Mugabe afgezet door ZANU-PF

Wat een ironie en wat een draai van de Zimbabwaanse staatspartij: ZANU-PF. Tussen 1963 en 2017 waren ze de kontlikkers van dictator Robert Mugabe. Ze deden alles wat deze tiran zei, 10.000 politieke tegenstanders hebben ze in de jaren 80 vermoord en het land is zo goed als kapot. Economisch failliet gemaakt door de partijbonzen van ZANU-PF met aan het hoofd de elitaire bejaarde Mugabe en zijn 40 jaar jongere vrouw. Grace Mugabe blijkt nu de schakel geweest te zijn, die een einde maakte aan het regime van haar man. Want het leger zat niet op deze vrouw te wachten, als opvolger van Robert Mugabe. De man die Grace liet afzetten op 8 november heeft via het leger de macht gegrepen. Emmerson Mnangagwa is de man waar het nu allemaal omdraait. Hij is aangesteld als interim-president!

De oude dictator heeft tot maandag om vrijwillig het presidentschap over te dragen. Doet hij dit niet dan zal het leger en de staatspartij hem afzetten. Voor de 93 jarige is er geen andere optie. Hij heeft alles verloren, de staat, het leger en de partij. Toch heeft Mugabe nog niet opgegeven. De oude dictator wil aanblijven als president van het land. Zondag avond had men verwacht dat hij zou aftreden, Robert Mugabe deed dit echter niet. Oppositie krachten roepen op om maandag te gaan demonstreren, ook ZANU-PF wil een afzettingsprocedure beginnen. Het lijkt dat Mugabe niet doorheeft dat zijn tijdperk voorbij is!

Zimbabwe is door zijn beleid economisch totaal kapot gemaakt. We zien dit aan het keiharde feit dat het percentage dat in armoede leeft enorm groeide, van 25% in 1990 naar 63% in 2003. Het toppunt was de ineenstorting van de Zimbabwaanse dollar in april 2009. Sindsdien heeft het land geen eigen munteenheid. Toch bleef Robert Mugabe en zijn familie in luxe leven. Grace Mugabe liet zich op kosten van de overheid naar Frankrijk en Engeland vliegen, waar ze enorm veel geld uitgaf aan luxe artikelen. Hun 20 jarige jongste zoon houdt ervan om dure champagne te verspillen en elitair gedrag te vertonen op social media!

ZANU-PF heeft meer dan 20 belangrijke leiders geroyeerd uit de partij. Ook Grace is eruit gegooid, formeel omdat ze haat verspreid heeft. Ze verliest niet alleen haar partijlidmaatschap, ze is ook afgezet als leidster van de vrouwen afdeling. Wij zouden nog verder gaan. Want Grace and haar man hebben miljoenen geroofd. Dat geld moet direct bevroren worden onder beheer van democratische organen van de werkende klasse komen. Geen vertrouwen in de staatsbureaucratie of het leger. Het is bijzonder ironisch dat de nieuwe leiding van ZANU-PF in haar officiele verklaring van 19 november, het leger dankt voor de staatsgreep van 15 november. Het is wel duidelijk dat de nieuwe partijbonzen de aanhangers van Emmerson Mnangagwa zijn!

Revolutionair Socialistische Media publiceert hier de eisen van de Arbeiders en Socialistische Partij in Zuid Afrika. Ze zijn vertaald uit het Engels door de Linkse Socialistische Partij (België)

  • Weg met Mugabe! Weg met de generals! Nee naan dictatuur – of deze nu burgerlijk of militair is. Volledige democratische rechten. Voor een rechtszaak tegen Mugabe en zijn medestanders geleid door vertegenwoordigers van werkenden en armen.

  • De werkende klasse en de armen moeten de toekomst van de Zimbabwaanse samenleving in eigen handen nemen. Geen enkele coalitie met leidinggevende elementen van het oude regime of kapitalistische krachten. Er is nood aan een regering van werkenden en kleine boeren. Om dit voor te bereiden, is er nood aan massale democratische actiecomités van werkenden, jongeren, werklozen, kleine handelaars en kleine boeren in elke regio van het land om een overgangsinstantie te verkiezen waarmee de basis wordt gelegd voor de verkiezing van een toekomstige regering van werkenden en kleine boeren.

  • Zo’n regering moet een programma hebben dat een einde maakte aan lage lonen, armoede en werkloosheid. Beslissingen over het verhandelen van goederen, het beheren van diensten en andere belangrijke beslissingen over het beheer van de samenleving moeten in handen komen van massale democratische comités van Zimbabwaanse werkenden, kleine boeren en armen. Deze comités moeten de bezittingen van Mugabe, de generaals, Zanu-PF en andere verantwoordelijken van het regime in beslag nemen en er de democratische controle over in handen nemen.

  • Verdedig de bevolking! De actiecomités moeten democratisch gecontroleerde zelfverdedigingscomités opzetten die activisten en protestacties beschermen tegen intimidatie en geweld door het regime. Voor de opbouw van actiecomités onder gewone agenten, soldaten en personeel van de luchtmacht. Verkiezing van vertegenwoordigers van onderuit en weigering van opvolging van bevelen van officiers die met het regime verbonden zijn. Voor banden tussen deze comités en de actiecomités van de bevolking om tot eengemaakte strijd te komen.

  • Geen vertrouwen in de door imperialisten gedomineerde Verenigde Naties, Afrikaanse Unie of Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika. Voor het opbouwen van banden met de werkende klasse doorheen zuidelijk Afrika. Buiten Zimbabwe moeten ook actiecomités opgezet worden in alle Zimbabwaanse gemeenschappen in de diaspora die ook nauwe banden moeten aangaan met lokale organisaties van de werkende klasse, jongeren en de gemeenschap. Eengemaakte strijd tegen xenofobie. Verdedig de rechten van migranten. Organiseer migranten in de vakbonden.

  • Werkenden en jongeren moeten het voortouw nemen in de opbouw van een massale revolutionaire partij die opkomt voor een socialistisch Zimbabwe.

     

De officiële verklaring van ZANU-PF waarin Robert Mugabe wordt afgezet als partijleider. Grace wordt geroyeerd.

Advertenties

Mugabe: Het einde?

Is dit het einde voor de 93 jarige Robert Mugabe? Want het Zimbabwaanse leger heeft op 15-11-2017 de macht gegrepen. Officieel om het land te ”zuiveren” van corrupte politici, maar achter de schermen speelt meer. De bejaarde dictator schijnt dement te zijn en wou zijn 40 jaar jongere vrouw; Grace, aanstellen als opvolger. Hiervoor moest vice president Emmerson Mnangagwa (75 jaar) het veld ruimen. Deze Mnangagwa is echter populair bij het leger en dat zit niet bepaald te wachten op de elitaire Grace Mugabe, als nieuwe dictator van Zimbabwe. Militairen hebben de macht overgenomen, de grote vraag is of dit echt het einde zal betekenen voor Robert Mugabe. De man die begon als held in 1980 en eindige als een wrede dictator. Om 7:42 uur kwam een Twitter bericht van de staatspartij; ZANU-PF, hierin wordt vermeld dat de familie Mugabe vast zit en dat ”kameraad” Mnangagwa voor een nieuwe toekomst zal zorgen!  

Het verhaal van Robert Mugabe gaat terug naar de jaren 60. In het jaar 1963 werd hij aangesteld als generaal secretaris van de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie (ZANU). Deze ZANU was een afsplitsing van van de Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie (ZAPU). Zowel ZAPU als ZANU zouden het revolutionaire marxisme alleen omarmen om steun te krijgen van anti-kolonialistische landen zoals Rusland en China. Mugabe zag meer heil in het maoïsme en stelde de strijd van arme boeren centraal binnen de ideologische leer van ZANU. De tegenstander van de twee nationale bevrijdingspartijen was het witte minderheidsregime van Ian Smith, de rechtse leider van Rhodesië!

Toen in de jaren 60 het Verenigd Koninkrijk haar kolonies begon af te staan aan zwarte bevrijdingspartijen, sloeg de paniek toen bij de witte elite in Rhodesië. Ian Smith en zijn kapitalisten moesten er niet aan denken dat ZANU en ZAPU aan de macht zouden komen. Dus werd alles in het werk gesteld om de witte minderheid aan de macht te houden, tegen de wil van de Britten in. Op 11 november 1965 riep Smith zonder toestemming van Londen de onafhankelijkheid van zijn land uit. Koningin Elisabeth bleef erkend als monarch van Rhodesië en het land wou toetreden tot het Gemenebest van Naties. De regering in Londen erkende de onafhankelijkheid echter niet, ook de internationale gemeenschap bleef Rhodesië zien als een deel van Groot Brittannië!

Vijf jaar kibbelde de regeringen van Rhodesië en Groot Brittannië met elkaar. Uiteindelijk koos Ian Smith voor een radicale oplossing en maakte van zijn land een republiek in 1970. De Republiek Rhodesië had eigenlijk maar één ideologische bondgenoot en dat was het Apartheid regime in Zuid Afrika. Tot 1974 kreeg het land ook steun van het rechtse Portugal dat toen nog een conservatieve dictatuur was. Het zionistische bewind in Israël steunde Ian Smith, omdat ZANU en ZAPU de kant van de Palestijnen kozen. Resolutie 232 van Veiligheidsraad der Verenigde Naties, verbood het verkoop van wapens aan het witte minderheidsregime. Toch wist Ian Smith via omwegen zijn leger goed te bewapenen. Dit kon omdat veel westerse wapenhandelaren vaak tegen VN regels in gewoon wapens leverde aan Rhodesië!

ZANU en ZAPU tolereerde elkaar, maar achter ideologische verschillen zat ook een stammenmentaliteit. Ondanks de revolutionaire propaganda bleef men elkaar wantrouwen als je niet tot dezelfde stam behoorde. Ondertussen stichtte beidde groepen hun eigen leger, Mugabe’s ZANU had het Zimbabwaanse Nationale Bevrijdingsleger en ZAPU het Zimbabwaanse Volks Revolutionaire Leger. Ze werden getraind vanaf 1975 in de Volksrepulbiek Mozambique, die steun ontving van Moskou en Havana. Vier jaar later moest Ian Smith erkennen dat zijn strijd hulpeloos was. Rhodesië liet vrije verkiezingen toe, maar bleef ZANU en ZAPU verbieden. Bisschop Abel Muzorewa werd de eerste zwarte leider van Rhodesië. Hij bleef echter maar enkele maanden aan de macht, wel werd onder zijn leiding de twee nationale bevrijdingspartijen gelegaliseerd. Robert Mugabe eiste nieuwe verkiezingen die gehouden werden in februari 1980!

Die nieuwe verkiezingen liepen niet rustig. De (witte) overheidsambtenaren van Rhodesië deden moeite om ZANU en ZAPU tegen te werken. Posters die te ”gewelddadig” waren werden in beslag genomen en verschillende activisten opgepakt door de nog steeds racistische politie. Mugabe’s minachting voor de witte minderheid was nu volledig. Naar buiten toe toonde hij zich gematigd en zelfs bereid om witte mensen te accepteren, maar van binnen heeft Mugabe altijd een diepe minachting gehad voor mensen met een witte huiskleur. Ook met rivaal ZAPU ging het fout. Mugabe wou het liefst een eenpartijstaat oprichten volgens stalinistisch model. Natuurlijk kon dat niet, maar hij deed enorm veel moeite om zijn tegenstanders te intimideren. Al in 1980 (en door de stammenmentaliteit) ontstonden gevechten tussen het Zimbabwaanse Nationale Bevrijdingsleger en het Zimbabwaanse Volks Revolutionaire Leger!

Winner van de verkiezingen was de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie van Mugabe. Ze winnen 63% van de stemmen, de Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie kreeg 24%. Ian Smith en zijn Rhodesisch Front (RF) kregen 20 zetels toegewezen. Robert Mugabe werd premier en Canaan Banana kreeg de ceremoniële titel: President van de Republiek Zimbabwe. Tot 1987 was het land een parlementaire republiek, de macht van de president was beperkt. Premier Mugabe voerde de regering en het beleid. De politiek van ZANU was echter niet socialistisch van aard, wel begon Mugabe met het opzetten van sociale programma’s om de ongelijkheid aan te pakken. De witte minderheid was daar natuurlijk niet blij mee, dat geld nu gebruikt werd om arme zwarte mensen te helpen. Probleem was dat de politici van ZANU geen besef hadden van financiën. Ze gaven meer geld uit dan er binnen kwam. Nu doen kapitalistische landen dat ook wel (meer uitgeven dan ze hebben), maar Zimbabwe gaf echt veel geld uit. De resultanten waren dat er een einde kwam aan de enorme ongelijkheid tussen wit en zwart. Onderwijs en gezondheidszorg werden enorm verbeterd en toegankelijk voor iedereen!

Maar omdat de economie van het land op het kapitalisme gebaseerd bleef, kreeg Mugabe te maken met typisch kapitalistisch gedrag. Ondernemers gingen geen arbeiders mee aannemen omdat ze die nauwelijks meer konden ontslaan. De regels omtrent het aannemen van arbeidskrachten waren zo streng, dat bedrijven ook niet wouden investeren. Logisch ook omdat de kapitalistische geest alleen denkt aan zelfverrijking en overheidsregels enorm minacht. Mugabe dacht dat hij een markt economie kon hanteren door strenge regels aan het bedrijfsleven op te leggen. Dit sociaal democratische model bleek een mislukking te zijn. Toen in Europa het neoliberalisme op kwam, besloot men in Zimbabwe om het kapitalisme meer macht te geven. Van een socialistisch land is nooit spraken geweest. Alle marxistische (maoïstische) retroriek van ZANU was al in 1980 verdwenen.

De economische politiek van Robert Mugabe was gedoemd te mislukken. Omdat zijn regering onzorgvuldig met geld omging, te strenge regels opstelde aan het bedrijfsleven en niet doorhad dat de kapitalisten hierdoor geen economisch motief (winst maken) hadden om te ondernemen. Wat was het alternatief geweest? De politieke en economische macht had afgestaan moeten worden aan democratische organen van de arbeidersklasse. Geen staatsmacht of kapitalistenmacht. Echter zover kon Mugabe niet denken. Als autoritair persoon kan hij alleen denken volgens een centralistisch systeem, met zichzelf aan de top. Dat ZANU het kapitalisme intact liet had ook een andere oorzaak. Veel zwarten wouden ook bezitter worden. ZANU zorgde ervoor dat veel economische macht ging naar hun eigen mensen, die echter geen zakeninzicht hadden. Dit resulteerde in mismanagement en het verspillen van overheidsgeld. Wie als witte persoon kritiek had op het beleid van Mugabe kon ontslagen worden. Kritiek hebben op de nationale bevrijdingspartij was taboe en is dat eigenlijk nog steeds!

