30 jaar na de moord op Thomas Sankara

Op 15 oktober 1987 werd de populaire president van Burkina Faso vermoord. Zijn moordenaars waren soldaten loyaal aan diens trouwste kameraad. In Afrika staat hij bekend als de Che Guevara van de Afrikanen, een jonge man die slechts 37 jaar oud werd. Thomas Sankara leidde een revolutionaire regering in de hoop het achtergestelde land Opper Volta te transformeren. Hij hernoemde dit land om in Burkina Faso en poogde voor socialisme. Net als Guevara had Sankara echter foutieve opvattingen over wie de revolutie moest leiden. Bij Guevara waren het de guerrilla strijders, Sankara vertrouwde op het militair. Het leger bracht hem aan de macht in augustus 1983 en het waren soldaten die hem in oktober 1987 doodschoten!

Het kapitalistische westen was niet bepaald blij met deze Afrikaanse Che. Vooral Frankrijk had een hekel aan de jonge officier, die openlijk de misdaden van het Franse kolonialisme bloot stelde. Thomas Sankara was zeer anti-imperialistisch en fel tegen de bemoeizucht van Frankrijk tegenover diens voormalige kolonies. In de jaren 80 hadden de Fransen hun koloniaal bezit in Afrika al verloren. Den nog probeerde Parijs om invloed uit te oefenen. Vooral in Frans sprekende Afrika bleef de oude kolonisator invloed hebben. De Republiek Opper Volta werd in 1958 onafhankelijk. Het land was in 1919 ontstaan toen Frankrijk nieuwe grenzen trok in diens koloniaal bezit. De Rassemblement Démocratique Africain kreeg van de Fransen de macht eind jaren 50 en voerde meteen een eenpartijstaat in. De macht van de RCA werd zes jaar na de onafhankelijkheid verbroken door een militaire staatsgreep. Het leger zou tot 1992 de dienst uit maken in het land!

Thomas Sankara werd op 21 december 1949 geboren in de Franse kolonie. Omdat zijn vader voor de koloniale Fransen werkte had het gezin Sankara het goed. Dit in tegenstelling tot de meeste bewoners van Opper Volta die in armoede leefde. De ouders van de jonge Thomas wouden dat hij een katholieke priester werd. Hijzelf koos echter voor het leger. Op 17 jarige leeftijd ging hij studeren aan de militaire academie van Kadiogo in Ouagadougou. Het jaar was 1966 waarop Sankara getuigen werd van de eerste staatsgreep. President Maurice Yaméogo moest plaatst maken voor een militaire machthebber.  In de jaren die volgden zou de ene coup na de andere plaatst vinden. Sankara kreeg ondertussen les van revolutionair gezinde docenten. Hij leerde over het Franse imperialisme, het kolonialisme, kapitalisme en het marxisme. In 1970 toen hij 20 jaar oud was ging Thomas Sankara naar Antsirabe in Madagaskar, om zijn studie af te ronden. Drie jaar later was hij officier geworden!

Door de revolutionaire opstand tegen het militaire regime van Philibert Tsiranana in Madagaskar, begon Sankara de boeken van Marx en Lenin te lezen. Vanaf de jaren 70 was hij ervan overtuigd dat een revolutie noodzakelijk was om een einde te maken aan de achtergesteldheid, de corruptie en het vreselijke machtsmisbruik. Helaas trok de jonge officier een verkeerde conclusie. Sankara vond dat het militair de revolutionaire voorhoede kon zijn van een socialistische revolutie. Ernesto Guevara had in de jaren zestig dit beeld ook. We weten wat er met Che gebeurde in Bolivia toen zijn guerrilla strijd mislukte. Alleen de arbeidersklasse is in staat om het socialisme te realiseren via een arbeiderspartij. Helaas hebben Guevara en Sankara dat niet begrepen. In het leger van Opper Volta besloot de jonge officier om een geheime groep op te richten genaamd de Communistische Officieren. Hun doel was het om de corrupte militaire machthebbers af te zetten en een socialistische revolutie door te voeren!

Blaise Compaoré werd de rechterhand van Thomas Sankara. Deze officier was jonger dan Sankara en de twee werden goede vrienden. Compaoré speelde een grote rol bij de staatsgreep die de Communistische Officieren pleegde in augustus 1983, tegen de militaire regering van Jean-Baptiste Ouédraogo. Het volk van Opper Volta was ondertussen gewend geraakt aan coups en staatsgrepen. Niemand had verwacht dat de jonge officieren heel anders waren dan de oude garde van militairen.  Eenmaal aan de macht verklaarde Sankara dat hij de ”Populaire Democratische Revolutie” leidde. Er was geen spraken van een revolutie van onderaf. Net als in veel Afrikaanse landen werd de revolutie van boven afgedwongen. Revolutionaire comités diende niet als organen van het proletariaat maar waren instrumenten van de revolutionaire overheid. Dit plaatje zien we terug in Cuba en in Libië (tot 2011). Fidel Castro en Muammar Gaddafi hadden ook van dit soort ”revolutionaire comités” opgericht. Als organen van de revolutie moesten zij het beleid van de overheid afdwingen op de arbeidersklasse!

Een jaar na de staatsgreep van de Communistische Officieren begon Thomas Sankara met grote veranderingen. De landsnaam werd Burkina Faso en de oude kaste van groot grondbezitters werd direct afgeschaft. Stammenleiders verloren in één keer alle macht die ze eeuwen hadden gehad, onder zowel Frankrijk als de corrupte leiders van Opper Volta. President Sankara introduceerde de Revolutionaire Rechtbanken. Deze moesten de corrupte bureaucraten bestraffen. De rechtbanken waren in het begin heel populair omdat ze de taal van het gewone volk spraken en de oude corrupte elite veroordeelde. Een omslag kwam toen de regering jacht ging maken op arbeiders. Wie niet hard genoeg werkte werd als ”luie arbeider” opgepakt en voor de Revolutionaire Rechtbanken gebracht. Ook groeide de corruptie omdat er geen systeem in plaats was om de rechtbanken te controleren. Sankara vertrouwde op het revolutionaire idealisme van zijn Revolutionaire Rechtbanken en zag niet hoe hun absolute macht de corruptie juist versterkte!

De jonge president werkte overuren en gunde zichzelf weinig rust. Hij nationaliseerde de productie middelen en onteigende de bourgeoisie. Alle luxe Mercedes-Benz auto’s van de overheid werden verkocht. In diens plaats kwam de Renault 5 de goedkoopste wagen in Burkina Faso. Sanakra weigerde een privé chauffeur en reed overal zelfstandig naartoe. Op het gebied van vrouwenrechten werden enorme stappen gezet. Vrouwen werden nu als gelijken beschouwd en de revolutionaire regering maakte een einde aan genitale verminking bij meisjes. Gedwongen huwelijken en polygamie werden verboden, tot grote woede van de traditionele mannelijke elite. Op het gebied van medische verzorging lukte het om 2,5 miljoen mensen in te enten tegen ziektes. Burkina Faso werd hierdoor geëerd door de Wereld Gezondheidsorganisatie. Ook erkende de president dat AIDS een groot probleem was in Afrika, dit was ongewoon omdat de meeste Afrikaanse leiders steeds het AIDS probleem ontkende!

Opper Volta had altijd veel voedsel en goederen geïmporteerd uit andere Afrikaanse landen. Toen Burkina Faso werd opgericht begon Sankara met het bevorderen van eigen producten. Overheidsambtenaren moesten kleding gaan dragen die gemaakt waren in Burkina Faso. Eigen voedsel produceren deed Opper Volta niet. Men importeerde lux voedsel voor de rijken en de armen (90% van de totale bevolking) kregen de restanten. De revolutionaire regering begon met het produceren van voedsel in eigen land. Dit resulteerde in het feit dat er een einde kwam aan de enorme ongelijkheid in de voedselvoorziening. Om nieuwe bossen aan te leggen liet Thomas Sankara ongeveer 10.000.000 bomen planten, om zo de ontbossing tegen te gaan. Ook moest elk dorp een eigen medische kliniek krijgen, dit was heel ongewoon in 1984. Zeker omdat ziekenhuizen alleen voor de rijken en de bestuurlijke elite bestonden. Burkina Faso liet Afrika zien dat ze niet afhankelijk waren van buitenlandse systemen!

Het onderwijs ging radicaal op de schop en dat pakte niet handig uit. 90% van alle inwoners van Burkina Faso kon in 1984 niet lezen of schrijven. Thomas Sankara wou dat veranderen, maar deed dat op een contraproductieve manier. De overheid introduceerde het ”Revolutionaire Lesprogramma”. Kinderen moesten opgevoed worden tot patriottistische aanhangers van de ”Populaire Democratische Revolutie” en geschoold worden op een militaire manier. Docenten gingen zich hiertegen verzetten, ze wouden hun kinderen niet indoctrineren met militarisme. Hun verzet zag Sankara aan als ”contrarevolutionair gedrag” en hij ontsloeg alle leerkrachten in het gehele land. Dit versterkte de afkeer van met name de intellectuelen. De dogmatische Sankara weigerde om te onderhandelen en bleef rechtlijnig vasthouden aan zijn eigen gelijk. 2.500 leerkrachten had het land in 1987 verloren!

Amnesty International bekritiseerde het ontslag van de leerkrachten en het groeide autoritarisme van de overheid. Sankara sloeg alle kritiek in de wind en beweerde dat Amnesty International niet wist waar ze over praten. Hij kon niet in te zien dat de bevolking zich vervreemde van de revolutie die in hun naam gevoerd werd. Natuurlijk waren er grote stappen gezet en de revolutionaire regering deed echt niet alles fout. Wat ze echter niet begrepen was de marxistische leer. Die zegt namelijk dat de arbeidersklasse de revolutie maakt en niet een militair. Thomas Sankara vertrouwde (net als Fidel Castro) echter volledig op zijn strijdmakkers uit de Communistische Officieren. Personen zoals Blaise Compaoré hadden enorm veel macht. Die was namelijk niet alleen vice president, maar ook minister van justitie en had de controle over de staatsveiligheidsdiensten!

De Franse president François Mitterrand kon het niet goed hebben met de revolutionaire Sankara. Tijdens een bezoek aan Frankrijk was de president van Burkina Faso niet vies om de voormalige kolonisator flink de waarheid te zeggen. Mitterrand was als Fransman trots op zijn beleid en Sankara juist niet. De Franse: Socialistische Partij had in de jaren 80 nog beloofd om het socialisme in 100 dagen te realiseren. Nadat het kapitalisme met kapitaalvlucht en economische sabotage had gedreigd, capituleerde de Franse president en deed trouw wat de heersende klasse van hem eiste. Het omver werpen van Thomas Sankara moet ook een opdracht van hun geweest zijn. In Burkina Faso hadden de Fransen bondgenoten gevonden in de oude elite. Die moesten niets hebben van de revolutionaire gelijkheidspolitiek. Ze hadden echter een persoon nodig die de staatsgreep kon uitvoeren. Iemand die dichtbij Thomas Sankara stond en hem kon doden. Die persoon werd Blaise Compaoré!

Het is nooit helemaal duidelijk geworden wie wat deed bij de moord op Sankara op 15 oktober 1987. Wel weten we dat soldaten loyaal aan Compaoré het presidentiële paleis binnenvielen en de Che van Afrika doodschoten. Nadat ze hun misdaad hadden uitgevoerd verklaarde Blaise Compaoré zichzelf tot nieuwe president van Burkina Faso. Hij beweerde dat Sankara een gevaar voor het land was geworden. Zijn revolutionaire politiek zou het land en de economie vernietigd hebben. In werkelijkheid had hij zijn beste vriend verraadden. De nieuwe president draaide alle revolutionaire handelingen van Sankara terug. Hij privatiseerde genationaliseerde bedrijven en bracht Burkina Faso weer in lijn van het neoliberale IMF en de Wereldbank. Als dank voor zijn contrarevolutie ging Frankrijk hem steunen. Blaise Compaoré mocht 27 jaar dictator van het land zijn!

