Rechtse media steunt pro-Piet ”activisten”

De rechtse media heeft over het algemeen een gruwelijke hekel aan activisten. Linkse socialisten, krakers, feministen en zwarte activisten hoeven geen sympathie te verwachten van rechtse blogs en websites zoals De Dagelijkse Standaard (DDS), The Post Online en natuurlijk PowNed. Zodra activisten zich inzetten voor sociale rechtvaardigheid doen deze websites alles om hun zwart te maken. Een uitzondering op de diepe minachting voor activisten bij rechts zijn de pro-Zwarte Piet ”activisten”. Vorig jaar wist een kleine groep Friese aanhangers van de racistische karikatuur een bus vol met zwarte activisten tegen te houden op de snelweg. Ze blokkeerde het verkeer en creëerde daarmee een gevaarlijke situatie. Als linkse activisten dit hadden gedaan zou de rechtse media en diens politieke honden (VVD, PVV, FvD) brullen en blaffen over hoe ”gevaarlijk” en ”extremistisch” links is. Maar nu deze rechtse ”activisten” voor de rechter staan schrijft de rechtse media over ”principiële” mensen, die slechts een kinderfeest zonder ”herrieschoppers” willen! 

Die ”herrieschoppers” waar deze rechtse nationalisten het over hebben zijn vreedzame zwarte Nederlanders, die van hun democratisch recht gebruik wouden maken om te demonstreren tegen een racistische karikatuur van een zwart iemand. Zwarte Piet is geen eeuwenoud onderdeel van het Sinterklaas feest. Anders dan de witte katholieke bisschop uit ”Spanje” (Turkije), is zijn zwarte knecht pas in 1850 toegevoegd aan het verhaal. Dat gebeurd toen een leerkracht een boek met afbeeldingen liet maken. Als dienaar van de ”goedheiligman” werd een zwarte man getekend. Zwarte mensen waren in 1850 nog slaven van de witte Europeanen, die zich als verheven zagen boven de (in hun racistische ogen) ”minderwaardige” Afrikanen. Het was dus heel normaal om dienaren af te beelden als zwarte mensen in de 19de eeuw. Zwarte Piet is een stereotypering van hoe witte Europeanen naar Afrikanen keken. In de oudere stripboeken van Kuifje en Suske & Wiske is dat terug te zien. Afrikanen zijn ”dom”, dragen allemaal gouden oorbellen, hebben dikke rode lippen en zijn onderdanig aan de witte held(en) van het verhaal. Het stripboek: Kuifje in Congo toont precies hoe racistisch de Belgische bourgeoisie in de jaren 30 dacht!

Op 18 november 2017 werd een bus met tegenstanders van Zwarte Piet tegengehouden op de snelweg richting Dokkum. Daar werd de jaarlijkse intocht gehouden. De rechtse ”activisten” wisten dat de actiegroep: Kick Out Zwarte Piet naar Dokkum zou reizen om vreedzaam te demonstreren. Maar in hun nationalistische brein is geen ruimte voor andersdenkenden. Het gaat om ”HUN” feest, het feest voor witte mensen. Als zwarte Nederlanders zich onprettig daarbij voelen is dat hun probleem, aldus de mentaliteit van deze mannen en vrouwen. Volgens rechts is Zwarte Piet niet racistisch omdat hij aardig is tegen iedereen. Dat is alsof je tegen een eigenaar van slaven in 1850 zegt dat hij een goed mens is, puur omdat hij zijn ”eigendom” niet mishandeld. Er waren genoeg slavenbezitters die niet gewelddadig waren, maar dat maakt de slavernij niet correct. De vrijheid van meningsuiting voor tegenstanders van Zwarte Piet werd op 19 november beperkt door een kleine groep agressieve mannen en vrouwen. Zij blokkeerde de bus en creëerde daarmee een levensgevaarlijke situatie op de snelweg. De PvdA burgemeester van de gemeente Dongeradeel kwam hun te hulp en verbood de demonstratie van Kick Out Zwarte Piet, terwijl ze eerder nog toestemming had gegeven. Zo won agressief rechts deze dag, door een snelweg te blokkeren en met steun van de (a)sociaal democraat: Marga Waanders der gemeente Dongeradeel!

Als je als zwarte Nederlander je verzet tegen Zwarte Piet kun je veel verliezen. Witte Nederlanders doen wel alsof ze tegen racisme zijn, maar zodra ze merken dat je tegen HUN tradities ingaat ben je anders, afvallig, niet-Nederlands. Vrienden, collega’s en zelfs mensen op straat zullen anders naar je kijken. Ga je rond november naar de supermarkt is het heel goed mogelijk dat je afkeurende blikken krijgt, wanneer je een blik werpt op Sinterklaas artikelen. Natuurlijk geldt dit alleen voor zwarte Nederlanders, witte Nederlanders zullen niet met de nek worden aangekeken, want men verwacht dat iedereen pro-Zwarte Piet is. Ondanks dat de rechtse media kraait dat 70% van het land de racistische karikatuur steunt is dat al een mindering. Want in 2011 steunde nog een veel groter deel Zwarte Piet. Dankzij de strijd van Kick Out Zwarte Piet is al bijna 1/3 van Nederland overtuigd dat het zo niet verder kan gaan. Misschien is dat wel de rede waarom de nationale intocht niet gehouden wordt in de grote steden, waar witte Nederlanders niet direct de dominante etnische groep vormen!

Het heeft bijna een jaar geduurd maar de 34 agressieve mannen en vrouwen die op 18 november 2017 de snelweg blokkeerde worden vervolgd. Ze worden aangeklaagd voor het opzettelijk versperring van de snelweg, daarop staat een maximale gevangenisstraf van 9 jaar. Natuurlijk zal geen enkele rechtse ”actievoerder” die straf krijgen. Volgens de rechtse media zijn deze ”bezorgde” en ”principiële” mensen, ”doodnormale” burgers die gehoor gaven aan een oproep via Facebook om het sinterklaasfeest te ”beschermen”. Als linkse activisten een snelweg hadden geblokkeerd dan had je iets heel anders gelezen op GeenStijl, DDS, The Post Online en PowNed. Dan waren het ”extremisten” die voor levensgevaarlijke situaties zorgde om hun ”extreem-linkse” agenda door te drukken, dat zou rechts schrijven als het Kick Out Zwarte Piet was geweest die de snelweg had geblokkeerd. Maar dat doet de actiegroep juist niet, men wil geen geweld gebruiken. Het zijn de aanhangers van de karikatuur die bereid zijn tot geweld. De AVID heeft in haar jaarlijks rapport geschreven dat radicaal-rechts zich versterkt voelt en bij protesten tegen Zwarte Piet bereid is om geweld te gebruiken. Het is niet zo dat die 34 mannen en vrouwen allemaal extreemrechts denken, maar ze participeerde in een actie die past binnen het denkpatroon van nationalistisch rechts!

Revolutionair socialisten steunen Kick Out Zwarte Piet. Dat zou de SP ook moeten doen, maar dat doen de populistische sociaal democraten niet. Nee, de Sociaaldemocratische Partij is veel te bang om stemmen te verliezen. Dat de partij al acht jaar stagneert doet er niet toe. Lilian Marijnissen houdt sterk vast aan het gematigd beleid van haar vader en Emile Roemer. Hierdoor zal de SP altijd een kleine partij blijven en zit Nederland zonder een socialistisch alternatief op rechts. Ondertussen zal extreemrechts blijven spelen op de woede en ongelijkheid en daardoor mee aanhang winnen. Ze gebruiken de strijd tegen Zwarte Piet als ”bewijs” dat politiek links de witte cultuur wil vernietigen. Dat veel witte arbeiders niet willen inzien dat de racistische karikatuur fout is, blijft natuurlijk heel spijtig. Het vloeit voornamelijk uit onwetendheid, een beperkte kennis van de slavernij en hoeveel welvaart het kapitalistische westen te danken heeft aan de massa uitbuiting van zwarte slaven. De ongelijkheid die het kapitalisme veroorzaakt en de verdeel en heers politiek van rechts is zo krachtig door het ontbreken van een partij voor de arbeidersklasse. Terwijl er veel potentiaal is voor zo’n arbeiderspartij zit Nederland zonder. Politiek links bestaat voornamelijk uit rechtse (a)sociaal democraten, pro-kapitalistische groenen en populistische ”socialisten”. Een sterke socialistische partij op anti-kapitalistisch grondslag mist Nederland volledig sinds de opheffing van de PSP en CPN in 1991. Hoewel de PSP’92 en NCPN bestaan, spelen ze geen rol in de landelijke politiek. De PSP’92 is zeer marginaal tot nauwelijks actief en de NCPN sterft langzaam uit!

 

selfie-825x619

Dit zijn die ”herrieschoppers” die niet mochten demonsteren!

 

Advertenties

Brazilië heeft een keus

Op zondag 7 oktober zijn er presidentiële verkiezingen in Brazilië. De kapitalistische media schildert de strijd relatieve beperkt af. Alsof men alleen de keus heeft tussen een extreemrechtse kandidaat en een kandidaat van de verrechtste sociaal democratische partij. Dit terwijl de arbeidersklasse met Guilherme Boulos van de Socialisme en Vrijheidspartij (PSOL) een echte linkse president zouden kunnen krijgen. Helaas krijgt de PSOL nauwelijks media aandacht. Alles en iedereen richt zich op Jair Bolsonaro en Fernando Haddad. Die laatste is meer een stand-in voor Lula da Silva, die ex-president die wegens ”corruptie” is veroordeeld tot 12 jaar celstraf. Bolsonaro speelt op de enorme ontevredenheid en woede, nadat de sociaal democratie het weer eens niet voor elkaar kreeg om een einde te maken aan de massieve ongelijkheid in Brazilië. De kans is nu groot dat extreemrechts aan de macht komt! 

Jair Bolsonaro is een extreemrechts figuur met een voorliefde voor de wrede militaire dictatuur van 1967 tot 1985. Bolsonaro steunde de vervolging van andersdenkenden met name die van de Arbeiderspartij (PT), de partij van de Braziliaanse sociaal democratie. Uit de PT klom uiteindelijk Lula da Silva op tot president in 2003. Hoewel deze Lula beweerde een socialist te zijn, weigerde hij om een anti-kapitalistisch beleid te voeren. De gematigde politiek van Lula resulteerde niet in een fundamentele verandering. Het Braziliaanse kapitalisme bleef genadeloos en wist de PT uiteindelijk te verwikkelen in corruptie schandalen. Schuld hieraan is de Arbeiderspartij zelf, doordat ze geen linkse koers wouden varen tegen het neoliberale wanbeleid van vorige presidenten. In 2011 werd Dilma Rousseff gekozen als opvolgster van Lula. Deze ex-marxist liet duidelijk merken geen vriend van de arbeiders te zijn. Net als haar mentor was Rousseff een politicus van het kapitalisme en stond positief tegenover het bedrijfsleven. In 2016 moest ze het veld ruimen nadat ze van corruptie was beschuldigd!

Het Braziliaanse kapitalisme wordt volledig gesteund door verschillende politieke partijen, waarvan enkele zich zelfs links durven noemen. De huidige regeringscoalitie bestaat uit maar liefst 11 partijen. Het Braziliaanse politieke landschap lijkt erg versnipperd, maar ideologisch gezien steunen 23 van de 25 politieke partijen in het parlement het kapitalistische systeem. Alleen de Socialisme en Vrijheidspartij (PSOL) en de Communistische Partij van Brazilië (opgericht 1962) verwerpen het kapitalisme. Echter moet worden opgemerkt dat de communistische partij slechts in naam anti-kapitalistisch is. De gematigde stalinisten steunen namelijk al jaren de sociaal democraten van de PT. Dus blijft alleen de PSOL over als authentieke anti-kapitalistische kracht in het parlement. Ze begonnen hun bestaan in 2004, nadat kritische socialisten geroyeerd waren uit de PT vanwege Lula’s pro-kapitalistische beleid. Anti-kapitalistische socialisten werden tegengewerkt door de rechtse socialisten (sociaal democraten) rond Lula, die daarnaast de Arbeiderspartij controleerde. Nadat deze linkse socialisten geroyeerd waren stichtte ze de Socialisme en Vrijheidspartij, als socialistisch alternatief op de verrechtste PT!