ZAPU werd na het ontstaan van de Republiek Zimbabwe door Robert Mugabe letterlijk vernietigd. Toen voormalige soldaten van het Zimbabwaanse Volks Revolutionaire Leger onrust begonnen te stoken, zag Mugabe dit als perfecte gelegenheid om alle politici van ZAPU te vervolgen. Het was al vanaf het begin duidelijk dat ZANU geen oppositie naast zich duldde. In vier jaar tijd werden bijna alle belangrijke oppositie leiders uitgeschakeld. Er worden gezegd dat meer dan 10.000 critici van Mugabe’s bewind tussen 1983 en 1987 uitgemoord werden. De restanten van ZAPU besloten om te fuseren met ZANU, hieruit ontstond de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie – Patriottisch Front. Hoewel de ex-ZAPU leden verteld werd dat ze op gelijke voet zouden staan met ZANU, was dit een leugen. ZANU-PF is eigenlijk gewoon een voortzetting van de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie. Na de (dwang)fusie besloot de premier om van het land een presidentiële republiek te maken. Het ambt van de president werd nu belangrijker en Robert Mugabe liet zichzelf kiezen tot President van Zimbabwe!

Vanaf 1990 begon ZANU-PF met het steunen van markt gerichte politiek. Subsidies werden ingetrokken en staatsbedrijven geprivatiseerd. Natuurlijk waren arbeiders in de steden daar niet blij mee. Die begonnen te staken en te demonstreren tegen ZANU-PF. Politiegeweld kwam aan de orde en de dictator liet merken dat hij geen kritiek duldde. Om de steun van zijn oude strijdmakkers te behouden introduceerde Mugabe in 1997 enorme bonussen voor alle oud soldaten van het Zimbabwaanse Nationale Bevrijdingsleger. Dit was een zware last voor de al noodlijdende economie. Maar het toppunt kwam toen Mugabe ging participeren in de tweede Congo oorlog. Dit kon Zimbabwe economisch totaal niet aan. De genadeklap kwam toen er een enorme droogte ontstond in 1999. Het resultaat was dat het land instortte. Armoede drievoudige van 25% in 1990, naar 63% in 2003. Natuurlijk niet voor de elite van de staatspartij en met name Robert Mugabe. Die genoten van luxe en welvaart ten kosten van de arbeidersklasse.

Sinds 1996 had de oude president een nieuwe vrouw, die 40 jaar jonger is. Grace Mugabe trouwde de 70 jarige leider niet uit liefde. Het is duidelijk dat ze uit was op macht en status in een land waar vrouwen het niet ver schoppen. Grace was net 31 jaar toen ze met de bejaarde Robert Mugabe trouwde. Ze kregen drie kinderen, twee zonen en één dochter. De jongste zoon is niet vies om de wereld via social media te laten zien hoe rijk hij is. Dure champagne drinken en rond lopen met ringen ter waarde van tien duizenden euro’s. Chatunga Bellarmine Mugabe van net 20 jaar oud, heeft er blijkbaar geen moeite mee dat 2/3 van het land in armoede leeft, dankzij zijn hoog bejaarde vader. Nyepudzayi Bona Mugabe is de enigste dochter van Grace en Robert. In tegenstelling tot haar broer Chatunga Bellarmine is Nyepudzayi Bona niet zichtbaar op social media. Toch wordt gezegd dat ze sinds 2014 samen met haar moeder bezig was om bepaalde politieke taken van hun oude vader over te nemen. Dat Grace zich met het landsbestuur ging bemoeien blijkt wel uit het feit dat ze sinds drie jaar deelneemt aan het Politbureau van ZANU-PF. Deze vrouw heeft een sterke wil en iedereen moet gehoorzamen. Als de Zimbabwaanse First Lady wilde shoppen in Londen of Parijs, dan werden vliegtuigen van Air Zimbabwe ingezet. Die moesten dan verplicht vliegen voor de president’s vrouw. Grace Mugabe leeft enorm boven haar stand en dat heeft hoogst waarschijnlijk een rol gespeeld bij de staatsgreep van 15 november 2017!

Want Robert Mugabe is stokoud, hij is 93 jaar. Dat zijn geest nog relatief helder is spreekt in zijn voordeel. Maar het is al bekend dat de hoog bejaarde dictator soms wegzakt en niet langer dan een paar minuten kan praten. Daarom is Grace Mugabe de laatste drie jaar zo snel gestegen in de hiërarchie van ZANU-PF. Ze werd ondersteunt door zowel de jeugd liga als de vrouwenafdeling van de partij. Haar ambities moeten meer dan duidelijk geweest zijn, Grace Mugabe wilde de macht over het land. Op 8 november ontsloeg Robert Mugabe zijn vice president. Een 75 jarige politicus die populair was bij het leger. Emmerson Mnangagwa’s ontslag was de laatste zet die het leger tolereerde van de president. Op 15 november 2017 werden tanks naar de hoofdstad gestuurd en namen soldaten bezit van de staatsomroep. Officieel werd niet gesproken over een staatsgreep, maar het is wel duidelijk dat de militairen de macht hebben!

Is dit het einde voor Mugabe? Het leger eiste dat hij vrijwillig afstand doet van de macht. Echter na meer dan 37 jaar absolute heerser te zijn geweest, is de oude dictator niet van plan om op te geven. Robert Mugabe is altijd in staat geweest om de controle te behouden. Het leger heeft de mogelijkheid om de bejaarde tiran gewoon af te zetten en zelfs te veroordelen. Want daar hebben de militairen ook mee gedreigd. Dat zou een interessante rechtszaak worden, want er is zoveel bewijs tegen de familie Mugabe. Hun elitaire levensstijl, het uitbuiten van arbeiders, het onderdrukken van critici, Robert Mugabe heeft het allemaal gedaan. Net zoals Muammar Gaddafi in Libië was hij een absolute vorst die geen tegenspraak duldde. Er wordt gezegd dat het totale vermogen van de familie Mugabe ongeveer 1 miljard dollars waard is. Ze maakte vooral winst door de staatsbedrijven, die eigenlijk voor de bevolking zouden moeten werken. Echter in het (voormalige?) Koninkrijk van Mugabe was alles ondergesteld aan deze familie. Doet ons dat niet denken aan de Kim dynastie in Noord Korea? Het is daarom niet vreemd dat het Mugabe regime en dat van de Kims bevriend waren. Zo hielpen de Noord Koreanen bij het trainen van commando’s van het Zimbabwaanse Nationale Leger.

Revolutionair socialisten hebben geen vertrouwen in het leger, nog ZANU-PF en al helemaal niet in de elitaire Mugabe familie.

Robert Mugabe met zijn 40 jaar jongere vrouw: Grace Mugabe

Weinig vertrouwen in Japanse democratie

Slechts 53,68% kwam stemmen bij de laatste Japanse verkiezingen op 22 oktober 2017. Van die 53,68% koos 33,28% voor de rechtse Liberaal Democratische Partij (LDP). Deze partij heerst over Japan sinds het einde van de tweede wereld oorlog. De grootste verliezer was de Japanse Communistische Partij, die meer dan -3,47% van haar stemmers verloor. Hoe komt dit? Revolutionair socialisten zoeken het antwoord in de gematigde houding van de communistische partij en hun onvermogen om een duidelijk socialistisch alternatief neer te zetten. 

De opkomst bij verkiezingen in Japan is sinds 2012 gedaald tot minder dan 55%. Tot dat jaar schommelde de opkomst altijd tussen 59% en 67%. 1/3 van alle Japanners stemt nooit, dat toont al aan dat er iets niet in orde is. Als 1/3 van de bevolking niet wil stemmen dan is er een kloof tussen de politici en de stemmer. In 2009 hoopte vele op veranderingen. De heersende Liberaal Democratische Partij werd toen voor het eerst verslagen door de Democratische Partij. Japan’s Liberaal Democraten zijn voornamelijk conservatief, reactionair en lakeien van het kapitalisme. De Democratische Partij had een centrum ideologie en beweerde sociaal liberaal te zijn. Ze kregen echter het niet voor elkaar om daadwerkelijke veranderingen door te voeren. Revolutionair socialisten zeggen dat dit komt omdat de Democraten net zo trouw zijn aan het neoliberale systeem als de LDP!

Na vier jaar won de LDP de verkiezingen weer en de Democratische Partij zakte weg. Ondertussen leek de Japanse Communistische Partij aan een opmars te beginnen. Veel jongeren zoeken naar alternatieven op het stikkende neoliberale systeem. In Japan is de baanonzekerheid toegenomen en met name jongeren zijn niet meer zo loyaal aan het systeem dat de Amerikanen in 1945 invoerde. Echter de Japanse Communistische Partij (JCP) is geen revolutionaire partij. In naam is ze nog communistisch, echter naar buiten lijkt de JCP op een (gematigde) linkse partij. Dat is ook te zien aan haar partijleiding. Sinds het jaar 2000 is Kazuo Shii de JCP president. Als we naar deze leider kijken dan lijkt het alsof je naar een keurige zakenman kijkt. Kazuo Shii is altijd in pak te zien en lijkt niet op een proletarische revolutionair!

In 2014 wist de JCP meer dan 7,040,130 stemmen te winnen bij de vervroegde verkiezingen. Dat de communistische partij zoveel won was ook voor de heersende klasse een shock. Toch is het Kazuo Shii niet gelukt om zijn stemmers te behouden. De jonge stemmers die in 2014 nog op de JCP wouden stemmen, deden dit niet meer in 2017. Wat ook in het nadeel van de gematigde communisten gespeeld kan hebben is hun parlementaire coalitie met de nieuwe: Constitutionele Democratische Partij (CDP). Deze burgerlijke partij komt voort uit de failliete Democratische Partij, die zichzelf ophief en herboren werd als CDP. In het parlement vormt de JCP nu een ”pacifistisch blok” met deze ”nieuwe Democraten” samen met de Sociaal-Democratische Partij, een kleinere centrum-linkse partij. Dat een communistische partij samenwerkt met neoliberalen van de CDP is natuurlijk lastig te verkopen. Ook al beweert Kazuo Shii dat hij enkele en alleen met de burgerlijke liberalen samenwerkt om het pacifisme sterk te houden. De grootste onzin, want de JCP moet een socialistisch alternatief neerzetten en niet heulen met een partij die het neoliberalisme net zo trouw is als de conservatieve: Liberaal Democratische Partij!

Politiek rechts is in Japan versterkt. De neoliberale regering van Shinzō Abe wil de grondwet veranderen, zodat de Japanse Zelfverdedigingstroepen ook ingezet kunnen worden voor offensieven van het westerse imperialisme. Tot nu toe mocht dat niet omdat het leger volgens de grondwet alleen ingezet mag worden om het land te verdedigen. Shinzō Abe wil echter dat Japan ook internationaal deel gaat nemen aan imperialistische acties. Hij weet dat de Amerikanen dit zeer op prijs zullen stellen. Japanse soldaten kunnen het imperialisme versterken. China echter is de wreedheid van het Japanse imperialisme niet vergeten en is niet blij met de pogingen van premier Abe, om de grondwet aan te passen!

Wat Japan nodig heeft is een arbeiderspartij op een socialistisch programma. De Japanse Communistische Partij kan zo’n partij worden, maar niet met een leider zoals Kazuo Shii. Na 17 jaar aan de top gestaan te hebben is het tijd voor een jongere leider. Een revolutionaire leider, die weet wat de Japanse arbeidersklasse nodig heeft. Veel arbeiders zijn namelijk ongerust en vele weten dat het neoliberalisme voor veel ongelijkheid, stress en ellende heeft gezorgd. 46,32% heeft niet gestemd. Dat is een enorme groep van stemmers die zich niet aangetrokken voelt tot één van de vele politieke partijen. De JCP is de enigste linkse partij in Japan. Want de sociaal democraten stellen niets voor en spelen al jaren onder een hoedje met de Democraten. Het is de Japanse Communistische Partij die potentiaal heeft om linkse stemmers te winnen. Alleen ze moeten ook revolutionair initiatief durven tonen. Dat helpt natuurlijk niet met leiders die in zakelijke kleding rond lopen en met neoliberale politici samenwerken!

Stalinistisch is de JCP gelukkig niet meer. Maar door het stalinisme opzij te zetten is de partij ook afgestapt van Marx en Lenin, net zoals de Nederlandse SP dat deed onder Jan Marijnissen. Wat nog wel problematisch is bij de communistische partij is hun verbondenheid met landen zoals China en Vietnam. Kazuo Shii is nog wel eens te gast in Beijing en Hanoi, waar hij strak in pak staat naast staats-kapitalistische dictators zoals Xi Jinping. Japanse arbeiders voelen er natuurlijk niets voor als ze de JCP president zien naast een dictator die miljoenen Chinese arbeiders onderdrukt. Daarnaast stelt de jongerenafdeling van de Japanse Communistische Partij ook niet veel voor. De Democratische Jeugdliga van Japan heeft net 20.000 leden. Voor Nederlandse begrippen lijkt dit veel, maar voor Japan die 127 miljoen inwoners heeft is dit niets. De website van de jonge communisten is relatief zwak opgebouwd en straalt geen revolutionair activisme uit!

Tot 2021 kan Shinzō Abe heersen. Zijn rechtse LDP heeft een flinke meerderheid en hoeft niet naar de oppositie te luisteren. Japanse kapitalisten hoeven zich (zoals altijd) geen zorgen te maken. Al sinds 1945 staat de politiek van dit land aan hun kant. Ook na de invoering van het neoliberalisme blijven politici trouw aan de wil van het bedrijfsleven. Daarom is alleen de JCP de enigste kracht die een weerwoord geeft. Hoe beperkt de partij ook is, de gematigde communisten zijn de enigste linkse partij in het Japanse parlement. Als ze het revolutionair socialisme weer zouden omarmen en dat ook uitstralen, dan heeft de JCP kans om weer te groeien. De lage opkomst van slechts 53,68% toont aan dat veel kiezers liever thuis blijven dan stemmen. Potentiaal is er voor een socialistisch alternatief, want de kloof tussen politiek en arbeider is nog nooit zo groot geweest, in het land van de opkomende zon!

 

Dit zijn communisten? Ze lijken er totaal niet op!

100 jaar Oktoberrevolutie

Op 7 november 1917 begon met een schot van de kruiser Aurora, de tweede Russische revolutie. Rusland kende in het jaar 1917 twee revoluties. De eerste vond plaats in februari en maakt een einde aan het tsarisme. Een provisorische regering onder de leiding van Alexander Kerensky kreeg de macht. Hij poogde voor een kapitalistische republiek en de voortzetting van de eerste wereld oorlog. Tegenover de burgerlijke regering stonden de arbeidersraden, genaamd sovjets in het Russisch. Deze raden waren het instrument van arbeiders, boeren en soldaten. Kerensky’s regering bestond in feite alleen doordat de sovjets dat toelieten. Maar nadat de rechtse generaal Lavr Kornilov een staatsgreep probeerde, verloor de provisorische regering alle steun van de raden. Op 7 november 1917 werd Kerensky afgezet door de sovjet van de hoofdstad: Petrograd!

