De Kalief van IS

De Kalief van Islamistische Staat: Abu Bakr al-Baghdadi is dood. Althans dat zegt het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten. In het verleden hebben de Russen ook al eens gezegd dat de Kalief gedood was. Maar erg betrouwbaar is Moskou nooit geweest. Al een maand geleden beweerde de Russen dat ze de leider van IS hadden gedood. Het Syrische observatorium meldt nu echter dat aan de hand van gesprekken door IS kopstukken is gebleken dat Abu Bakr al-Baghdadi gedood is bij een recentelijk luchtaanval in Syrië, waar de hoofdstad van het zogenaamde ”kalifaat” is gevestigd. De Amerikanen hebben echter geen bewijs kunnen leveren voor deze bewering. Ook IS heeft officieel geen bericht naar buiten gebracht dat hun leider is gestorven!

De man die zich Abu Bakr al-Baghdadi noemt/noemde heet in werkelijkheid Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri. Net als veel dictators was hij een man die geweld niet uit de wegging. Als mannelijke chauvinist was hij er heilig van overtuigd dat vrouwen zijn bezit waren. Dit verklaart ook waarom de terroristen onder zijn leiding volledige vrijheid kregen om vrouwen en meisjes te zien als bezit van de mannen. Tot 2004 was deze Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri een onbekend figuur. De invasie van Irak door de Amerikanen in maart 2003, had echter een grote invloed op de toekomstige IS leider. Hij werd zelfs een keer gearresteerd door de Amerikanen. Maar ondanks zijn anti-Amerikaanse houding werd Ibrahim al-Badri vrij gelaten!

De radicale islam bleek een machtig instrument waarmee je veel Irakezen kon mobiliseren tegen de Amerikanen. Al-Badri was medeoprichter van de militie: Jamaat Jaysh Ahl al-Sunnah wa-l-Jamaah. Hij diende als geestelijk leider in de Sharia Raad van deze groep, die de oorlog aan de Amerikanen verklaarde en de Irakese overheid. In 2006 werd zijn groep deel van de Mujahideen Shura Raad van Irak. Ook dit keer werd Al-Badri lid van de Sharia Raad, het orgaan dat erop toeziet dat de islamistische wetgeving wordt nageleefd. In oktober 2006 werd besloten om over te gaan van een militie naar een ”staat”. De groep nam de naam: Islamistische Staat in Irak aan, Abu Omar al-Baghdadi werd de eerste emir!

In de westerse media was de Islamistische Staat in Irak vooral bekend onder de naam Al-Qaida in Irak. Dit kwam omdat Abu Omar al-Baghdadi trouw had gezworen aan Osama Bin Laden. Hun doel was duidelijk, Irak moest een soennitische theocratie worden. In deze theocratie was geen plaatst voor seculiere democraten, sjiitische moslims of westerse ideologieën. Als hooggeplaatst lid van de Sharia Raden was Ibrahim al-Badri al een belangrijk kopstuk van de terreurgroep. Zijn moment kwam in april 2010, toen Amerikaanse bommen een einde maakte aan het leven van Abu Omar al-Baghdadi. Met zijn dood kwam de Islamistische Staat in Irak onder het bestuur te staan van het hoofd van de Sharia Raden. Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri besloot om de naam Abu Bakr al-Baghdadi aan te nemen. In mei 2010 werd officieel bekend gemaakt dat de groep een nieuwe leider had!