Bolsonaro krijgt steun van het grote geld voor zijn anti-socialistische haat-taal. Hij beweert glashard dat de PT een ”communistische partij” voorstelt en dat Brazilië door deze ”communisten” zo armoedig en arm gemaakt is. In werkelijkheid ligt juist de weigering van de sociaal democraten om iets aan het kapitalisme te doen, aan de basis voor de massieve corruptie en armoede. Bolsonaro speelt echter op de bestaande leugen dat marxistisch socialisme tot wanorde leidt. Hij wijst naar Venezuela en beweert dat het socialisme daar al voor massa corruptie heeft gezorgd. Opnieuw een enorme leugen aangezien Venezuela niet socialistisch is. Van een arbeidersregering in dat land is geen spraken omdat zowel Hugo Chavez (1999-2013) als Nicolas Maduro (vanaf 2013) niet in staat waren/zijn om de macht van het Venezolaanse kapitaal te breken. De wanorde in zowel Venezuela als Brazilië is het werk van de bezittende klasse, die alles in het werk stelt om haar rijkdom en status veilig te stellen. Regeringen hebben altijd in dienst gestaan van deze klasse met bezit. In Brazilië heeft dat geleid tot massamoord en onderdrukking. Zeker in de periode 1967-1985, toen het militair met brut geweld aan de macht was. Deze periode wordt verheerlijkt door Jair Bolsonaro. Hij beweert dat alles beter was voordat de Arbeiderspartij zich vrij kon bewegen. Alsof alle corruptie het werk van de sociaal democraten is en niet van de rijke vriendjes van Bolsonaro!

Omdat Lula da Silva in de gevangenis zit, heeft de PT gekozen voor Fernando Haddad. Anders dan Lula is Hadda niet charismatisch en hij kan ook nauwelijks een sterk politiek weerwoord geven tegen het rechtse populisme van Bolsonaro. Die weet heel goed hoe hij de woede van de massa’s kan misleiden richting politiek links, omdat de sociaal democraten niets fundamenteels voor elkaar gekregen hebben voor de arbeidersklasse. De sociale programma’s die Lula invoerde vanaf 2003 resulteerde in minder armoede, maar de corruptie en het machtsmisbruik bleven groeien. Lula en Rousseff konden steeds winnen omdat de werkende klasse bang was voor politici zoals Jair Bolsonaro. Men weet heel goed dat politiek rechts in Brazilië alleen de belangen van de superrijken dient. Daarom speelt Bolsonaro op rechts populisme. Hij beweert tegen de elite te zijn en spreekt daardoor miljoenen aan. De stem van de rijken en bourgeoisie heeft hij al binnen, terwijl Fernando Haddad speelt op de stem van de arbeiders en armen. Haddad hoopt dat veel linkse kiezers tactisch zullen stemmen. Dit resulteert wanneer men bereid is op een gematigde kandidaat te stemmen puur om een radicale kandidaat tegen te houden. Dit gebeurde in Nederland in 2012 toen de media de verkiezingen afschilderde als een titanenstrijd tussen Diederik Samson (PvdA) en Mark Rutte (VVD). We weten allemaal dat Samson niet links was, maar om te voorkomen dat Rutte zou winnen stemde heel links Nederland op de PvdA. Uiteindelijk is deze tactische zet gedoemd te mislukken. Want we kunnen er gif op nemen dat Haddad geen kandidaat van de arbeiders en armen zal zijn!

Guilherme Boulos van de PSOL weet heel goed dat hij het moeilijk krijgt. Van verschillende linkse kanten wordt opgeroepen om op Fernando Haddad te stemmen, puur om extreemrechts tegen te houden. Zo ook de gematigde stalinisten van de Communistische Partij van Brazilië roepen op om pragmatisch PT te stemmen. Revolutionair socialisten denken daar heel anders over. Wij roepen op om te stemmen voor Boulos. Politiek links moet lessen trekken uit het verleden en breken met het reformisme van de PT en types zoals Lula. Een groot deel van de Braziliaanse bevolking zegt niet op Jair Bolsonaro te willen stemmen. Die zet zichzelf neer als slachtoffer van de ”linkse elite” en hun ”communistische wanorde”. Toen Bolsonaro werd aangevallen met een mes en gewond raakte, was dat meteen een excuses om niet mee te hoeven doen met debatten. Zijn propaganda is 100% rechts populistisch, gericht tegen een elite die echter neoliberaal denkt en net als hem in dienst van de bourgeoisie staat. Fernando Haddad is als voormalig burgemeester en ex-minister onder Lula juist het boegbeeld van de PT elite, die politiek rechts dolgraag wil verwoesten. Zij willen weer een rechtse president die hun belangen dient. In Argentinië is dat het geval met Mauricio Macri, die de centrum-linkse Daniel Scioli versloeg in 2015. Macri is de eerste rechtse president van Argentinië sinds 1999!

In Brazilië is het behoorlijk verwarrend om de politieke ideologie van een partij uit diens naam te halen. De Arbeiderspartij (PT) zou zich voor een socialistische transformatie van het land moeten inzetten. Maar over de realisatie van dat socialisme is men bij de PT altijd behoorlijk vaag geweest. Sinds 2003 wordt over een socialistisch Brazilië niet meer gepraat en lijken alle PT leiders het kapitalisme te aanvaarden. De grootste rechtse partij was jaren de Braziliaanse Sociaal Democratische Partij (PSDB). Hoewel sociaal democratisch in naam is de PSDB altijd een burgerlijke partij geweest in dienst van het kapitalisme. Een centrum-linkse partij die de sociaal democratie mixt met nationalisme en links populisme is de Democratische Arbeidspartij. Dilma Rousseff begon als jeugdige marxistische vrijheidsstrijdster in deze partij. Na het herstel van de Braziliaanse democratie in 1986 sloot ze zich aan bij de grotere PT en verliet het revolutionair socialisme. De Braziliaanse Democratische Beweging (MDB) heeft de meeste zetels in het parlement. In de jaren 80 was het de grootste legale politieke partij ten tijden van de militaire dictatuur. Na het herstel van de democratie verloor de MDB aan steun, ze zitten anno 2018 wel in de neoliberale regering van Michel Temer. De partij van de extreemrechtse Bolsonaro heet ironisch genoeg de Sociaal Liberale Partij (PSL). Van oorsprong een sociaal liberale partij draaide de PSL naar rechts-nationalisme gemixt met neoliberalisme. De Populaire Socialistische Partij (PPS) is in feite de eerste Braziliaanse Communistische Partij  (opgericht 1922) die het communisme afzweerde en van naam veranderde. Tegenwoordig is de PPS deel van de neoliberale regering en steunt de presidentskandidaten van de PSDB!

De kapitalistische media van deze planeet negeert volledig de andere kandidaten bij de Braziliaanse presidentiële verkiezingen. In de NRC, Telegraaf, Volkskrant en zelfs online krijgt je alleen de namen: Jair Bolsonaro en Fernando Haddad te lezen. Marina Silva, Ciro Gomes, Geraldo Alckmin, João Amoêdo, Henrique Meirelles en Guilherme Boulos blijven zo goed als onbekend. Dit terwijl ook deze mensen meedoen met de verkiezingen en ook recht hebben om gehoord te worden. In een kapitalistische maatschappij krijgen echter alleen mensen met geld aandacht. Dit zien we al in de plutocratische Verenigde Staten van Amerika, waar de rechtse Democratische Partij en extreemrechtse Republikeinse Partij nu al elk 1 miljard dollars uitgeven per verkiezing. Het is meer dan duidelijk dat politiek rechts geacht wordt om op Jair Bolsonaro te stemmen en politiek links op Fernando Haddad. Revolutionair socialisten gaan daar niet mee akkoord. Wij vinden dat men ook bekend moet zijn met kandidaten die een links alternatief willen bieden, zoals Guilherme Boulos. Daarom is het zo foutief dat bijna geheel politiek links oproept om op de kandidaat van de Arbeiderspartij te stemmen. De PT heeft tussen 2003 en 2016 de kans gehad om een alternatief neer te zetten op de corruptie en wanpraktijken van rechtse presidenten. Lula en Rousseff wouden dat niet. Ook Fernando Haddad zal niets fundamenteels veranderen. Daarom is ons advies duidelijk!

Trabalhadores e pobres do Brasil, rejeitam o voto “menor de dois maus”. Escolha um candidato socialista genuíno, escolha Guilherme Boulos para presidente!    

 

boulos_psol-1024x0-no-upscale

Waldsiedlung in Bernau

Tien kilometer ten noorden van de Duitse hoofdstad Berlijn ligt de Waldsiedlung. Net als de Obersalzberg van Nazi Duitsland tussen 1933 en 1945, was de Waldsiedlung het woongebied van de stalinistische elite der Duitse Democratische Republiek (1948-1990). In het plaatsje Bernau werd in 1958 een gebied gebouwd speciaal voor de leiders van de ”arbeiders en boerenstaat”. Hier woonde bijna 30 jaar bekende namen zoals Walter Ulbricht, Erich Honecker, Otto Grotewohl, Erich Mielke, Egon Krenz en Willi Stoph. Voor gewone arbeiders en boeren was de Waldsiedlung verboden gebied. Het werd bewaakt door het Ministerie voor Staatsveiligheid (Stasi) en iedereen die de DDR leiders bediende was werkzaam bij deze Stasi. Tegenwoordig is de Waldsiedlung open voor iedereen!

De woonhuizen van deze bevoorrechte elite waren groot, den nog sober. In het huis van de Honeckers vond men in 1989 de meubelen die ze in de jaren vijftig gekregen hadden. In vergelijk met de kapitalistenklasse in het westen, leefde de DDR leiders slechts in relatieve luxe. Hun levensstandaard was te vergelijken met mensen die tegenwoordig bovenmodaal verdienen. Echter die vergelijking mocht niemand in de ”arbeiders en boerenstaat” maken. Nee, de leiders van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED) zagen zich als ”revolutionairen” die een ”socialistisch paradijs” leidde. Revolutionair socialisten in het westen en de arbeidersklasse van de DDR wisten natuurlijk wel beter. Het leven van deze partij en staatsbonzen was alles behalve socialistisch van aard. Toch werd alles in het werk gesteld om ze te beschermen, want de hoge herren en dames vreesde het proletariaat!

Het idee om een afgesloten woongebied te bouwen kwam na de ervaringen met de arbeidersopstand van 1953. Het politbureau van het centraal comité der SED onder leiding van Walter Ulbricht, wou de families van de DDR top beter beschermen. Want de vorige woningen konden relatief makkelijk bereikt worden. Vijf jaar na het neerslaan van de opstand kreeg het Ministerie voor Staatsveiligheid (Stasi) van Erich Mielke de opdracht om net buiten Bernau, de Waldsiedlung (Woudgemeenschap) te bouwen. In slechts twee jaar bouwde men meer dan twintig vrijstaande woningen. 23 families zouden er tot november 1989 wonen. De Stasi zorgde voor de bewaking, onderhoudt en bediening. Geüniformeerde soldaten van het wachtregiment „Feliks Dzierzynski“ hielden scherp bij wie binnen kwam en vertrok. In de jaren 70 kreeg de gemeenschap de spotnaam: Volvograd, omdat de partij en staatsleiders liever in Zweedse Volvo’s reden dan in Russische auto’s. Dit was zeker het geval onder Erich Honecker, wiens Volvo 264 TE Limousine in 1978 was aangeschaft. Vanaf 1987 reed de SED leider in een Volvo 760 GLS!