De kapitalistische geschiedenisboeken schilderen de Oktoberrevolutie af als een ”bolsjewistische staatsgreep”. Met bolsjewisme wordt de RSDAP bedoelt, de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij van de bolsjewieken. De term ”bolsjewiek” komt van het Russisch woord ”bolsjinstvó” en betekend: ”meerderheid”. Rusland kende in het jaar 1917 twee politieke partijen die zich RSDAP noemde. Je had de grotere RSDAP van de mensjewieken en de kleinere RSDAP van de bolsjewieken. De termen ”mensjewiek” (minderheid) en bolsjewiek (meerderheid) stammen niet uit 1917, maar uit 1903. In dat jaar splitste zich de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij op in twee partijen. De mensjewistische RSDAP was groter in februari 1917 en vormde de provisorische regering met liberalen en rechtse leden van de Socialistisch Revolutionaire Partij (SR). Alexander Kerensky was een rechts lid van de SR!

Onder Kerensky’s leiding had zich de provisorische regering gevormd. Een instabiele regering die alles in het werk stelde om het Russische kapitalisme van dienst te zijn. Daarnaast eiste met name de westerse grootmachten dat Rusland deel bleef nemen aan de eerste wereld oorlog tegen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk. De sovjets van arbeiders, boeren en soldaten steunde regering, dit omdat de mensjewieken en sociaal revolutionairen de meerderheid hadden in het eerste Congres van Sovjets. Revolutionair socialisten (waaronder de bolsjewieken) zouden tot november een minderheid blijven. De bolsjewistische RSDAP had in februari 1917 slechts 2.000 actieve leden in geheel Rusland!

In april keerde Vladimir Lenin terug naar Rusland. Eenmaal aangekomen in Petrograd was duidelijk dat de partijleiding van de RSDAP (bolsjewieken) de provisorische regering steunde. Lenin was hier fel op tegen en poogde voor een revolutie via de sovjets. Lev Kamenev en Grigory Zenoview waren van mening dat de bolsjewieken juist de provisorische regering moesten steunen. Na veel debatten won Lenin en gingen de revolutionairen over tot het plannen van een socialistische revolutie. Dat moest gebeuren via de sovjets. Lenin wou dat de organen van arbeiders, boeren en soldaten de revolutie leidde. Alexander Kerensky had ondertussen te maken met een oorlog die zeer nadelig voor Rusland verliep, ook koos hij een legerleider die zich tegen de regering zou keren. Lavr Kornilov was door de provisorische regering aangesteld als opperbevelhebber van de Russische Leger in de zomer van 1917. Een overtuigde tsarist en reactionair tot op het bot, niet bepaald een goede keus. Kornilov had plannen om dictator van geheel Rusland te worden. Op 29 augustus gaf de rechtse generaal het bevel aan zijn soldaten om Petrograd binnen te vallen, de provisorische regering af te zetten en de sovjets te ontbinden!

Als opperbevelhebber van het Russische Leger commandeerde Kornilov alle strijdkrachten. De enigste bewapende manschappen die beschikbaar waren om Petrograd te beschermen waren die van de sovjets. Deze rode wachters stonden onder het gezag van voorzitter Leon Trotsky, de leider van de Petrograd Sovjet. Alexander Kerensky had geen keus en moest Trotsky om hulp vragen. Die mobiliseerde de arbeiders van de hoofdstad en wist de soldaten van de rechtse generaal te ontwapenen. Lavr Kornilov moest vluchten en zou pas in 1918 gedood worden bij een artillerieaanval op zijn hoofdkwartier. Trotsky had de provisorische regering gered, maar die toonde weinig dankbaarheid. De populariteit van de bolsjewieken was nu zo groot dat Kerensky de RSDAP van Lenin verbood en diens krant in beslag nam. Hoofdredacteur Joseph Stalin dook onder samen met Lenin, Trotsky werd gevangengezet!

In de ochtend van 7 november (25 oktober volgens de toenmalige Russische kalender) besloot het Militaire Revolutionaire Comité van de Petrograd Sovjet om de provisorische regering af te zetten. Veel weerstand kwam er niet. Slechts 1000 vrouwelijke soldaten bewaakte de ministers van Kerensky’s kabinet. Die waren echter niet bereid om voor de onpopulaire provisorische regering te sterven. De kruiser Aurora gaf om 19:40 uur een startschot waarna de rode wachters het Winter Paleis binnenvielen. Ondanks de latere Sovjet propaganda was er geen heldhaftige strijd om het paleis. Het vrouwen bataljon deserteerde en de gehele ministerraad werd opgepakt. De rode wachters verklaarde dat alle politieke macht overgedragen werd aan het tweede Congres van Sovjets. Dat kwam de volgende dag bijeen!

Dit keer wonnen de bolsjewieken en een linkse afsplitsing van de Socialistisch Revolutionaire Partij (SR) de meerderheid van de stemmen. De mensjewieken wonnen slechts 11,09%. Lenin werd gekozen tot voorzitter van de Raad van Volkscommissarissen. Stalin werd Volkscommissaris van Nationaliteiten en Trotsky kreeg de positie van Volkscommissaris van het Leger. Hij kreeg de opdracht om het Rode Leger te vormen. De sovjets hadden tot februari 1918 geen eigen leger. Er waren wat rode soldaten, maar die waren niet voldoende getraind nog goed bewapend. Sovjet Rusland zou veel grondgebied verliezen aan de Witte Legers en hun westerse bondgenoten. Dit kwam omdat het Rode Leger bijna twee jaar nodig had om ervaring op te doen!

We moeten zeggen dat geen enkele rechtse partij gekozen werd in de sovjets. Logisch ook omdat politiek rechts niet geloofde in de radendemocratie en al helemaal niet vertrouwd werd door arbeiders. Liberalen en conservatieven hadden de provisorische regering gesteund en nu die ontbonden was besloten de lakeien van het kapitalisme, om de wapens op te nemen. De machtsovername door de sovjets werd ”extremistisch” genoemd in de westerse media. Amerikaanse en Britse kranten beweerde dat ”gewelddadige” personen de macht hadden gekregen en dat deze Sovjet regering direct vernietigd moest worden. De Britse secretaris van oorlog; Winston Churchill was het daar helemaal mee eens. Het bolsjewisme moest bij haar geboorte uitgeroeid worden, was de mening van deze imperialist. Hij stuurde dan ook meteen 40.000 Britten naar het oosten om de anti-Sovjet Russen te bewapenen. Japan en Amerika volgde het Britse voorbeeld en in totaal vochten meer dan 250.000 niet-Russische soldaten mee in de burgeroorlog (tot ongeveer 1920)!

Tot maart 1918 steunde de linkse vleugel van de Socialistisch Revolutionaire Partij, de Sovjet regering van de bolsjewieken. Linkse SR leden waren zelfs deel van de Raad van Volkscommissarissen. Dat veranderde in maart van 1918. De Sovjet regering van Lenin koos ervoor om vrede met de Duitsers te sluiten. Sovjet Rusland moest enorm veel grondgebied afstaan aan de centrale machten. De sociaal revolutionairen vonden dit onacceptabele. Vooral omdat een groot gedeelte van Oekraïne in de handen van het Duitse imperialisme zou vallen. Lenin hoopte dat een Duitse revolutie de verloren gebieden weer zou afstaan aan Sovjet Rusland, echter de linkse SR kon niet zo ver denken. Daarnaast moesten de sovjets wel vrede met Duitsland zoeken, want het Rode Leger stelde niets voor en de keizerlijke Duitse legers waren aan het oprukken aan het Oostelijk Front. Keizer Wilhelm had ondertussen ook nood aan een vredesverdrag omdat zijn leger in het westen niet ver kwam. Vrede met Sovjet Rusland betekende dat hij soldaten kon verplaatsten naar het westen!

Toen de vrede van Brest-Litovsk werd getekend op 3 maart kwam de linkse SR in opstand. Ze stapte uit de Sovjet regering en begonnen een opstand in Moskou. Het toppunt van hun verraad was de moord op de Duitse ambassadeur: Wilhelm von Mirbach. Gelukkig waren niet alle sociaal revolutionairen het eens met hun partijleiding. Een pro-Sovjet deel splitste zich af en richtte de Partij van Revolutionaire Communisten en Partij van Populistische Communisten op. Deze partijen zou later deel worden van de Russische Communistische Partij (naam van de bolsjewieken vanaf maart 1918). De linkse SR opstand in Moskou duurde van 6 tot 7 juli. Hier hadden de sociaal revolutionairen de controle over de buitengewone commissie ter bestrijding van contrarevolutie, speculatie en sabotage (afgekort Tsjeka). SR agenten van deze Tsjeka probeerde bezit te nemen van het vijfde Congres van Sovjets. Dat vond plaats in de zomer van 1918. Felix Dzerzhinsky (Tsjeka leider) die de moord op von Mirbach onderzocht werd door zijn eigen mensen in Moskou opgepakt!

Lenin gaf de opdracht aan het Rode Leger om de nieuwe hoofdstad (Moskou was vanaf maart 1918 de hoofdstad van Sovjet Rusland) te zuiveren van het linkse SR verraad. De Rode Letse Schutters waren de militaire eenheid die een einde maakte aan de opstand der linkse SR. Hierop werd de Socialistisch Revolutionaire Partij verboden. Niet dus omdat de bolsjewieken zo ”totalitair” dachten zoals de kapitalistische geschiedenis beweert. Felix Dzerzhinsky moedigde Lenin aan om staatsterreur in te zetten tegen alle vijanden van de revolutie. Na jaren te zijn gemarteld en mishandeld in tsaristische gevangenissen was Dzerzhinsky ijskoud en genadeloos voor iedereen die de macht van de sovjets verwierp. Lenin weigerde grootschalig terreur in te voeren. Pas in september 1918 gaf hij toe, nadat hijzelf en veel van zijn collega’s het slachtoffer waren geworden van moord pogingen. Het Rode Terreur wordt vaak gezien als ”ultiem” bewijs voor de directe link tussen Lenin en Stalin. Wat de kapitalistische propaganda vergeet te vermelden is dat het Rode Terreur een wanhoopsdaad was. Ingevoerd toen Sovjet Rusland met de rug tegen de muur stond. Aangevallen door 21 kapitalistische landen, die 250.000 soldaten op de sovjets afstuurde. Daarnaast werden de Witte Legers bewapend door de westerse grootmachten!

Pas rond de zomer van 1920 wist het Rode Leger het tij te keren. Geschokt door de revolutionaire opstanden in Duitsland, Finland en Hongarije besloten de westerse grootmachten om hun legers terug te trekken uit Rusland. Alleen Japan zou nog tot 1922 in het oosten actief blijven. Zonder de materiële steun van de westerse ”democratieën” verzwakte de Witte Legers. Terwijl het Rode Leger aan kracht won dankzij de leiding van Leon Trotsky, vertoonde de anti-Sovjet krachten vooral verdeeldheid. Na de executie van admiraal Alexander Kolchak verloren de tegenstanders van de revolutie een centrale leider. Andere figuren zoals Mikhail Diterikhs en Anatoly Pepelyayev hadden niet voldoende steun.

De Russische burgeroorlog was lang en wreed. Van 7 november 1917 tot ongeveer oktober 1923, probeerde de anti-Sovjet bewegingen om de macht van de arbeidersklasse te breken. Het is hun niet gelukt, want op 22 december 1922 werd de Unie van Socialistische Sovjet Republieken opgericht. De Sovjet-Unie zou helaas nooit een vrije socialistische samenleving worden. Lenin wist dit al in 1922 en merkte een jaar later hoe de staatsbureaucratie onder leiding van de communistische partij, zich vervreemd had van de arbeiders. Als Lenin niet ziek was geworden en in maart 1923 niet verlamt en stom was geraakt, dan had Joseph Stalin nooit absolute macht gekregen. In de jaren tussen de dood van Lenin en de volledige stalinistische machtsovername vocht Leon Trotsky met zijn Linkse Oppositie. Stalin royeerde alle kritische bolsjewieken in 1927 en deporteerde Trotsky twee jaar later. Vanaf 1930 stond de gehele USSR onder stalinistisch gezag!

Voor de kapitalistische wereld kwam Stalin als een geschenk uit de hemel. De slaafse houding van veel communisten versterkt de anticommunistische propaganda. Antirevolutionaire socialisten kregen de meerderheid binnen de arbeidersbeweging en poogde voor compromissen met de heersende klasse. Tegenwoordig zien we het resultaat van hun collaboratie, de sociaal democratie is nu een leeg omhulsel geworden. Revolutionair socialisten zijn altijd een minderheid gebleven doordat de sociaal democraten en stalinisten de arbeidersbeweging domineerde. Ook na 1990 blijft het lastig om socialistische ideeën te verspreiden. Zeker in een politiek landschap dat gedomineerd wordt door neoliberale dogma’s. De Oktoberrevolutie van 7 november 1917 wordt afgedaan als een ”staatsgreep” en geminacht in de media. Arbeiders van vandaag kunnen echter veel leren van de bolsjewistische partij. De enigste partij die het lef had om de socialistische revolutie te organiseren, te leiden en te handhaven tegen de contrarevolutie!

 

Onafhankelijkheid verraden

Zoals Leon Trotsky zijn boek uit 1936 de Verraden Revolutie noemde, zo kunnen wij de ondergang van de Catalaanse Republiek toewijzen aan verraad. Niet van de Spaanse regering die nu directe controle heeft over Catalonië, maar van de lafbekken die onafhankelijkheid uitriepen op 27 oktober. Met lafbekken bedoelen wij de Catalaanse Europese Democratische Partij en Republikeins Links van Catalonië. Deze twee partijen riepen met veel bombarie de Catalaanse Republiek uit, deden echter niets om deze te verdedigen tegen de Spaanse overname. Carles Puigdemont is gevlucht naar België en acht van zijn ministers zijn al gevangengezet!

Er was een alternatief geweest, namelijk verzet. Verzet door de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie) in te zetten ter verdediging van de republiek. Die had de Spaanse politie kunnen ontwapenen en zo voorkomen dat Madrid directe controle ging uitoefenen. Echter de Catalaanse regering deed niets om hun jonge republiek te redden. Het enigste wat Puigdemont deed was zijn aanhang oproepen tot vreedzaam verzet, terwijl Madrid een staatsgreep uitvoerde. De vlag van het Koninkrijk Spanje wappert nog steeds over het parlementsgebouw van Catalonië. Ondertussen verklaarde de voorzitster van het Catalaanse parlement dat het orgaan ontbonden was. Deze (nu ex) voorzitster is lid van Republikeins Links van Catalonië, een gematigd-linkse onafhankelijkheidspartij. Die echter wel braaf dat gedaan heeft wat Madrid hun opdwong, de ontbinding van het parlement!

