lukte het Rode Leger om de Witte Legers terug te dringen!

De opstand op het eiland Kronstadt in februari 1921, werd door de Mensjewieken gesteund. Matrozen van het eiland kwamen in opstand tegen de Sovjet overheid en eiste dat Lenin zijn oorlogscommunisme introk. Nadat de matrozen weigerde om de wapens neer te leggen, viel het Rode Leger aan en maakte een einde aan de opstand. De Mensjewieken verklaarde de rebelse matrozen tot helden, waardoor de Sovjet overheid alle Mensjewistische propaganda verbood. Dat Kronstadt nog steeds door anarchisten en burgerlijke geschiedenisschrijvers wordt verheerlijkt, heeft allemaal met de hetze tegen Lenin te maken. Kronstadt moet dienen als ”bewijs” voor de slechtheid van Lenin en de Bolsjewieken. Zo willen met name de kapitalistische en anarchistische geschiedenisschrijvers het vertellen!

Pas eind 1922 was de burgeroorlog min of meer voorbij, ook al zouden de laatste restanten van de Witte Legers pas in juni 1923 vernietigd worden. In december 1922 werd de Unie van Socialistische Sovjet Republieken gesticht. Sovjet Rusland, Sovjet Oekraïne, Sovjet Belarus, Sovjet Armenië, Sovjet Azerbeidzjan en Sovjet Georgië waren de grondleggers van de USSR. Hoewel Lenin had gehoopt op een socialistische democratie, zou dit nooit ontstaan in de nieuwe Sovjet-Unie. De Russische Communistische Partij was bureaucratisch geworden. Partijleden begonnen zich te verheven boven de arbeidersklasse. Lenin zag dit vlak voor zijn dood in en probeerde tegen de bureaucratisering te vechten. Zijn tweede beroerte in maart 1923 maakte daar echter een einde aan. Verlamd en stom was de leider van de november revolutie niet in staat om zijn politieke taken te vervullen. Een trojka bestaande uit Lev Kamenev, Grigory Zinoview en Joseph Stalin, nam de politieke rol van Vladimir Lenin over!

Stalin was vanaf 1922, generaal secretaris van de communistische partij. Van oorsprong was die functie niet zo belangrijk. Maar Stalin maakte de positie van generaal secretaris machtiger dan wat Lenin voor ogen had. Hij positioneerde loyale vrienden op belangrijke posities. Zo werd Leon Trotsky in 1925 vervangen als leider van het Rode Leger en in 1927 uit de partij gezet. Lev Kamenev en Grigory Zenoview werden ook geroyeerd, pas na veel smeekgebeden aan Stalin mochten ze weer lid worden. Zes jaar na Lenin’s dood was de bureaucratisering van de USSR voltooid en hadden de stalinisten alle macht in handen. Joseph Stalin was er echter niet gerust op en vreesde de oude Bolsjewieken. Dus gaf hij het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken (tegelijk ook de geheime politie vanaf 1934) de opdracht om via martelingen valse bekentenissen af te dwingen!

In het grote terreur van 1936-1938, dode Stalin bijna alle revolutionaire leiders van november 1917. Hoeveel er precies vermoord werden is onbekend, maar we kunnen met zekerheid zeggen dat bijna 600.000 partijleden ”verdwenen”. Ook veel buitenlandse communisten lieten de stalinisten als ”contrarevolutionairen” afvoeren naar hun gevreesde Goelag kampen. Met name Bolsjewieken die tot het trotskistische kamp hadden behoord werden nu ”trotskistische fascisten” genoemd. Dat de meeste ex-aanhangers van Trotsky loyale stalinisten geworden waren deed Stalin niets!

