ลงกับกลุ่มทหารไทย

Thailand is sinds 2014 een militaire dictatuur. Terwijl het leger in buurland: Myanmar de macht deel afstonden aan een civiele regering, blijft de Thaise militaire junta aan de macht. De generaals beweren voor ”stabiliteit en democratie” op te komen. Een keiharde leugen. Het militair wil kost wat kost voorkomen dat een civiele regering iets tegen hun politieke en economische macht doet. Daarom werd Thailand een militaire dictatuur. Natuurlijk hoor je hier niets over in onze media. Want het kapitalistische westen is goede maatjes met het regime van Prayut Chan-o-cha!

Het Koninkrijk Thailand is nooit een vrije democratie geweest. De corrupte bourgeoisie heeft onder het mom van anticommunisme, elke linkse partij vervolgt en verbannen. Thailand kent geen arbeiderspartij nog politiek linkse partijen, dit komt omdat de staat erg goed is in het vervolgen van andersdenkenden. Politieke macht ligt vooral bij de corrupte politici van de heersende klasse. Die voeren oorlog met elkaar en gebruiken populistische retoriek om arbeiders tegen elkaar op te zetten. Het militair heeft altijd toegekeken en soms ingegrepen als het te chaotisch werd. De laatste keer dat generaals voor een staatsgreep kozen was in 2014. Toen zette Prayut Chan-o-cha zichzelf aan het hoofd van een militaire regering!

De junta noemt zich de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde”, al drie jaar beloven de militairen dat ze vrije verkiezingen weer zullen toestaan. Revolutionair socialisten wisten al in 2014 dat dit een leugen was. Het militair in Thailand heeft economische interesses en die willen ze niet kwijt raken. Daarom staat het land al drie jaar onder de zoveelste junta. Critici worden vervolgt en de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” maakt het heel duidelijk. Wie tegen het regime is wordt opgepakt. Prayut Chan-o-cha en zijn dictatoriale bende bedreigen het proletariaat zelfs openlijk op televisie om zich vooral niet te verzetten. In 2016 presenteerde het militair de nieuwe grondwet van Thailand. Het volk mocht er niet over praten nog debatteren. Wie dat wel deed werd direct opgepakt. Scholen en universiteiten werden per brief duidelijk gemaakt dat leerlingen geen politieke discussies mochten voeren!

Het is wel duidelijk dat deze nieuwe grondwet niets anders voorstelt dan een stukje papier, waarmee het Thaise Koninklijke Leger zowel politieke als economische controle kan blijven uitoefenen. Daarmee lijkt Thailand veel op buurland Myanmar (Birma). Daar heerste een corrupte militaire junta van 1988 tot 2011. Om de illusie te wekken dat de generaals open stonden voor ”democratische hervormingen” maakte het militair van Myanmar plaatst voor een civiele regering, natuurlijk geleid door een politieke partij van militairen. Ze kregen een gevoelige klap toen de Nationale Liga voor de Democratie de verkiezingen won en de militaire partij reduceerde. Echter de grondwet van Myanmar maakt het mogelijk dat 25% van alle zitplaatsen in het parlement bezet mogen worden door militairen. Ook bepaalde ministeries staan onder militair bewind. Zo heeft het misdadige leger van de Republiek van de Unie van Myanmar zichzelf politiek machtig gehouden!

Revolutionair socialisten zijn van mening dat alleen massa protesten een einde kunnen maken aan het militaire regime in Thailand. Het is best mogelijk dat de soldaten zullen schieten, maar dat zal de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” voorgoed ontmaskeren als bloeddorstige terreur groep. Arbeiders hebben het potentiaal, alleen ze missen een klassenbewustzijn en een arbeiderspartij. In het verleden probeerde de maoïstische: Communistische Partij van Thailand om een guerrilla oorlog te voeren tegen de monarchie. Dankzij miljarden aan dollars uit de VS kon het koninklijke leger de guerrilla strijders te baas zijn. Daarnaast was de communistische partij enorm sektarisch en door haar totalitaire partijcultuur verloren ze veel steun onder studenten. In 1983 gaven vele de guerrillastrijd op waarna de maoïsten min of meer verslagen waren. Officieel is de Communistische Partij van Thailand nooit opgeheven!

Hoewel de Thaise troon verheerlijkt wordt is Thailand geen absolute monarchie. Ook voor de militaire staatsgreep van 2014 had de koning slechts een ceremoniële functie. Wel wordt het koningshuis beschermd door verschillende wetten die kritiek zo goed als onmogelijk maken. Duizenden activisten zijn al veroordeeld wegens majesteitsschennis. Er bestaat een grote persoonlijkheidscultus rond de koning, dat gelde zeker voor Bhumibol Adulyadej. Deze Thaise koning was van 1950 tot 2016 staatshoofd. Terwijl Thailand veel armoede kent had Adulyadej een rijk en elitair leven. Het eigen vermogen van de Thaise monarchie wordt geschat op miljarden euro’s. Maar daar mag niemand kritiek op hebben, de wetten die het koningshuis beschermen zijn zo streng dat ze lijken op die van Saoedi-Arabië!