Catalaanse arbeiders zijn verraden door Puigdemont van de Catalaanse Europese Democratische Partij. Een partij die juist rechts van aard is en neoliberaal. Geen wonder dat deze partij niet opriep tot massa mobilisatie. Een rechtse partij is altijd trouw aan het gezag, het Spaanse gezag in dit geval. Verraders zijn ook de sociaal democraten van Republikeins Links van Catalonië, een partij die altijd fel voor onafhankelijkheid vocht en nu op bevel van Madrid gewoon het parlement liet ontbinden en zich voegde. Hier zien we de beperkingen van de burgerlijke nationalisten. In plaats van te strijden hebben ze de strijd opgegeven. Misschien omdat ze de illusie hebben dat een meederheid voor onafhankelijkheid nog te winnen is op 21 december, dan worden Catalaanse verkiezingen gehouden!

Probleem is dat deze georganiseerd worden door Madrid. Datzelfde Madrid dat politie geweld inzetten om het onafhankelijkheidsreferendum te verbieden, twee onafhankelijkheidsleiders heeft opgepakt en acht ministers van de Catalaanse Republiek. Spanje wil ook Catalaanse parlementariërs gaan vervolgen die de republiek uitriepen op 27 oktober 2017. Daartoe behoren niet alleen de leden van de Catalaanse Europese Democratische Partij (PDeCAT) en Republikeins Links van Catalonië (ERC). Ook de activisten van de Populaire Eenheidskandidaten (CUP) lopen gevaar. Deze radicaal-linkse onafhankelijkheidspartij gaven de PDeCAT en ERC een meerderheid in het Catalaanse parlement. Dat een socialistische partij zoals CUP steun verleent aan een kapitalistische regering is al fout. CUP had moeten pleiten voor een Catalaanse Socialistische Republiek. Want zoals nu al gebleken is hebben de burgerlijke nationalisten niets gedaan om het onafhankelijke Catalonië te beschermen. Slechts 48 uur oud is de republiek geworden, voordat Madrid haar gezag herstelde!

Nu zijn de Catalanen alles kwijt. Hun autonomie, hun onafhankelijkheid en hun republiek. Spanje is weer heer en meester, net zoals tussen 1939 en 1980 toen Madrid ook directe controle uitoefende. Revolutionair socialisten roepen op tot klassenstrijd. Tegen de burgerlijke Catalaanse nationalisten en de pro-Spaanse kapitalistische partijen. Daaronder vallen de rechtse conservatieven van de Volkspartij van Catalonië (PPC), de (a)sociaal democraten van de ”Socialisten” Partij van Catalonië (PSC) en de ”sociaal-liberalen” van de Partij van het Staatsburgerschap (C.). Wat de PP, PSOE en C. delen is Spaans nationalisme en hun diepe minachting voor de democratische rechten van Catalanen. Democratie mag alleen bestaan in hun ogen zolang de eenheid van Spanje gegarandeerd blijft. Artikel 155 van de monarchistisch grondwet is daar speciaal voor gemaakt (door de aanhangers van Franco). Het geeft de centrale regering het recht om de democratische besluiten te omzeilen en in feite een staatsgreep door te voeren. Dit heeft de Spaanse premier: Mariano Rajoy gedaan!

Tussen nu en 21 december kan Madrid veel doen om ervoor te zorgen dat de PPC, PSC en C. de verkiezingen winnen. Niet alleen hun propaganda is sterk, maar ook de Spaanse ”justitie” zal proberen om belangrijke leiders van de PDeCAT, ERC en CUP te laten vervolgen. De onafhankelijkheidspartijen hebben de Spaanse grondwet gebroken en volgens Spaans recht kan de overheid deze partijen straffen. Pro-Spaanse krachten roepen al op om alle parlementariërs die voor de onafhankelijkheid stemde op te sluiten in de gevangenis. Daarmee tonen de tegenstanders van de Catalaanse Republiek hun minachting voor de democratie. Want het was een meerderheid die de onafhankelijkheid uitriep!

Wat de aanhangers van Spanje versterkt is niet alleen de vijandige overname, ook de slapheid van de Catalaanse nationalisten is een oorzaak. Carles Puigdemont is een neoliberaal en heeft veel stemmers verloren aangezien hij in dienst van de Catalaanse kapitalistenklasse staat. Aan de ene kant droomt  Puigdemont van een vrij kapitalistisch Catalonië, maar zijn meesters (de kapitalisten) willen dat helemaal niet. De lokale bourgeoisie heeft veel te veel baat bij Spanje. Daarnaast is het onafhankelijkheidskamp op straat revolutionair ingesteld en versterkt door de armoede en wanhoop van veel Catalaanse arbeiders. Die willen Spanje verlaten juist door de neoliberale aanvallen op hun levensstandaard!

Er is een kans dat de pro-Spaanse partijen op 21 december een meerderheid winnen. Dit gebeurd zeker als veel jonge stemmers thuis blijven. Vele voelen zich verraden en in de steek gelaten. Daarnaast is de propaganda van de Catalaanse nationalisten nooit socialistisch van aard geweest. Logisch ook omdat de PDeCAT en ERC geen socialistische partijen zijn. Alleen CUP strijd voor een socialistisch alternatief op de pro-Spaanse partijen. Het is daarom aan de activisten van de Populaire Eenheidskandidaten om de Catalaanse arbeidersklasse te mobiliseren voor een socialistische republiek. Alleen zo kan de Spaanse staatsgreep van Mariano Rajoy haar legitimiteit verliezen. Revolutionair socialisten adviseren CUP daarom het socialisme centraal te stellen. Catalanen moeten weten dat een onafhankelijk Catalonië alleen kan bestaan als het breekt met het kapitalisme!

Binnen de EU blijven is nutteloos aangezien Brussel aan de kant van Madrid staat. Daarnaast zijn al veel bedrijven vertrokken en is kapitaalvlucht aan de gang. De heersende klasse is namelijk doodsbang voor het revolutionaire momentum op straat. PPC, PSC en C. brullen dat Catalanen het kapitaal boos gemaakt hebben en daardoor zullen lijden. Met angst propaganda weten ze stemmers te bereiken. Want die vrezen voor hun toekomst nu veel bedrijven vertrokken zijn. Ons antwoord is dat het kapitaal hier de boosdoener is. We moeten alle bedrijven die willen vertrekken per direct nationaliseren. Dat moet samengaan met de volledig nationalisering van de financiële sector. Die zal dan geplaatst worden onder arbeiders zelfbestuur. Zo kunnen we massaontslagen voorkomen en het Catalaanse kapitalisme vernietigen. Carles Puigdemont gaat dit nooit doen omdat hij een marionet van de kapitalisten is. Hij is een dromer, geen revolutionair.

Naast het verraad van PDeCAT en ERC is er nog een derde kracht die zich afzijdig hield. We praten hier over Podemos en Verenigd Links. Podemos is een grote linkse populistische partij. Deze wist het Spaanse politieke landschap enorm op te schudden door van niets te groeien naar een beweging met meer dan 400.000 leden. Podemos is links ingesteld en anti-neoliberaal. Verenigd Links is een coalitie die gedomineerd wordt door de Spaanse Communistische Partij. Jaren lang was deze coalitie linkser dan de sociaal democratische PSOE. Toch wisten de stalinisten nooit meer dan 10% te winnen, mede omdat ze dictatoriale landen steunde (stalinistische regimes). Ook na de val van de Sovjet-Unie bleef Verenigd Links nooit sterk. De coalitie rond de stalinisten wist niet te bouwen op het enorme verraad van de Spaanse sociaal democratie. De Spaanse Communistische Partij wil vooral de burgerlijke republiek herstellen en hun propaganda zet niet de strijd voor een socialistische republiek centraal!

Podemos en Verenigd Links hebben een coalitie opgesteld en werken nu samen. Ze hadden samen met CUP moeten pleiten voor een Catalaanse socialistische republiek. Probleem is dat Podemos in Catalonië hieraan geen steun gaf en ook de Spaanse moederpartij bleef afzijdig. Ze geven geen steun aan Madrid, maar roepen op tot dialoog en samenwerking. Dit is natuurlijk volledige onzin gezien het feit dat Mariano Rajoy alles in het werk stelt om de Catalanen hun onafhankelijkheid te ontnemen. Podemos denkt dat je via compromissen de boel kunt oplossen, een klassieker voorbeeld van reformistisch denken heb je niet nodig. Dat ook Verenigd Links dit steunt toont hoezeer de stalinisten van het revolutionaire pad zijn afgestapt!

Madrid kan tussen nu en 21 december veel schade veroorzaken. Onafhankelijkheidspolitici kunnen vervolgt worden en in de cel eindigen. Sinds de dictatuur van Franco (1939-1975) heeft Spanje niet zo’n minachting getoond voor democratische vrijheden. Het is geen wonder dat de staatsgreep van Madrid uitgevoerd wordt door de ideologische opvolgers van Franco. Want de Volkspartij (PP) is ontstaan door een fusie van conservatieve katholieken, Spaanse nationalisten (waaronder de racisten van Franco) en neoliberale markt fundamentalisten. De PP is het gezicht van politiek rechts, daarbij hoort ook nationalistisch rechts. Van oorsprong was de PSOE dan het linkse gezicht, maar de sociaal democraten hebben hun eigen ideologie ook al jaren geleden verraden!

Stakingen en massademonstraties zijn nu aan order. De Spaanse staat moet voelen dat ze fout zijn. Elke Catalaanse arbeider zou er goed aan doen om kenbaar te maken hoezeer hij/zij de centrale regering in Madrid verwerpt. Een klassenbewustzijn ontwikkelen is enorm belangrijk voor de opbouw van het verzet. Arbeiders moeten begrijpen dat onafhankelijkheid onder het kapitalisme geen toekomst biedt. Net als in Nederland is het lastig om het socialisme als alternatief neer te zetten. Het verraad van de sociaal democraten en stalinisten heeft de rechtse leugens over Marx en Lenin versterkt. Veel arbeiders geloven dat het socialisme niet werkt. Toch weten vele dat het neoliberalisme hun geen goed doet. Catalonië heeft socialisme nodig!

 

Alleen socialisme redt Catalonië

De Catalaanse Republiek is een feit. Op vrijdag 27 oktober 2017 heeft een meerderheid in het parlement van Catalonië de onafhankelijkheid uitgeroepen. De pro-Spaanse minderheid bestaande uit liberalen, conservatieven en sociaal democraten verlieten de zaal. Zij hebben zich hiermee buiten het parlement gesteld. Madrid zal de onafhankelijkheid niet alleen verwerpen, maar ook actief bevechten. We praten hier over een ondemocratische Spaans nationalistische regering die bereid is om geweld in te zetten. De conservatieve regering (gesteund door liberalen en sociaal democraten) zal geweld gebruiken om de Catalanen hun republiek te ontnemen. Alleen massa verzet van arbeiders kan dit voorkomen. Een socialistische transformatie van het land is de enigste langdurige oplossing!   

Dictator Franco zou de acties van de Spaanse regering volledig steunen. De Spaanse grondwet van 1978 is ook door zijn aanhangers geschreven. Met name artikel 155 dat separatisme verbiedt, moest voorkomen dat Catalonië onafhankelijkheid zou kunnen krijgen. Revolutionair socialisten steunen de Catalanen die pleiten voor een eigen natie. Maar we waarschuwen ook dat de huidige regering van Carles Puigdemont, niet geschikt is om echte onafhankelijkheid te krijgen. Want Puigdemont steunt en het kapitalisme, met name het EU neoliberalisme. Zijn treuzelig en slapheid in zaken de onafhankelijkheid laten zien dat hij geen revolutionaire politicus is. Carles Puigdemont is een man die denkt dat een kapitalistisch Catalonië binnen de EU erkent en gesteund zal worden. Dit denkbeeld is een illusie, omdat de EU juist aan de kant van het Koninkrijk Spanje staat. Alle Catalanen die geloven dat de Europese Unie hun onafhankelijkheid zullen erkennen, komen bedrogen uit. Europa is er niet voor democratie, niet voor de werkende man en vrouw. Nee, de EU is er voor het bedrijfsleven en dat staat niet positief tegenover de Catalaanse Republiek!

Spanje gaat artikel 155 van de grondwet inzetten om de regering van Carles Puigdemont af te zetten. Dan zullen marionetten vanuit Madrid naar Catalonië gestuurd worden om daar de macht over te nemen. Revolutionair Socialistische Media roept daarom de ambtenaren op om deze personen niet te erkennen. De Spaanse marionetten dienen geen toegang tot Catalonië te krijgen. Daarnaast moet de Catalaanse politie (18.000 sterk) ingezet worden om de Spaanse politie te ontwapenen. Mocht Madrid de opdracht geven om Puigdemont met geweld te arresteren, dan moeten zijn politie agenten bereid zijn om hem te beschermen. Als Catalonië niet wil vechten tegen het Spaanse imperialisme dan zal het ondergaan. Dit gebeurde al eens eerder, in het jaar 1934!

Al eens eerder probeerde het Catalaanse parlement om de onafhankelijkheid uit te roepen. Op 6 oktober 1934 riep Lluís Companys de Catalaanse Staat uit. Madrid werd toen der tijd bestuurd door rechtse republikeinen. Die stuurde meteen een generaal naar Barcelona die de hele regering gevangen nam. Toen het linkse Volksfront, bestaande uit de Spaanse Socialistische Arbeiders Partij (PSOE) en de Spaanse Communistische Partij, twee jaar later de verkiezingen won werd Companys vrij gelaten en kreeg hij een officieel pardon. Tijdens de burgeroorlog werkte de Catalaanse leider nauw samen met de anti-stalinistische marxisten van de Arbeiders Partij van Marxistische Eenheid (POUM). Dat beviel Moskou niet en ze dreigde met het stopzetten van Sovjet steun aan Catalonië. President Companys verbrak toen alle contacten met de POUM. Na de ondergang van de Republiek Spanje aan het einde van de burgeroorlog sloeg Lluís Companys op de vlucht naar Frankrijk. Daar werd hij in augustus 1940 opgepakt door de Duitsers en naar Spanje afgevoerd. Franco liet het icoon van Catalaanse onafhankelijkheid meteen executeren!