De corrupte Irakese overheid van Nouri al-Maliki had grote moeite om overeind te blijven. De sjiitische moslims in het zuid oosten steunde Bagdad, ook de Koerden in het noorden waren (deels) bereid om hem als premier te aanvaarden. Maar de soennitische minderheid moest niets hebben van de sektarische al-Maliki. Die vond namelijk dat alleen sjiitische moslims bij de overheid mochten werken. Hierdoor vervreemde hij zich van de soennieten. Ondertussen lukte het Abu Bakr al-Baghdadi om bondgenootschappen te sluiten met leger officieren van het voormalige Ba’ath regime. Die waren allemaal ontslagen toen de Amerikanen het Irakese leger ontbonden. Een enorme fout want hierdoor kwamen veel officieren met militaire kennis op straat te staan. Onder Saddam Hussein hadden ze een relatief goed leven, maar onder Nouri al-Maliki waren ze niet gewenst Het nieuwe Irakese leger nam geen oude officieren en generaals aan. Dit wouden de Amerikanen die geen vertrouwen hadden in de voormalige officieren van Saddam Hussein!

Woedend over het feit dat ze geen deel meer mochten uitmaken van het Irakese leger besloten veel voormalige Ba’ath officieren om zich aan te sluiten bij de opstandelingen, waaronder ook de Islamistische Staat in Irak. Hierdoor had al-Baghdadi toegang tot een schat aan militaire kennis, die hij vanaf 2014 massief ging inzetten. Het ging allemaal nog beter toen de Amerikanen in 2011 weg trokken. Zonder Amerikaanse steun bleek al snel hoe ineffectief het leger van de Republiek Irak was. Ondertussen brak in Syrië en Libië een burgeroorlog uit tussen de aanhangers van de dictatoriale regeringen en hun tegenstanders. In Libië vochten verschillende rebellen tegen Muammar Gaddafi die sinds 1969 over het land heerste. In Syrië was het Bashar al-Asssd die zijn vader in 2000 opvolgde. Die vader was sinds 1970 dictator van de Syrische Arabische Republiek!

Islamistische strijders bleken veel steun te krijgen van jonge Arabieren die genoeg hadden van de pro-westerse dictaturen. Zowel Gaddafi als al-Assad hadden een pro-westerse koers gevaren en ook neoliberale economische politiek gevoerd. Het westen was tevreden over deze dictatoriale regimes, maar het arbeidersvolk leed enorm. Vooral de jeugd liet zich niet meer misleiden door de propaganda van de Syrische Ba’ath Partij of het Groene Boekje van de Jamahiriya. De radicale islam presenteert zich als een ”rechtvaardig” alternatief op de corrupte dictatoriale regeringen. Veel soennieten zijn daar vatbaar voor, sjiitische moslims minder omdat in Syrië en Irak de regeringen geleidt worden door sjiieten!

Hoewel Muammar Gaddafi in oktober 2011 werd vermoord, zou Libië geen stabiel land worden. Sektarische milities begonnen elkaar te bevechten en ook de centrale regering viel uit elkaar in twee overheden die elkaar tot op de dag van vandaag (2017) bevechten. Bashar al-Assad verloor ondertussen grote delen van Oost Syrië aan de Islamistische Staat in Irak, die de grens was overgegaan en daar profiteerde van de rebelse opstand. Raqqa was de eerste grote stad die ze in handen kregen. De groep van al-Baghdadi werkte aanvankelijk samen met het Vrije Syrische Leger en het Al-Nusra Front, de Syrische tak van Al-Qaida. Die laatste was echter niet gediend dat de Irakese tak zich bemoeide met de Syrische burgeroorlog. Het hoofdkwartier van Al-Qaida gaf het Al-Nusra Front gelijk en al-Baghdadi kreeg te horen dat hij zich niet meer met Syrië mocht bemoeien. Die besloot om het bevel te negeren. De emir had namelijk een veel groter plan voor ogen. Met de verovering van Raqqa was opeens zijn grootste droom uitgekomen, een internationaal kalifaat van de soennitische islam.