Bedenk dat de modale Oost-Duitse arbeider vaak tien jaar moest wachten op een Trabant 601. Deze auto werd in 1963 ontworpen en bleef tot 1990 in productie. Veel andere opties waren er niet voor de werkende man en vrouw van de ”arbeiders en boerenstaat”. De Wartburg 353 was duurder en net als de Trabant 601 een ontwerp uit de jaren 60. Geen enkele SED leider reed in een Trabant rond, daarvoor voelde Ulbricht en Honecker zich te verheven. De stalinisten die in de Waldsiedlung woonde konden zelfs hun boodschappen halen uit West-Berlijn. Stasi agenten zorgde ervoor dat West-Duitse producten (niet toegankelijk voor Oost-Duitse arbeiders) gekocht werden. Toen dit allemaal bekend werd was de woede natuurlijk enorm. De top van de partij en staat had zich 40 jaar lang verrijkt, terwijl arbeiders verteld werd dat drang naar een westerse levensstijl ”egocentrisch” was!

Op 11 november 1989 gingen de poorten open. Twee dagen na de opening van de Berlijnse Muur kregen journalisten van het populaire Elf99 toegang tot de ”Woudgemeenschap”. Voor westerse begrippen waren de huizen niet bepaald elitair. Maar voor DDR burgers die in krappe flats woonde waren de ruime vrijstaande woningen natuurlijk te vergelijken met paleizen. Journalisten van Elf99 durfde ook kritische vragen te stellen aan het personeel dat de winkels bediende. De 23 families hadden speciale winkels in de Waldsiedlung met producten uit het westen. Hoewel het winkelpersoneel probeerde te verklaren dat al hun producten uit de DDR kwamen, was het Elf99 al snel duidelijk dat in deze speciale winkels meer te koop was dan buiten de ”Woudgemeenschap”!

Naast winkels was er een eigen zwembad, sauna, bioscoop, een gasthuis en de SED bonzen hadden zelfs een clubhuis met een eigen doctorspraktijk. 400 mensen werkte op het terrein, waaronder 60 bedieners van de Stasi. Zij zorgde persoonlijk ervoor dat de 23 families alles hadden wat de arbeidersklasse niet mocht hebben. Dit resulteerde in het feit dat de DDR leiders totaal vervreemd raakte van de buitenwereld. In hun wereldje was het ”marxisme-leninisme” (stalinisme) gelaagd, terwijl buiten de Waldsiedlung het systeem alleen door onderdrukking en angst kon blijven bestaan. Arbeiders voelde zich totaal niet verbonden met de DDR, omdat zij niets te zeggen hadden over de ”arbeiders en boerenstaat”. Door de dictatuur had men ook geen verantwoordelijkheidsgevoel. Het wrede conservatisme van de SED dwong absolute gehoorzaamheid af. Arbeiders waren slechts een onderdeel van een grote bureaucratische machine die geen kritiek duldde!

Toen de Duitse Democratische Republiek in oktober 1989 haar 40ste verjaardag vierde, bleek hoever de SED van het proletariaat stond. Terwijl Erich Honecker vol trots naar de parade keek, hadden de Oost-Duitsers al hun hoop op Sovjet leider Gorbachev gevestigd. Jongeren riepen ”Help ons Gorbi” tot grote shock van de oude garde, die niet kon begrijpen waarom hun jeugd dit riep. De Sovjet leider maakte duidelijk dat hij niet zou ingrijpen als de Oost-Duitsers een andere regering zouden eisen. Dat gebeurde sneller dan Honecker had gedacht, want nog in oktober waren er massademonstraties tegen zijn bewind. Hijzelf leek totaal geen begrip te hebben van de realiteit. Dus besloot de partijleiding om Erich Honecker te laten vervangen door Egon Krenz. Die werd niet geaccepteerd door de massa’s en dus koos het wanhopige politbureau voor Hans Modrow op 13 november 1989!

De laatste SED leider van de DDR sloot de elitaire ”Woudgemeenschap” en dwong diens bewoners om elders te wonen. Modrow werd in april 1990 vervangen door Lothar de Maizière van de voormalige blokpartij CDU (Christen Democratische Unie), een anticommunist en aanhanger van het neoliberalisme. Onder zijn leiding zou de DDR zich laten inlijven door de Bondsrepubliek Duitsland. De Waldsiedlung werd omgebouwd tot een rehabilitatiekliniek. Diens 400 werkers en 60 Stasi bedieners werden allemaal ontslagen. Erich Honecker’s huishoudster behoort anno 2018 tot de werkende armen van de BRD. Ondanks dat ze pension krijgt moet de 69 jarige vrouw nog steeds werken. Want van haar mager inkomen van net 800 euro netto per maand, kan niemand in het ”rijke” Duitsland overleven. Er is in bijna 30 jaar veel veranderd in de voormalige elite plaats. Veel woningen zijn opnieuw verhuurd aan mensen met geld. Tegenwoordig zijn er seniorenwoningen omheen gebouwd en zelfs een bejaardenhuis. Wie er tegenwoordig zou rondrijden merkt weinig dat dit gebied ooit systematisch afgesloten was van de buitenwereld!

Voor veel SED bonzen was de overgang het einde van een illusie. Erich Mielke verloor in november 1989 meer dan alleen zijn Haus 14 en het Ministerie voor Staatsveiligheid. Mielke was ook de baas van de Sportvereniging Dynamo en leverde bijna alle topsporters van het land. Maar de topsport was ook een illusie, omdat Mielke zijn sporters aan doping liet doen. Hiervoor had de Stasi een speciaal programma genaamd Staatsplanthema 14.25. Het is echter niet zo dat alleen Oost-Duitsland zich hieraan schuldig maakte. De West-Duitsers speelde net zo vals door doping te gebruiken. In Oost-Duitsland had echter vanaf 1974 een programma van systematische doping. Dit is terug te zien aan het feit dat ze het erg goed deden op de Olympische Spelen. De laatste SED regering onder Hans Modrow liet Mielke in december 89 arresten wegens misbruik van staatsgeld. Uiteindelijk zou de gevreesde Stasi baas tot 1995 in de cel zitten. Hij overleed vijf jaar later in een verzorgingshuis in Berlijn. Mielke stierf in een kleine kamer, ver weg van zijn Haus 14 en de elitaire ”Woudgemeenschap” die hij tussen 1958 en 1960 had laten bouwen!

 

Het verraad van Daniel Ortega

Daniel Ortega is de president van de Republiek Nicaragua, een armoedig Latijn Amerikaans land. In de jaren 80 was hij een belangrijk lid van het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront. Ortega werd in 1984 gekozen tot president. Hij verloor de verkiezingen zes jaar later, nadat het Amerikaanse imperialisme met succes zijn land had verwoest. In 2006 keerde hij terug als president. Echter in 16 jaar was veel gebeurd. De marxist Daniel Ortega is getransformeerd in de kapitalist Daniel Ortega, die als autoritaire leider beval om het vuur te openen op demonstranten die zijn harde bezuinigingen verwerpen!

Meer dan 350 mensen zijn gedood in het jaar 2018 bij gewelddadige confrontaties tussen activisten en het leger. Het leger staat onder de leiding van president Ortega en beweert dat de demonstranten allemaal aanhangers zijn van het Amerikaanse imperialisme. Helaas zijn er delen van politiek links die dit geloven, dat de critici van het Ortega regime allemaal de macht van het neoliberalisme willen herstellen in Nicaragua. Politiek rechts geniet enorm van de linkse verdeeldheid. Hun media brult ondertussen weer de oude leugens dat socialisme niet zonder dwang en onderdrukking kan gaan. Nicaragua is het zoveelste voorbeeld van de zogenaamde ”mislukking van het socialisme” aldus politiek rechts. In werkelijkheid is het regime van Ortega helemaal niet socialistisch van aard. Het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront heeft haar linkse idealen verraden door te gaan heulen met de bourgeoisie. De protesten waren in eerste instantie ook gericht tegen de bezuinigingen op de sociale zorg en de pensioenen. Deze rechtse maatregelen werden verworpen door jongeren en arbeiders die massaal in het verzet kwamen. Net als Nicolas Maduro in Venezuela, beweert Daniel Ortega dat iedereen die zich tegen hem keert een tegenstander van het socialisme zou zijn. Dit terwijl zowel Ortega als Maduro geen socialistische politiek bedrijven en juist deals sluiten met elementen van de heersende klasse!

Het is goed dat revolutionair socialisten duidelijk maken dat Ortega geen linkse president is. De Ortega van 1979-1990 is totaal anders dan de Ortega van 2006-2018. Toen hij nog een revolutionaire leider was geloofde Daniel Ortega in het marxisme-leninisme (stalinisme). De regering die hij leidde was echter niet stalinistisch. Het was de Verenigde Staten die in de jaren 80 probeerde om een contrarevolutionair regime aan de macht te helpen. De Amerikanen trainde extreem-rechtse commando’s die zich de Contra’s noemde. Een deel van deze contrarevolutionaire groep bestond uit huurlingen die alleen voor het geld vochten. Anderen waren meer idealistisch en bezorgd dat Ortega en zijn Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront een ”communistische dictatuur” zouden invoeren. Streng conservatieve katholieken vreesde voor een atheïstische staat en riepen gelovigen op om zich aan te sluiten bij de Contra’s, die natuurlijk beweerde voor God en Kerk te vechten tegen het ”communistische” regime van de Sandinistas. Het anticommunistische leger werd bewapend en getraind door de criminele CIA. Ronald Reagan was hun grootste steungever. Zelfs nadat het Congres van de VS de steun aan de Contra’s had ingetrokken, bleef de Amerikaanse president in het geheim wapens leveren aan de Contra’s, die daarmee veel misdaden pleegde!

Ortega was midden jaren 80 president van Nicaragua geworden. De Amerikanen weigerde hem te erkennen. Desondanks beweerde internationale waarnemers dat de verkiezingen van 1984 eerlijk waren verlopen. Door de oorlog tussen de Sandinistas en de Contra’s raakte Nicaragua uitgeput. In 1990 wouden de Amerikanen enkel en alleen economische steun geven als een rechtse politieke coalitie de verkiezingen zou winnen. Na 11 jaar was het volk oorlogsmoe, men snakte naar hulp van buitenaf en de miljarden die de Amerikanen beloofde waren sterker dan het anti-imperialisme van de Sandinistas. Politiek rechts speelde op de oorlogsmoeheid, de impopulaire dienstplicht, de slechte economie en de implosie van het stalinisme in Oost-Europa. Daarnaast beloofde rechts dat er vrede zou komen als hun kandidaat de verkiezingen zou winnen. Dankzij de steun van de VS, de Contra’s en het kapitalisme wist de neoliberaal; Chamorro, Daniel Ortega te verslaan in 1990. Politiek rechts verbeterde natuurlijk niets. Voor de arme boeren en arbeiders waren de jaren 90 heel zwaar, de levensstandaard daalde enorm!

Daniel Ortega en zijn Sandinistas moesten de oppositie in. Pas in het jaar 2006 kwamen ze terug aan de macht, maar van een socialistisch Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront was toen geen spraken meer. In 16 jaar was Ortega verrechtst en had vrede gesloten met de bourgeoisie. Deze economische elite had zich onder Chamorro enorm verrijkt ten kosten van de arme boeren en arbeiders. Het beleid van Ortega vanaf 2006 was niet socialistisch, eerder populistisch en sociaal democratisch. Toch wisten de Sandinistas de armoede te verlagen. De sociale politiek was populair en versterkte het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront bij een nieuwe generatie jonge arbeiders en stemmers. Ondanks deze positieve ontwikkelingen merkte revolutionair socialisten op dat Ortega zichzelf als alleenheerser installeerde binnen het front. Zo kreeg hij vanaf 2009 de bevoegdheid om alle kandidaten van de Sandinistas persoonlijk te kiezen. Een jaar later zorgde het front ervoor dat Daniel Ortega veel bevoegdheden kreeg over het aanstellen van rechters en belangrijke medewerkers bij justitie. Revolutionair socialisten zagen ook hoe de president toenadering zocht tot conservatieve katholieken. In de jaren 80 had Ortega zich nog uitgesproken voor abortus en was zeer kritisch tegenover de Katholieke Kerk. 16 jaar later kiest hij openlijk de kant van de reactionaire kerk en beweert nu een felle tegenstander van abortus te zijn!