De grootste schoften in dit hele verhaal zijn de sociaal democraten. In Catalonië noemen ze zich de Socialisten Partij van Catalonië (PSC). In plaatst van de werkende klasse te steunen in hun strijd tegen het neoliberale bewind in Madrid, houden de sociaal democraten zich hardnekkig vast aan de grondwet uit 1978. Daarnaast zegt de PSC dat onafhankelijkheid door ongeveer 50% van de Catalaanse bevolking wordt afgekeurd. Dit beeld is deels juist omdat Carles Puigdemont veel Catalanen niet kan overtuigen, met zijn slappe houding. Daarnaast speelt angst ook een grote rol. Het ”rijke” Catalonië kan geïsoleerd worden en het Spaanse kapitalisme dreigt al met economische sabotage en kapitaalvlucht. Daarnaast spelen de revolutionair linkse krachten een foutief spel. Die hebben namelijk Puigdemont erkent als leider en steunde zijn presidentschap. Dat revolutionair links een kapitalistische president steunt puur en alleen voor onafhankelijkheid is contraproductief. Want laten we niet vergeten dat de regering Puigdemont al sinds 2016 gewoon neoliberale bezuinigingen erdoor drukt die Madrid hun op dwingt. De massa’s op straat denken dat met onafhankelijkheid de aanvallen op hun levensstandaard zullen ophouden. Echter de Catalaanse regering zal altijd het kapitaal blijven voortrekken. Dat is de aard van een kapitalistische regering!

Revolutionair links dat de onafhankelijkheid steunt, verenigd zich in de Populaire Eenheidskandidaten (CUP). Deze beweging verenigd verschillende Catalaanse anti-kapitalisten die voor een onafhankelijke republiek pleiten. CUP is in 2012 ontstaan en won 10 zetels bij de verkiezingen van 2015. Ze waren instrumentaal omdat de regering van Carles Puigdemont geen meerderheid had in het Catalaanse parlement. Voor de huidige onafhankelijkheid was de steun van CUP cruciaal. Wie echter ook steun had moeten geven voor onafhankelijkheid is Podemos. Deze links populistische partij is tegen de neoliberale Spaanse regering. Echter in plaats van zich achter de massa’s te scharen, praat Podemos over overleg en samenwerking met Madrid. Alsof de Catalanen met mensen aan tafel willen zitten die politie geweld gingen inzetten tegen een democratisch referendum. Daarnaast dreigt Madrid met het afzetten van hun regering en het installeren van een pro-Spaans bewind in Catalonië. Nee, overleggen met deze Spaanse regering is niet mogelijk!

Een andere pro-Spaanse kracht naast de PSC en conservatieven zijn de ”sociaal liberalen” van de Partij van het Staatsburgerschap. Deze ”sociaal-liberale” partij is te vergelijken met Democraten 66. Ze beweren anti-nationalistisch te zijn, maar kiezen er wel voor om de Spaanse staat te steunen. Ook de ”sociaal-liberalen” beweren dat een groot deel van de Catalanen tegen onafhankelijkheid is en dat de regering van Puigdemont niet het recht heeft om de Catalaanse Republiek uit te roepen. Net als D66 steunt de Partij van het Staatsburgerschap het neoliberalisme en dus de aanvallen op de arbeidersklasse. Ondanks hun propaganda over een derde weg tussen liberalisme en socialisme is hun economische politiek gewoon rechts. Toch weten ze een grote aanhang te winnen onder jongeren, door hun uitstraling en zogenaamd ”progressief” imago. Voor de onafhankelijkheidsaanhangers is de Partij van het Staatsburgerschap, een groter gevaar dan de conservatieve partij en de PSC. Want hun angst propaganda is effectiever. Zeker als er geen duidelijk socialistisch alternatief is voor een Catalaanse Republiek!

CUP is de enigste partij die pleit voor socialisme. Maar de anti-kapitalisten worden niet gezien als alternatief. Dit komt omdat CUP niet met een duidelijk plan komt voor een socialistisch Catalonië. Het laatste jaar waren ze vooral een steunpilaar voor de regering van Puigdemont. Toch is de heersende klasse bang. Bang voor de massa’s op straat die een revolutionair geluid laten horen. Een geluid dat anti-kapitalistisch van aard is en oproept tot verzet. De Catalaanse regering is min of meer gedwongen door de massa om de onafhankelijkheid uit te roepen. Het getreuzel van Puigdemont laat zien dat hij het niet meteen aandurfde om zich tegen de Spaanse staat te keren. Wat kan nu gedaan worden? De massa’s moeten niet denken dat hun nieuwe republiek veilig is bij mensen zoals Carles Puigdemont. Verzet moet vanuit de arbeidersklasse komen. Want dat is nodig aangezien Spanje klaar staat om hard terug te slaan!

Wie de kant van het Koninkrijk Spanje kiest, die steunt dus in feite het ondemocratische optreden van Madrid en artikel 155. De monarchistische grondwet is geschreven door de aanhangers van Franco om politieke macht te centraliseren in Madrid. Catalaanse arbeiders hebben het recht om hun eigen republiek te stichten. Het is de taak van links om hun hierin te steunen. Dat de sociaal democratie zich verschuilt achter een monarchistische grondwet geschreven door fascisten zegt genoeg. Opnieuw tonen de sociaal democraten dat ze niet links zijn, maar rechts en in het Spaanse geval zelfs nationalistisch. Schande over de PSOE, schande over de PSC die door onze media nog doodleuk ”socialisten” genoemd worden. Echte socialisten steunen de strijd voor nationale onafhankelijkheid van alle onderdrukte volkeren. Wat Spanje de laatste tijd doet in Catalonië is niets anders dan onderdrukking!

 

De nieuwe Mao van China: Xi Jinping

Xi Jinping is de nieuwe Mao Zedong. Hij is nu absolute leider van de Chinese Communistische Partij (CCP) en daarmee de Volksrepubliek China. Het partijcongres van de CCP heeft Xi niet alleen de macht gegeven, ze hebben ook zijn politiek denken opgenomen in de officiële partijideologie. Het ”Socialisme met Chinese karakteristieken” is aangevuld en heet vanaf nu: ”Xi Jinping-Denken voor Socialisme met Chinese Karakteristieken voor een Nieuw Tijdperk”. Daarmee is Xi op gelijke hoogte met leiders zoals Mao Zedong en Deng Xiaoping geplaatst. Van een collectief staatsbestuur is geen spraken meer. Alles en iedereen binnen de partij en staat zijn nu verplicht de lijn van de nieuwe roerganger te volgen. Hoewel de kapitalistische kranten beweren dat het marxisme nu een grotere rol in China gaat spelen is dit een grote illusie. De communistische partij is geen arbeiderspartij, laat staan een revolutionaire partij! 

De Volkskrant noemt de CCP nog volop een ”marxistische partij”, diens aanhangers worden doodleuk ”marxisten” genoemd door de Nederlandse media. Revolutionair socialisten zijn het daar niet mee eens. Echte marxisten worden namelijk in China onderdrukt. Wie zich tegen de CCP uitspreekt vanuit de leer van Karl Marx wordt als ”staatsvijand” opgepakt. De revolutionair socialistische organisatie; Socialistische Actie heeft daar ervaring mee. Socialistische Actie opereert vanuit Hong-Kong en hun blad: De Socialist is verboden buiten de voormalige Britse kolonie. Echte Chinese marxisten moeten De Socialist illegaal verspreiden, wat ze ook dapper doen. Ze wagen hun leven en veiligheid, daar heeft de Volkskrant geen besef van. De Nederlandse krant noemt liever de CCP ”marxistisch” en negeert het keiharde feit dat marxisten juist vogelvrij verklaard zijn door dictator Xi Jinping!

Onder de voorlopers van Xi Jinping kon je als zelfverklaarde marxist nog deels met rust gelaten worden in de Volksrepubliek China. De Chinese Communistische Partij ging er vanuit dat marxisten automatisch hun leer trouw waren. Maar onder Xi Jinping zijn alleen loyale partijleden de ”marxisten” van China. Wie geen partijlid is en niet de lijn volgt is meteen ”staatsgevaarlijk”. Echte marxisten hebben dit ondemocratische denken nooit gesteund. Revolutionair socialisten wezen het maoïsme af als Chinese versie van het Russische stalinisme. Mao Zedong noemde ons daarom ”trotskistische fascisten” helemaal in lijn van Stalin, die in de jaren 30 verantwoordelijk was voor de massamoord op bolsjewieken (Russische marxisten). Vanaf 1966 tot ongeveer 1969 werden zelfs loyale partijleden aangevallen door Mao’s Rode Garde. Deze garde bestond uit geïndoctrineerde jongeren die Mao als godheid aanbaden. De Rode Garde noemde iedereen die niet in de sekte van hun almachtige leider geloofde ”contrarevolutionair”. Uiteindelijk kwam het tot confrontaties tussen Rode Gardisten en het Chinese Volksbevrijdingsleger. Duizenden werden gedood en Mao realiseerde dat hij de controle verloor. De Rode Garde werd in 1969 ontbonden, maar zou tot de dood van hun ”messias” min of meer actief blijven!

Deng Xiaoping nam het roer in 1978 over door Mao’s officiële opvolger uit te schakelen. Het is interessant om te weten dat deze kleine Deng (die maar 1.55 meter lang was) nooit staatshoofd of partijleider is geweest. Toch was hij de erkende leider van de Volksrepubliek China tussen 1978 en 1989. Anders dan de dogmatische Mao, die China zowel politiek als economisch volledig kapot had gemaakt, was Deng een hervormer. Mao had hem al in de jaren 60 verworpen en de Rode Gardisten noemde Xiaoping een kapitalistische verrader. Het is ironisch dat ze gelijk hadden. Want Deng was een voorstander van een kapitalistische economie, een socialistische markt economie zoals hij dat zelf noemde. Het is ironisch dat de Chinese stalinisten altijd beweert hebben dat wij revolutionair socialisten, ”agenten van het kapitalisme” zouden zijn. Deng Xiaoping en Michael Gorbachev toonde wat Leon Trotsky al in 1936 voorspeld had. Stalinisme leidt tot kapitalistisch herstel!

Het westen was blij met kleine Deng. Ronald Reagan steunde de markt hervormingen en in de Amerikaanse media was nauwelijks meer kritiek richting China. De Sovjet-Unie was de grote ”communistische” vijand, de Volksrepubliek China juist een bondgenoot sinds de jaren 70. Deng herstelde echter ook de band met Moskou, maar vond de politiek van Gorbachev niet correct. Dat de Sovjet-Unie begon met kapitalistische experimenten kon de kleine leider steunen, maar dat de Sovjet leider meer openheid wou vond Deng gevaarlijk. Na de ondergang van het Russische stalinisme zou de CCP beweren dat Gorbachev faalde omdat hij te liberaal was. Tegenwoordig wordt dit beeld nog steeds verspreidt. Rusland had gewoon het Chinese model moeten volgen, een stalinistisch politiek bestuur met een neoliberaal economisch model. Vietnam en Laos hebben de lijn van Beijing gevolgd en ook Cuba draait anno 2017 naar het staatskapitalisme!

Want economisch gezien was de politiek van Deng een ”enorm succes” (voor de nieuwe kapitalisten). Markt denken werd de norm en het algemene goed werd vervangen door de drang naar snelle wisten. De kapitalistische mentaliteit zorgde voor een industriële revolutie die nooit in China had plaats gevonden. Om het socialisme te realiseren moest China eerst kapitalistisch worden zei Deng Xiaoping. Natuurlijk waren de maoïsten binnen de Chinese Communistische Partij niet blij met de groeiende ongelijkheid en de opkomst van een nieuwe heersende klasse. Echter na de ervaringen met het maoïsme stonden veel partijbonzen niet te springen om naar Mao’s aanhangers te luisteren. Het systeem van Deng ”werkte” (voor een kleine elite) en door het nepotisme en vriendjespolitiek kon de partijbureaucratie zichzelf erg goed verrijken!

Op 14 april 1989 begonnen de protesten op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. Studenten en arbeiders kwamen samen om te protesteren tegen de dictatoriale overheid en diens kapitalistische hervormingen. Ze wouden een Chinese Communistische Partij zonder corruptie, zonder nepotisme, machtsmisbruik en kapitalistische politiek. Ook moest de partij de vrijheid van meningsuiting accepteren en een einde maken aan de eenpartijstaat. De studenten hadden het vooral over de democratisering van de maatschappij. Arbeiders wouden een einde maken aan de privatisering van staatsbedrijven en de groeide bourgeoisie. Na een maand van protesten sloeg het Volksbevrijdingsleger de demonstranten neer. 2.000 werden gedood en meer dan 10.000 gevangengezet. De massademonstraties werden totaal gecensureerd en uit de Chinese geschiedenis gewist!

Deng besloot om zijn markt hervormingen minder snel toe te passen. Toch bleef de staat meer economische controle afstaan aan de groeide kapitalistenklasse. Onder Jiang Zemin kreeg China haar eerste miljonairs. Die zouden vooral onder technocraat Hu Jintao enorm groeien. Hu was de eerste partijleider die geen revolutionaire rol had gespeeld in de oprichting van de Volksrepubliek China. Als pragmatische leider voerde Jintao een collectief staatsbestuur en verdeelde politieke macht binnen het Politbureau van de CCP. Dankzij zijn technocratisch bestuur wist China uit te groeien tot een wereldmacht. Een almachtige president en partijbaas is Hu Jintao nooit geweest. Hoe anders is dat met Xi Jinping. Hij kreeg in 2013 het partijleiderschap en werd ook president van China!

Anders dan Jiang Zemin en Hu Jintao wil Xi Jinping dat de CCP weer centraal staat in het leven van de Chinezen. De communistische partij moet weer het centrum worden van de Chinese samenleving. Om zijn imago te verbeteren liet Xi een anti-corruptie campagne opzetten. Honderdduizenden partijleden (inclusief hoge partijbonzen) werden aangeklaagd en soms letterlijk gemarteld. Deze zuiveringen doen denken aan de manier waarop de Rode Garde te werk ging. Partijleden die verdacht worden van corruptie worden zo hard aangepakt dat het bijna misdadig te noemen is. We praten hier over straffen die partijleden opleggen aan een verdachte. Men zegt dat partijleiders onder Xi’s bewind hard optreden en geweld niet uit de weg gaan. Allemaal mogelijk omdat de politie natuurlijk niets tegen CCP leden gaat ondernemen die hun eigen partij ”’zuiveren”!

Westerse kranten interpreteren de lijn van Xi alsof de CCP het marxisme weer gaat naleven. Inderdaad wordt er binnen de partij gesproken over het versterken van de ideologische leer. Maar daar wordt het Socialisme met Chinese Karakteristieken mee bedoelt of kort samengevat: trouw aan de CCP boven alles. Een kapitalist die steenrijk is door het uitbuiten van zijn arbeiders, kan gewoon lid zijn en met rust gelaten worden. Politieke loyaliteit is wat de Xi Jinping wil zien. Het is natuurlijk onmogelijk om het marxisme weer te gaan verspreiden als je het staatskapitalisme hanteert als ideologie. Er lopen in China meer superrijken rond dan in de VS en Europa. Die zullen natuurlijk braaf de partij volgen en trouw zweren aan leider Xi. Maar zullen deze kapitalisten doen wat Marx, Engels en Lenin wouden? Echt niet. De laatste 30 jaar heeft de CCP juist aan de kant van de nieuwe bourgeoisie gestaan, tegen de arbeidersklasse!