Zo kwam het dat op 8 april 2013 de Islamistische Staat in Irak zich hernoemde in Islamistische Staat in Irak en Syrië (ISIS). Daarnaast noemde Abu Bakr al-Baghdadi zich geen emir meer maar kalief en beweerde dat een zuiver islamitisch kalifaat was opgericht. De propaganda die gemaakt werd voor dit nieuwe ”kalifaat” was veel moderner en geavanceerder. Men gebruikte HD kwaliteit en ging professioneel te werk. Al-Qaida had nooit echt moeite gedaan om moderne propagandatechnieken toe te passen. Echter de mannen achter de ISIS waren in staat om films in elkaar te zetten die inspeelde op emoties van jongeren. Jonge moslims uit andere landen werden aangemoedigd om voor het ”kalifaat” te vechten. Zo kreeg Abu Bakr al-Baghdadi een leger van jongeren die bereid waren om dood en verderf te zaaien, in de naam van hun religie!

De meeste vrijwilligers voor ISIS kwamen uit Tunesië en Saoedi-Arabië. Meer dan 5.000 Tunesiërs hebben zich aangesloten sinds 2014, 2.500 vrijwilligers kwamen uit het Koninkrijk Saoedi-Arabië. Op zich is dat niet verwonderlijk. De Saoedische monarchie levert de ideologie van Abu Bakr al-Baghdadi, het streng islamitische: wahabisme. Deze radicaal rechtse ideologie gaat ervan uit dat de alles en iedereen onder gesteld is aan de wil en wet van de islam. Vrouwen zijn niet alleen tweederangsburgers, maar ook lustobjecten voor mannen. We zien dit terug in Saoedi-Arabië, waar vrouwen geen auto mogen rijden en ook niet op straat mogen zonder een mannelijke escort. In de gebieden die ISIS in bezit kreeg werden dan ook dezelfde reactionaire wetten ingevoerd als in Saoedi-Arabië!

Op 4 juni 2014 hadden de strijders van de toen nog Islamistische Staat in Irak, zich heer en meester gemaakt van Mosul, de tweede stad van het land. Hoewel het Irakese leger meer dan 30.000 soldaten had, werden ze toch verslagen door nog geen 2.500 militanten. Ook waren 30.000 politie agenten actief in Mosul op het moment toen de islamieten aanvielen. Echter het moraal was laag en de vooral sjiitische soldaten voelde er weinig voor om een soennitische stad te verdedigen. Ook was er geen duidelijke commandostructuur en werd de aanval van de 2.500 militanten geleid door ex-Ba’ath militairen. Die hadden jaren lange ervaring en ook de wil om wraak te nemen op het leger, dat de Amerikanen in 2004 hadden opgezet zonder hun. Na enkele dagen vechten sloegen de soldaten op de vlucht. 2.000 van hun werden gedood, 4.000 gevangengenomen en meteen geëxecuteerd. De islamieten verloren slechts 100 militanten en wisten meer dan 2.000 Amerikaanse Humvee’s buit te maken!

Mosul kwam in de handen van de Kalief en zijn Islamistische Staat in Irak en Syrië. Een terreur regime gebaseerd op theocratische dogma’s werd een realiteit. Vrouwen werden verplicht om zich volledig te bedekken en ISIS was genadeloos in het executeren van politieke tegenstanders op straat. Die werden dan publiekelijk onthoofd waarbij islamistische strijders trots met afgehakte hoofden poseerde. De aanwezigheid van oude tempels uit het verleden was een doorn in het oog van de islamieten. Dus werden veel historische ruïnes opgeblazen. 2000 jaar oude standbeelden werden in museums kapot gemaakt door de cultuur criminelen van de Islamistische Staat. Met de val van Mosul ging Abu Bakr al-Baghdadi nog een stapje verder. Irak en Syrië waren niet genoeg, nee hij wou een wereldwijd kalifaat oprichten. Dus werd de naam van zijn groeiend rijk opnieuw hernoemt. Dit keer in Islamistische Staat afgekort IS, ondanks deze naamswijziging blijven met name de Amerikanen de groep omschrijven als ISIS!