In 2014 stemde het (door Sandinistas gedomineerde) parlement de presidentiële termijnbeperking weg. Hierdoor kan Daniel Ortega steeds herkozen worden als president. In april 2018 wou de overheid grote bezuinigingen doorvoeren op pensioenen. Na jaren onder Ortega geleefd te hebben waren veel jongeren ervan overtuigd dat hij geen links beleid voert. In tegendeel, jonge activisten bekritiseren zijn machtsmisbruik, autoritarisme en nepotisme. Ondanks de revolutionaire muziek uit de jaren 80 en de anti-imperialistische retoriek, is de Republiek Nicaragua geen revolutionaire staat geworden nu de Sandinistas weer aan de macht zijn. Er is geen spraken van een democratische planeconomie. Arbeiders hebben geen enkele controle over de productiemiddelen. Erger, de superrijken die sinds de jaren 90 bestaan, blijven gewoon de klasse die de economie in bezit heeft. Onder de leiding van Daniel Ortega is niets gedaan om deze kapitalistenklasse te onteigenen. Al 12 jaar houden de Sandinistas het kapitalisme moedwillig in leven!

Het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront mag dan wel de staat, de politiek en het leger besturen, maar ze staan mijlen ver van de arbeidersklasse af. De wreedheid waarmee het leger en de politie op de demonstranten afgingen bewijst dit. Het Amerikaanse imperialisme grijpt haar kans en rechtse politici roepen al op tot een militaire aanval op Nicaragua. Hierdoor kan Ortega beweren dat de protesten tegen zijn regime georganiseerd worden door de VS. Een deel van politiek links gelooft dit. Er zijn helaas linkse mensen die Ortega verdedigen. Dit heet ”kampisme” en stamt uit de Koude Oorlog toen de wereld verdeeld was in twee politieke kampen. Het Sovjet kamp beweerde anti-imperialistisch te zijn en eiste dat alle linkse mensen hun steunde. Wie de democratie/mensenrechten steunde moest automatisch het Amerikaanse kamp steunen, aldus het westen. Daarom steunde de VS elke rechtse dictatuur in de wereld, omdat die in het kamp van de Amerikanen zaten. De Sovjets steunde op hun beurt weer regimes die zich tegen de VS uitspraken (bijvoorbeeld de Arabische wereld tot de jaren 80). Nog steeds zijn er delen van politiek links (en rechts) die zo zwart-wit denken!

Door het wrede optreden van Ortega heeft politiek rechts weer een sterk wapen. In Amerika draait de anticommunistische propaganda overuren. Met name het radicaal-rechtse Fox News kraait 24 uur per dag dat het socialisme in Nicaragua tot massamoord leidt. Dit beweren ze ook over Venezuela, als linkse Amerikanen praten over democratisch socialisme. Deze term is namelijk populair geworden onder jongeren en de Democratische Socialisten van Amerika (DSA) hebben ondertussen meer dan 50.000 leden (in 2016 hadden ze slechts 6.000 leden). De DSA is daarmee groter dan de Nederlandse SP geworden, die al jaren stagneert doordat ze geen socialistisch alternatief willen neerzetten. Fox News gebruikt het autoritarisme van Ortega als wapen tegen iedereen die het socialisme aanhangt. Natuurlijk verzwijgt de zender dat de Sandinistas sinds 2006 geen socialistische politiek voeren. Nicaragua is geen arbeidersstaat, diens politiek en economie staan niet in dienst van de arbeidsklasse. Ortega heeft zichzelf geïnstalleerd als een dictator en beweert dat iedereen die hem bekritiseerd een ”imperialistische agent” is. Nicolas Maduro in Venezuela doet precies hetzelfde. Met linkse populisme/nationalisme proberen deze leiders te maskeren dat ze niet in staat zijn het socialisme te realiseren!

Een belangrijk feit waarom het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront geen socialisme invoerde na 2006, komt misschien doordat diens leider toegetreden is tot de bourgeoisie. De familie Ortega is in 16 jaar behoorlijk rijk geworden. Ze bezitten bedrijven, waaronder twee grote televisiezenders. Daniel Ortega is een kapitalist, daarom is zijn politiek zo gematigd. Hij wil niet aan het privé bezit van de productiemiddelen komen omdat hijzelf en zijn familie eigenaren zijn van enkele grote ondernemingen. Er zijn geen precieze cijfers over hoeveel geld de Ortega familie bezit, maar het cijfer 50 miljoen dollars spookt wel rond. Bedenk dat het modaal inkomen in Nicaragua net 450 Amerikaanse dollars per maand is. Echter dat inkomen wordt gezien als hoog, omdat op het platteland meer dan 60% in armoede leeft. Officieel leeft 40% van de totale bevolking van veel minder dan $450 per maand. Deze enorme ongelijkheid is het resultaat van neoliberale politiek van rechtse regeringen. De armoedebestrijding is slechts een druppel op een hete kookplaat. Ze kunnen geen einde maken aan de armoede, juist omdat de Sandinistas het kapitalisme in leven laten!

Revolutionair Socialistische Media is solidair met al die jongeren, arbeiders en activisten die het autoritarisme van de Sandinista regering bestrijden. Het toont opnieuw waarom een socialistische arbeiderspartij noodzakelijk is. Nieuwe verkiezingen lossen niets op, want er is een grote kans dat politiek rechts dan als overwinnaar voor nieuw wanbeleid zorgt. De activisten die strijden tegen het autoritarisme moeten de strijd tegen Ortega koppelen aan een socialistische transformatie van hun land. Dit is bijzonder lastig omdat het Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront zich afbeeld als links. Vele hebben aan de kant van Daniel Ortega gestaan tegen het neoliberalisme in het verleden. Duizenden Sandinistas vochten in de jaren 80 tegen de wrede Contra’s en moeten nu toekijken hoe hun leider het leger en de politie inzet, tegen hun eigen kinderen. Sommigen zullen de leugens geloven dat alle demonstranten aanhangers zijn van het Amerikaanse imperialisme. Anderen houden nog wanhopig vast aan de revolutionaire retoriek die de regering uitzendt. Maar de jeugd gelooft er geen snars van, terecht wijzen zij de propaganda af!

Sommige demonstranten vergelijken de familie Ortega met de corrupte Somoza familie. Deze rechtse familie bestuurde Nicaragua tussen 1936 en 1979. De Somoza’s waren rechts-elitair en vreselijk corrupt. Ze wisten via machtsmisbruik en vriendjespolitiek aan de macht te blijven en hadden zeer goede contacten met Amerikaanse kapitalisten en diens politici. Nicaragua was echt een schoothondje van Washington DC en de United Fruit Company (tegenwoordig de Chiquita Brands International), die veel zaken deed met de Somoza’s. Het is ironisch dat de Sandinistas in 1979 juist met steun van arme boeren en arbeiders de corrupte familie omverwierp. Daniel Ortega was één van de vijf leiders van de revolutionaire junta, die het land van 1979 tot 1984 bestuurde. Nu is hij min of meer een Samoza geworden en de jeugd van 2018 vergelijkt hem daarom terecht met de rechts-elitaire familie. Ortega doet precies wat de Samoza’s deden, zijn eigen familieleden op belangrijke posities plaatsen. Het overheidsapparaat is in 12 jaar gevuld met ja-knikkers die alles goedkeuren wat de president bepaald. Dit heet nepotisme en is eigenlijk relatief normaal in Latijn Amerika, waar corrupte overheden zichzelf en hun families aan de top houden!

Na 12 jaar is de Republiek Nicaragua onder Ortega geen socialistische transformatie ondergaan. De dood van 350 mensen sinds april 2018 is een misdaad en toont waarom politiek links juist solidair moet zijn met het verzet. Daarnaast is het belangrijk om de rechtse media te bevechten, met hun leugens dat Ortega een ”socialistisch regime” voert. Rechts wil niets liever dan het socialisme vergelijken met onderdrukking en massamoord. Helaas lukt hun dat goed, dankzij de verrader: Daniel Ortega en zijn Sandinistisch Nationaal Bevrijdingsfront. Toch gaan de protesten door en weigeren vele om zich neer te leggen bij het autoritarisme van de president en zijn elitaire partijbonzen. Vele jonge activisten zijn al opgepakt en zitten vast. Het Ortega regime beweert dat ze allemaal ”terroristen” zijn. Dat is het standaard etiket die elke activist krijgt, als hij/zij participeert in demonstraties tegen de regering. Van een eerlijke rechtsgang is geen spraken meer. De Sandinistas hebben pro-Ortega rechters geïnstalleerd die het front en hun leider trouw zijn!

Revolutionair socialisten zeggen:

  • Bundel het verzet van arbeiders, jongeren en activisten tegen bezuinigingen en staatsgeweld
  • Nee tegen de Ortega regering en de rechtse oppositie
  • De arbeiders moeten op zichzelf vertrouwen en een eigen politieke partij oprichten
  • Geen alliantie met politiek rechts, de kerk en de bourgeoisie
  • De strijd moet van onderaf worden georganiseerd door democratisch gekozen comités

 

es-peor-que-con-somoza-los-sandinistas-que-rechazan-al-traidor-daniel-ortega

Een demonstrant vergelijkt Ortega met de Somoza familie.

Geen mens is illegaal

Volgens politiek rechts en helaas ook delen van politiek links moeten we mensen kunnen deporteren. Dit omdat het land anders te ”vol” zou zijn. Terwijl Nederlandse bedrijven overal op de wereld arbeiders uitbuiten om zo enorme winsten te bemachtigen, worden vluchtelingen en asielzoekers als criminelen behandeld. Politiek rechts en kapitalistisch links vinden het blijkbaar geen probleem dat bedrijven massaal aan uitbuiting doen en dat wanneer arbeiders aan die uitbuiting proberen te vluchten, ze maar gedeporteerd kunnen worden. Want Nederland kan niet iedereen opvangen, toch?

Fout, Nederland is als deel van de EU medeverantwoordelijk voor het westerse imperialisme, dat onder de leiding van de Amerikanen voor ongelijkheid en wanhoop zorgt in de wereld. Met name economisch imperialisme, waarbij overheden gedwongen worden om hun markten te openen voor westerse bedrijven. Internationale organisaties zoals het IMF en de Wereldbank staan volledig in dienst van grote ondernemingen en hebben de laatste 30 jaar gepleit voor het neoliberalisme wereldwijd!