De tragiek van Ernesto Guevara en Thomas Sankara was hun onvermogen om het marxisme te begrijpen. Ze hebben een bureaucratische richtlijn gevolgd. Nationalisaties doorgevoerd zonder democratische participatie van arbeiders. Ze voerden een dogmatisch bewind van boven naar beneden. Dit resulteerde in het keiharde feit dat arbeiders zich vervreemden van de revolutie. Zowel Guevara als Sankara konden niet begrijpen waarom arbeiders juist minder productief werden. Ze gaven de zogenaamde ”kapitalistische mentaliteit” de schuld en begonnen kritische arbeiders te beschuldigen dat ze ”lui en contrarevolutionair” waren. Maar de fout lag bij hun. Thomas Sankara heeft net als zijn icoon uit Cuba niet begrepen dat een socialistische revolutie niet van bovenaf kan worden afgedwongen. Geheel Afrika volgde deze lijn en zie nu waar deze landen staan anno 2017. Alle Afrikaanse landen die beweerde ooit ”socialistisch” te zijn hebben Marx en Lenin opzij gezet voor neoliberale politiek!

Burkina Faso was revolutionair tussen 1983 en 1987. Ondanks de autoritaire politiek werden binnen slechts vier jaar enorm stappen gemaakt. Dit kleine achtergestelde land liet zien dat het anders kon. Hier waren de kapitalisten van de wereld enorm bang voor. Want Thomas Sankara was populair. Hij was jeugdig, sprak de taal van de straat, deed niet aan zelfverrijking en leefde zeer sober. De jonge president gaf de bevolking het gevoel dat de revolutie voor hun was. Het is waar dat in 1987 een groot deel van zijn volk heel kritisch was geworden. Maar de werkende klasse had de contrarevolutie van Blaise Compaoré nooit gesteund. Niemand was voor het herstel van het kapitalisme en de installatie van een corrupte dictator die tot 2014 zou heersen. Het militair waar Sankara zo heilig in geloofde als revolutionaire voorhoede, werd onder Compaoré juist het instrument van onderdrukking en dictatuur. De soldaten deden niets om de revolutie te redden na 15 oktober 1987!

Een jaar na de val van de Sovjet-Unie schreef de moordenaar van Sankara ”vrije” verkiezingen uit. Die werden gewonnen door de Populaire Beweging voor Democratie – Arbeidsfront, de partij van de verrader. Zijn partij beweerde ”marxistisch” te zijn en ”revolutionair”. Een pure façade om de schijn hoog te houden dat Blaise Compaoré dacht volgens de lijn van Sankara. In 1996 liet de dictator zijn masker vallen en nam voorgoed afstand van het socialisme. De heersende staatspartij veranderde van naam en werd het Congres voor Democratie en Vooruitgang, een sociaal democratische partij (op papier). Van een democratie was echter geen spraken in Burkina Faso. Ook al mochten oppositie partijen bestaan ze hadden geen enkele inbreng. Een jaar later in 1997 werd het revolutionaire staatswapen van Burkina Faso vervangen door het oude wapen van Opper Volta. Hiermee maakte dictator Compaoré duidelijk dat de revolutie van Thomas Sankara voorbij was!

In 2014 kwam de jeugd van Burkina Faso in opstand. Na 27 jaar moest dictator Compaoré vluchten. Hij woont nu in Ivoorkust, een land dat hem vanaf 1987 steunde. De huidige president van het land is Roch Marc Christian Kaboré. Deze politicus was minister onder Compaoré in de jaren 90. Hij is geen alternatief voor de miljoenen die nog steeds lijden na 27 jaar machtsmisbruik door Compaoré. Revolutionair socialisten pleiten voor de oprichting van een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Er zijn genoeg politieke partijen in het land. Sommigen noemen zich socialistisch en beweren in de lijn van Thomas Sankara te denken. Maar daar ligt juist het probleem. Sankara dacht te centralistisch en had nooit begrepen dat je een arbeiderspartij nodig hebt. Vertrouwen in politieke partijen is ook minimaal in Burkina Faso!

Wat de arbeiders nodig hebben is een partij die voor het socialisme wil opkomen. Een arbeiderspartij die de goede elementen van Thomas Sankara verdedigd en de slechte kanten bekritiseerd. Want Sankara had goede bedoelingen en was een idealist boven alles. De moord op deze Afrikaanse Che Guevara is een misdaad geweest en vermoedelijk georganiseerd met hulp van Frankrijk en Ivoorkust. Dat Blaise Compaoré kon vluchten naar Ivoorkust en daar al drie jaar woont zegt genoeg. Het is onmogelijk dat de voormalige best vriend van Sankara alleen de staatsgreep kon uitvoeren in 1987. Hij moet hulp gehad hebben en niet alleen die van dictator Félix Houphouët-Boigny van Ivoorkust. De Franse staat heeft namelijk ook de wil om critici van hun imperialisme monddood te maken!

Zo was president François Mitterrand is verantwoordelijk voor de aanslag op Greenpeace. Operation Satanique, de codenaam van de Franse geheime dienst die de Rainbow Warrior tot zinken bracht in juli 1985. Daarbij werd de Nederlandse fotograaf Fernando Pereira gedood. De crimineel Mitterrand gaf persoonlijk toestemming om het schip tot zinken te brengen, terwijl hij in het openbaar de aanslag veroordeelde. Pas in 2005 werd dit feit bekend gemaakt. François Mitterrand was een misdadiger en als hij al een terreuroperatie kan goedkeuren dan heeft hij vermoedelijk meer dubieuze dingen gedaan, misschien wel de moord op Thomas Sankara georganiseerd!

 

Advertenties

Mark Rutte 3 is er

Het is zover, het rechtse kabinet Mark Rutte nr.3 is gekomen. De aanvallen op de arbeidersklasse zijn niet mals. Meer inkomstenbelasting moeten arbeiders met een laag inkomen betalen. Daarnaast wordt het BTW tarief op levensmiddelen verhoogd van 6% naar 9%. Hierdoor wordt alles duurder in Nederland, met name boodschappen. Mark Rutte zelf zal daar weinig van merken. Hij en zijn neoliberale vrienden leven van salarissen ver boven het netto inkomen van een gemiddelde arbeider. 2.100 euro netto per maand is waar vele het van moeten doen. Meer dan 90% van alle Nederlanders zal nooit in de buurt komen van een minister salaris van € 170.000 bruto per jaar!

Het lijkt veel geld, 2100 euro netto per maand. Maar in duur Nederland wordt al meer dan 50% van dat bedrag besteed aan huur. Recht op huursubsidie hebben modaal arbeiders niet, waardoor het lastig wordt om een huurhuis te vinden. De liberalisatie van de huurmarkt heeft het huren juist duurder gemaakt. Dit terwijl neoliberale politici beweerde dat de prijzen juist zouden zakken. Het kabinet Mark Rutte 3 gaat daar echter niets aan veranderen. Zij staan in dienst van de bezitters, zo hoeven kapitalisten straks arbeiders pas na drie jaar een volledig contract aan te bieden. Nu is het verplicht om iemand na twee half-jaar contracten en een jaarcontract volledig in dienst te nemen. Van twee jaar onzekerheid naar drie jaar onzekerheid. Bedrijven spelen graag in op deze baanonzekerheid, want arbeiders die geen zekerheid hebben zullen ook minder snel opkomen voor hun rechten!

We moeten niet vreemd opkijken dat dit kabinet zo rechts ingesteld is. VVD, D66 en CDA zijn rechtse partijen en ook de ChristenUnie is trouw aan het neoliberalisme. Emile Roemer van de SP zei terecht dat Mark Rutte 3 kiest voor bedrijven boven mensen. Maar dit doen alle kapitalistische regeringen of er nu sociaal democraten of sociaal liberalen in zitten. Het kapitalisme wint altijd omdat er geen consequente anti-kapitalistische partijen bestaan. Dit is te danken aan de zwakheid van politiek links. De enigste sociaal democratische partij in de Tweede Kamer is de SP en die is niet bepaald revolutionair ingesteld. Nee, Nederland zit zonder een partij van de arbeiders en dat is waarom rechtse nationalisten in staat zijn om de stem van de arbeidersklasse te winnen. Geert Wilders en Thierry Baudet spelen goed in op de woede en minachting voor politiek Den-Haag!

Hoe kan Mark Rutte verslagen worden? Verzet, puur en simpel. Maar daarvoor is een politieke partij nodig die dit verzet aanstuurt. De SP is te parlementair geworden en richt zich nauwelijks meer op activistische acties. Elf jaar geleden had de partij nog een ander imago. In 2006 wist de SP nog 25 zetels te winnen omdat de Socialistische Partij gezien werd als een alternatief. Echter doordat Jan Marijnissen, Agnes Kant en Emile Roemer steeds vaker toenadering zochten tot kapitalistische partijen verloor de SP aan steun. Dit was al in 2010 merkbaar. Zeven jaar stagneert de SP en dat komt deels door de slapheid van Roemer maar ook door ideologische leegheid. Bij de Nederlandse socialisten staat het socialistische alternatief niet centraal. De SP is populistisch en sociaal democratisch geworden. Dit zien we terug in de stagnatie van de partij in zetelaantal en het verlies van duizenden leden. Want met populistisch taalgebruik bereik je maar een klein deel van de arbeidersklasse!

Revolutionair Socialistische Media heeft dit al vaker herhaald, maar het komt helaas niet binnen. Ongeacht hoeveel leden en stemmen de SP verliest men wil het niet snappen. Dat de partij niet gezien wordt als alternatief op rechts bewijst al het feit dat in 2017 ongeveer 41.000 mensen lid zijn van de Socialistische Partij. Tien jaar geleden brulde het icoon Jan Marijnissen nog dat zijn partij 50.000 sterk was. In zeven jaar liepen meer dan 9.000 leden weg. Revolutionair socialisten kunnen dit snappen. Want zowel de Internationale Socialisten (I.S.T) als Socialistisch Alternatief (C.W.I) zijn geweerd door de ”Socialistische” Partij. Waarom? Omdat de top niet gediend is van revolutionair socialisten die zich georganiseerd hebben. De centralistische partijcultuur is een restant uit het stalinistische tijdperk van de SP. Oprichters Daan Monjé en Nico Schrevel waren figuren die alles strak van boven wouden dirigeren. Ook Jan Marijnissen was een leider die de teugels strak wou houden. Revolutionair socialisten zijn echter van mening dat een arbeiderspartij open moet staan voor alle socialistische opvattingen. Natuurlijk mag dit niet resulteren in eeuwige debatten. Vrijheid van discussie en eenheid in actie is belangrijk. Die eenheid in actie heeft de SP al, alleen bij de vrijheid van discussie lopen vele nog tegen bureaucratische muren aan!

Het nieuwe kabinet maakt een einde aan de vier schalen van inkomsten belasting. De laagste schaal gaat met +0,45% omhoog  en de top verdieners hoeven straks -3% minder te betalen. Het is echt misselijk dat de rijken weer minder hoeven af te staan. De hoogste schaal was ooit 75% voor de superrijken in 1980. Wim Kok (Partij van de Arbeid!!) verlaagde dit naar 60% na 1994 en schafte uiteindelijk de hoogste belastingschaal af. De rijken hoefde vanaf toen alleen nog 52% te betalen, wat nu verlaagd wordt naar 49%. Samengevat de laagste inkomens moeten meer betalen en de goed verdieners juist minder. Met duurdere boodschappen betekend dat vooral de minima’s het zwaar krijgen in 2018. VVD, D66, CDA en ChristenUnie geven daar toch niets om. Het kapitalisme wil niet alleen een stabiel kabinet maar ook een regering die hun interesses vertegenwoordigd. Daarom is er nood aan een arbeiderspartij!