Bhumibol Adulyadej leefde bijzonder lang waardoor hij door vele werd aangezien als een godheid. De persoonlijkheidscultus deed er een schepje boven op door de koning altijd af te beelden als een jonge man. Terwijl Adulyadej al bejaard was zag het Thaise volk altijd afbeeldingen van de koning uit de jaren 50/60 op propagandaboorden. Kroonprins Maha Vajiralongkorn Bodindradebayavarangkun werd op 13 oktober 2016 aangesteld als koning. Hij heeft echter niet de populariteit van zijn vader, met 64 jaar is Vajiralongkorn ook al behoorlijk oud. Toch zal de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” de troon blijven gebruiken om hun dictatoriaal beleid te legitimeren. Het koningshuis weet goed dat ze zich niet tegen het militair kunnen keren. Want ze hebben altijd op het Thaise Koninklijke Leger gesteund. Revolutionair socialisten zijn tegen de monarchie en tegen de miljarden die ze bezitten. Wij eisen de volledige onteigening van de koning en alle leden van het koninklijke huis. Thailand moet een socialistische raden-democratie worden. Dit zullen de militairen natuurlijk nooit accepteren!

In een burgerlijke democratie zullen wij nooit pleiten voor een gewelddadige revolutie. Kapitalistische commentatoren en rechtse politici brullen altijd dat marxisten voor een gewelddadige opstand staan. Revolutionair socialisten verwerpen geweld om het socialisme te realiseren. Maar een revolutie het recht om zichzelf te verdedigen. Als contrarevolutionaire groepen proberen het socialisme met geweld omver te werpen dan zal de proletarische staat zichzelf verdedigen. Gewapend verzet echter is niet de oplossing in landen waar de burgerlijke democratie goed gevestigd is. Dat is de fout die een deel van radicaal links maakte. Linkse jongeren in de jaren 60 dachten foutief dat stadsguerrilla de oplossing was. Revolutionair socialisten staan echter voor klassenstrijd, niet guerrillastrijd. In Thailand pleiten we voor een revolutionaire omverwerping van de overheid. Aangezien die ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” haar regime baseert op geweld en onderdrukking is het ons goede recht om terug te vechten. In zo’n situatie is geweld legitiem!

Thaise arbeiders kunnen de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” omver werpen. Maar ze moeten zich verenigen in een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Zo’n partij zal ondergronds moeten werken, aangezien politieke activiteiten onmogelijk gemaakt worden door de militaire junta. Op westerse steun hoeven de Thaise bevolking niet rekenen. Ondanks de onthullingen van mensenrechtenorganisaties zullen kapitalistische landen zich niet inzetten voor de rechten van Thaise arbeiders. Het westen heeft de staatsgreep wel veroordeeld, maar daar bleef het bij. Thailand is altijd een trouwe vriend van het westerse imperialisme geweest. Ook na drie jaar militair bewind is hier niets aan veranderd. Het land staat niet onder een boycot, laat staan een handelsembargo. Nee, het westen heeft geen moeite met deze junta!

In een land waar arbeiders altijd onderdrukt, uitgebuikt en vervolgt worden, is het lastig om je te organiseren. Zeker omdat ideeën zoals socialisme heel negatief in de media worden omschreven. Tijdens de Koude Oorlog kregen schoolkinderen te horen dat het ”communisme” het grootste kwaad op aarde was. Karl Marx was de duivel terwijl koning Bhumibol Adulyadej als held werd afgebeeld. De monarchistische media kon goed spelen op maoïstisch totalitarisme en de intolerante cultuur binnen de communistische partij. Daarnaast was de Culturele Revolutie (1966-1976) in maoïstisch China een prachtig propaganda middel. Boeddhistische tempels vernietigde door de ”atheïstische” Rode Garde. Het perfecte bewijs voor de ”slechtheid” en ”duivelse leer”. Toch waren veel jongeren niet vatbaar voor deze leugens. Vele vochten tot 1983 tegen de overheid. Het maoïsme zoog het idealisme uit deze jongeren en dankzij de successen van het Thaise Koninklijke Leger werden de maoïsten verslagen. Ook het stopzetten van geld en wapens uit China speelde een belangrijke rol in de ondergang van de Communistische Partij van Thailand!

Prayut Chan-o-cha vertrouwt op 300.000 soldaten om het Thaise proletariaat te onderdrukken. Het koninkrijk heeft in totaal 67 miljoen inwoners, als al 1/3 daarvan in opstand zou komen is het gedaan met de militaire junta. Etnisch sektarisme is helaas een hindernis. Net als Myanmar (Birma) is Thailand een multicultureel land. De etnische Thai zijn al onderverdeeld in meer dan vijf etnische subgroepen. Chinezen maken ongeveer 14% van de bevolking uit en worden (net als in Myanmar) met de nek aangekeken. Dit sektarisme wordt altijd uitgebuit door de machthebbers. Die spelen oude vooroordelen en minachting. Revolutionair socialisten vrezen dat zolang etnisch sektarisme overheersend is er geen verenigd front opgebouwd kan worden, tegen de militairen en hun junta!

Wat kunnen arbeiders uit Europa doen? Het beste zou zijn om onze politici duidelijk te maken dat we de dictatoriale Thaise overheid niet tolereren. Dat Thaise arbeiders geen vakbonden mogen oprichten. Dat ze niet mogen staken en niet voor hun mening mogen uitkomen. Thailand moet onder een handelsembargo komen, zeker een wapenembargo. Maar het is ook een illusie om op onze burgerlijke regeringen te vertrouwen. Die zijn namelijk slechts marionetten van de echte machthebbers en dat zijn de kapitalisten. Onze heersende klasse heeft te veel zaken interesses in Thailand. Veel computer onderdelen worden in fabrieken daar gebouwd. Je snapt natuurlijk wel dat de Thaise arbeiders in die computer fabrieken een zeer laag loon ontvangen. Dit terwijl miljarden aan euro’s verdient worden door de verkoop van PC onderdelen zoals harde schijven, worden bijna allemaal in Thailand gemaakt!

Daarom zegt Revolutionair Socialistische Media:

ลงกับกลุ่มทหารไทย

Advertenties