Met Raqqa in Syrië en Mosul in Irak was de ooit kleine verzetsgroep opeens een land geworden met meer miljoenen inwoners. De val van Mosul zorgde voor een enorme shockgolf in de westerse wereld. Vooral het feit dat 30.000 (door de VS getrainde) soldaten als bange honden waren gevlucht voor slechts 2.500 militanten, bewees hoe ineffectief, corrupt en slecht georganiseerd het Irakese leger was. Het westen besloot om luchtsteun en wapens te leveren aan de groepen die tegen IS vochten. Probleem is echter dat de VS juist groepen die bevoorraden die ook reactionair islamistisch zijn. Zo kwamen Amerikaanse wapens in bezit van Syrische rebellen die openlijk vechten voor een theocratie in Syrië. Ze verschillen dan wel met IS, maar hun leer is niet minder reactionair. De Amerikanen weigerde in het begin om de Koerden in Syrië te bewapenen. Dit kwam omdat NAVO bondgenoot Turkije hier fel tegen is. De Koerden in Syrië worden geleid door de Democratische Unie Partij (PYD), de zusterorganisatie van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK)!

Turkije noemt de PKK en PYD ”terroristisch” en ook de VS en de EU hebben de PKK als ”terroristisch” omschrijven (puur om Turkije van dienst te zijn). Echter de PYD in Syrië is niet als terroristisch omschreven door het westen, dit tot enorme frustratie van de Turkse dictator Erdogan. Terwijl veel rebellen die tegen Bashar al-Assad vechten zeer sektarisch denken en vaak discrimineren op religie, besloten de Koerden om juist samen op te trekken met Arabische, Assyrische en Turkmeense groepen. De Koerdische Volksbeschermingseenheden bleken al snel de beste strijders tegen IS te worden. Zeker omdat ook veel Koerdische vrouwen meevechten. Voor de chauvinistische islamieten is het onacceptabel om door een vrouw gedood te worden. Hun theocratische leer zegt namelijk dat ze hierdoor niet in de hemel komen (en geen 72 maagden ontvangen) Het schijnt dat de mannen van de Kalief soms op de vlucht sloegen, bij het aanzien van vrouwen bewapend met een AK-47!

Een grote nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi was de belegering van Kobani, die begon in september 2014 en eindigde in maart 2015. 9.000 islamieten stonden tegenover 2.500 Koerdische strijders. Meer dan zes maanden werd keihard gevochten. De Koerden bleken taai en enorm strijdvaardig. Ondanks dat ze in de minderheid waren en de islamieten in bezit waren van tanks, lukte het IS niet om Kobani te veroveren. 400.000 burgers wisten naar Turkije te vluchten, waardoor het civiele dodenaantal beperkt bleef. Op 15 maart 2015 moest IS zich volledig terugtrekken. Ze hadden 2/3 van hun militanten verloren + 18 tanks. De Koerden verloren ongeveer 600 soldaten, maar wisten stand te houden. Dankzij de hulp van PKK strijders uit Turkije, linkse vrijwilligers en Amerikaanse bombardementen was de nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi volledig. De slag om deze stad wordt ook wel het Stalingrad van Syrië genoemd!

Erdogan moet niet blij zijn geweest met de overwinning van de Koerden in noord Syrië. Want in 2015 voerde hij de oorlog met de PKK weer op. Duizenden Koerden werden weer opgepakt en het Turkse leger begon met massieve aanvallen op Syrisch grondgebied. Erdogan zag zijn grootste nachtmerrie al werkelijkheid worden. Een noord Syrië onder bestuur van de PYD, de zuster van de PKK. Dat wouden de Turken kost wat kost voorkomen. Erdogan verklaarde de oorlog aan IS om zo legitimiteit te krijgen voor zijn interventie in de Syrische burgeroorlog. IS sloeg terug en begon met terroristische aanslagen. Ook een Koerdische splintergroep voerde terreur aanvallen uit. Het versterkte de positie van de Turkse dictator die met nationalistische bombarie kraaide dat de IS en de PKK hetzelfde zijn!