Dat begon min of meer in 1989. Toen stelde de VS de ”Washington-consensus” op. Die bestonden uit de volgende eisen:

Washington-consensus 1989

  1. Begrotingsdiscipline;

  2. Publieke uitgaven niet als subsidie maar als investering verstrekken in voorzieningen en diensten op het gebied van werkgelegenheid, armoedebestrijding, basisonderwijs, gezondheidszorg en infrastructuur;

  3. Belastinghervorming, uitbreiding van het aantal belastingvormen en het invoeren van een gematigd marginaal belastingtarief;

  4. Positieve maar gematigde en door de markt bepaalde rentetarieven;

  5. Concurrerende valutakoersen;

  6. Handelsliberalisatie, de liberalisatie van importen met nadruk op het wegnemen van kwantitatieve restricties, alle overblijvende protectie moet laag zijn en bestaan uit uniforme toltarieven;

  7. Liberalisatie van buitenlandse directe investeringen;

  8. Privatisering van bedrijven in staatseigendom;

  9. Afschaffing van concurrentiebeperkende regulering, behalve die op grond van veiligheids- of milieuredenen, en regulering van de financiële sector;

  10. Bescherming van eigendomsrechten.

Landen werden verplicht deze ”eisen” te accepteren als ze economische hulp van de Amerikanen wouden blijven ontvangen. Omdat vele afhankelijk waren van Amerikaanse steun, stemde de meesten in met deze chantage. Daarom is de wereldwijde ongelijkheid de laatste 30 jaar zo gegroeid. Toen de Sovjet-Unie in 1991 implodeerde en diens opvolgers de ”Washington-consensus” aanvraagde, leidde dat tot massa armoede. Al in de jaren 90 sloegen vele op de vlucht naar het rijke westen. Dit werd versterkt toen de Amerikanen begonnen aan de golf oorlogen in 1991 en 2003. Door de vele conflicten die het westerse imperialisme veroorzaakte, groeide ook het aantal asielzoekers. Politiek rechts wist dit goed te misbruiken door de beweren dat al die asielzoekers ”gevaarlijk” waren en de banen van witte arbeiders zouden stelen. Dat vluchtelingen uitgebuit worden door hebzuchtige kapitalisten is een keihard feit. Maar doordat politiek links meeging in de populistische hetze, groeide de minachting voor de niet-westerse arbeider!

Vooral de SP zou het voortouw moeten nemen in de strijd tegen racisme, uitbuiting en discriminatie. Lilian Marijnissen vindt echter dat ”economische” vluchtelingen hier niet horen. Want die verdringen witte arbeiders van de arbeidsmarkt. Niet de kapitalisten, maar niet-westerse arbeiders zijn schuld aan het feit dat witte Nederlanders hun werk verliezen. Dat is rechts-populistische retoriek die je van de ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarktpolitiek” en ”Forum voor Dictatuur” zou verwachten. Helaas past dit populistische gelul bij een partij die nooit een socialistisch alternatief heeft ontwikkeld nadat ze van het dogmatische stalinisme afstapte. Onder de leiding van Jan Marijnissen zei de SP het hele marxistische socialisme vaarwel. De SP werd een soort nationale sociaal democratische partij, met nadruk op de witte arbeider. Want zich inzetten voor vluchtelingen, migranten en niet-westerse arbeiders is niet echt populair bij een groot gedeelte van de verrechtste arbeidersklasse, die door het verraad van de sociaal democratie vergiftigd zijn met rechtse leugens!

In de zaak Howick en Lili zien we hoe vooral aanhangers van politiek rechts de kant van de staat kiezen. Zowel de bourgeoisie als delen van de arbeidersklasse vinden dat iedereen zich moet houden aan de wet, de rechter heeft blijkbaar altijd gelijk. Revolutionair socialisten verwerpen deze zwart-wit visie. Een moderne versie van De Internationale (strijdlied der arbeidersklasse) uit 1971 zegt al:

De staat dient om ons klein te houden
De wet is net een hoge hoed
De rechter tovert uit zijn mouwen
Wat de rijkdom het best voldoet

Howick en Lili zitten anno 8 september 2018 opnieuw ondergedoken, uit angst om gedeporteerd te worden naar Armenië. Als ze goed verstopt zitten kunnen ze ongemerkt blijven. Hoewel er veel sympathiek is voor de twee Nederlandse tieners, zijn er ook vele die vinden dat ze gedeporteerd moeten worden. Als die mensen ook maar iets te weten komen dan zullen ze de politie inschakelen. Dat soort verklikkers hebben we al eens eerder meegemaakt. Tijdens de tweede wereld oorlog was Nederland een ster in het verraden van joden, communisten en andere onderduikers. Meer dan 38.984 Nederlanders zijn na de oorlog veroordeeld wegens collaboratie. Maar het aantal anonieme verklikkers was zeker veel hoger. Want veel onderduikers zijn uiteindelijk verraden door iemand, Anne Frank is daar het bekendste voorbeeld van!

UPDATE: Nadat de kinderen vandaag uit wanhoop waren gevlucht is de neoliberale regering gaan nadenken. Uiteindelijk nam staatssecretaris Mark Harbers het enigste juiste besluit: Howick en Lili MOGEN BLIJVEN. Volledig terecht wat er was geen zekerheid op een menswaardig leven in Armenië. De lokale Armeense school kan geen Nederlandse lessen geven, Engelstalig onderwijs is er alleen voor de elite en kost meer dan 20.000 euro per jaar. Het is maar al te goed dat op het laatste moment de staatssecretaris het juiste besluit heeft genomen. Deze kinderen horen THUIS IN NEDERLAND! 

19:98 uur, zaterdag 8 september 2018

HL

Howick en Lili

Howick en Lili zijn twee kinderen van 13 en 12 jaar oud. Ze zijn opgegroeid in Nederland en wonen er al 10 jaar. Maar omdat hun moeder nooit asiel gekregen heeft en vorig jaar gedeporteerd is, wil de Staat der Nederlanden nu ook de kinderen uitzetten. Ondanks veel verzoeken blijft de overheid keihard. Want het deportatiebeleid van Mark Rutte moet worden voortgezet. Zijn rechtse aanhangers vinden het allemaal prachtig. ”Deporteren” brullen VVD, PVV en FvD aanhangers. Howick en Lili moeten uitgezet worden naar Armenië, een ex-Sovjet republiek wiens taal ze niet spreken. Bij hun moeder leven is geen optie en dus zijn ze aangewezen op een weeshuis. Dat zou hun ontwikkeling zeker schade doen oplopen. De tieners zijn de Armeense cultuur niet gewend, logisch ook omdat ze met de Nederlandse zijn opgevoed! 

Tien jaar woonde ze in Nederland totdat hun moeder vorig jaar gedeporteerd werd. Volgens veel Nederlanders is dat terecht, want haar aanzoeken tot asiel waren allemaal afgewezen. Revolutionair socialisten vinden de afwijs asociaal, maar het past wel binnen de harde lijn van het kabinet. Wie armoede ontvlucht heeft geen recht op asiel in het ”vrije westen”. Moeder Armina heeft door haar verloren strijd een trauma opgelopen en is ook psychisch niet gezond. Ze woont nu in een eenkamer appartement zonder verwarming en warmwater. Hoewel de Armeense staat de kinderen graag wil opvangen, weten we dat dit slechts symboolpolitiek is. Armenië is een zeer ongelijk land, sinds de val van het stalinisme is de armoede enorm gegroeid. Officieel is 30% van de totale bevolking echt arm, maar onderzoekers zeggen dat dit aantal vermoedelijk boven de 40% ligt. 900.000 Armeniërs hebben niet genoeg geld om rond te komen. Daarvan leven 300.000 in echte armoede (nauwelijks toegang tot basis voorzieningen) en 30.000 mannen, vrouwen en kinderen leven op straat!

Kinderarmoede is een enorm probleem in de voormalige USSR. Als je geen connecties hebt met de ex-stalinistische staatsbureaucratie of de nieuwe bourgeoisie, is de kans groot dat je als kind in armoede zult opgroeien. Met de invoering van het kapitalisme na 1990 groeide de armoede erg snel. Schuldig hieraan waren personen zoals Hrant Bagratyan, de neoliberaal die tussen 1993 en 1996 de Armeense economie privatiseerde. Hoewel de situatie voor de arbeidersklasse iets beter werd na het begin van de 21ste eeuw, zorgde de economische crisis weer voor een stijging van het armoedepercentage. Moeder Armina vluchtte met de drie jarige Howick en twee jarige Lili in 2008 naar Nederland. Daar kregen ze echter nooit een verblijfsvergunning. Na tien jaar van strijd om te mogen blijven werd Armina als een ”crimineel” op het vliegtuig gezet en gedumpt in Armenië. Ze is een gebroken vrouw geworden die in armoede moet leven. Haar kinderen kunnen hierdoor niet bij haar wonen. Daar hebben Nederlandse rechters geen baat bij. De wet is heilig en alle schuld ligt bij Armina, aldus de mentaliteit van veel rechtse Nederlanders!

Howick en Lili komen nu in hun puberteit. De stress die ze al een jaar ervaren is nu overgeslagen in angst en paniek. Stel je voor, dat je als 12/13 jarige puber te horen krijgt dat je gedeporteerd wordt, omdat je in Nederland niet gewenst bent. Het Nederlandse asielsysteem is wreed en totaal onrechtvaardig. Mensen die armoede en oorlog ontvluchten horen hier welkom te zijn. Helaas heerst de rechtse deporatiementaliteit, omdat politiek links geen socialistisch alternatief kan/wil neerzetten. Hierdoor is het etnische nationalisme versterkt. ”Eigen Volk Eerst” brullen diens aanhangers, dit terwijl de regering al niets geeft om het ”eigen volk”. Voor Mark Rutte is alles meer dan duidelijk, de rechter heeft bepaald en de kinderen moeten gedeporteerd worden. Nu zijn Howick en Lili opnieuw ondergedoken. Net als de joden in de Tweede Wereld Oorlog moeten ze zich schuil houden, voor een overheid die hun wil afvoeren naar een disfunctioneel land. Solidariteit komt er gelukkig ook, maar de Staat der Nederlanden heeft al vaker aangetoond dat ze daar niets om geven. Howick en Lili zijn nu ”illegalen” die door hun naamsbekendheid makkelijk herkenbaar zijn. Rechts Nederland zal alles in het werk stellen om de deportatie van deze Nederlandse kinderen mogelijk te maken!

RTL Nieuws toonde beelden van een Armeens opvanghuis. Mooie opnames waarin de schijn gewekt wordt dat Howick en Lili het best goed zullen hebben. Maar staat de Armeense overheid garant voor hun langdurige zorg? opleiding? werk? levensonderhoud? De kinderen spreken geen Armeens, kunnen de taal niet lezen of schrijven. Dit wordt nog moeilijker gemaakt door het feit dat de Armeense taal een eigen alfabet bezit. Het Latijnse schrift wordt slechts beperkt gebruikt en naast hun eigen alfabet zijn veel (oudere) Armeniërs alleen bekend met de cyrillische schrift. Als de kinderen op 8 september opgepakt en gedeporteerd worden is dat een misdaad. Natuurlijk niet in de ogen van de rechters, de staat en politiek rechts. Want ook al spreken Howick en Lili perfect Nederlands en hebben ze nooit problemen veroorzaakt, toch zijn ze ongewenst. Dat ze nu moeten onderduiken is al traumatisch op zich. Als ze echt in Armenië belanden moet dat een hel worden. Twee westerse tieners in een oosters land zonder ouders of familie. De kans is ook groot dat de Armeense staat ze vroeg of later gewoon dumpt bij hun zieke moeder. Want menselijke waarde en solidariteit zijn onbekende termen in het kapitalistische Armenië, waar de overheid niet in dienst staat van mensen zoals Armina, Howick en Lili!

Update: In de avond van maandag 3 september hebben Howick en Lili zich gemeld bij de autoriteiten. Hierdoor is de kans op hun deportatie zeer groot geworden. Zaterdag 8 september worden deze Nederlandse kinderen uitgezet naar Armenië. De neoliberale politiek, het koningshuis en de premier houden voet bij stuk, de kinderen zijn niet gewenst en moeten hun geluk maar zoeken in een vreemd land vol met ongelijkheid, corruptie en wanhoop. Daarvoor danken we Mark Rutte en zijn asociale regering bestaande uit VVD, CDA, D66 en ChristenUnie!