Kamenev en Zinoview werden gemarteld en na hun ”bekentenis” vermoord. Alleen de meest slaafse stalinisten liet de ”Grote Stalin” in leven. Maar zelfs dat was geen garantie aangezien ook loyale partijbonzen opgepakt, gemarteld en vermoord werden. Angst en vrees voor de geheime politie domineerde eind jaren 30 de Sovjet-Unie. Vooral gevreesd werd de baas van het Volkscommissariaat van Binnenlandse Zaken vanaf 1938. Lavrentiy Beria was een wrede seksist, die bekend stond als vrouwen verkrachter. Beria kan zeker de Heinrich Himmler van de USSR genoemd worden. Nadat ze de partij en overheid van alle oud Bolsjewieken gezuiverd hadden, konden Beria en Stalin een totalitair imperium opbouwen, dat tot december 1991 bestond. Net als de tsaren van vroeger bouwde de stalinisten aan een enorme persoonlijkheidscultus rond Stalin. Leon Trotsky verdween uit de Sovjet geschiedenisboeken. De ”Grote Stalin” nam zijn plaats in als tweede man achter Lenin. Dit terwijl Stalin’s werkelijke rol in de november revolutie beperkt was!

99 jaar later is de november revolutie bijna vergeten. In Rusland vieren de stalinisten de dag van de Sovjet revolutie nog, maar in West-Europa is men niet bekend met dit belangrijke datum. Toch vreest de kapitalistische media de effecten van 7 november 1917. Daarom is het belangrijk dat arbeiders gehersenspoeld worden met leugens en onwaarheden. Het belangrijkste wapen van de heersende klasse is onwetendheid. Men vertrouwt op de beperkte kennis van arbeiders omtrent november 1917. Door enkel en alleen aandacht te gegeven aan het Rode Terreur, wordt het beeld gekweekt van de ”ondemocratische” Bolsjewieken. Ook de revolutie wordt een ”ordinaire staatsgreep” genoemd door kapitalistische geschiedenisschrijvers. Dit brulde de kapitalisten al in 1917, dat de Bolsjewieken slechts via ”terreur” aan de macht konden komen!

Dat de kapitalistische media zo negatief over de socialistische revolutie schrijft, heeft vooral mee te maken dat in november 1917, ze de macht verloren. De bourgeoisie verloor hun rijkdom, hun status, HUN RUSLAND en dat hebben ze Lenin nooit vergeven. In het kapitalistische Rusland van Vladimir Poetin, heeft 7 november een andere betekenis gekregen. Op die dag viert Moskou namelijk dat soldaten van het Rode Leger direct na de viering van de revolutie, meteen naar het front liepen op 7 november 1941. Door een patriottistische feestdag te maken, verdringen Poetin en zijn oligarchie de ware betekenis van 7 november!

Revolutionair socialisten blijven de revolutie zien als een positieve gebeurtenis. Zelfs na 99 jaar kunnen arbeiders nog veel leren van de Bolsjewieken. Ook al zijn we bijna 100 jaar verder, de strijd tegen oorlog en kapitalistische uitbuiting gaat door. Rusland heeft nu meer potentiaal om een socialistische democratie te worden dan in november 1917. Zelfs onder de dictatuur van Vladimir Poetin en zijn conservatieven, zijn de mogelijkheden voor de arbeidersklasse veel gunstiger dan 99 jaar geleden. Helaas is het Russische chauvinisme een groot probleem. Veel arbeiders laten zich misleiden door het nationalisme dat het Kremlin verspreidt. Poetin weet hoe hij de Russen kan manipuleren. Hij speelt op hun trotsheid en de vernedering die zo sterk was na 1991. De afkeer van het kapitalistische Europa en Amerika is begrijpbaar. Maar dat Russische arbeiders hierdoor chauvinistisch worden en een criminele oligarchie verdedigen is contraproductief. Rusland is een extreem ongelijk land, Moskou is zelfs zo duur geworden dat alleen de bourgeoisie in de hoofdstad kan wonen, werken en leven!

 

Met het schot van de cruiser Aurora, begon de november revolutie van 1917!

Met het schot van de cruiser Aurora, begon de november revolutie van 1917!

Advertenties