2015 werd het jaar van de omslag. Islamistische Staat had in 2014 vooral veel gewonnen dankzij de zwakte van het Irakese leger en de Syrische burgeroorlog. Maar nu sloeg een internationale coalitie terug. Amerikanen bombardeerde IS posities in Irak en Syrië. Daarnaast werden anti-IS rebellen bewapend en ook het Irakese leger kreeg weer ondersteuning van Amerikaanse commando’s en militaire adviseurs. Ook de aanhangers van Saddam Hussein waren niet meer zo trouw aan Abu Bakr al-Baghdadi, nadat die getuigen werden van de gruwelijke executies. Voormalige Ba’ath officieren hadden IS gesteund om wraak te nemen op de sjiitische regering. Maar massamoorden die live gefilmd en uitgezonden werden was toch iets te veel voor de Irakese Ba’ath. De islamieten dachten het ook zonder de voormalige officieren van Hussein te kunnen doen en besloten om alle Ba’ath aanhangers te vermoorden. Zonder het te weten sneed IS zich volledig in het hart, want het gehele militair van de terreur groep werd geleid door voormalige legerleiders van Saddam Hussein!

2016 was niet goed voor al-Baghdadi. Ondanks terreuraanslagen in Europa en elders in naam van IS, begon het kalifaat grondgebied te verliezen. In Syrië kwam dat vooral door de oprichting van de Syrische Democratische Strijdkrachten in oktober 2015. De Koerden waren oprichters van dit leger dat ook bestaat uit Arabische, Turkmeense en Assyrische strijders. Samen vormen ze nu de SDF, de Syrische Democratische Strijdkrachten. Anders dan bijvoorbeeld de islamistische of nationalistische rebellen die tegen Bashar al-Assad vechten is de leer van de SDF, seculier en multicultureel. Dat is vooral aan de Koerden te danken die de leer van PKK leider: Abdullah Öcalan volgen. Zijn democratisch confederalisme ligt aan de basis van de Democratische Federatie van Noord Syrië, het gebied dat beter bekend staat onder Rojava. Op 16 oktober 2016 bereikte het Irakese leger de buitenwijken van Mosul, de stad die ze hals over kop in 2014 verlaten hadden. Dankzij de Amerikanen was het leger herstelt en beter getraind. De aanval op het IS bolwerk begon en het zou een bloedige strijd worden. Want de mannen van de Kalief waren niet bereid om hun veroverde stad op te geven!

In Libië vechten radicale islamieten sinds de eerste burgeroorlog (2011). Het zijn vooral jongeren die zich aangetrokken voelen tot het fundamentalisme van Abu Bakr al-Baghdadi. Veel IS aanhangers in Libië behoren tot de voormalige rebellen die Muammar Gaddafi in 2011 omver wierpen. Na vier jaar van onrust, sektarisme en groeide armoede waren vele makkelijk vatbaar voor extremistische opvattingen. Verschillende islamitische milities zweerde trouw aan de Kalief begin 2015, hier ligt de basis voor Islamistische Staat in Libië. In mei 2015 namen IS strijders bezit van de stad: Sirte, de geboorteplaats van Gaddafi. Het is ironisch dat de ”Broederlijke Leider van de Jamahiriya” in 2011 beweerd had dat Al-Qaida de opstand tegen hem leidde. Gaddafi had niet helemaal ongelijk, want veel rebellen bleken zeer vatbaar voor het wahabisme, de extreem rechtse leer van IS en Saoedi-Arabië!