 

Naamloos

Leger Myanmar schuldig aan genocide

Het is nu meer dan duidelijk dat het leger van de Republiek van de Unie van Myanmar (Birma) zich schuldig heeft genaakt aan het plegen van een genocide tegen de islamistische Rohingya. Al meer dan een jaar voert de criminele Tatmadaw (strijdkrachten) etnische zuiveringen door in het Aziatische land. Terwijl de militairen meer dan 10.000 mannen, vrouwen en kinderen hebben vermoord, houdt staatskanselier Aung San Suu Kyi haar mond. Het icoon van de mensenrechten blijkt een ordinaire opportunist en een hypocriet. Jaren was Suu Kyi het gezicht van de pro-democratie beweging in Myanmar. Toen de militaire junta zichzelf ophief wist de partij van Suu Kyi de verkiezingen in 2015 te winnen. Door het erkennen van de grondwet die de militairen in 2008 hebben ingevoerd, is de civiele overheid echter machteloos. Belangrijke ministeries staan namelijk niet onder het gezag van de regering. De Tatmadaw beheerst die, samen met 25% van alle zetels in het parlement!

Er is weinig nieuws over de gruwelijke schendingen van de mensenrechten in Myanmar. Dit komt omdat het kapitalistische westen de hervormingen in dit land vanaf 2011 steunt. De Amerikanen waren maar al te blij toen de militaire junta bereid was om markt hervormingen door te voeren. De eerste civiele president stelde zich volledig in dienst van het kapitalisme en dat viel in aard bij de neoliberaal Hillary Clinton, Minister van Buitenlandse Zaken onder Barack Obama (2009-2013, eerste termijn). Zij gaf politieke steun aan de regering van Thein Sein, ex-generaal en staatssecretaris van de Staats Vrede en Vooruitgangsraad (de junta). Sein werd na het aftreden van de militaire overheid; voorzitter van de Unie Solidariteit en Vooruitgangspartij, een rechtse militaristische partij opgezet door de Tatmadaw (strijdkrachten). Na de verkiezingsoverwinning van de Nationale Liga voor de Democratie, verloor Thein Sein’s partij de macht. Daar hadden ze al rekening mee gehouden. De grondwet van 2008 geeft het leger namelijk de controle over belangrijke ministeries!

Revolutionair socialisten hebben de grondwet van 2008 afgekeurd. Maar de Nationale Liga voor de Democratie (NLD) besloot om die juist wel te accepteren. Dit resulteerde in het feit dat de NLD mee mocht doen met de verkiezingen van 2015. Hoewel de partij zich omschrijft als links, is daar in praktijk weinig van te zien. Wat heeft de NLD nu fundamenteel veranderd in Myanmar in drie jaar? Niets, ze hebben juist de neoliberale weg die de militairen in 2008 insloegen voortgezet. Daarmee is de NLD een typische sociaal democratische partij, links in haar taalgebruik en rechts zodra ze aan de macht zijn. Op haar eigen website straalt Aung San Suu Kyi als staatskanselier. Deze functie is speciaal voor haar ontworpen in 2015. Omdat ze met een Brit getrouwd is mag ze volgens de grondwet geen president worden. Dus is dat ambt meer ceremonieel van aard, want de werkelijke macht ligt bij de staatskanselier. Suu Kyi en haar NLD zijn aan de macht en alles lijkt democratisch. Maar dat is schijn, de militairen die tussen 1988 en 2011 voor dood en ellende gezorgd hebben, gaan door met hun criminele praktijken!

Sinds twee jaar richt het leger zich op de islamistische Rohingya. Dit volk wordt niet erkent en al meer dan vijftig jaar onderdrukt. Volgens de militairen zijn de Rohingya ”buitenlandse” vreemdelingen die niet in Myanmar horen. Ook Suu Kyi en haar Nationale Liga voor de Democratie volgen die lijn en vertikken het om zich in te zetten voor de rechten van niet-boeddhisten. Revolutionair Socialistische Media heeft in april dit jaar al berichtgeving gedaan over hoe het leger ook jacht maakt op christenen. Het onderdrukken van niet-boeddhisten is dus niet alleen gericht tegen moslims. Religieuze nationalisten willen van Myanmar een zuiver boeddhistisch land maken, waar geen ruimte is voor andere religies. Bij acties van de Tatmadaw zijn sinds vorig jaar meer dan 10.000 Rohingya moslims vermoord, 700.000 sloegen op de vlucht. De Verenigde Naties willen nu dat de verantwoordelijke generaals opgepakt worden. Het zwijgen van Aung San Suu Kyi bewijst dat ze medeschuldig is. In 1996 gaf ze nog een geheim interview aan John Pilger, waarin ze de militaire junta beschuldigde van misdaden tegen de menselijkheid. Nu zwijgt diezelfde Suu Kyi omdat ze de steun van extreemrechtse boeddhisten niet wil verliezen!

Ondanks het rapport van de VN zal er weinig tot geen actie ondernomen worden. De NLD regering in Myanmar volgt trouw de lijn van het neoliberalisme en daar zijn westerse landen blij mee. Daarnaast geloven nog veel westerlingen in het imago van Aung San Suu Kyi als icoon van de mensenrechten. Dat icoon werkt echter al sinds 2015 samen met militairen die zich schuldig maken aan enorme schendingen van de mensenrechten. Het zijn diezelfde militairen die NLD activisten tussen 1988 en 2011 opgejaagd, gemarteld en vermoord hebben. Generaals zoals Than Shwe en Min Aung Hlaing verrijkte zich erom, terwijl de modale arbeider in bittere armoede moest leven. Door met de partij van de militairen samen te werken heeft de NLD verraad gepleegd aan al haar activisten die het leven gelaten hebben in de strijd voor een vrij Myanmar. Revolutionair socialisten roepen daarom op om massaal de Nationale Liga voor de Democratie te verlaten. Het is tijd dat de arbeidersklasse massaal in opstand komt en het regime van staatskanselier Aung San Suu Kyi en de Tatmadaw omver werpt!

Aung San Suu Kyi heeft veel weg van Nelson Mandela. Beidde waren iconen voor de vrijheid en werden onderdrukt door dictatoriale overheden. Zowel het ANC van Mandela als de NLD van Suu Kyi waren links van aard, maar draaide naar rechts zodra ze aan de macht waren. Myanmar bestaat voor 60% uit boeddhisten van het Bamar volk. Deze meerderheid vindt dat alleen hun religie moet heersen. Aanhangers van de islam en het christendom hebben geen bestaansrecht voor Bamar nationalisten, die sterk vertegenwoordigd zijn in de rechtse Unie Solidariteit en Vooruitgangspartij (USDP). Als de NLD echt een multiculturele partij was geweest dan had ze zich verzet tegen het politieke boeddhisme. Echter de opportunist Aung San Suu Kyi wou heersen en offerde haar democratische idealen daarvoor op. In 2011 erkende ze de grondwet die het leger drie jaar eerder had opgesteld. In haar kabinet zitten nu zowel leden van de rechtse USDP, als ook de Tatmadaw. Je vraagt je af hoe NLD activisten dit kunnen verenigen met hun geweten, dat hun leidster en icoon samen met types optrekt die verantwoordelijk zijn voor de dood van hun families, vrienden en mede strijders voor de vrijheid!

 

statecounsellor-this-is-just-the-beginning-wirth-dove

Onder Suu Kyi’s bewind zijn meer dan 10.000 Rohingya moslims vermoord.

Tegen de religieuze staat

Zou het terecht zijn dat Nederland zich omschrijft als joods-christelijke natie? Moet de VS een land worden dat zich baseert op de Bijbel? Landen zoals Saoedi-Arabië en Iran zijn al zover, zij baseren zich op de Koran. Ook Pakistan, Mauritanië en Afghanistan zijn landen die hun gemeenschappen baseren op één geloof. Israël ziet zich als staat van de joden. Volgens veel westerse mensen is dat terecht, want de joden zijn 2.000 jaar geleden door de Romeinen verdreven. Revolutionair socialisten verwerpen echter staten op religieuze basis. Daarom wijzen we de joodse staat af, omdat het geen recht doet aan niet-joden in Israël. Het past ook niet binnen de normen van een seculiere democratie. Geen natie hoort één etnische of religieuze groep voor te trekken. Israël en veel islamistische landen doen dit echter wel!

49,9% van alle Nederlanders is gelovig. 43,8% daarvan behoort tot de christelijke stromingen. Geert Wilders van de PVV wil graag dat Nederland zich als joods-christelijke staat omschrijft. Dan baseert de overheid zich dus op het jodendom en christendom. Maar hoe zit dat met de 50,1% niet-gelovigen, die niets met de twee religies te maken willen hebben? Hoe moeten die zich voelen als de overheid zich in dienst stelt van één religieuze groepering. In landen zoals Saoedi-Arabië, Iran en ook Israël zie je dat gebeuren. Het totalitaire Saoedi-Arabië onderdrukt alle meningen die niet de lijn van de soenitische Islam (wahabisme) volgen. Iran doet hetzelfde, zij onderdrukken alle tegenstanders van de sjiitische Islam. De Staat Israël ziet zich als staat voor de joden. Niet-joden moeten zich onderwerpen aan een overheid die de kant van één groepering kiest, tegen de rest. Er zijn veel wetten die behoorlijk discriminerend zijn tegenover niet-joden. Je kunt als atheïstisch stel bijvoorbeeld niet trouwen in Israël, want dit ”democratische” land erkent alleen religieuze huwelijken!

De Staat Israël werd opgericht na de Holocaust, waarbij 6 miljoen joden vermoord werden door de Duitsers en hun bondgenoten. Het zionisme wist met succes te lobbyen voor een joodse staat in Palestina. Toen de VN het Britse Mandaat Palestina (1922-1948) verdeelde tussen joden en moslims waren de Arabische landen het daar niet mee eens. De eerste oorlog tussen de twee religieuze groepen eindigde in een overwinning voor de zionisten (1948). 19 jaar later in 1967 nam Israël bezit van de Gaza strook en de westelijke Jordaanoever. In 2005 werd Gaza opgegeven, maar de westelijke Jordaanoever blijft bezet. Daar worden nu joodse kolonies gebouwd op grond die de zionisten gestolen hebben van de islamitische Palestijnen. De Israëlische bezetting wordt gesteund door het westen, onder het mom dat Israël een ”bestaansrecht heeft als joodse staat”. Vooral christenen steunen de zionistische joden hierin. Zionisme (de steun aan een joodse staat) is dus niet direct joods. Ook niet-joden kunnen zionisten zijn en de Staat Israël steunen vanuit hun geloof, dat de joden het recht hebben om Palestijns gebied te bezetten!

In het huidige Israël is weinig spraken meer van een vrije samenleving. Door de bezettingspolitiek en het groeiende zionistische nationalisme, is er weinig tolerantie voor dissidenten. Iedereen die de joodse staat afwijst is een ”verrader” in de ogen van de regering en de media. Israëliërs die de bezetting afwijzen worden als ”links” omschreven. Want het politieke debat gaat vooral om wie is pro-bezetting en wie is anti-bezetting. Ben je tegen het zionisme dan krijg je het etiket ”antisemiet” opgeplakt. Dit zien we ook terug in het westen, waar critici van Israël al snel ”joden haters” genoemd worden door het Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI). Revolutionair Socialistische Media verwerpt het zionisme en daarmee ook de joodse staat. Ons ideaal is de vrije socialistische raden republiek waarbij geen religieuze groep wordt voorgetrokken. Nog het jodendom, nog de islam of het christendom horen thuis in de politiek. De nieuwe nationaliteiten wet die Benjamin Netanyahu wil invoeren zegt dat zelfverdediging enkel en alleen toebehoort aan de joden. Palestijnen hebben geen recht op zelfverdediging als Israëlische soldaten hun land stelen, dorpen vernietigen en discrimineren op grond van hun afkomst. De nieuwe wet verklaart de stad Jeruzalem tot hoofdstad en negeert volledig het bestaan van niet-joden zoals durzen, christenen, niet-gelovigen en natuurlijk: moslims!