Van het CDA moeten kinderen nationalistischer worden. Dus wordt het Wilhelmus op scholen verplicht en een bezoek aan het Rijksmuseum. Natuurlijk zal de jonge geesten niets verteld worden over de misdadige periode die de burgerlijke geschiedenis de ”Gouden Eeuw” noemt. Figuren zoals Michiel de Rover en Jan Pieterszoon Coen zullen vooral positief neer worden gezet. Net zoals de Verenigde Oost-Indische Companje die men een ”simpele handelsorganisatie ”noemt. Dat deze VOC verantwoordelijk was voor massamoord en slavernij is nog steeds een groot onbekend bij Nederlanders. Het wordt domweg gewoon niet verteld in schoolboeken. Nederland was één van de laatste landen die de slavernij afschaftte. Dit deed men in etappes (tussen 1863 en 1910) om vooral de slavenhouders van dienst te zijn. Misdadig was de manier waarop vrije slaven moesten werken voor hun ex-bezitter. Voormalige slaven werden na hun vrijlating verplicht om 10 jaar te werken op plantages en in fabrieken van witte kapitalisten. Dit zullen kinderen niet leren van het nationalistische CDA en het Rijksmuseum in Amsterdam!

De stakingen van leraren in het onderwijs zijn een goed voorbeeld van strijd tegen het neoliberalisme. Maar stakingen moeten verder gaan. Een landelijke staking van verschillende sectoren, dat zou de politiek echt wakker schudden. Probleem is dat stakingen steeds minder gezien worden als nuttig. Ook weer een resultaat van de neoliberale indoctrinatie geest die sinds 1990 over de wereld waait. De vakbonden zijn medeschuldig want die hebben juist toegegeven en arbeiders in de steek gelaten. Laten we niet vergeten dat Wim Kok een voormalige vakbondsleider was. Een man die ooit gezien werd als het boegbeeld van de arbeiders in de jaren 70. De FNV zou er goed aan doen om meer te staken en minder te overleggen. Het poldermodel is al jaren geleden failliet gegaan. De actiebereidheid is gelukkig wel groot en arbeiders willen echt wel knokken. Het probleem is vaak dat er vanuit de vakbonden en politiek links (PvdA hoek) weerstand is. Vakbondsleiders brullen dat overleggen belangrijker is dan actievoeren. De zogenaamde overlegcultuur is zo dogmatisch dat zelfs enkele (kleinere) bonden het staken willen afschaven. Ook is de FNV te nauw verbonden met de (a)sociaal democraten van de PvdA. Vakbondsleiders konden via de Partij van de Arbeid (goed betaalde) baantjes krijgen bij de overheid. Daarnaast doneert de FNV veel geld aan de (a)sociaal democraten. Het wordt tijd om de vakbeweging los te koppelen van de PvdA. Geen cent hoort nog te gaan richting deze bende van klassenverraders!

 

Ja, hij kan weer lachen. Arbeiders niet bepaald!

Solidariteit met Catalonië en Koerdistan

Twee volkeren vechten voor hun onafhankelijkheid, tegen de wil van het kapitalistische westen in. De Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika zijn namelijk helemaal geen voorstanders voor de onafhankelijkheid van Catalonië en Koerdistan. Hun almachtige propaganda valt in duizend stukken op de grond, als we zien hoe Brussel zich verschuilt achter nationalistische regeringen in Madrid en Bagdad. Die alles in het werk zetten om de Catalanen en Koerden hun recht op zelfbeschikking te ontnemen!

Revolutionair socialisten zijn voorstanders van onafhankelijkheid voor ieder volk die daarom vraagt. Natuurlijk zullen wij ook zeggen dat kapitalistische onafhankelijkheid niet de oplossing is voor de ongelijkheid en ellende die het kapitalisme in gebieden zoals Catalonië en Koerdistan veroorzaakt. Alleen een socialistische revolutie kan ertoe leiden dat er echte veranderingen komen. De huidige regeringen die voor onafhankelijkheid pleiten zijn niet in staat om de problemen op te lossen. Irakees Koerdistan wordt geleid door een regering die enorm corrupt is en haar democratisch mandaat al overtreden is. De regering in Catalonië wordt geleid door pro-kapitalistische partijen. Die pleiten voor EU-lidmaatschap na hun onafhankelijkheid!

Ook al verwerpen wij de regeringen, we staan wel in solidariteit met de Catalanen en Koerden die via democratische middelen een eigen land willen opbouwen. Zowel de Koerden in Noord Irak als de Catalanen verdienen onze kritische steun. De tegenstanders van onafhankelijkheid zijn natuurlijk neoliberale regeringen en diens nationalistische aanhangers. Het Koninkrijk Spanje stelt alles op alles om een onafhankelijk Catalonië tegen te houden. Volgens de Spaanse grondwet is het niet toegestaan om je af te scheiden van het koninkrijk. Daarmee gaat dit stuk papier recht tegen het democratische recht van zelfbeschikking in, wat universeel is. Daarnaast is de Spaanse grondwet opgesteld door aanhangers van dictator Franco!

De Catalaanse regering zet in op een referendum omtrent volledige onafhankelijkheid van Madrid. Dit willen de rechtse conservatieven van de Spaanse Volkspartij (PP) tegenhouden. Zij baseren hun autoritair optreden op de grondwet van 1978. Niet alleen conservatieven en rechtse nationalisten steunen het ondemocratische optreden van de Spaanse regering. Ook de (a)sociaal democraten van de Spaanse Socialistische Arbeiders Partij (PSOE) kiezen de kant van het koninkrijk en keren zich tegen het recht op zelfbeschikking voor de Catalanen. Dit doet ons denken aan de manier waarop de (a)sociaal democraten omgingen met de Basken. Dit volk heeft ook separatistische gevoelens waarop Spaanse regeringen overgingen tot het oprichten van de ”Antiterroristische Bevrijdingsgroepen” (GAL). Dat waren illegale doodseskaders die jacht gingen maken op Baskische separatisten in de jaren 80. De GAL werden gefinancierd en beschermd door het Spaanse ministerie van binnenlandse zaken!

Politie agenten in Catalonië hebben van Madrid de opdracht gekregen om scholen en openbare gebouwen te bezetten. Zo hoopt de PP regering dat het Catalaanse referendum niet door kan gaan. Wie protesteert wordt opgepakt en er wordt zelfs geschoten met rubberenkogels. Met brut geweld slaat de politie erop los om de democratische mening van een volk te onderdrukken, dat doet de Catalanen denken aan generaal Franco. Tussen 1939 en 1975 heerste deze dictator met ijzeren vuist. Hij baseerde zijn regime op fascisme, nationalisme, katholicisme en anticommunisme. Hierdoor werd Franco in de jaren 50 tot aan zijn dood gesteund door het ”democratische” westen. Nadat hij stierf werd een Spaanse monarchie in het leven geroepen, een tactische zet van Franco’s aanhangers. Die wouden namelijk niet dat de Spaanse Republiek (1931-1939) hersteld werd. Als de (a)sociaal democraten van de PSOE zich niet bekeerd hadden tot deze monarchie en het kapitalistische denken, dan was Spanje vandaag misschien wel een republiek geweest!

150.000 studenten hebben in Barcelona geprotesteerd tegen de autoritaire methodes van de Spaanse regering. De centrale regering in Madrid dreigt met massa arrestaties en politie geweld. Dit toont hoezeer de conservatieven nog denken binnen de lijnen van Franco. Die zou meteen het bevel hebben gegeven om het vuur te openen, ongeacht het aantal doden. Het is een schande dat een lid van de EU een zogenaamd ”democratisch” land, openlijk andersdenkenden intimideert en bedreigt. Madrid mobiliseert daarnaast de Spaanse kapitalistische media die allemaal op één lijn zitten. Alle grote kranten en televisie kanalen spreken negatief over de wens van de Catalanen voor onafhankelijkheid. Steun voor zelfbeschikking komt eigenlijk alleen van linkse partijen zoals Verenigd Podemos. Deze coalitie tussen Verenigd Links van de Spaanse Communistische Partij en het links-populistische Podemos steunt het referendum!

Er zijn natuurlijk ook Catalaanse tegenstanders van onafhankelijkheid. Anders dan bij de Irakese Koerden is niet elke Catalaan meteen een separatist. Door het ontbreken van een duidelijk alternatief op het Koninkrijk Spanje kunnen de tegenstanders van onafhankelijkheid spelen op onzekerheid en angst. Daarom is onafhankelijkheid alleen mogelijk als Catalonië zich afkeert van het neoliberale kapitalistische model. De regio is rijk genoeg om het socialisme te realiseren. Daarnaast heeft men ook het ontwikkelingsniveau om een klassenbewustzijn op te bouwen. Helaas is politiek links in Catalonië niet bepaald sterk. Gematigde nationalisten die kapitalistisch denken maken de dienst uit. Die willen dolgraag lid van de neoliberale EU blijven!

Duidelijk is ook dat de Spaanse staat bereid is om geweld te gebruiken. De PP regering toont wederom waarom rechtse conservatieven niet te vertrouwen zijn. Ook de PSOE is dat niet, samen met al die politici die zich verschuilen achter de zogenaamde ”democratische” grondwet van het koninkrijk. Revolutionair socialisten geloven dat elk volk het recht heeft op zelfbeschikking. Echter wij zeggen ook dat onafhankelijkheid onder het kapitalisme geen oplossing kan bieden voor de huidige problemen. Een Republiek Catalonië stelt niets voor als de economie niet in dienst staat van de gemeenschap. Catalanen die zich verzetten tegen het ondemocratische optreden van Madrid moeten verder kijken. Socialisme is de enigste oplossing en het is aan de werkende klasse om dit te realiseren!

Koerdistan vecht al veel langer voor onafhankelijkheid. Tot 1918 waren de Ottomaanse Turken de machthebbers in het midden oosten en in de Koerdische gebieden. Britse en Franse imperialisten wisten het Ottomaanse Rijk tijdens de eerste wereld te verslaan. De huidige grenzen van Syrië en Irak zijn door het westen getekend. Arabieren, Koerden en Assyriërs hadden niets te zeggen. Pas na 1945 kregen de Arabieren zeggenschap over landen waar ze de meerderheid uitmaakte. Zij stichtte Arabisch-nationalistische regimes die etnische minderheden onderdrukte. Koerden en Assyriërs moesten zich Arabisch gedragen en ook het Arabisch spreken. Toen de Ba’ath Partij in Syrië en Irak de macht greep was het etnisch nationalisme van de Arabieren oppermachtig!

In zuid oost Turkije leven ook veel Koerden. Zij behoren tot de Turkse Koerden en noemen hun gebied: Bakurê Kurdistanê‎ (Noord Koerdistan). Ook deze Koerden kregen te maken met een intolerante etnische meerderheid. Toen de moderne Turkse Republiek in 1923 werd gesticht kregen de Koerden geen rechten. Ze werden wreed onderdrukt en verplicht om zich Turks te gedragen. Eind jaren 70 besloten enkele revolutionaire Koerdische jongeren om zich te verzetten tegen het wrede Turkse nationalisme. Zij waren de oprichters van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK). Deze PKK besloot vanaf 1984 een gewapende strijd te voeren. De Turkse staat sloeg hard terug en heeft (met westerse wapens) meer dan 3.000 Koerdische dorpen vernietigd. Wie het ook maar waagt om te pleiten voor Koerdische onafhankelijkheid wordt in Turkije meteen opgepakt en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen!