Wat president Xi ook anders maakt dan zijn voorgangers is zijn groeide persoonlijkheidscultus. Jiang Zemin en Hu Jintao waren leiders die ver van het gewone volk stonden. Xi kiest voor een populistisch imago en ging zelfs eten in een goedkoop restaurant. Dit is ongewoon en de Chinezen waren zijn aanwezigheid niet gewend. President Xi versterkt daarnaast het etnische nationalisme dat sinds 2013 enorm gestegen is. Daarom wordt de Chinese Communistische Partij door Revolutionair Socialistische Media sarcastisch ook wel de Chinese Nationalistische Partij genoemd. Je zult verbaast staan hoe veel de huidige communistische partij lijkt op de oude nationalistische partij van Chiang-Kai-Shek, de rechtse dictator van China tussen 1927 en 1949 (op Taiwan tot 1975). Het Socialisme met Chinese Karakteristieken is natuurlijk gewoon een schuilnaam voor het staatskapitalisme met etnisch nationalisme dat men in China sinds Mao’s dood doorvoert!

De theocraten die onder Hu veel macht hadden worden nu weer opzij gezet door partij trouwe politici. We zien dit ook in een groeide aanval op andersdenkenden. Staatscensuur is massief toegenomen, ook tegen de echte marxisten die het bewind van Xi Jinping fel bevechten. Ondertussen is de persoonlijke visie van de nieuwe roerganger een onderdeel van de partijideologie geworden. Dit is speciaal want de vorige leiders lieten hun eigen politieke mening niet toevoegen aan de officiële partijideologie. Alleen Mao Zedong en Deng Xiaoping deden dat. Het maoïsme verving het marxisme en het Socialisme met Chinese Karakteristieken verving op zijn buurt weer het maoïsme. Xi maakt geen einde aan de leer van Deng, maar hij voegt wel iets toe. Nu praat men over het ”Xi Jinping-Denken voor Socialisme met Chinese Karakteristieken voor een Nieuw Tijdperk”. Vooral de term: Nieuw Tijdperk wordt vaak gebruikt. Hiermee wil de partij aantonen dat onder de leiding van Xi er een nieuw tijdperk aanbreekt voor China. Revolutionair socialisten zien vooral meer repressie, meer censuur en meer aanvallen op de arbeidersklasse!

Echte marxisten vechten met name in Hong-Kong tegen de ondemocratische politiek en de groeide dictatuur in de voormalige Britse kolonie. Socialistische Actie is de organisatie van Chinese marxisten die strijden voor een democratisch en socialistisch China. Ze zijn fel tegen de neoliberale politiek die gesteund wordt door Xi vanuit Beijing. Socialistische Actie is de Hong-Kong afdeling van het Comité voor een Arbeiders Internationale (CWI). Deze marxistische internationale van revolutionair socialistische organisaties is bekend in Beijing. Het verhaal van Zhang Shujie bevestigd dit!

Zhang werd namelijk opgepakt omdat hij een principiële socialist is. De staatsveiligheidsdienst eiste dat hij een spion werd en ze stuurde Zhang naar Hong-Kong. Daar moest hij de Liga van Sociaal Democraten bespioneren, want Beijing dacht foutief dat deze sociaal democratische groep deel van het CWI was. Zhang Shujie koos echter om te vluchten en kreeg politiek asiel in Zweden. Zijn verhaal getuigd van de groeide jacht op socialisten, vakbondsmensen en activisten. Kranten zoals de Volkskrant in Nederland praten hier nauwelijks over. Zij beweren liever dat de CCP het marxisme trouw is. Daar merken de echte marxisten weinig van. Want de Chinese Communistische Partij is geen marxistische partij, diens leden zijn geen marxisten en Xi Jinping is al helemaal geen aanhanger van Karl Marx!

 

30 jaar na de moord op Thomas Sankara

Op 15 oktober 1987 werd de populaire president van Burkina Faso vermoord. Zijn moordenaars waren soldaten loyaal aan diens trouwste kameraad. In Afrika staat hij bekend als de Che Guevara van de Afrikanen, een jonge man die slechts 37 jaar oud werd. Thomas Sankara leidde een revolutionaire regering in de hoop het achtergestelde land Opper Volta te transformeren. Hij hernoemde dit land om in Burkina Faso en poogde voor socialisme. Net als Guevara had Sankara echter foutieve opvattingen over wie de revolutie moest leiden. Bij Guevara waren het de guerrilla strijders, Sankara vertrouwde op het militair. Het leger bracht hem aan de macht in augustus 1983 en het waren soldaten die hem in oktober 1987 doodschoten!

Het kapitalistische westen was niet bepaald blij met deze Afrikaanse Che. Vooral Frankrijk had een hekel aan de jonge officier, die openlijk de misdaden van het Franse kolonialisme bloot stelde. Thomas Sankara was zeer anti-imperialistisch en fel tegen de bemoeizucht van Frankrijk tegenover diens voormalige kolonies. In de jaren 80 hadden de Fransen hun koloniaal bezit in Afrika al verloren. Den nog probeerde Parijs om invloed uit te oefenen. Vooral in Frans sprekende Afrika bleef de oude kolonisator invloed hebben. De Republiek Opper Volta werd in 1958 onafhankelijk. Het land was in 1919 ontstaan toen Frankrijk nieuwe grenzen trok in diens koloniaal bezit. De Rassemblement Démocratique Africain kreeg van de Fransen de macht eind jaren 50 en voerde meteen een eenpartijstaat in. De macht van de RCA werd zes jaar na de onafhankelijkheid verbroken door een militaire staatsgreep. Het leger zou tot 1992 de dienst uit maken in het land!

Thomas Sankara werd op 21 december 1949 geboren in de Franse kolonie. Omdat zijn vader voor de koloniale Fransen werkte had het gezin Sankara het goed. Dit in tegenstelling tot de meeste bewoners van Opper Volta die in armoede leefde. De ouders van de jonge Thomas wouden dat hij een katholieke priester werd. Hijzelf koos echter voor het leger. Op 17 jarige leeftijd ging hij studeren aan de militaire academie van Kadiogo in Ouagadougou. Het jaar was 1966 waarop Sankara getuigen werd van de eerste staatsgreep. President Maurice Yaméogo moest plaatst maken voor een militaire machthebber.  In de jaren die volgden zou de ene coup na de andere plaatst vinden. Sankara kreeg ondertussen les van revolutionair gezinde docenten. Hij leerde over het Franse imperialisme, het kolonialisme, kapitalisme en het marxisme. In 1970 toen hij 20 jaar oud was ging Thomas Sankara naar Antsirabe in Madagaskar, om zijn studie af te ronden. Drie jaar later was hij officier geworden!

Door de revolutionaire opstand tegen het militaire regime van Philibert Tsiranana in Madagaskar, begon Sankara de boeken van Marx en Lenin te lezen. Vanaf de jaren 70 was hij ervan overtuigd dat een revolutie noodzakelijk was om een einde te maken aan de achtergesteldheid, de corruptie en het vreselijke machtsmisbruik. Helaas trok de jonge officier een verkeerde conclusie. Sankara vond dat het militair de revolutionaire voorhoede kon zijn van een socialistische revolutie. Ernesto Guevara had in de jaren zestig dit beeld ook. We weten wat er met Che gebeurde in Bolivia toen zijn guerrilla strijd mislukte. Alleen de arbeidersklasse is in staat om het socialisme te realiseren via een arbeiderspartij. Helaas hebben Guevara en Sankara dat niet begrepen. In het leger van Opper Volta besloot de jonge officier om een geheime groep op te richten genaamd de Communistische Officieren. Hun doel was het om de corrupte militaire machthebbers af te zetten en een socialistische revolutie door te voeren!

Blaise Compaoré werd de rechterhand van Thomas Sankara. Deze officier was jonger dan Sankara en de twee werden goede vrienden. Compaoré speelde een grote rol bij de staatsgreep die de Communistische Officieren pleegde in augustus 1983, tegen de militaire regering van Jean-Baptiste Ouédraogo. Het volk van Opper Volta was ondertussen gewend geraakt aan coups en staatsgrepen. Niemand had verwacht dat de jonge officieren heel anders waren dan de oude garde van militairen.  Eenmaal aan de macht verklaarde Sankara dat hij de ”Populaire Democratische Revolutie” leidde. Er was geen spraken van een revolutie van onderaf. Net als in veel Afrikaanse landen werd de revolutie van boven afgedwongen. Revolutionaire comités diende niet als organen van het proletariaat maar waren instrumenten van de revolutionaire overheid. Dit plaatje zien we terug in Cuba en in Libië (tot 2011). Fidel Castro en Muammar Gaddafi hadden ook van dit soort ”revolutionaire comités” opgericht. Als organen van de revolutie moesten zij het beleid van de overheid afdwingen op de arbeidersklasse!

Een jaar na de staatsgreep van de Communistische Officieren begon Thomas Sankara met grote veranderingen. De landsnaam werd Burkina Faso en de oude kaste van groot grondbezitters werd direct afgeschaft. Stammenleiders verloren in één keer alle macht die ze eeuwen hadden gehad, onder zowel Frankrijk als de corrupte leiders van Opper Volta. President Sankara introduceerde de Revolutionaire Rechtbanken. Deze moesten de corrupte bureaucraten bestraffen. De rechtbanken waren in het begin heel populair omdat ze de taal van het gewone volk spraken en de oude corrupte elite veroordeelde. Een omslag kwam toen de regering jacht ging maken op arbeiders. Wie niet hard genoeg werkte werd als ”luie arbeider” opgepakt en voor de Revolutionaire Rechtbanken gebracht. Ook groeide de corruptie omdat er geen systeem in plaats was om de rechtbanken te controleren. Sankara vertrouwde op het revolutionaire idealisme van zijn Revolutionaire Rechtbanken en zag niet hoe hun absolute macht de corruptie juist versterkte!

De jonge president werkte overuren en gunde zichzelf weinig rust. Hij nationaliseerde de productie middelen en onteigende de bourgeoisie. Alle luxe Mercedes-Benz auto’s van de overheid werden verkocht. In diens plaats kwam de Renault 5 de goedkoopste wagen in Burkina Faso. Sanakra weigerde een privé chauffeur en reed overal zelfstandig naartoe. Op het gebied van vrouwenrechten werden enorme stappen gezet. Vrouwen werden nu als gelijken beschouwd en de revolutionaire regering maakte een einde aan genitale verminking bij meisjes. Gedwongen huwelijken en polygamie werden verboden, tot grote woede van de traditionele mannelijke elite. Op het gebied van medische verzorging lukte het om 2,5 miljoen mensen in te enten tegen ziektes. Burkina Faso werd hierdoor geëerd door de Wereld Gezondheidsorganisatie. Ook erkende de president dat AIDS een groot probleem was in Afrika, dit was ongewoon omdat de meeste Afrikaanse leiders steeds het AIDS probleem ontkende!

Opper Volta had altijd veel voedsel en goederen geïmporteerd uit andere Afrikaanse landen. Toen Burkina Faso werd opgericht begon Sankara met het bevorderen van eigen producten. Overheidsambtenaren moesten kleding gaan dragen die gemaakt waren in Burkina Faso. Eigen voedsel produceren deed Opper Volta niet. Men importeerde lux voedsel voor de rijken en de armen (90% van de totale bevolking) kregen de restanten. De revolutionaire regering begon met het produceren van voedsel in eigen land. Dit resulteerde in het feit dat er een einde kwam aan de enorme ongelijkheid in de voedselvoorziening. Om nieuwe bossen aan te leggen liet Thomas Sankara ongeveer 10.000.000 bomen planten, om zo de ontbossing tegen te gaan. Ook moest elk dorp een eigen medische kliniek krijgen, dit was heel ongewoon in 1984. Zeker omdat ziekenhuizen alleen voor de rijken en de bestuurlijke elite bestonden. Burkina Faso liet Afrika zien dat ze niet afhankelijk waren van buitenlandse systemen!

Het onderwijs ging radicaal op de schop en dat pakte niet handig uit. 90% van alle inwoners van Burkina Faso kon in 1984 niet lezen of schrijven. Thomas Sankara wou dat veranderen, maar deed dat op een contraproductieve manier. De overheid introduceerde het ”Revolutionaire Lesprogramma”. Kinderen moesten opgevoed worden tot patriottistische aanhangers van de ”Populaire Democratische Revolutie” en geschoold worden op een militaire manier. Docenten gingen zich hiertegen verzetten, ze wouden hun kinderen niet indoctrineren met militarisme. Hun verzet zag Sankara aan als ”contrarevolutionair gedrag” en hij ontsloeg alle leerkrachten in het gehele land. Dit versterkte de afkeer van met name de intellectuelen. De dogmatische Sankara weigerde om te onderhandelen en bleef rechtlijnig vasthouden aan zijn eigen gelijk. 2.500 leerkrachten had het land in 1987 verloren!

Amnesty International bekritiseerde het ontslag van de leerkrachten en het groeide autoritarisme van de overheid. Sankara sloeg alle kritiek in de wind en beweerde dat Amnesty International niet wist waar ze over praten. Hij kon niet in te zien dat de bevolking zich vervreemde van de revolutie die in hun naam gevoerd werd. Natuurlijk waren er grote stappen gezet en de revolutionaire regering deed echt niet alles fout. Wat ze echter niet begrepen was de marxistische leer. Die zegt namelijk dat de arbeidersklasse de revolutie maakt en niet een militair. Thomas Sankara vertrouwde (net als Fidel Castro) echter volledig op zijn strijdmakkers uit de Communistische Officieren. Personen zoals Blaise Compaoré hadden enorm veel macht. Die was namelijk niet alleen vice president, maar ook minister van justitie en had de controle over de staatsveiligheidsdiensten!

De Franse president François Mitterrand kon het niet goed hebben met de revolutionaire Sankara. Tijdens een bezoek aan Frankrijk was de president van Burkina Faso niet vies om de voormalige kolonisator flink de waarheid te zeggen. Mitterrand was als Fransman trots op zijn beleid en Sankara juist niet. De Franse: Socialistische Partij had in de jaren 80 nog beloofd om het socialisme in 100 dagen te realiseren. Nadat het kapitalisme met kapitaalvlucht en economische sabotage had gedreigd, capituleerde de Franse president en deed trouw wat de heersende klasse van hem eiste. Het omver werpen van Thomas Sankara moet ook een opdracht van hun geweest zijn. In Burkina Faso hadden de Fransen bondgenoten gevonden in de oude elite. Die moesten niets hebben van de revolutionaire gelijkheidspolitiek. Ze hadden echter een persoon nodig die de staatsgreep kon uitvoeren. Iemand die dichtbij Thomas Sankara stond en hem kon doden. Die persoon werd Blaise Compaoré!