Sirte kwam bijna een jaar onder IS bestuur te staan. Vanuit het Ouagadougou Conferentie Center bestuurde de wrede theocraten hun Libische provincie. Net als in Syrië en Irak was terreur tegen de bevolking dagelijks aanwezig. Sirte was de hoofdstad van al-Baghdadi’s rijk in Libië en dus belangrijk. De Kalief kon echter niet voorkomen dat de twee rivaliseerde overheden zich (tijdelijk) zouden verenigingen in een Regering van Nationaal Akkoord om hem en zijn militanten uit Libië te verjagen. Op 12 mei 2016 begon de belegering van Sirte. Een belegering die 6 maanden, drie weken en drie dagen duurde. De strijd duurde lang omdat het verzet van IS relatief hard was. Daarnaast waren de Libische milities net zo slecht uitgerust en vochten zonder een duidelijke tactiek. We praten hier niet over gedisciplineerde soldaten die oprukken en tactisch vechten. Daarom duurde het relatief lang voordat de geboorteplaats van Gaddafi gezuiverd was van Islamistische Staat!

Na de val van hun Libische provincie begon het net om al-Baghdadi’s rijk te spannen. De Irakezen wisten het oostelijk gedeelte van de stad Mosul in januari 2017 te bevrijden. Ondertussen drongen de SDF de islamieten terug richting Raqqa, de hoofdstad van het ”kalifaat”. Het finale offensief in Mosul begon in februari, maar doordat IS zich in elk huis verschanste werd het vechten om elke woning. Hierdoor kreeg je een scenario dat lijkt op de slag om Berlijn in april 1945. Toen moesten de Sovjets ook vechten om elk huis van de Duitse hoofdstad. Net als toen vochtten de verdedigers om elk stukje grond. Toen duidelijk werd dat ze het zouden verliezen werd de oude Al-Nuri-moskee opgeblazen. Abu Bakr al-Baghdadi had in deze moskee zijn wereldwijd kalifaat uitgeroepen in 2014. Met de dreigende nederlaag in aantocht toonde IS wederom hun minachting voor de gebedshuizen van moslims. Op 10 juli 2017 kon het Irakese leger melden dat de gehele stad gezuiverd was van IS strijders. Of inderdaad alle mannen van de Kalief uitgeschakeld zijn blijft de vraag. Wel is duidelijk dat in de laatste dagen de commando structuur van IS volledig uit elkaar gevallen was en IS strijders op de vlucht sloegen!

In Raqqa ziet het ook slecht uit voor de theocraten. Hun hoofdstad is omsingelt door de Syrische Democratische Strijdkrachten. Op 9 juli hadden SDF strijders de eerste aanval gedaan op de buitenwijken en daar heel wat huizen weten te bezetten. De stad is al afgesloten, IS strijders kunnen niet vluchten. Als de Kalief zich in Raqqa bevindt dan zit hij als een rat in de val. Het is duidelijk dat ook dit grote bolwerk van de reactionaire groep zal vallen. 35.000 SDF eenheden ondersteunt door Amerikaanse luchtaanvallen zullen de hoofdstad van het kalifaat veroveren. Dan is de IS zo goed als verslagen. Zonder Mosul en Raqqa stelt hun rijk niets meer voor. Het schijnt dat al-Baghdadi de hoofdstad al verplaatst heeft naar Mayadin in het zuid-oosten van Syrie. Of de leider zich daar schuilt houdt is onduidelijk!

Hoewel het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten beweert dat de Kalief is gedood, hebben de Amerikanen daar geen bewijs voor kunnen vinden. De Russen hebben ook al vaker gezegd dat ze al-Baghdadi hebben gedood. Berichten van IS zelf blijven onduidelijk. Als hun leider is gedood dan wordt dit geheim gehouden. Een officieel bericht over de dood van hun kalief is er niet. Zeker is wel dat de groep die zich een islamistische staat noemt, grondgebied aan het verliezen is. Dankzij de eenheid van Koerden, Arabieren, Assyriërs en Turkmenen is het de SDF gelukt om richting Raqqa op te rukken. De leer van Abdullah Öcalan bracht deze volkeren samen, om een vijand te verslaan die hun religie misbruikt voor terreur, moord en onderdrukking. Samen zullen ze Abu Bakr al-Baghdadi en het wahabisme volledig vernietigen in Syrië!

 

De vlag van IS wordt verbrand!

Advertenties