Irakese Koerden zijn verenigde in de Democratische Partij van Koerdistan (DPK) en de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK). Tussen de twee groepen heerst nog steeds sektarische minachting. Dit resulteerde in een wrede burgeroorlog vanaf 1994 tot 1997. De Irakese Koerdische burgeroorlog kon plaats vinden omdat de Arabische dictator Saddam Hussein verslagen werd in de eerste golf oorlog. Nadat zijn leger volledig verslagen was grepen de Koerden hun kans en stichtte een autonome regio in het noorden, Bagdad liet dit toe. Doordat geheel Irak onder een internationaal embargo stond leed ook het noorden. Daarnaast had Saddam Hussein de Koerdische regio ook afgesloten. De politieke onenigheid tussen de DPK en PUK leidde tot een gewapend conflict. Turkije en Hussein’s Irak kozen de kant van de DPK, die stond onder leiding van Masoud Barzani. De PKK en Iran kozen de kant van PUK!

Na drie jaar van sektarische gevechten en 5.000 burgerdoden werd de Koerdische regionale overheid in noord Irak verdeeld in een PDK gebied en een PUK gebied. Dit zou tot 2005 zo blijven. Want na de val van Saddam Hussein kon Irakees Koerdistan eindelijk volledige autonomie krijgen. Een Koerd werd zelfs gekozen tot president van het land. Terwijl in het Arabische deel van het land er veel sektarische conflicten ontstonden tussen soennieten en sjiieten bleef het rustig in Irakees Koerdistan. Başûrê Kurdistanê groeide uit tot een relatief welvarend gebied. Toen de Islamistische Staat opkwam waren het de soldaten van de Peshmerga (Koerdische strijdkrachten) die deze terreurgroep effectiever konden bevechten dan het reguliere Irakese Leger!

Syrische Koerden vechten sinds 2003 voor autonomie. Ze zijn verenigd in de Democratische Unie Partij (PYD), een zusterpartij van de PKK. De huidige PYD wil geen Koerdische staat oprichten in de Syrische Koerdische gebieden. In plaats daarvan vechten ze voor democratisch confederalisme. De Syrische Koerden vormen de grootste etnische groep binnen de Federatie van Noord Syrië, een confederale unie van kantons volgens het Zwitserse model. Oorspronkelijk droeg de unie de naam Rojava wat weer komt van Rojavayê Kurdistanê. Echter de PYD zegt niet op te komen voor een onafhankelijk Koerdistan en pleit voor een decentraal democratisch multicultureel Syrië!

Mocht Irakees Koerdistan echt volledig onafhankelijk worden van Bagdad, dan zal dit de eerste keer sinds 1946 zijn dat er een land komt dat zich Koerdistan noemt. De laatste onafhankelijke republiek van de Koerden werd eind jaren 40 door Iran vernietigd. Masoud Barzani is sinds 2005 de politieke leider van de Irakese Koerden. Een dictatoriaal figuur die al jaren geleden de macht had moeten afstaan aan een opvolger. Barzani kon langer aan de macht blijven omdat hij het chaos in Irak gebruikt als legitieme rede om verkiezingen steeds uit te stellen. Ook al is Irakees Koerdistan meer stabieler het is er niet bepaald minder corrupt. Barzani heeft vooral zichzelf en de bonzen van de Democratische Partij van Koerdistan verrijkt, ten kosten van de Koerdische arbeidersklasse. De president is een groot-kapitalist die veel bedrijven in bezit heeft. Revolutionair socialisten zeggen dat Masoud Barzani als kapitalist nooit de interesses van arbeiders kan vertegenwoordigen!

Catalanen en Koerden hebben het recht om zelf te bepalen over hun toekomst. Niet Ankara nog Bagdad, Brussel of Madrid hebben het recht om referendums over onafhankelijkheid tegen te werken. De nationalistische regeringen van Spanje en Irak hebben al laten zien hoe ”democratisch ze werkelijk zijn”. Alle façades van de democratie worden overbood gezet om de nationale eenheidsstaat bij elkaar te houden. Politie en leger kunnen ingezet worden om de Catalanen en Koerden opnieuw te onderdrukken. Het kan er zelfs toe komen dat dictator Erdogan van Turkije besluit om Irakees Koerdistan aan te vallen. Mocht dat inderdaad gebeuren dat is er voor de NAVO maar één oplossing en dat is het royeren van Turkije uit de militaire alliantie. De Europese Unie en de VS denken daar echter anders over. Die hebben de Turkse staat juist bewapend om de Koerden te onderdrukken. Het zijn nog altijd westerse wapens die tegen de PKK gebruikt worden!

Wij roepen op tot solidariteit met de Koerden en Catalanen. De Spaanse en Irakese regeringen moeten referendums toestaan en de uitslag respecteren. Irakees Koerdistan heeft al met 93% VOOR onafhankelijkheid gestemd. De grenzen die de imperialistische Britten en Fransen in de jaren 20 tekenden zullen veranderen. Irak als eenheidsstaat is altijd een illusie geweest. Het land is een westerse uitvinding en met de afscheiding van Koerdistan is dit meer dan ooit bewezen. Arabische Irakezen zullen ook moeite hebben om samen te blijven, gezien het wantrouwen en sektarisme tussen soennieten en en sjiieten!

Catalonië strijd door en Madrid kan ver gaan. Zal de conservatieve regering het leger inzetten? Of worden de Catalaanse separatisten toch bang voor de dreigingen van de Spanjaarden? Anders dan bij de Koerden is er toch een groot deel van de Catalanen tegen onafhankelijkheid. Daarom is een referendum nodig om te kijken hoeveel procent van Catalonië echt voor onafhankelijkheid is. Revolutionair socialisten steunen een Catalaanse Socialistische Republiek. Zo’n land kan een voorbeeld worden voor het socialisme in de gehele wereld. Catalonië moet een socialistische revolutie ondergaan om echt onafhankelijk te kunnen worden. Zolang dat niet gebeurd zal er weinig tot niets veranderen voor de arbeidersklasse!

 

Spanje stelt alles in het werk om Catalaanse onafhankelijkheid tegen te houden.

DIE LINKE is niet extreemlinks

De Duitse kapitalistische media schildert DIE LINKE voortdurend af als ”extreemlinks”, Ook de Nederlandse media volgt dit voorbeeld. Waarom wordt een partij zoals DIE LINKE zo ”extreem” genoemd? Puur omdat ze de kapitalistische machtsstructuren bekritiseert. Dan ben je namelijk meteen gelijk aan Stalin of Mao, als je het privé bezit van de productie middelen afwijst. De Tsjechische Republiek verbood in 2006 een communistische jeugdgroep om precies die redenen. Kapitalistische regeringen en diens media gooien anti-kapitalisten maar al te graag op het ”extreme” spectrum, samen met fascisten en nazi’s. Ze doen dan alsof revolutionair socialisten net zo gevaarlijk zijn als extreemrechts!

DIE LINKE is geen extreemlinkse partij. Ze is een mix tussen socialisme, sociaal democratie en links populisme. Anders dan bij de Nederlandse SP wordt er nog wel een interne strijd gevoerd tussen de ex-stalinisten (nu gematigde socialisten) en anti-kapitalistische socialisten (de revolutionair socialisten). Ex-stalinisten die uit de voormalige PDS/SED komen zijn het meest compromis bereid. Gregor Gysi is één van deze gematigden. Hij werd leider van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland toen die onder druk van arbeidersprotesten diens monopolie in de Duitse Democratische Republiek moest opgeven. De SED veranderde van naam en werd de Partij van het Democratische Socialisme (PDS) in februari 1990!

Gysi leidde de PDS en zorgde ervoor dat zijn partij in de regeringscoalitie van de stad Berlijn kwam. Dat zou de ex-stalinisten geen goed doen want ze moesten neoliberaal beleid steunen. Dit neoliberalisme werd uitgevoerd door de sociaal democraten van de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland en de Groenen. Het is daarom logisch dat de PDS veel stemmen verloor in de Duitse hoofdstad. Ook bleef de partij bekend als de voormalige DDR staatspartij, het orgaan dat 40 jaar mensen had onderdrukt in naam van het marxisme-leninisme (stalinisme). Ook al namen Gregor Gysi en zijn medestanders afstand van het stalinisme, vele bleven wel positief praten over de DDR!

In 2005 veranderde de PDS haar naam in Linkse Partij. Twee jaar later fuseerde de Linkse Partij samen met het Stem Alternatief Sociale Rechtvaardigheid (WASG) tot DIE LINKE. Het WASG was in 2004 gevormd door linkse sociaal democraten die genoeg hadden van de rechtse koers der SPD. Zij wouden een nieuwe linkse partij oprichten, omdat de sociaal democratie de werkende klasse verraden had. Revolutionair socialisten van Socialistisch Alternatief (SAV) in Duitsland steunde de oprichting van het WASG. Toen de leiding van de Linkse Partij (PDS) voorstelde om de twee partijen te fuseren tot één grote linkse partij waren SAV leden daar tegen. Revolutionair socialisten bekritiseerde de ex-stalinisten om hun compromisbereidheid met kapitalistische partijen. Ze vonden de Linkse Partij geen betrouwbare bondgenoot. Helaas stemde een meerderheid van het WASG voor de fusie en zo werd DIE LINKE geboren!

Sinds 2007 balanceert de DIE LINKE tussen revolutie en reformisme. De partijtop is te gematigd en is bereid om met de verrechtste sociaal democraten en groenen samen te werken. In sommige Duitse deelstaten is dit helaas al het geval. Omdat de SPD en Groenen geen linkse politiek voeren kan dit alleen maar negatief uitpakken voor DIE LINKE. Berlijn staat anno 2017 weer onder een ”rot-rode” coalitie zoals de Duitse media dit noemt. Maar zal dat iets veranderen aan het neoliberale beleid van Angela Merkel? Kan DIE LINKE in de hoofdstad iets doen tegen de besparingen die de federale regering afdwingt? Nee, ze zal verantwoordelijk gehouden worden voor alle aanvallen op arbeiders en hun gezinnen. In 2001 won de PDS nog 22% in de hoofdstad. Door hun ”regeringsverantwoordelijkheid” echter verloren ze in vier jaar -9%. In 2011 ging DIE LINKE -4,6% omlaag en kwam uit op 11,6% van de totaal stemmen. 12% van de PDS stemmers uit 2001 stemde niet meer op DIE LINKE, doordat ze compromissen zochten met de partijen van de bourgeoisie!

Socialistisch Alternatief (SAV) legde zich er uiteindelijk bij neer dat DIE LINKE een feit was. Toch waren de ex-PDS bonzen niet bepaald blij toen revolutionair socialisten lid wouden worden van DIE LINKE. Nee, de ex-PDS mannen waren de kritiek op hun gematigde koers niet vergeten. Via bureaucratische handelingen probeerde de partijtop het lidmaatschap van SAV leden tegen te houden. Hun motief? Socialistisch Alternatief had de fusie tussen WASG en Linkse Partij (PDS) afgewezen. Daarom wees men de aanvraag van SAV leden af. Ook had de Berlijnse afdeling van de WASG (onder invloed van SAV) geweigerd om te fuseren met de Linkse Partij, die toen in de regering van de hoofdstad zat. De felle kritiek van revolutionair socialisten op het feit dat de Linkse Partij samenwerkte met neoliberale krachten, maakte SAV leden niet geliefd bij de ex-stalinisten!

Uiteindelijk konden SAV leden wel lid worden van DIE LINKE. Zij vertegenwoordigen nu een anti-kapitalistische vleugel binnen de partij. In de Duitse Bondsdag wordt de fractie van DIE LINKE geleid door een vrouw die tot kort nog gezien werd als raciaal links en zelfs ”communistisch”. Sahra Wagenknecht was in de jaren 90 een felle verdediger van de Duitse Democratische Republiek. Ze behoorde tot het Communistische Platform binnen de PDS en vertegenwoordigde anti-kapitalistische standpunten, waar Gregor Gysi het niet mee eens was. Wagenknecht probeerde in 2007 zich kandidaat te stellen voor het vice voorzitterschap van DIE LINKE. Echter Gregor Gysi en Lothar Bisky vonden dat niet goed omdat ze pro-DDR was. Sahra Wagenknecht had daarnaast een radicaal imago en de gematigde leiders van de PDS wouden haar zo veel mogelijk isoleren!