Het is nooit helemaal duidelijk geworden wie wat deed bij de moord op Sankara op 15 oktober 1987. Wel weten we dat soldaten loyaal aan Compaoré het presidentiële paleis binnenvielen en de Che van Afrika doodschoten. Nadat ze hun misdaad hadden uitgevoerd verklaarde Blaise Compaoré zichzelf tot nieuwe president van Burkina Faso. Hij beweerde dat Sankara een gevaar voor het land was geworden. Zijn revolutionaire politiek zou het land en de economie vernietigd hebben. In werkelijkheid had hij zijn beste vriend verraadden. De nieuwe president draaide alle revolutionaire handelingen van Sankara terug. Hij privatiseerde genationaliseerde bedrijven en bracht Burkina Faso weer in lijn van het neoliberale IMF en de Wereldbank. Als dank voor zijn contrarevolutie ging Frankrijk hem steunen. Blaise Compaoré mocht 27 jaar dictator van het land zijn!

De tragiek van Ernesto Guevara en Thomas Sankara was hun onvermogen om het marxisme te begrijpen. Ze hebben een bureaucratische richtlijn gevolgd. Nationalisaties doorgevoerd zonder democratische participatie van arbeiders. Ze voerden een dogmatisch bewind van boven naar beneden. Dit resulteerde in het keiharde feit dat arbeiders zich vervreemden van de revolutie. Zowel Guevara als Sankara konden niet begrijpen waarom arbeiders juist minder productief werden. Ze gaven de zogenaamde ”kapitalistische mentaliteit” de schuld en begonnen kritische arbeiders te beschuldigen dat ze ”lui en contrarevolutionair” waren. Maar de fout lag bij hun. Thomas Sankara heeft net als zijn icoon uit Cuba niet begrepen dat een socialistische revolutie niet van bovenaf kan worden afgedwongen. Geheel Afrika volgde deze lijn en zie nu waar deze landen staan anno 2017. Alle Afrikaanse landen die beweerde ooit ”socialistisch” te zijn hebben Marx en Lenin opzij gezet voor neoliberale politiek!

Burkina Faso was revolutionair tussen 1983 en 1987. Ondanks de autoritaire politiek werden binnen slechts vier jaar enorm stappen gemaakt. Dit kleine achtergestelde land liet zien dat het anders kon. Hier waren de kapitalisten van de wereld enorm bang voor. Want Thomas Sankara was populair. Hij was jeugdig, sprak de taal van de straat, deed niet aan zelfverrijking en leefde zeer sober. De jonge president gaf de bevolking het gevoel dat de revolutie voor hun was. Het is waar dat in 1987 een groot deel van zijn volk heel kritisch was geworden. Maar de werkende klasse had de contrarevolutie van Blaise Compaoré nooit gesteund. Niemand was voor het herstel van het kapitalisme en de installatie van een corrupte dictator die tot 2014 zou heersen. Het militair waar Sankara zo heilig in geloofde als revolutionaire voorhoede, werd onder Compaoré juist het instrument van onderdrukking en dictatuur. De soldaten deden niets om de revolutie te redden na 15 oktober 1987!

Een jaar na de val van de Sovjet-Unie schreef de moordenaar van Sankara ”vrije” verkiezingen uit. Die werden gewonnen door de Populaire Beweging voor Democratie – Arbeidsfront, de partij van de verrader. Zijn partij beweerde ”marxistisch” te zijn en ”revolutionair”. Een pure façade om de schijn hoog te houden dat Blaise Compaoré dacht volgens de lijn van Sankara. In 1996 liet de dictator zijn masker vallen en nam voorgoed afstand van het socialisme. De heersende staatspartij veranderde van naam en werd het Congres voor Democratie en Vooruitgang, een sociaal democratische partij (op papier). Van een democratie was echter geen spraken in Burkina Faso. Ook al mochten oppositie partijen bestaan ze hadden geen enkele inbreng. Een jaar later in 1997 werd het revolutionaire staatswapen van Burkina Faso vervangen door het oude wapen van Opper Volta. Hiermee maakte dictator Compaoré duidelijk dat de revolutie van Thomas Sankara voorbij was!

In 2014 kwam de jeugd van Burkina Faso in opstand. Na 27 jaar moest dictator Compaoré vluchten. Hij woont nu in Ivoorkust, een land dat hem vanaf 1987 steunde. De huidige president van het land is Roch Marc Christian Kaboré. Deze politicus was minister onder Compaoré in de jaren 90. Hij is geen alternatief voor de miljoenen die nog steeds lijden na 27 jaar machtsmisbruik door Compaoré. Revolutionair socialisten pleiten voor de oprichting van een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Er zijn genoeg politieke partijen in het land. Sommigen noemen zich socialistisch en beweren in de lijn van Thomas Sankara te denken. Maar daar ligt juist het probleem. Sankara dacht te centralistisch en had nooit begrepen dat je een arbeiderspartij nodig hebt. Vertrouwen in politieke partijen is ook minimaal in Burkina Faso!

Wat de arbeiders nodig hebben is een partij die voor het socialisme wil opkomen. Een arbeiderspartij die de goede elementen van Thomas Sankara verdedigd en de slechte kanten bekritiseerd. Want Sankara had goede bedoelingen en was een idealist boven alles. De moord op deze Afrikaanse Che Guevara is een misdaad geweest en vermoedelijk georganiseerd met hulp van Frankrijk en Ivoorkust. Dat Blaise Compaoré kon vluchten naar Ivoorkust en daar al drie jaar woont zegt genoeg. Het is onmogelijk dat de voormalige best vriend van Sankara alleen de staatsgreep kon uitvoeren in 1987. Hij moet hulp gehad hebben en niet alleen die van dictator Félix Houphouët-Boigny van Ivoorkust. De Franse staat heeft namelijk ook de wil om critici van hun imperialisme monddood te maken!

Zo was president François Mitterrand is verantwoordelijk voor de aanslag op Greenpeace. Operation Satanique, de codenaam van de Franse geheime dienst die de Rainbow Warrior tot zinken bracht in juli 1985. Daarbij werd de Nederlandse fotograaf Fernando Pereira gedood. De crimineel Mitterrand gaf persoonlijk toestemming om het schip tot zinken te brengen, terwijl hij in het openbaar de aanslag veroordeelde. Pas in 2005 werd dit feit bekend gemaakt. François Mitterrand was een misdadiger en als hij al een terreuroperatie kan goedkeuren dan heeft hij vermoedelijk meer dubieuze dingen gedaan, misschien wel de moord op Thomas Sankara georganiseerd!

 

Mark Rutte 3 is er

Het is zover, het rechtse kabinet Mark Rutte nr.3 is gekomen. De aanvallen op de arbeidersklasse zijn niet mals. Meer inkomstenbelasting moeten arbeiders met een laag inkomen betalen. Daarnaast wordt het BTW tarief op levensmiddelen verhoogd van 6% naar 9%. Hierdoor wordt alles duurder in Nederland, met name boodschappen. Mark Rutte zelf zal daar weinig van merken. Hij en zijn neoliberale vrienden leven van salarissen ver boven het netto inkomen van een gemiddelde arbeider. 2.100 euro netto per maand is waar vele het van moeten doen. Meer dan 90% van alle Nederlanders zal nooit in de buurt komen van een minister salaris van € 170.000 bruto per jaar!

Het lijkt veel geld, 2100 euro netto per maand. Maar in duur Nederland wordt al meer dan 50% van dat bedrag besteed aan huur. Recht op huursubsidie hebben modaal arbeiders niet, waardoor het lastig wordt om een huurhuis te vinden. De liberalisatie van de huurmarkt heeft het huren juist duurder gemaakt. Dit terwijl neoliberale politici beweerde dat de prijzen juist zouden zakken. Het kabinet Mark Rutte 3 gaat daar echter niets aan veranderen. Zij staan in dienst van de bezitters, zo hoeven kapitalisten straks arbeiders pas na drie jaar een volledig contract aan te bieden. Nu is het verplicht om iemand na twee half-jaar contracten en een jaarcontract volledig in dienst te nemen. Van twee jaar onzekerheid naar drie jaar onzekerheid. Bedrijven spelen graag in op deze baanonzekerheid, want arbeiders die geen zekerheid hebben zullen ook minder snel opkomen voor hun rechten!

We moeten niet vreemd opkijken dat dit kabinet zo rechts ingesteld is. VVD, D66 en CDA zijn rechtse partijen en ook de ChristenUnie is trouw aan het neoliberalisme. Emile Roemer van de SP zei terecht dat Mark Rutte 3 kiest voor bedrijven boven mensen. Maar dit doen alle kapitalistische regeringen of er nu sociaal democraten of sociaal liberalen in zitten. Het kapitalisme wint altijd omdat er geen consequente anti-kapitalistische partijen bestaan. Dit is te danken aan de zwakheid van politiek links. De enigste sociaal democratische partij in de Tweede Kamer is de SP en die is niet bepaald revolutionair ingesteld. Nee, Nederland zit zonder een partij van de arbeiders en dat is waarom rechtse nationalisten in staat zijn om de stem van de arbeidersklasse te winnen. Geert Wilders en Thierry Baudet spelen goed in op de woede en minachting voor politiek Den-Haag!

Hoe kan Mark Rutte verslagen worden? Verzet, puur en simpel. Maar daarvoor is een politieke partij nodig die dit verzet aanstuurt. De SP is te parlementair geworden en richt zich nauwelijks meer op activistische acties. Elf jaar geleden had de partij nog een ander imago. In 2006 wist de SP nog 25 zetels te winnen omdat de Socialistische Partij gezien werd als een alternatief. Echter doordat Jan Marijnissen, Agnes Kant en Emile Roemer steeds vaker toenadering zochten tot kapitalistische partijen verloor de SP aan steun. Dit was al in 2010 merkbaar. Zeven jaar stagneert de SP en dat komt deels door de slapheid van Roemer maar ook door ideologische leegheid. Bij de Nederlandse socialisten staat het socialistische alternatief niet centraal. De SP is populistisch en sociaal democratisch geworden. Dit zien we terug in de stagnatie van de partij in zetelaantal en het verlies van duizenden leden. Want met populistisch taalgebruik bereik je maar een klein deel van de arbeidersklasse!

Revolutionair Socialistische Media heeft dit al vaker herhaald, maar het komt helaas niet binnen. Ongeacht hoeveel leden en stemmen de SP verliest men wil het niet snappen. Dat de partij niet gezien wordt als alternatief op rechts bewijst al het feit dat in 2017 ongeveer 41.000 mensen lid zijn van de Socialistische Partij. Tien jaar geleden brulde het icoon Jan Marijnissen nog dat zijn partij 50.000 sterk was. In zeven jaar liepen meer dan 9.000 leden weg. Revolutionair socialisten kunnen dit snappen. Want zowel de Internationale Socialisten (I.S.T) als Socialistisch Alternatief (C.W.I) zijn geweerd door de ”Socialistische” Partij. Waarom? Omdat de top niet gediend is van revolutionair socialisten die zich georganiseerd hebben. De centralistische partijcultuur is een restant uit het stalinistische tijdperk van de SP. Oprichters Daan Monjé en Nico Schrevel waren figuren die alles strak van boven wouden dirigeren. Ook Jan Marijnissen was een leider die de teugels strak wou houden. Revolutionair socialisten zijn echter van mening dat een arbeiderspartij open moet staan voor alle socialistische opvattingen. Natuurlijk mag dit niet resulteren in eeuwige debatten. Vrijheid van discussie en eenheid in actie is belangrijk. Die eenheid in actie heeft de SP al, alleen bij de vrijheid van discussie lopen vele nog tegen bureaucratische muren aan!

Het nieuwe kabinet maakt een einde aan de vier schalen van inkomsten belasting. De laagste schaal gaat met +0,45% omhoog  en de top verdieners hoeven straks -3% minder te betalen. Het is echt misselijk dat de rijken weer minder hoeven af te staan. De hoogste schaal was ooit 75% voor de superrijken in 1980. Wim Kok (Partij van de Arbeid!!) verlaagde dit naar 60% na 1994 en schafte uiteindelijk de hoogste belastingschaal af. De rijken hoefde vanaf toen alleen nog 52% te betalen, wat nu verlaagd wordt naar 49%. Samengevat de laagste inkomens moeten meer betalen en de goed verdieners juist minder. Met duurdere boodschappen betekend dat vooral de minima’s het zwaar krijgen in 2018. VVD, D66, CDA en ChristenUnie geven daar toch niets om. Het kapitalisme wil niet alleen een stabiel kabinet maar ook een regering die hun interesses vertegenwoordigd. Daarom is er nood aan een arbeiderspartij!

Van het CDA moeten kinderen nationalistischer worden. Dus wordt het Wilhelmus op scholen verplicht en een bezoek aan het Rijksmuseum. Natuurlijk zal de jonge geesten niets verteld worden over de misdadige periode die de burgerlijke geschiedenis de ”Gouden Eeuw” noemt. Figuren zoals Michiel de Rover en Jan Pieterszoon Coen zullen vooral positief neer worden gezet. Net zoals de Verenigde Oost-Indische Companje die men een ”simpele handelsorganisatie ”noemt. Dat deze VOC verantwoordelijk was voor massamoord en slavernij is nog steeds een groot onbekend bij Nederlanders. Het wordt domweg gewoon niet verteld in schoolboeken. Nederland was één van de laatste landen die de slavernij afschaftte. Dit deed men in etappes (tussen 1863 en 1910) om vooral de slavenhouders van dienst te zijn. Misdadig was de manier waarop vrije slaven moesten werken voor hun ex-bezitter. Voormalige slaven werden na hun vrijlating verplicht om 10 jaar te werken op plantages en in fabrieken van witte kapitalisten. Dit zullen kinderen niet leren van het nationalistische CDA en het Rijksmuseum in Amsterdam!

De stakingen van leraren in het onderwijs zijn een goed voorbeeld van strijd tegen het neoliberalisme. Maar stakingen moeten verder gaan. Een landelijke staking van verschillende sectoren, dat zou de politiek echt wakker schudden. Probleem is dat stakingen steeds minder gezien worden als nuttig. Ook weer een resultaat van de neoliberale indoctrinatie geest die sinds 1990 over de wereld waait. De vakbonden zijn medeschuldig want die hebben juist toegegeven en arbeiders in de steek gelaten. Laten we niet vergeten dat Wim Kok een voormalige vakbondsleider was. Een man die ooit gezien werd als het boegbeeld van de arbeiders in de jaren 70. De FNV zou er goed aan doen om meer te staken en minder te overleggen. Het poldermodel is al jaren geleden failliet gegaan. De actiebereidheid is gelukkig wel groot en arbeiders willen echt wel knokken. Het probleem is vaak dat er vanuit de vakbonden en politiek links (PvdA hoek) weerstand is. Vakbondsleiders brullen dat overleggen belangrijker is dan actievoeren. De zogenaamde overlegcultuur is zo dogmatisch dat zelfs enkele (kleinere) bonden het staken willen afschaven. Ook is de FNV te nauw verbonden met de (a)sociaal democraten van de PvdA. Vakbondsleiders konden via de Partij van de Arbeid (goed betaalde) baantjes krijgen bij de overheid. Daarnaast doneert de FNV veel geld aan de (a)sociaal democraten. Het wordt tijd om de vakbeweging los te koppelen van de PvdA. Geen cent hoort nog te gaan richting deze bende van klassenverraders!