Het is daarom volledig terecht dat moslims, druzen, christenen en niet-joodse Israëliërs zich fel verzetten tegen deze nieuwe nationaliteiten wet. De extreemrechtse zionisten laten hun racisme en minachting voor minderheden maar al te graag horen. ”Hoe durven ze zich te verzetten” kraaien de aanhangers van ”Het Joodse Huis”. De elite van de durze gemeenschap heeft juist een geschiedenis van collaboratie met de rechtse zionisten. Dat diezelfde elite nu oproept tot verzet tegen de regering van Netanyahu wordt gezien als verraad. Druzen en christenen dienen aan de kant van de zionistische joden te staan, tegen de ”Arabische terroristen” (Palestijnen), zo redeneert ”Het Joodse Huis”. De Socialistische Strijdbeweging in Israël en Palestina roept op tot eenheid van alle religieuze groepen voor een socialistisch alternatief. Het zionisme en islamisme wil de arbeidersklasse verdelen en religieus sektarisme zaaien. Daar is Benjamin Netanyahu heel goed in. Echter ook van de Palestijnse kant is er haat. Antisemitisme is bij veel Arabieren heel acceptabel en dat is een groot probleem. Niet elke Israëliër is een aanhanger van Netanyahu, net zoals niet elke Palestijn een aanhanger is van de radicale islam. Wij pleiten voor twee seculiere socialistische republieken. Een seculier socialistische Israël en een seculier socialistisch Palestina!

De Israëlische regering had niet verwacht dat zoveel afkeer zou komen tegen de nieuwe nationaliteiten wet. Dus werd de nationalistische propaganda opgevoerd. Moslims zouden de joden vernietigen als ze gelijke rechten zouden krijgen, brullen de extreemrechtse zionisten. Diezelfde leugen werd verteld in de jaren 60 in de VS. De burgerrechtenbeweging zou leiden tot de ondergang van het ”christelijke Amerika”, was te lezen in veel (rechtse) kranten. Netanyahu weet dat hij met angst veel aanhang kan winnen. Want door de zelfmoord aanslagen en de antisemitische retoriek van veel Palestijnen is angst waar de extreemrechtse premier op speelt. Televisiepresentatoren waarschuwen dagelijks voor het ”islamitische gevaar” en hoe Israël juist voor stabiliteit zorgt. Minister Eli Cohen van industrie en economie beweert glashard dat de demonstranten behoren tot een vijfde kolom van staatsvijanden. Dat is precies waarom er nauwelijks nog vrijheid van meningsuiting bestaat in Israël. Wie zich afzet tegen het zionisme krijgt al de stempel ”sympathisant van terrorisme”. Want je afzetten tegen de joodse staat is ”steun voor Palestijnse terroristen”.  Laten we niet vergeten dat het Netanyahu was die meer dan 1.500 tot 2.000 Palestijnen liet doden bij de terreurbombardementen op Gaza Stad in 2014!

Revolutionair Socialistische Media is tegen een natie voor enkel en alleen de joden. Net zoals wij tegen naties zijn voor enkele en alleen christenen, moslims, boeddhisten, hindoestanen en zelfs atheïsten. De politieke islam verwerpen wij net zo hard als het zionisme. Joden hebben het recht om hun religie, taal en cultuur in vrede en vrijheid uit te oefenen in Israël en Palestina. Datzelfde geldt voor de moslims, druzen, christenen en andere niet-joodse groepen. In een toekomstige socialistische samenleving is dit allemaal mogelijk. Zowel Israëliërs als Palestijnen kunnen dan deel worden van één grote socialistische federatie van het midden oosten. Als dat bereikt is zullen de extreemrechtse islamieten en zionisten slechts een herinnering zijn uit het verleden, net zoals nazi’s en fascisten in Europa!

 

Israel Druze Protest

Druzen en andere minderheden demonstreren tegen de nationaliteiten wet

Weg met de Roemeense sociaal democratie

De Sociaal Democratische Partij in Roemenië maakt er weer een bende van. Sinds 2016 zijn deze (a)sociaal democraten aan de macht samen met de liberaal conservatieven van de Alliantie van Liberalen en Democraten. Roemenië wordt er niet bepaald socialer op. Erger, de sociaal democraten zijn verwikkeld in corruptie schandalen. De vorige minister president moest opstappen nadat hij van corruptie was beschuldigd. Viorica Dăncilă is sinds januari dit jaar de nieuwe premier van het land. Ze is echter geen haar beter dan haar neoliberale voorgangers. Corruptie is een groot probleem en Roemenië lijdt al jaren onder regeringen die niets geven om het welzijn van het proletariaat. Daarom pleiten revolutionair socialisten voor de omverwerping van de Roemeense sociaal democratie en haar corrupte politici!  

Dat de Roemeense sociaal democratische partij (PSD) zo corrupt is komt voort uit het feit dat de meeste politici van de PSD hun wortels hebben in de Roemeense Communistische Partij. Onder het nationaal-stalinistische regime van Nicolae Ceaușescu waren deze bonzen al elitair en behoorlijk corrupt. Toen het icoon van het Roemeense stalinisme in december 1989 op de vlucht sloeg, moest de kaste der stalinisten snel handelen om hun machtspositie veilig te stellen. De Roemeense Communistische Partij implodeerde, terwijl een hervormingsgezinde vleugel besloot om het Nationale Beschermingsfront op te richten. Dit front erfde in feite de gehele infrastructuur van de communistische partij en diens bezit. Topleiders van het Nationale Beschermingsfront waren de ex-stalinisten; Ion Iliescu, Petre Roman en Dumitru Mazilu. De drie waren tot december 89 trouw aan de leer van de Conducător (De Leider), het nationaal-stalinisme. Aan die trouwheid kwam snel een einde. Nicolae Ceaușescu moest uitgeschakeld worden en werd na zijn arrestatie op 25 december 1989 geëxecuteerd, samen met zijn vrouw. Roemenië is het enigste ex-stalinistische land waarin de kaste der stalinisten hun leider liet executeren!

Na 1992 viel het Nationale Beschermingsfront uiteen in drie stromingen. Een liberaal conservatieve, een sociaal democratische en een liberaal nationalistische vleugel. Wel waren ze het allemaal eens dat Roemenië een kapitalistische economie diende aan te nemen. Ion Iliescu leidde de grootste vleugel die uiteindelijk de Sociaal Democratische Partij (PSD) zou vormen in 2001. Iliescu was daarnaast de eerste kapitalistische president van Roemenië van december 1989 tot november 1996. Hij is medeverantwoordelijk voor de enorme privatiseringsgolf en de ongelijkheid die sindsdien heerst. Kapitalistisch Roemenië is zo armoedig dat een meerderheid (53%) al nostalgisch terugdenkt aan het stalinisme van Nicolae Ceaușescu. De corrupte politici van PSD, PNL (liberaal nationalisten) en ALDE (liberaal conservatieven) hebben zichzelf totaal vervreemd van de arbeidersklasse. Het is volkomen begrijpbaar dat bij de laatste verkiezingen in december 2016 slechts 39,44% kwam stemmen, dat zijn 7,2 van de 18,4 miljoen stemgerechtigden!

Bij anti-overheidsprotesten in augustus 2018, trad de nationale politie hard op. Niet sinds de protesten van december 1989 had de politie zo wreed opgetreden tegen mensen die slechts hun mening zeiden. Roemenië is al meer dan een jaar verwikkeld in protesten tegen de politieke elite en hun corruptie. Wat de demonstranten echter missen is een socialistisch bewustzijn. Hun eisen zijn te beperkt en missen de kern van het probleem. Hoewel de PSD regering verantwoordelijk is voor veel ongelijkheid, zijn andere politieke partijen net zo schuldig. De liberaal nationalisten proberen de protesten te kapen door te pleiten voor nieuwe verkiezingen. Dat zou voor hun gunstig uitpakken. Revolutionair socialisten weten echter wel beter, de Nationaal Liberale Partij is net zo rechts en neoliberaal als de PSD en gaat zeker geen beleid voeren dat de arbeidersklasse ten goeden komt. Wat Roemenië mist is een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Er is veel woede en een grote meerderheid gelooft al niet meer in de democratie. Daarom is het belangrijk dat de idealen van het socialisme opnieuw ontdekt worden. Het stalinisme heeft ervoor gezorgd dat de kapitalistische media onze leer voortdurend zwart maakt. In Roemenië wijzen onze tegenstanders steeds op Nicolae Ceaușescu als zogenaamd ”bewijs” voor de mislukking van het socialisme. Dit terwijl deze wrede dictator juist steeds positiever herdacht wordt, puur omdat het kapitalisme faalt in dit land!

In de jaren 90 wisselde de erfgenamen van het Nationale Beschermingsfront de macht. De twee grootste afstammelingen van het front zijn de huidige Sociaal Democratische Partij en de Nationaal Liberale Partij. Ion Iliescu is erevoorzitter van de Roemeense sociaal democratie. Deze ex-stalinist die tussen 1953 en 1989 het nationalistische stalinisme de hemel in prees, was tijdens zijn ambtsperiode juist een rechtse politicus. Hij steunde de aanvallen op de arbeidersklasse en de vernietiging van de planeconomie. Iliescu mag terecht een klassenverrader genoemd worden. Juist omdat hij beweerde in december 89 niet het kapitalisme te willen invoeren. De Roemenen die hem steunde hoopte op een socialisme zonder dwang. Vanaf 1990 werd echter duidelijk dat de trojka van het Nationale Beschermingsfront een neoliberale koers ging varen. In mei van dit jaar is Iliescu voor het gerecht gebracht omtrent de moorden die plaats vonden nadat Ceaușescu was afgezet. De meeste slachtoffers van de Roemeense revolutie werden gedood nadat de trojka de macht had overgenomen. Ion Iliescu was leider toen veel demonstranten vermoord werden door de staatsveiligheidsdiensten en het leger!

De massaprotesten tegen de huidige PSD regering moeten gekoppeld worden aan een socialistisch bewustwording. Arbeiders zullen niets winnen als ze geen eigen politieke formatie hebben. Vakbonden hebben de historische taak om een arbeiderspartij op te bouwen. Helaas is ook de vakbeweging in Roemenië zeer zwak en nauwelijks instaat om op te komen voor de rechten van de arbeider. Dit komt omdat klassenstrijd gekoppeld wordt aan het ”totalitaire communisme” en niemand wil op de televisie voor ”communist” uitgemaakt worden. Vakbondsleiders geven liever toe aan de eisen van staat en kapitaal, dan dat ze echt durven te staken. De Nationale Vakbondsfederatie heeft slechts 350.000 leden, wat genoeg zegt over de zwakheid van de arbeidersklasse. Een links alternatief op de PSD bestaat niet. Wil je linkser gaan kom je direct in het kamp van de linkse nationalisten van de Roemeense Socialistische Partij. Deze partij steunt de erfenis van Ceaușescu en is trots op het nationaal-stalinisme. Het is de taak aan de weinige revolutionair socialisten om toch te pleiten voor een partij van de werkende klasse. Er is strijdvaardigheid en er is de wil om te protesteren. Die wil om te strijden moet nu gekoppeld worden aan het besef dat nieuwe verkiezingen niets oplossen. Alle politieke partijen steunen namelijk het kapitalisme. Er is nood aan een stevig anti-kapitalisme in Roemenië!

 

1516493640-9343

De afkeer van de Roemeense sociaal democratie is meer dan terecht!