In de laatste jaren is Sahra Wagenknecht veel gematigder in toon geworden. Ze is ook veel kritischer geworden omtrent de DDR. Wagenknecht noemt haar felle pro-DDR houding in de jaren 90 een reactie op de neoliberale propagandagolf. De kapitalistische media sprak toen alleen maar negatief over Oost Duitsland en kraakte alles af. Omdat Sahra Wagenknecht ook goede kanten aan de Duitse Democratische Republiek zag was ze fel in haar verdediging van dit land. Revolutionair socialisten vonden haar verdediging van de stalinistische dictatuur juist zeer contraproductief. Met haar lidmaatschap van het Communistische Platform stond Wagenknecht zij aan zij met de meest orthodoxe stalinisten!

Een punt van kritiek blijft echter de gematigde houding van personen zoals Wagenknecht en Gysi. Socialistisch Alternatief stelde in 2016 samen met anti-kapitalistische leden een duidelijk brief op richting Wagenknecht. Hierin bekritiseerde de revolutionair socialisten haar gematigde houding. Over haar mening omtrent de vluchtelingen in Duitsland was SAV ook kritisch. Sahra Wagenknecht sprak over getto’s waar geen Duits meer werd gesproken, zonder het zich te beseffen deed ze hierdoor mee aan de vreselijke hetze van rechtse populisten. Die zijn de laatste jaren versterkt mede door het verraad van de SPD en de zwakheid van DIE LINKE. Net als de SP in Nederland hebben de Duitse socialisten een imago probleem. DIE LINKE wordt steeds minder gezien als een partij van verzet, een partij die het anders wil doen. Hierdoor winnen de rechtse populisten meer aanhang!

Het extreemrechtse: Alternatief voor Duitsland (AfD) voert een felle anti-vluchtelingen koers en wil mensen die oorlog en ellende ontvluchten het liefst deporteren. Net als de PVV en FvD in Nederland is het AfD fel anti-islamistisch en wil moslims hun democratische vrijheden ontnemen. Wat het AfD nog extremer maakt is hun neofascisme. Dit laten ze echter niet zien. Het ”Alternatief voor Duitsland” moet lijken op een brave burgerlijke partij. Achter de schermen wil het AfD echter van alles verbieden. Homohuwelijk moet verboden worden, islam moet verboden worden, abortus moet verboden worden en vluchtelingen moeten gedeporteerd worden. Echter door hun populisme en slapheid van DIE LINKE, geloven veel Duitse arbeiders dat het AfD zich voor hun wil inzetten. Dat zijn dan vooral witte arbeiders, met name mannen die helaas niet doorhebben hoe economisch rechts het zogenaamde ”Alternatief voor Duitsland” is!

Toch omschrijft de kapitalistische media DIE LINKE en het AfD als extreem. Het AfD is dan extreemrechts en DIE LINKE is dan extreemlinks. Zo probeert de heersende klasse de mensen weg te houden van wat ze ”gevaarlijke ideeën” noemt. Nu is extreemrechts ook gevaarlijk. De neofascisten die openlijk voor het AfD uitkomen zijn types die bereid zijn om vluchtelingen, moslims en linkse personen in elkaar te slaan. Dat is de aard van extreemrechts, ze zijn zeer gewelddadig. Maar is extreemlinks per definitie net zo gewelddadig als extreemrechts? Nee, ook al probeert de kapitalistische media wel om dit beeld te bevestigen. Ze doen dit door in te zoemen op anarchisten. Linkse autonomen die vaak de confrontatie zoeken met de politie en racisten. Het gewelddadige karakter van sommige anarchisten is inderdaad contraproductief. Maar hierdoor kan de media van het kapitalisme alles dat anti-kapitalisme uitstraalt meteen ”extreemlinks” noemen en op gelijke hoogte plaatsen met extreemrechts!

Maar DIE LINKE is helemaal niet zo radicaal links. Hun programma komt grotendeels overeen met die van de SPD onder Willy Brandt uit de jaren 60. Was Brandt dan een ”extreemlinks” figuur? Nee, maar daar denkt men anno 2017 niet aan. Volgens de huidige logica zouden we de SPD uit de jaren 60 ”extreemlinks” moeten noemen, want de SPD stond toen nog voor bepaalde nationalisaties. Als DIE LINKE daar over praat is ze meteen een ”staatsgevaarlijke communistische partij” in de ogen van de neoliberale Angela Merkel en haar rechtse christen conservatieven. Net als in Nederland is het politieke landschap in Duitsland totaal verrechtst. Dat zien we heel mooi terug op het politieke spectrum!

Wat valt ons dan op? Dat alleen DIE LINKE op het linkse spectrum staat. Dit klopt volledig als we de koers van de andere politieke partijen beoordelen. SPD en Groenen voeren al jaren pro-kapitalistische politiek, dat ze maskeren als links. CDU en FDP zijn het meest neoliberaaal en steunen volop de heersende klasse. De CSU is minder rechts dan haar bondgenoot CDU, maar is nog steeds een conservatieve partij. Deze Christelijke Sociale Unie doet alleen mee in de Duitse deelstaat Beieren. Elders in het land kun je als christen conservatief alleen CDU stemmen. Het ”Alternatief voor Duitsland” is de meest autoritaire partij van alle Duitse politieke partijen. Logisch ook want deze partij wil enorm veel democratische vrijheden verbieden. Zowel rechten van vluchtelingen als vrouwenrechten zijn niets waard voor deze neofascisten!

DIE LINKE is het enigste alternatief voor de Duitse arbeidersklasse. Er is gewoonweg geen andere partij die het voor hun interesses wil opnemen. Toch moet veel gedaan worden voordat deze partij zich een arbeiderspartij kan noemen. Personen zoals Gregor Gysi en Sahra Wagenknecht hebben laten zien niet bepaald revolutionair socialistisch te denken. Gysi is altijd al een gematigde ex-stalinist geweest en Wagenknecht heeft haar toon gematigd. Socialistisch Alternatief binnen DIE LINKE zal blijven pleiten voor een socialistische koers. De verkiezingen van 24 september 2017 zullen laten zien hoeveel vertrouwen Duitse arbeiders hebben in DIE LINKE!

 

Het Duitse politieke spectrum

Mark Rutte maakt alles nog duurder

De rechtse premier van Nederland is van plan om naast de verhoging van het eigen risico in de zorg, ook de BTW te verhogen op levensmiddelen. We weten allemaal nog hoe de neoliberaal in 2012 het voor elkaar kreeg om het BTW percentage van 19% naar 21% te verhogen (met hulp van de asociaal democraten der PvdA). Ondertussen broedt het aankomende kabinet Mark Rutte 3 op een BTW verhoging voor levensmiddelen. Als deze geruchten kloppen dan zullen vooral arbeiders met een laag inkomen zwaar geraakt worden. Natuurlijk geven VVD, CDA, D66 en ChristenUnie daar weinig om. Die pakken van de armen om de rijken te ontzien!

Daar moet verzet tegen komen. Helaas is verzet tegen de bestaande machthebbers iets waar veel Nederlanders niet aan denken. Vele accepteren vaak hoe het is en van klassenstrijd is nauwelijks spraken. Dit is het resultaat van de zwakheid der vakbonden en met name politiek links. Schuld zijn niet alleen vakbondsleiders, maar ook politieke partijen zoals de PvdA, GroenLinks en SP. We weten allemaal dat de sociaal democratie de werkende klasse verraden heeft, daarom is de PvdA gereduceerd tot een kleine partij in de Tweede Kamer. Echter de SP staat er niet beter voor. De gematigde socialistische partij verliest namelijk sinds 2006 zetels en stemmen. Schuld is niet alleen Emile Roemer, het probleem ligt bij de hele SP. Men heeft geen socialistisch programma, geen visie over hoe je socialisme opbouwt. Daarnaast heult de ”Sociaaldemocratische” Partij al hier en daar met neoliberale partijen, bijvoorbeeld in Amsterdam!

Doordat politiek links met rechts in zee ging en de arbeidersklasse liet barsten, verloren vele het vertrouwen dat verzet nut had. Het poldermodel zorgde er ook voor dat vakbondsleiders niet voorbereid waren op het enorme neoliberale offensief van de jaren 90. De kapitalistenklasse voert al meer dan 30 jaar een wreed offensief tegen arbeidsrechten en de sociale zekerheid. Onder verschillende rechtse kabinetten (Kok, Balkenende, Rutte) is het de kapitalisten gelukt om zichzelf te verrijken ten kosten van de arbeidersklasse. Het is een feit dat elk jaar de rijken weer rijker worden. Dit is allemaal te danken aan het feit dat de politiek volledig in dienst staat van één klasse, de klasse der kapitalisten!

Het kabinet Mark Rutte 3 zal binnenkort zichzelf presenteren. Verwacht moet worden dat Jan modaal weer gepakt wordt. Hoger BTW tarief op voedsel, hogere eigen risico in de zorg en stijgende zorg premies. VVD, CDA, D66 en ChristenUnie stemmers zullen het ook voelen. Politiek links in Nederland staat er zwak voor met alleen de SP als enigste partij die het neoliberalisme verwerpt. De PvdA is geen grote partij meer en GroenLinks mag dan wel groter zijn, de partij van Jesse Claver is niet bepaald een boegbeeld van anti-neoliberaal verzet. Claver is echt een soort Obama figuur, mooie woorden maar weinig daden. Toch is het goed dat GroenLinks niet deel heeft genomen aan een rechts kabinet met de VVD, CDA en D66!

Veel arbeiders laten zich (door het ontbreken van een socialistische arbeiderspartij) misleiden door rechtse nationalisten en populisten. Op dit vlak heeft Nederland twee radicaal rechtse partijen. De ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarkt Politiek” van dictator Geert Wilders en het neofascistische: ”Forum voor Democratie” van Thierry Baudet. Wilders is vaak een fascist genoemd, maar is dat eigenlijk niet. Wilders is een Donald Trump figuur, discriminerend tot op het bot. Echter hij mist klassiek fascistische opvattingen. Iemand die meer in de fijn van het klassieke fascisme (niet nazisme) denkt is de leider van het FvD. Deze Thierry Baudet is supertrots op de kolonialistische en imperialistische periode van de Europese geschiedenis. Toen Europa nog andere landen bezette en diens volkeren verslaafde, daar is de FvD leider trots op. Ook gaat Baudet graag op de foto met extreem rechtse Republikeinen in de VS, die openlijk pleiten voor de afscheiding van de zuidelijke Amerikaanse staten. Waar Wilders het zogenaamd opneemt voor vrouwenrechten is Baudet juist een seksist en beweert dat vrouwen zich graag onderwerpen aan mannelijk chauvinisme!

Het ”Forum voor Democratie” gebruikt net als de PVV misleidende woorden in hun namen. Want het FvD is er niet voor de democratie nog voor de mensenrechten. Erger, Thierry Baudet praat over hoe fout het is om rassen te mixen en hoe ”superior” de witte Europese cultuur is. Aan de buitenkant presenteert hij zich als een nette jonge man in pak. Maar achter de schermen laten zijn aanhangers precies zien waarom wij het FvD omschrijven als neofascistisch. Wie namelijk openlijk kritiek heeft op Thierry Baudet krijgt te maken met bedreigingen en intimidaties. Zo ook de activiste Anne Fleur Dekker. Die moest onderduiken na haar felle kritiek op Baudet. De aanhangers van het ”Forum voor Democratie” zijn geen brave jongens. Natuurlijk zal het FvD zich nooit fascistisch noemen en proberen aan de buitenkant niet over te komen als een racistische partij. Echter wie goed oplet zal merken dat Thierry Baudet verder gaat dan Wilders. De PVV heeft maar één lijn en dat is anti-Islam en rechts populistisch gelul. Het FvD gaat verder en dat maakt hun gevaarlijker. Daarnaast is de PVV maar één persoon en dat is Geert Wilders. Het FvD heeft al 5000 leden en groeit!