 

Ja, hij kan weer lachen. Arbeiders niet bepaald!

Solidariteit met Catalonië en Koerdistan

Twee volkeren vechten voor hun onafhankelijkheid, tegen de wil van het kapitalistische westen in. De Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika zijn namelijk helemaal geen voorstanders voor de onafhankelijkheid van Catalonië en Koerdistan. Hun almachtige propaganda valt in duizend stukken op de grond, als we zien hoe Brussel zich verschuilt achter nationalistische regeringen in Madrid en Bagdad. Die alles in het werk zetten om de Catalanen en Koerden hun recht op zelfbeschikking te ontnemen!

Revolutionair socialisten zijn voorstanders van onafhankelijkheid voor ieder volk die daarom vraagt. Natuurlijk zullen wij ook zeggen dat kapitalistische onafhankelijkheid niet de oplossing is voor de ongelijkheid en ellende die het kapitalisme in gebieden zoals Catalonië en Koerdistan veroorzaakt. Alleen een socialistische revolutie kan ertoe leiden dat er echte veranderingen komen. De huidige regeringen die voor onafhankelijkheid pleiten zijn niet in staat om de problemen op te lossen. Irakees Koerdistan wordt geleid door een regering die enorm corrupt is en haar democratisch mandaat al overtreden is. De regering in Catalonië wordt geleid door pro-kapitalistische partijen. Die pleiten voor EU-lidmaatschap na hun onafhankelijkheid!

Ook al verwerpen wij de regeringen, we staan wel in solidariteit met de Catalanen en Koerden die via democratische middelen een eigen land willen opbouwen. Zowel de Koerden in Noord Irak als de Catalanen verdienen onze kritische steun. De tegenstanders van onafhankelijkheid zijn natuurlijk neoliberale regeringen en diens nationalistische aanhangers. Het Koninkrijk Spanje stelt alles op alles om een onafhankelijk Catalonië tegen te houden. Volgens de Spaanse grondwet is het niet toegestaan om je af te scheiden van het koninkrijk. Daarmee gaat dit stuk papier recht tegen het democratische recht van zelfbeschikking in, wat universeel is. Daarnaast is de Spaanse grondwet opgesteld door aanhangers van dictator Franco!

De Catalaanse regering zet in op een referendum omtrent volledige onafhankelijkheid van Madrid. Dit willen de rechtse conservatieven van de Spaanse Volkspartij (PP) tegenhouden. Zij baseren hun autoritair optreden op de grondwet van 1978. Niet alleen conservatieven en rechtse nationalisten steunen het ondemocratische optreden van de Spaanse regering. Ook de (a)sociaal democraten van de Spaanse Socialistische Arbeiders Partij (PSOE) kiezen de kant van het koninkrijk en keren zich tegen het recht op zelfbeschikking voor de Catalanen. Dit doet ons denken aan de manier waarop de (a)sociaal democraten omgingen met de Basken. Dit volk heeft ook separatistische gevoelens waarop Spaanse regeringen overgingen tot het oprichten van de ”Antiterroristische Bevrijdingsgroepen” (GAL). Dat waren illegale doodseskaders die jacht gingen maken op Baskische separatisten in de jaren 80. De GAL werden gefinancierd en beschermd door het Spaanse ministerie van binnenlandse zaken!

Politie agenten in Catalonië hebben van Madrid de opdracht gekregen om scholen en openbare gebouwen te bezetten. Zo hoopt de PP regering dat het Catalaanse referendum niet door kan gaan. Wie protesteert wordt opgepakt en er wordt zelfs geschoten met rubberenkogels. Met brut geweld slaat de politie erop los om de democratische mening van een volk te onderdrukken, dat doet de Catalanen denken aan generaal Franco. Tussen 1939 en 1975 heerste deze dictator met ijzeren vuist. Hij baseerde zijn regime op fascisme, nationalisme, katholicisme en anticommunisme. Hierdoor werd Franco in de jaren 50 tot aan zijn dood gesteund door het ”democratische” westen. Nadat hij stierf werd een Spaanse monarchie in het leven geroepen, een tactische zet van Franco’s aanhangers. Die wouden namelijk niet dat de Spaanse Republiek (1931-1939) hersteld werd. Als de (a)sociaal democraten van de PSOE zich niet bekeerd hadden tot deze monarchie en het kapitalistische denken, dan was Spanje vandaag misschien wel een republiek geweest!

150.000 studenten hebben in Barcelona geprotesteerd tegen de autoritaire methodes van de Spaanse regering. De centrale regering in Madrid dreigt met massa arrestaties en politie geweld. Dit toont hoezeer de conservatieven nog denken binnen de lijnen van Franco. Die zou meteen het bevel hebben gegeven om het vuur te openen, ongeacht het aantal doden. Het is een schande dat een lid van de EU een zogenaamd ”democratisch” land, openlijk andersdenkenden intimideert en bedreigt. Madrid mobiliseert daarnaast de Spaanse kapitalistische media die allemaal op één lijn zitten. Alle grote kranten en televisie kanalen spreken negatief over de wens van de Catalanen voor onafhankelijkheid. Steun voor zelfbeschikking komt eigenlijk alleen van linkse partijen zoals Verenigd Podemos. Deze coalitie tussen Verenigd Links van de Spaanse Communistische Partij en het links-populistische Podemos steunt het referendum!

Er zijn natuurlijk ook Catalaanse tegenstanders van onafhankelijkheid. Anders dan bij de Irakese Koerden is niet elke Catalaan meteen een separatist. Door het ontbreken van een duidelijk alternatief op het Koninkrijk Spanje kunnen de tegenstanders van onafhankelijkheid spelen op onzekerheid en angst. Daarom is onafhankelijkheid alleen mogelijk als Catalonië zich afkeert van het neoliberale kapitalistische model. De regio is rijk genoeg om het socialisme te realiseren. Daarnaast heeft men ook het ontwikkelingsniveau om een klassenbewustzijn op te bouwen. Helaas is politiek links in Catalonië niet bepaald sterk. Gematigde nationalisten die kapitalistisch denken maken de dienst uit. Die willen dolgraag lid van de neoliberale EU blijven!

Duidelijk is ook dat de Spaanse staat bereid is om geweld te gebruiken. De PP regering toont wederom waarom rechtse conservatieven niet te vertrouwen zijn. Ook de PSOE is dat niet, samen met al die politici die zich verschuilen achter de zogenaamde ”democratische” grondwet van het koninkrijk. Revolutionair socialisten geloven dat elk volk het recht heeft op zelfbeschikking. Echter wij zeggen ook dat onafhankelijkheid onder het kapitalisme geen oplossing kan bieden voor de huidige problemen. Een Republiek Catalonië stelt niets voor als de economie niet in dienst staat van de gemeenschap. Catalanen die zich verzetten tegen het ondemocratische optreden van Madrid moeten verder kijken. Socialisme is de enigste oplossing en het is aan de werkende klasse om dit te realiseren!

Koerdistan vecht al veel langer voor onafhankelijkheid. Tot 1918 waren de Ottomaanse Turken de machthebbers in het midden oosten en in de Koerdische gebieden. Britse en Franse imperialisten wisten het Ottomaanse Rijk tijdens de eerste wereld te verslaan. De huidige grenzen van Syrië en Irak zijn door het westen getekend. Arabieren, Koerden en Assyriërs hadden niets te zeggen. Pas na 1945 kregen de Arabieren zeggenschap over landen waar ze de meerderheid uitmaakte. Zij stichtte Arabisch-nationalistische regimes die etnische minderheden onderdrukte. Koerden en Assyriërs moesten zich Arabisch gedragen en ook het Arabisch spreken. Toen de Ba’ath Partij in Syrië en Irak de macht greep was het etnisch nationalisme van de Arabieren oppermachtig!

In zuid oost Turkije leven ook veel Koerden. Zij behoren tot de Turkse Koerden en noemen hun gebied: Bakurê Kurdistanê‎ (Noord Koerdistan). Ook deze Koerden kregen te maken met een intolerante etnische meerderheid. Toen de moderne Turkse Republiek in 1923 werd gesticht kregen de Koerden geen rechten. Ze werden wreed onderdrukt en verplicht om zich Turks te gedragen. Eind jaren 70 besloten enkele revolutionaire Koerdische jongeren om zich te verzetten tegen het wrede Turkse nationalisme. Zij waren de oprichters van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK). Deze PKK besloot vanaf 1984 een gewapende strijd te voeren. De Turkse staat sloeg hard terug en heeft (met westerse wapens) meer dan 3.000 Koerdische dorpen vernietigd. Wie het ook maar waagt om te pleiten voor Koerdische onafhankelijkheid wordt in Turkije meteen opgepakt en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen!

Irakese Koerden zijn verenigde in de Democratische Partij van Koerdistan (DPK) en de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK). Tussen de twee groepen heerst nog steeds sektarische minachting. Dit resulteerde in een wrede burgeroorlog vanaf 1994 tot 1997. De Irakese Koerdische burgeroorlog kon plaats vinden omdat de Arabische dictator Saddam Hussein verslagen werd in de eerste golf oorlog. Nadat zijn leger volledig verslagen was grepen de Koerden hun kans en stichtte een autonome regio in het noorden, Bagdad liet dit toe. Doordat geheel Irak onder een internationaal embargo stond leed ook het noorden. Daarnaast had Saddam Hussein de Koerdische regio ook afgesloten. De politieke onenigheid tussen de DPK en PUK leidde tot een gewapend conflict. Turkije en Hussein’s Irak kozen de kant van de DPK, die stond onder leiding van Masoud Barzani. De PKK en Iran kozen de kant van PUK!

Na drie jaar van sektarische gevechten en 5.000 burgerdoden werd de Koerdische regionale overheid in noord Irak verdeeld in een PDK gebied en een PUK gebied. Dit zou tot 2005 zo blijven. Want na de val van Saddam Hussein kon Irakees Koerdistan eindelijk volledige autonomie krijgen. Een Koerd werd zelfs gekozen tot president van het land. Terwijl in het Arabische deel van het land er veel sektarische conflicten ontstonden tussen soennieten en sjiieten bleef het rustig in Irakees Koerdistan. Başûrê Kurdistanê groeide uit tot een relatief welvarend gebied. Toen de Islamistische Staat opkwam waren het de soldaten van de Peshmerga (Koerdische strijdkrachten) die deze terreurgroep effectiever konden bevechten dan het reguliere Irakese Leger!

Syrische Koerden vechten sinds 2003 voor autonomie. Ze zijn verenigd in de Democratische Unie Partij (PYD), een zusterpartij van de PKK. De huidige PYD wil geen Koerdische staat oprichten in de Syrische Koerdische gebieden. In plaats daarvan vechten ze voor democratisch confederalisme. De Syrische Koerden vormen de grootste etnische groep binnen de Federatie van Noord Syrië, een confederale unie van kantons volgens het Zwitserse model. Oorspronkelijk droeg de unie de naam Rojava wat weer komt van Rojavayê Kurdistanê. Echter de PYD zegt niet op te komen voor een onafhankelijk Koerdistan en pleit voor een decentraal democratisch multicultureel Syrië!

Mocht Irakees Koerdistan echt volledig onafhankelijk worden van Bagdad, dan zal dit de eerste keer sinds 1946 zijn dat er een land komt dat zich Koerdistan noemt. De laatste onafhankelijke republiek van de Koerden werd eind jaren 40 door Iran vernietigd. Masoud Barzani is sinds 2005 de politieke leider van de Irakese Koerden. Een dictatoriaal figuur die al jaren geleden de macht had moeten afstaan aan een opvolger. Barzani kon langer aan de macht blijven omdat hij het chaos in Irak gebruikt als legitieme rede om verkiezingen steeds uit te stellen. Ook al is Irakees Koerdistan meer stabieler het is er niet bepaald minder corrupt. Barzani heeft vooral zichzelf en de bonzen van de Democratische Partij van Koerdistan verrijkt, ten kosten van de Koerdische arbeidersklasse. De president is een groot-kapitalist die veel bedrijven in bezit heeft. Revolutionair socialisten zeggen dat Masoud Barzani als kapitalist nooit de interesses van arbeiders kan vertegenwoordigen!

Catalanen en Koerden hebben het recht om zelf te bepalen over hun toekomst. Niet Ankara nog Bagdad, Brussel of Madrid hebben het recht om referendums over onafhankelijkheid tegen te werken. De nationalistische regeringen van Spanje en Irak hebben al laten zien hoe ”democratisch ze werkelijk zijn”. Alle façades van de democratie worden overbood gezet om de nationale eenheidsstaat bij elkaar te houden. Politie en leger kunnen ingezet worden om de Catalanen en Koerden opnieuw te onderdrukken. Het kan er zelfs toe komen dat dictator Erdogan van Turkije besluit om Irakees Koerdistan aan te vallen. Mocht dat inderdaad gebeuren dat is er voor de NAVO maar één oplossing en dat is het royeren van Turkije uit de militaire alliantie. De Europese Unie en de VS denken daar echter anders over. Die hebben de Turkse staat juist bewapend om de Koerden te onderdrukken. Het zijn nog altijd westerse wapens die tegen de PKK gebruikt worden!

Wij roepen op tot solidariteit met de Koerden en Catalanen. De Spaanse en Irakese regeringen moeten referendums toestaan en de uitslag respecteren. Irakees Koerdistan heeft al met 93% VOOR onafhankelijkheid gestemd. De grenzen die de imperialistische Britten en Fransen in de jaren 20 tekenden zullen veranderen. Irak als eenheidsstaat is altijd een illusie geweest. Het land is een westerse uitvinding en met de afscheiding van Koerdistan is dit meer dan ooit bewezen. Arabische Irakezen zullen ook moeite hebben om samen te blijven, gezien het wantrouwen en sektarisme tussen soennieten en en sjiieten!

Catalonië strijd door en Madrid kan ver gaan. Zal de conservatieve regering het leger inzetten? Of worden de Catalaanse separatisten toch bang voor de dreigingen van de Spanjaarden? Anders dan bij de Koerden is er toch een groot deel van de Catalanen tegen onafhankelijkheid. Daarom is een referendum nodig om te kijken hoeveel procent van Catalonië echt voor onafhankelijkheid is. Revolutionair socialisten steunen een Catalaanse Socialistische Republiek. Zo’n land kan een voorbeeld worden voor het socialisme in de gehele wereld. Catalonië moet een socialistische revolutie ondergaan om echt onafhankelijk te kunnen worden. Zolang dat niet gebeurd zal er weinig tot niets veranderen voor de arbeidersklasse!

 

Spanje stelt alles in het werk om Catalaanse onafhankelijkheid tegen te houden.