Die vreselijke Lenin beelden

In Groningen staat een negen meter hoog Lenin beeld. Een vreselijke constructie uit de Sovjet-Unie, een symbool van de persoonlijkheidscultus van een man die daar niet van gediend was. Vladimir Lenin was tegen het vereren van zijn persoonlijkheid. In Rusland is het echter juist normaal dat de leider vaak vereerd wordt met een persoonlijkheidscultus. Het icoon van de burgeroorlog voor de bolsjewieken werd na zijn overlijden in 1924, een soort revolutionaire Jezus Christus. Lenins opvolgers lieten enorm veel standbeelden van hem maken. Overal was hij te zien als ”Grote Leider” van de Sovjet revolutie. Revolutionair socialisten zijn daar niet positief over en verwerpen deze gruwelijke beelden!

Lenin was nog maar net dood of de stad Petrograd (Saint Peterburg) kreeg de naam Leningrad. In maart 1924 bouwde de arbeiders van Noginsk één van de eerste Lenin beelden. Anders dan latere afbeeldingen is de Sovjet leider in dit beeld, nog niet als een soort goddelijk figuur neergezet. Lenin staat met zijn rechterhand in zijn zak en houdt zijn linkerhand omhoog. Drie jaar later bouwde de Sovjets vlak voor het Smolny Instituut een beeld waarin Lenin met de hand wijst richting de revolutie. Ook hier is hij nog niet krachtig afgebeeld, het beeld is daarnaast ook niet groter gemaakt. Na de stalinistische machtsovername begon Stalin zichzelf naast Lenin af te beelden. Er verschenen standbeelden van beidde mannen!

Stalin had een icoon nodig om zijn totalitaire dictatuur te rechtvaardigen. Al in de jaren 20 was hij een voorstander van de groeiende Lenin cult die zich enorm snel ontwikkelende na de dood van de eerste Sovjet leider. Het woord ”leninisme” verscheen rond 1925. Alles en iedereen binnen de communistische partij moest voldoen aan het leninisme, aldus de partijbonzen. Stalin voegde in 1927 daar het marxisme bij en zo ontstond het marxisme-leninisme als schuilnaam voor het stalinisme. Kritiek op de koers was kritiek op Lenin, kritiek op de partij was kritiek op Lenin, kritiek op de staat was kritiek op Lenin. Zo royeerde de stalinisten veel oude bolsjewieken uit de partij. Het democratische centralisme wat voor een open en democratische partijstructuur had gezorgd werd vervangen door een bureaucratisch centralisme, waarbij de top van de partij alles naar beneden bepaalde. Van democratische debatten was na 1927 geen spraken meer!

In de jaren 30 werd het icoon Lenin meer dan slechts een revolutionaire leider. Hij werd een goddelijk figuur, afgebeeld als almachtig doordat de beelden van hem nu meters groot werden gemaakt. Stalin had het idee om een massief Lenin beeld te plaatsen op de top van het ”Paleis van de Sovjets”. Dit enorme bouwwerk moest de kroon van de stalinistische architectuur worden in de jaren 40. In 1937 (twintig jaar na de revolutie) begon men met de bouw. Alle gebouwen die in de weg stonden werden vernietigd waaronder ook de ”Kathedraal van Jezus de Redder”. Ironisch is wel dat een christelijke kerk werd vernietigd om plaatst te maken voor een nieuw religieus bouwwerk, een tempel ter eren van de stalinistische monstruositeit. De fundamenten waren in 1939 klaar en in juni 1941 hadden arbeiders de fragmenten van staal geplaatst. Echter op 22 juni vielen onverwacht de Duitsers aan. De bouw van het ”Paleis van de Sovjets” werd stil gelegd en het geplaatste staal weer afgebroken, om gebruikt te worden in de productie van kogels!

Na de oorlog werd de bouw niet hervat. Hoewel in 1947 een nieuw ontwerp was goedgekeurd is men nooit meer gaan bouwen. Misschien omdat Stalin zichzelf nu zag als grote overwinnaar van de ”Grote Patriottistische Oorlog”. Het ”Paleis van de Sovjets” was vooral een monument voor Lenin en dat plaste niet (meer) in het plaatje van Stalin. Na 1945 was het zijn eigen persoonlijkheidscultus die meer aandacht kreeg dan die van Lenin. Stalin was nummer 1 geworden en hij was uitgekeken op alle monumenten ter eren van zijn voorganger. Toch bewaakte de Sovjet politie de bouwplaats tot 1958 zeer streng. Uiteindelijk besloot de overheid om op de fundamenten een openzwembad te maken. Met 13.000 m2 was het Moskvazwembad, het grootste van de gehele Sovjet-Unie. Het bad overleefde de ondergang van de USSR met drie jaar. Want in 1994 besloot de neoliberale regering van Boris Yeltsin om de ”Kathedraal van Jezus de Redder” te herbouwen. Dat is de ironie van alles, de christelijk orthodoxe kathedraal staat weer op de plaatst waar het in de jaren 30 door Stalin gesloopt was!

Toen Nikita Khrushchev de misdaden van Stalin openbaar maakte in 1956 was dat het begin van de terugkeer van de Lenin cult. Die van Stalin verdween tussen 1956 en 1961 enorm snel. In de jaren 60 was geen (groot) Stalin beeld meer te zien in Rusland, alleen in zijn geboortestad in Georgië stond tot 2010 nog een metershoog beeld. Nu de partijbureaucratie zich had ontdaan van haar leider, werd Vladimir Lenin weer het centrum van de Sovjet-Unie. In de jaren 60 en 70 werden in bijna alle Sovjet steden grote Lenin beelden gemaakt. Ook in ”volksrepublieken” buiten de USSR kwamen massieve beelden. Zo werd de eerste Sovjet leider het gezicht van het stalinisme na 1956, het gezicht van machtsmisbruik, nepotisme, corruptie en onderdrukking. Lenin zou de elitaire levensstijl van partijbonzen zoals Leonid Brezhnev keihard afgewezen hebben. Helaas hebben de Sovjet arbeiders nooit de echte Lenin leren kennen. Zij kende alleen de Lenin van de partijpropaganda. Een streng kijkende man van steen, die in metershoge standbeelden over hun leek te heersen, symbool van de totalitaire communistische partij. Zo ervoeren met name de arbeiders van Oost-Europe de beelden. Toen de stalinistische kaste haar marxistische façade afdeed was het gedaan met de beelden van de ”Grote Lenin”. In Oost-Europa werden ze één voor één verwijderd. In veel ex-Sovjet republieken zou het echter nog jaren duren!

Oekraïne verbood pas in 2015 alle afbeeldingen en symbolen van de Sovjet-Unie. De Oekraïense oligarchie wil vooral westers lijken en alle herinneringen uit het Sovjet verleden dienen uitgewist te worden. Rechtse nationalisten hadden in december 2013 al verschillende beelden neergehaald. Dit was mogelijk omdat de politie dit keer niet ingreep. Ondanks protest van etnische Russen (die in Lenin een ”Russische” leider zien) zijn bijna alle standbeelden van Lenin verwijderd. Alleen in Oost-Oekraïne waar Russische separatisten hun ”volksrepublieken” hebben opgebouwd, staan nog monumenten ter eren van een man die het Russische chauvinisme van de separatisten verworpen zou hebben. Dat is de rede waarom het lichaam van de eerste Sovjet leider nog bewaard wordt. Vladimir Lenin wordt als ”Russische” leider gezien door de Russen. Voor revolutionair socialisten is hij dat nooit geweest. Lenin gaf niets om één natie, hij was een internationalist en had het liefste gezien dat alle landen verenigde werden tot één grote raden republiek. De stalinisten van 2018 vereren nog het icoon, maar ze slaan de plak volledig mis als ze de ”Grote Maarschalk” naast hem plaatsen. In het Rusland van Vladimir Poetin is Joseph Stalin gerehabiliteerd en dat zie je vooral aan het feit dat zijn gezicht weer acceptabel is voor de machthebbers in het Kremlin!

Van de beelden die er nog zijn buiten Rusland, laat de heersende klasse weten dat Lenin een ”onderdrukker” was. Een naamboordje bij het beeld in Groningen moet mensen duidelijk maken dat Lenin een ”onderdrukker” was, aldus de burgerlijke mentaliteit. Het onderdrukken van de contrarevolutionairen en aanhangers van het tsarisme en kapitalisme in tijden van een burgeroorlog, is in de ogen van de kapitalistische media een ”misdaad”. Dat Lenin twee keer aan een moordpoging is ontsnapt en dat 1 miljoen bolsjewieken vermoord zijn door de vrienden van ”democraat” Winston Churchill zegt genoeg. Bij zijn standbeelden staat geen boordje van ”steunde de antisemitische Witte Legers in Rusland en de terreurbombardementen op Duitsland”.  Nee, Churchill is de ”bevrijder” en Lenin de ”onderdrukker”. Dat westerse leiders zo’n negatieve kijk op de eerste Sovjet leider hebben is te begrijpen. Lenin was de schrik van de bourgeoisie tussen 1917-1924. Hij was een reële dreiging voor hun rijkdom, macht en status als heersers van de wereld. Daarom stuurde kapitalisten meer dan 200.000 soldaten naar het oosten om de anticommunisten te helpen. Daarom moet Lenin met de misdaden van Stalin gelijk geschakeld worden. Zodat iedereen die zich verzet tegen het kapitalisme meteen de leugen te horen krijgt, dat verzet tegen de heersende klasse altijd eindigt in een dictatuur!

Revolutionair socialisten zijn tegen het vereren van Lenin. Wij zien het liefste dat al die monumenten die de stalinisten gemaakt hebben direct vernietigd worden. Toen Oekraïense nationalisten de standbeelden omver wierpen waren wij niet woest. Want Vladimir Lenin is voor ons geen man uit steen, geen icoon dat vereerd dient te worden als een soort Grote Leider. Ook zijn vrouw was al in de jaren 20 tegen het bewaren van zijn lichaam. Nadezhda Krupskaya zei terecht dat de Sovjet maatschappij haar man beter kon eren door scholen te bouwen voor kinderen. De stalinisten kozen echter voor symboliek en negeerde de idealen volledig. Vladimir Iljitsj Oeljanov is niet de Lenin van steen, niet de goddelijke leider die boven iedereen stond. De echte Oeljanov leefde voor de bevrijding van de arbeidersklasse, zijn leven stond volledig in dienst van de revolutie. Hij leefde sober, nam geen luxe toe zich en genoot van kleine dingen zoals katten en kinderen. Hoewel de Unie van Socialistische Sovjet Republieken in december 1922 werd opgericht, heeft Lenin (Oeljanov) nooit als leider van dit land kunnen optreden. Hij raakte in maart 1923 verlamd na een derde beroerte. Zijn politiek functies werden overgenomen door een trojka, waar Stalin deel van was. Officieel bleef hij leider van de Sovjet-Unie tot zijn dood, inofficieel was Lenins politieke rol na zijn eerste beroete in mei 1922 uitgespeeld!

In de westerse geschiedenisboeken is Lenin een dictator, omdat hij het Rode Terreur invoerde. Maar Sovjet Rusland moest wel autoritair optreden tijdens de burgeroorlog. Ze stonden met hun rug tegen de muur, omsingeld door 21 vijandige naties (waar onder ”democratische” landen zoals Amerika en Groot Brittannië) die de anticommunistische Witte Legers bewapende en ondersteunde. Het is natuurlijk heel makkelijk om te zeggen dat de bolsjewieken net zo misdadig als de stalinisten waren. Maar we moeten niet vergeten dat onze huidige machthebbers dezelfde machthebbers zijn die in 1917 probeerde de Sovjet revolutie te vernietigen. Liberalen, sociaal democraten en conservatieven wouden Lenin en zijn bolsjewieken uitroeien. Stalins regime kwam als een geschenk uit de hemel. De ondergang van zijn rijk in december 1991 werd in de westerse propaganda neergezet als de ondergang van Lenins rijk, terwijl in feite de USSR van 1927 tot 1991 altijd stalinistisch is gebleven!

 

2013_04_30 Lenin3

De Lenin van steen is niet de man: Vladimir Iljitsj Oeljanov