Terwijl populistisch-nationalistisch rechts de arbeidersklasse verdeelt, lachen Mark Rutte en de partijen van de bourgeoisie. Het doel van de VVD’er is meer dan duidelijk. Proletariërs moeten (weer) boeten en betalen. Rutte zal zich verdedigen met de klassieke woorden ”er is geen geld” en ”iedereen moet het met minder doen”. Dit is precies wat  Jan Peter Balkenende vanaf 2002 steeds zei. ”Eerst het zuur dan het zoet”, dat zuur proeven we nu al 15 jaar. Nederland heeft nood aan een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Jeremy Corbyn heeft in Groot Brittannië laten zien dat arbeiders bereid zijn om een linkse partij te steunen die het voor hun interesses strijdt. De Arbeidspartij (Labour Party) wordt echter nog gedomineerd door rechtse sociaal democraten, die sinds de jaren 90 veel neoliberaal wanbeleid gesteund hebben. Corbyn moet zijn partij eerst zuiveren van alle politici die nog pal achter neoliberale opvattingen staan. De PvdA lijkt echter niet van plan om een draai naar links te maken. Dat is ook niet nodig want we hebben de SP. Die heeft enorm veel potentiaal, maar weet dat niet juist te gebruiken. Dat is het drama van politiek links in Nederland!

De kans is groot dat 2018 voor veel arbeidersgezinnen duurder wordt. Velen moeten al meer dan 50% van hun inkomen afstaan aan vaste lasten. Voor baanlozen is dit percentage nog groter. Met stijgende zorg premies, een hoger eigen risico en een verhoging van de BTW op levensmiddelen, laat Mark Rutte weer eens goed zien wat voor premier hij is. In plaats van het geld bij de rijken te halen pakt hij het zoals altijd bij de armen en de arbeidersklasse!

Update 21-09-2017: Het aankomende kabinet heeft besloten om het eigen risco in de zorg op 385 euro te laten. Dit laat niet weg dat de zorg premies stijgen en dat er misschien wel een verhoging van het BTW tarief op levenmidellen komt!

 

Allemaal goede vrienden. Neoliberaal met radicaal rechtse nationalist.

11 september 1973

Iedereen kent 11 september 2001, de dag waarop de WTC torens in New York vernietigd werden door islamistische terroristen. Maar heel weinig mensen kennen dat andere 9/11. Een datum waarop de Amerikaanse CIA participeerde in een misdaad die zo goed als onbekend is bij het publiek. Op 11 september 1973 steunde de CIA een staatsgreep van het Chileense leger tegen de regering van Salvador Allende. Deze gematigde socialist werd door zijn eigen militair verraden. Het rechtse leger vreesde de politiek van de president en met hulp van de CIA werd Allende op 9/11/73 omver geworpen. Hij pleegde zelfmoord in het presidentiële paleis. Chili werd een neoliberale dictatuur onder Augusto Pinochet!

De staatsgreep van Pinochet is niet ongewoon in Latijn Amerika. Veel rechtse regeringen kwamen aan de macht met de hulp van de CIA. Zo steunde deze criminele geheime dienst de militaire coup in Guatemala van 1954. De VS steunde ook Fulgencio Batista toen hij in 1952 alle macht naar zich toe trok in Cuba. Amerikanen waren de grootste ondersteuners van dictatoriale (anticommunistische) monarchieën in Zuid-Oost Azië, waaronder Cambodja, Laos en Thailand. In naam van de ”democratie” steunde de hypocriete Amerikanen bijna elke dictator die zich anticommunistisch opstelde. Uiteindelijk ging de VS zelfs over tot het steunen van Mao Zedong omdat die een sektarisch conflict met Moskou had. Ook het genocidale bewind van Pol Pot kon op Amerikaanse steun rekenen, nadat de Vietnamezen hem eind jaren 70 verdreven hadden uit Cambodja!

Chili is een land in Latijn Amerika. Het is een smalle strook aan het westelijke gedeelte van het continent. Spaanse imperialisten begonnen met de verovering van het huidige Chili rond 1540 onder de leiding van Pedro de Valdivia. Deze imperialist veroverde in zes jaar het hele gebied, de Spaanse bezetting zou bijna 210 jaar duren. In 1810 greep de lokale bourgeoisie de macht onder Mateo de Toro y Zambrano. Hij was de eerste Spaans-Chileense leider van de militaire junta die Chili losrukte van Spanje. Van 1810 tot 1826 was het onafhankelijke land een dictatuur van het militair, die in dienst van de heersende klasse stond. Deze klasse was voornamelijk wit, etnische minderheden hadden niets te zeggen!

Salvador Allende was de enigste socialistische president die het land ooit gekend heeft. De huidige president is ook van de Socialistische Partij van Chili, maar is in tegenstelling tot Allende juist een neoliberaal. Salvador geloofde in het socialisme, helaas niet in het revolutionair socialisme. Hij was een gematigde socialist, die probeerde via compromissen met de bourgeoisie het socialisme te realiseren. Dit deed hij door samen te werken met progressieve elementen van de heersende klasse. Eind jaren 60 stichtte de Socialistische Partij van Chili samen met de Communistische Partij van Chili, de Radicale Partij, de Sociaal Democratische Partij, de Onafhankelijke Populaire Actie en de Populaire Unitaire Actie Beweging de Populaire Eenheid coalitie. Deze coalitie moest politiek links in het land verenigen tegen de rechtse partijen!

In 1970 kwam Allende aan de macht. Hij werd de eerste linkse president van Chili. De heersende klasse was niet bij met deze zelfverklaarde marxist, die bewondering had voor Fidel Castro. Revolutionair socialisten steunde Allende, maar waren ook kritisch. Zo vonden wij het foutief dat de president het socialisme (net als Castro) van boven af wou realiseren. Ook Allende’s gematigdheid stond een socialistische revolutie in de weg. Hij vertrouwde op de bestaande overheid, die echter vol zat met pro-kapitalistische elementen. Daarnaast was het parlement en senaat niet in bezit van Populaire Eenheid. Rechtse partijen hadden daar de meerderheid en konden zo de president tegen werken. Hoewel de Populaire Eenheid coalitie in maart 1973 veel steun wist te winnen bij de verkiezingen, bleef de rechtse ”Confederatie voor de Democratie” de grootste coalitie in het parlement. Wat tegen Salvador Allende sprak was de opkomst. Bij de helft van de Chileense arbeiders kwamen nooit stemmen, vooral de armoede klasse stemde nooit. Het opkomst percentage bij verkiezingen lag altijd rond 50%!

De Christelijke Democratische Partij en de Nationale Partij waren de grootste tegenstanders van de linkse president. Zij vertegenwoordigde de bezittende klasse in het land. Een links deel van de christen democratie was bereid Allende te steunen. Maar de rest van de partij was toch erg pro-kapitalistisch ingesteld en reactionair. Toen duidelijk werd dat de linkse president politiek ging bedrijven tegen de kapitalisten keerde de Christelijke Democratische Partij zich tegen de president. De Nationale Partij was al vanaf het begin fel tegen elke linkse regering. Ze verspreiden de grootste leugens en onwaarheden. Salvador Allende zou van Chili een ”communistische dictatuur” willen maken, schreven de sensatie kranten van de bourgeoisie. Zo zaaide de anticommunisten angst bij de rijken die terecht bang waren om alles te verliezen. Achter de schermen besloten rechtse christenen en anticommunisten om de linkse president omver te werpen. De Amerikaanse CIA was bereid om hun hierbij te helpen. Ze hadden alleen nog de steun van een top militair nodig!

Economisch gezien veranderde veel voor arbeiders. Voor de komst van president Allende was er veel ongelijkheid. Vlees bijvoorbeeld was een luxe product voor veel arbeiders. Sociale voorziening waren nauwelijks aanwezig omdat de politiek nooit iets voor de werkende klasse had willen doen. Sociale uitgaven groeide enorm tussen 1970 en 1973. Miljoenen arbeiders kregen meer loon en werden ondersteunt. De rechtse partijen waren natuurlijk tegen deze enorme staatsuitgaven. Miljoenen uitgeven aan oorlogsmateriaal en kapitalistische prestige projecten waren natuurlijk goed, maar geld uitgeven aan mensen was altijd ”communistisch” en dus fout, in de ogen van politiek rechts. Ondanks alle progressieve politiek bleef de president werken binnen de bestaande kapitalistische machtsstructuren. Die deden enorm hun best om de boel te saboteren. Groot kapitalisten begonnen bedrijven te verplaatsen naar het buitenland. Lonen werden verlaagd, investeerde trokken zich terug, prijzen werden verhoogd en wie kreeg de schuld? Juist Salvador Allende. Die probeerde de aanvallen van de heersende klasse via de staat af te slaan door prijscontroles in te voeren. Dit zorgde er echter voor dat de kapitalisten (die nog steeds de economie controleerde) de arbeiders lieten boeten!

Revolutionair socialisten zeiden toen al dat Salvador Allende een einde moest maken aan het privé bezit van de productie middelen. Maar daarvoor had hij niet de meerderheid in het parlement en de senaat. Omdat Allende zo erg geloofde in het parlementarisme was hij min of meer verlamd. Hij liet zich beperken door de bestaande machtsstructuren. Hierin verschillen wij duidelijk. Revolutionair socialisten wisten dat de arbeidersklasse achter de socialistische opvattingen van de president stond. Maar die vertrouwde op het burgerlijk parlementaire systeem. Ook geloofde Allende dat het militair trouw was aan de democratie. Terwijl veel generaals fel anticommunistisch waren en dit vaak lieten merken. Augusto Pinochet werd in 1973 aangesteld als commandant van het leger door de president. Dit zou later een enorme fout blijken. Pinochet was namelijk bereid om met hulp van de CIA een staatsgreep door te voeren!

In 1973 was de economie in een crisis. De kapitalisten hadden in drie jaar met succes veel ellende veroorzaakt. Werkeloosheid was gestegen, lonen waren enorm verlaagd, arbeiders voelden de pijn en alle (kapitalistische) kranten gaven de ”socialistische” overheid de schuld. ”Socialisme werkt niet” brulde christenen, anticommunisten en andere rechtse politici. De oproep om de ”communistische” president met geweld af te zetten groeide in rechtse kringen. Ondertussen had de VS ook een grote rol gespeld in het destabiliseren van Chili. Miljoenen aan dollars werden gedoneerd aan de pro-kapitalistische partijen in het parement. Washington DC staakte ook alle steun aan Chili. Salvador Allende hoopte op economische steun van de Sovjet-Unie. Hij was bitter teleurgesteld in de steun die hij uit Moskou ontving. De Russische stalinisten hadden nauwelijks belangstelling voor dit kleine land, dat toch probeerde het socialisme te realiseren. Weer een bewijs voor het keiharde feit dat de machthebbers in het Kremlin geen echte marxisten waren!

De verkiezingen in maart 1973 gaven Populair Eenheid 44% van de stemmen. Toch wisten de kapitalistische partijen 55% te winnen en daarmee de aanhangers van Salvador Allende te verslaan. Door de lage opkomst en de enorme anti-socialistische hetze in de media en het bedrijfsleven, waren ook arbeiders vergiftigd met de leugens van rechts. Het parlement en de senaat bleven dus in handen van de bezittende klasse. Toch hield Allende zich rug recht en begon zelfs met de invoering van een digitaal systeem om een planeconomie mogelijk te maken. De kapitalisten vonden nu dat het tijd werd om deze ”communistische tiran” omver te werpen. Na drie jaar was het wel genoeg geweest. Legerleider Pinochet was het met hun eens. Zo werd in het geheim een coup voorbereid. Het hele leger zou participeren in de vernietiging van de Chileense democratie!

Documenten die tijdens de regeerperiode van Bill Clinton werden vrijgegeven laten zien dat de VS al in 1970 van plan was om Allende omver te werpen. Het punt was dat toen der tijd een groot deel van de bourgeoisie nog bereid was om de linkse president het voordeel van de twijfel te geven. Hij was een gematigde socialist en wou het socialisme altijd via het parlementarisme verwezenlijken. In augustus 1973 waren de relaties tussen de president en de burgerlijke macht op zijn slechtste. Het parlement en het opperste gerechtshof waren felle tegenstanders van de nationalisaties die Salvador Allende wou doorvoeren. Ze noemde het onteigenen van de bezittende klasse ongrondwettelijk en illegaal. Volgens kapitalistische logica is dat ook zo, want het kapitalisme bestaat op het privé bezit van bedrijven. Echter Allende had socialistische wetten moeten invoeren en niet vertrouwen op bestaande kapitalistische wetgeving. Hij had al in 1970 moeten pleiten voor een socialistische grondwet en een arbeiderspartij. Zijn Populaire Eenheid was geen partij van de arbeidersklasse, eerder een coalitie van enkele linkse partijen rond hemzelf!

De arbeidersklasse had gemobiliseerd moeten worden, bewapend om de linkse regering te beschermen. Want politiek rechts dreigde al langer met een staatsgreep. Elke keer vertrouwde Allende op mensen zoals Pinochet. Het militair was loyaal aan de president, zo dacht de president. Zelfs in de ochtend van 11 september 1973 toen soldaten het presidentiele paleis omsingelde kon Allende niet geloven dat Pinochet hem verraden had. Om 8:00 uur had de marine belangrijke havens in bezit genomen. Het leger had de media bezet en de luchtmacht zorgde ervoor dat radio stations die nog niet bezet waren meteen gebombardeerd werden. Het was voor Salvador Allende onduidelijk wat aan de hand was. De president geloofde eerst nog dat slechts een deel van het leger zich tegen hem keerde. Pas een half uur later drong de realiteit door, Augusto Pinochet zijn ”loyale” legerleider was het brein achter de staatsgreep. Die verklaarde dat het leger volledig bezit had genomen van het land om een ”communistisch complot” tegen te houden!

Rond 9:00 uur was alleen nog het centrum van de hoofdstad met het presidentiele paleis nog onder controle van de president. Elders in het land hadden politie en militairen het bestuur overgenomen. Rechtse politici waren natuurlijk dolblij en verwelkomde de militairen. Linkse Chilenen keken natuurlijk anders naar de coup. Hun kranten en radio stations werden meteen gesloten. Pinochet verbood alle linkse partijen en ontbond de Populaire Eenheid coalitie. Ondertussen probeerde soldaten om het presidentiele paleis aan te vallen. Ze werden echter tegengehouden door sluipschutters van de presidentiele garde die Salvador Allende en de democratie trouw bleven. Ondanks dat ze zwaar in de minderheid waren, vocht de garde tot het bittere einde. De president wist dat dit zijn einde was en hij sprak voor het laatst. Allende zei:

Werknemers van mijn land, ik heb vertrouwen in Chili en zijn lot. Andere mannen zullen dit donkere en bittere moment overkomen, wanneer verraad probeert te overwinnen. Ga verder met het weten dat, eerder dan later, de grote lanen weer zullen openen en vrije mensen er doorheen gaan om een betere samenleving te bouwen. Lange leven Chili! Lange leve het volk! Lange leven de arbeiders!

Om niet in de handen van Pinochet en zijn verraders te vallen, pleegde Salvador Allende zelfmoord. De presidentiele garde vocht nog door tot 2:30 uur op 12 september 1973. Pas om half drie in de ochtend capituleerde de laatste verdedigers van de Chileense democratie. Maar ze zouden niet de laatste zijn. Elders in het land begon het verzet dat door de overheid en het kapitalistische westen altijd omschreven zou worden als ”terroristisch”. Want wie zich verzetten tegen de dictatoriale militaire junta van Pinochet was een ”smerige terrorist”!

Dictator Pinochet kreeg steun van de Verenigde Staten van Amerika. Vooral omdat hij aan de wieg stond van het neoliberalisme. Hij was het die de economische theorie van de Chicago Boys tot uitvoer ging brengen. Deze Chicago Boys waren markt fundamentalisten, radicale economen die heilig geloofde dat de overheid alleen mag bestaan om de vrijheid van de markt te beschermen. Pinochet geloofde niet in de almacht van de staat op het gebied van de economie. Wel natuurlijk in het onderdrukken van (linkse) meningen!

Enkele weken na de staatsgreep had de militaire junta haar ware gezicht laten zien. Vier leiders van de Socialistische Partij van Chili waren vermoord, samen met zeven regionale leiders. Omdat de partij niet voorbereid was om illegaal te werken werd ze min of meer uitgeschakeld. Als Allende meer op zijn hoede was geweest en niet blind had vertrouwd op het parlementarisme dan was dit misschien voorkomen geweest. Chili had een zeer rechts elite, die vooral na 1970 graag sprak over een staatsgreep om alle socialisten te vernietigen. De socialisten wisten van de enorme minachting die de heersende klasse voor hun had. Toch was de partij niet bereid om het militaire regime met geweld te bevechten. Ook na 11 september bleef de Socialistische Partij van Chili te gematigd. De Communistische Partij van Chili ging wel het verzet in en was medeoprichter van het Manuel Rodríguez Patriottische Front!

Het wrede neoliberalisme dat Pinochet introduceerde leidde tot een ”gouden eeuw” voor de kapitalisten. Net als de Nederlandse propaganda over de VOC periode, is deze benaming een pure leugen. Natuurlijk groeide de economie en kwam er meer geld binnen. Maar ten kosten van arbeidersrechten en de sociale zekerheid. Chileense kapitalisten konden vanaf 9/11/73 weer keihard arbeiders uitbuiten. Arbeidswetten werden zo aangepast dat het kapitaal bijna alles kon en alles mocht. Markt fundamentalisten zoals Milton Friedman beweerde keihard dat het Chileense model op alle landen toegepast diende te worden. Bijna alle rechtse politieke partijen kwamen in de ban van het neoliberalisme. Ook politiek links (met name de sociaal democratie) zou vergiftigd raken met dit markt fundamentalisme!

In oktober 1988 leed dictator Pinochet zijn eerste nederlaag. Tijdens een referendum over de uitbreiding van zijn macht zei het volk met 55% NEE. De militaire dictator had de uitslag kunnen vervalsen of negeren. Maar aan het einde van het Koude Oorlog begonnen de hypocriete Amerikanen weer te praten over mensenrechten in Chili. Pinochet wist dat er sancties konden komen als hij de uitslag zou negeren. Daarnaast was Chili volledig afhankelijk van handel. In december 1989 werden voor het eerst weer democratische verkiezingen gehouden. Die werden gewonnen door Patricio Aylwin, een christen democraat en tegenstander van Pinochet!

De ex-dictator bleef echter wel legerleider. Zo slim had hij gespeeld dat het leger nog jaren onder zijn bestuur kon blijven. De nieuwe regering liet Pinochet met rust, dit terwijl deze man verantwoordelijk was voor de dood van zeker 3.000 Chilenen. President Aylwin liet het misdadige leger links liggen en concentreerde zich op armoede bestrijding. Door het neoliberale bewind van Pinochet leefde bijna 44% van alle Chilenen in armoede. Dankzij de verbetering van de sociale zekerheid daalde dit aantal naar 33% van de bevolking in 1993. Toch was een deel van revolutionair links niet bereid om de strijd op te geven. Vele zagen Aylwin aan als een marionet van Pinochet. Zeker omdat er in feite niets veranderde aan de staat en het feit dat de aanhangers van de ex-dictator nog op belangrijke posities zaten. Het Manuel Rodríguez Patriottische Front bleef doorgaan met aanslagen plegen. Hun doelen waren voornamelijk zakenmensen, westerse bedrijven (zoals McDonalds) en rechtse politici. De Communistische Partij van Chili had zich ondertussen gedistantieerd van het gewapende verzet en was in 1990 weer gelegaliseerd!

200.000 Chilenen zijn zwaar getraumatiseerd door de periode 1973-1990. De neoliberale overheden die na Pinochet gekomen zijn hebben weinig tot niets voor hun gedaan. In 2006 kwam Michelle Bachelet aan de macht. Zij is de eerste vrouw die gekozen werd tot president van de Chileense Republiek. Net als Salvador Allende is zij lid van de Socialistische Partij van Chili. Er is echter een enorm verschil tussen Bachelet en Allende. Waar Allende nog geloofde in het socialisme is deze Bachelet een overtuigde aanhangster van het kapitalisme. Toch wist ze populair te worden door haar (beperkte) sociale politiek. Haar coalitie (waar ook de communistische partij inzit) won de presidentiele verkiezingen van 2013. Nieuwe Meerderheid is de naam van deze coalitie rond president Michelle Bachelet!

Hoewel de Socialistische Partij van Chili, de Communistische Partij van Chili en verschillende linkse partijen participeren in Nieuwe Meerderheid is deze coalitie niet socialistisch. Anders dan Populaire Eenheid van Salvador Allende accepteert Nieuwe Meerderheid de markt economie en het kapitalisme. Dit is voor revolutionair socialisten natuurlijk onaanvaardbaar. Dat de socialistische partij enorm verrechtst is snappen we. Echter dat de communistische partij hieraan meedoet toont echt het volledige faillissement van de stalinisten. Ironisch is wel dat Erich Honecker van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland naar Chili trok in 1993. Hij en zijn vrouw kregen politiek asiel van Patricio Aylwin. Dit als goedmaking dat de Duitse Democratische Republiek in de jaren 70 veel Chileense vluchtelingen had opgenomen!

11 september 1973 in Chili is door veel mensen vergeten. Alleen de generatie die toen leefde kan het zich nog goed herinneren. Het aantal doden van het Pinochet regime wordt op ongeveer 3.000 geschat. Vele duizenden blijven echter nog vermist en kunnen vermoord zijn. 30.000 tot 50.000 Chilenen zijn opgepakt en gemarteld in staatsgevangenissen. Augusto Pinochet bleef nog legerleider tot midden jaren 90. Hij stierf in 2006 en kreeg zelfs een staatsbegrafenis. De man die de democratie in 1973 vernietigde is nooit gestraft voor zijn misdaden. Hijzelf heeft zich nooit verantwoord voor een rechter. Echter de overheid van Chili heeft dat ook nooit geëist!

De ex-dictator had al in 1990 opgepakt en veroordeeld moeten worden. Dat de burgerlijke politiek dat niet gedaan heeft toont alleen maar hoe loyaal de staat aan Pinochet bleef, ook al was er een andere president. Men moest het verleden maar doodgewoon vergeten, dat was de mentaliteit van de politiek na 1990. Vergeten dat linkse mensen tussen 1973 en 1990 massaal vervolgd en onderdrukt werden. Vergeten dat Pinochet met de hulp van de CIA en rechtse politici bijna 17 jaar aan de macht was geweest. 44 jaar na de staatsgreep blijkt maar weer eens hoe belangrijk het is om socialisme op te bouwen in Chili. Daarvoor is echter een arbeiderspartij nodig en niet die verraders van zowel de Socialistische Partij van Chili als de Communistische Partij van Chili. Die hebben de idealen van Salvador Allende verraden, door deel te nemen aan Nieuwe Meerderheid van Michelle Bachelet!

 

Pinochet (links) naast Allende (rechts) voor de staatsgreep van 11 september 1973.

Eigen risico nog verder omhoog

Het opkomende rechtse kabinet Mark Rutte 3 zal het eigen risico in de zorg verhogen. Dit komt niet geheel onverwacht. Want het nieuwe kabinet zal een neoliberaal kabinet worden, dat de kosten bij de arbeiders legt en de kapitalisten ontziet. Het eigen risico in de zorg is al enorm hoog. 385 euro moet je zelf betalen. Veel Nederlandse arbeiders met een laag inkomen (of baanlozen) gaan al zorg mijden omdat veel medische hulp onder het eigen risico valt. Veel dure medicijnen worden niet vergoed en vallen allemaal onder je eigen risico. In 2012 steunde de PvdA de verhoging naar 350 en drie jaar later naar 385 euro. Nu wil politiek rechts (VVD, CDA, D66 en ChristenUnie) het eigen risico gaan verhogen naar hoeveel? 400 euro??

In 2009 was het eigen risico nog 150 euro. Dit bedrag werd elk jaar verhoogd, totdat het eerste kabinet Mark Rutte met een massa verhoging kwam in 2012 naar 220 euro. Dit lukte vooral omdat de Partij van de Arbeid akkoord ging. Alleen de SP heeft zich fel verzet tegen elke verhoging. De PvdA steunde juist de verhogingen vanaf 2012 en ook GroenLinks weigerde om een SP motie te steunen, die het eigen risico juist verlaagde. Rechts en kapitalistisch links brullen allemaal hetzelfde liedje: ”er is geen geld” en ”de zorg is te duur”. Zorg is duur vanwege het feit dat de farmaceutische industrie een kapitalistische sector is, waar winsthonger boven mensenlevens worden gesteld. Bedrijven die medicijnen ontwikkelen willen flinke winsten zien. Het is al een feit dat in arme landen de werkende klasse geen toegang heeft tot goede medische zorg. Zelfs in het ”rijke” Amerika hebben miljoenen niet het geld voor medicijnen. President Obama voerde een verplichtte zorgverzekering in, maar doordat de premies zo hoog zijn voelen veel Amerikanen hier niets voor. De radicaal rechtse Republikeinen doen daarnaast enorm hun best om ”Obama Care” af te schaven en de kapitalistische farmaceutische industrie volledig van dienst te zijn!

De ”Sociaaldemocratische” Partij is fel tegen het eigen risico en kwam met het idee voor een Nationaal Zorgfonds. Al meer dan 262.000 mensen steunen het Nationaal Zorgfonds zonder eigen risico. De politiek negeerde het voorstel van de SP en heeft de vrije markt juist meer macht gegeven. Rechtse politici zoals Wim Kok brulde in 1994 dat door marktwerking in de zorg alles goedkoper en beter zou worden. Nu weten we dat dit een leugen was. Alles en iedereen was toen der tijd in de ban van het markt fundamentalisme. Ook nu nog geloven alle rechtse partijen en een groot deel van de sociaal democratie dat de markt alles kan oplossen. Revolutionair socialisten natuurlijk niet. Wij blijven felle tegenstanders van de markt economie en het idee dat bedrijven met elkaar ”moeten” concurreren om goede zorg te leveren aan zieke mensen. Zorg is geen commercieel product en hoort gratis voor iedereen te zijn!

Dus binnenkort zal het kabinet Mark Rutte 3, frontaal de aanval openen door iedereen verplicht 400 euro eigen risico te laten betalen. Het resultaat zal zijn dat mensen zorg gaan mijden, wat nu al gebeurd. Veel medicijnen worden ondertussen verspild en weggeworpen, daar heeft de farmaceutische industrie geen probleem mee. Hun hebzucht is precies waarom de zorg zo duur wordt gemaakt. Revolutionair socialisten vinden het plan van de SP goed, maar wij willen verder gaan. Zorg en onderwijs horen gratis te zijn. In een kapitalistische samenleving is dit echter niet mogelijk. Omdat de gemeenschap geen controle heeft over de miljarden die in handen van de bezittende klasse liggen. 1300 superrijken heeft Nederland, die gezamenlijk meer dan 175 miljard euro bezitten. Geen van die 1300 heeft zo hard gewerkt dat ze recht op miljarden hebben. Daarom pleiten wij ook voor onteigening van alle miljonairs en miljardairs. Volledige nationalisatie van de farmaceutische industrie onder bestuur van de gemeenschap, arbeiders, doktoren en patiënten!

In haar rapport voor een Nationaal Zorgfonds schrijft de SP:

Mensen krijgen steeds minder zorg, maar de kosten voor de zorg gaan almaar omhoog. Meer dan 330.000 mensen kunnen de premie niet meer betalen. Meer dan 800.000 mensen moeten een betalingsregeling treffen, omdat ze het eigen risico niet meer kunnen opbrengen – dat ondertussen is gestegen tot maar liefst 385 euro. Steeds meer mensen die zorg nodig hebben, gaan die mijden: meer dan 20 procent van de bevolking geeft aan dat ze om financiële redenen af heeft gezien van zorg. Huisartsen maken zich zorgen en trekken aan de bel.

Sommige mensen moeten kiezen voor een goedkope ‘budgetpolis’, maar kunnen daardoor niet meer terecht bij het ziekenhuis in de buurt, dat hun voorkeur heeft en dat hen vertrouwd is. Artsen klagen steen en been over de bemoeizucht van verzekeraars – er zijn zelfs ziekenhuizen die patiënten moeten weigeren, omdat de zorgverzekeraar niet voldoende wil betalen. Terwijl de zorgverzekeraars meer dan genoeg geld hebben. Elke jaar maken zij een miljard euro winst en besteden zij honderden miljoenen aan onnodige reclames.

De zorg is onnodig duur Onze zorg is onnodig duur. ZilverenKruis Achmea geeft jaarlijks bijna 600 miljoen uit aan ‘bedrijfskosten’. Geld dat dus niet wordt besteed aan de zorg. 222 miljoen aan premiegeld verdwijnt in het ‘eigen vermogen’ van de zorgverzekeraar. De vicevoorzitter van ZilverenKruis Achmea krijgt 1,17 miljoen per jaar. Alle zorgverzekeraars samen hebben een reserve van meer dan 10 miljard. Allemaal betaald met premiegeld. Premiegeld van dezelfde mensen die te horen krijgen dat de zorg die zij nodig hebben te duur zou zijn.

Veel mensen ergeren zich terecht aan het jaarlijkse ‘overstapcircus’ dat miljarden kost aan reclame, marktonderzoek, sponsoring, acquisitie en de ontwikkeling van nieuwe ‘merken’. Twee derde van de mensen is nog nooit overgestapt.

De strijd in Mozambique

De Republiek Mozambique is één van de armste landen in zuid oost Afrika. Tot 1975 was dit land een kolonie van Portugal. De Portugezen waren sinds 1498 de baas over het gebied dat tegenwoordig Mozambique heet. Tussen 1977 en 1992 woedde een felle strijd tussen de links nationalistische FRELIMO en de rechts nationalistische RENAMO. FRELIMO werd gesteund door de Sovjet-Unie en RENAMO kreeg steun van Rhodesië (tot 1979) en Zuid Afrika!

Portugal was een conservatieve dictatuur sinds de eerste wereld oorlog. Linkse partijen waren verboden en de Nationale Unie domineerde de politiek. In 1958 was admiraal; Américo de Deus Rodrigues Tomá gekozen tot president van het land. Hij diende onder de rechtse; António de Oliveira Salazar, die de conservatieve dictatuur in Portugal had gesticht in de jaren 30!

Salazar was een anticommunist en een felle tegenstander van alle linkse ideologieën. Hij verbood de socialistische partij en de communistische partij. Alle rechtse partijen werden verenigd in de Nationale Unie. Hoewel hij sympathie had met de nazi’s, koos Portugal geen kant tijdens de tweede wereld oorlog. Salazar was dan wel fel anticommunistisch, hij baseerde zijn regime op streng katholicisme en rechts-nationalisme!

Na de oorlog kreeg Portugal steun van West Europese landen. Dat Salazar andersdenkenden liet opsluiten deed de West Europese landen weinig. Anticommunisme was belangrijker dan mensenrechten voor landen zoals Frankrijk, Groot Brittannië en West Duitsland. Zeker voor West Duitsland waar Konrad Adenauer linkse mensen liet berechten door ex-nazi rechters!

In Tanzania werd in 1962, het Bevrijdingsfront van Mozambique gesticht. De Verenigde Republiek Tanzania stond positief tegenover de linkse nationalisten van FRELIMO. Net als veel Afrikaanse vrijheidsstrijders was het marxisme leninisme een secondaire ideologie, het primaire doel was de onafhankelijkheid van hun land. Het internationalisme had minder prioriteit!

De gewapende strijd tussen het conservatieve Portugal en de linkse rebellen duurde van 1962 tot 1975. In die strijd stierven 20.000 rebellen en 3.500 Portugese soldaten. 50.000 burgers werden gedood. Na bijna 13 jaar van strijd werd de conservatieve dictatuur in Portugal omver geworpen door het militair. De Portugese legerleiding maakte een einde aan het kolonialisme en trok alle soldaten uit Mozambique en Angola terug!

FRELIMO greep haar kans en stichtte op 25 juni 1975, de Volksrepubliek Mozambique. De nieuwe staat werd een stalinistische volksrepubliek en verbood alle politieke partijen. Leider van het land werd Samora Moisés Machel, oprichter van het Bevrijdingsfront van Mozambique en diens leider sinds de jaren 60. De nieuwe volksrepubliek onteigende Portugese grootgrondbezitters en collectiviseerde de economie volgens Sovjet voorbeeld. Het IMF en de Wereldbank waren niet blij en deden enorm hun best om de economie van het jonge land te saboteren!

In reactie op de revolutionaire overheid stichtte de inlichtingendienst van Rhodesië met steun van het racistische Zuid Afrika: het Mozambique Nationaal Verzet. RENAMO werd een conservatieve anticommunistische verzetsbeweging, gesteund door Rhodesië en Zuid Afrika. Twee jaar na de onafhankelijkheid begon RENAMO met aanslagen. Bewapend door het kapitalistische westen en gesteund door witte regimes vielen ze dorpen binnen en pleegde daar vreselijke misdaden. Ook saboteerde de anticommunisten spoorwegen en vielen scholen en ziekenhuizen aan. Kinderen werden vaak gebruikt door de RENAMO rebellen. Die werden dan uit hun dorpen ontvoert en moesten vechten tegen de overheid. Deze kindersoldaten hebben nog steeds grote trauma’s!

FRELIMO trad autoritair op tegen iedereen die kritiek op hun stalinistisch beleid had. Sympathisanten van RENAMO werden opgepakt en vaak meteen vermoord. Wie anticommunistisch dacht werd neergezet als ”contrarevolutionair” en als ”vijand van het volk” vervolgd. Hoewel de conservatieven in de VS poogde om RENAMO te steunen, deed de Amerikaanse overheid dat niet. Anders dan in Angola stond Amerika niet 100% aan de kant van RENAMO. Toch steunde Amerika via hun bondgenoten in Rhodesië en Zuid Afrika indirect ook het Mozambique Nationaal Verzet. Één van de grootste wapenleveranciers aan de anticommunisten was West-Duitsland. Duitse wapen-kapitalisten leverde maar al te graag oorlogsmateriaal aan groepen die de strijd aangingen met de ”communistische” wereld. In de Duitse wapenindustrie zaten veel ex-nazi’s en leden van de Wehrmacht en Waffen SS. Die stonden heel sympathiek tegenover racistische landen en anticommunistische terroristen!

De werkende klasse in de nieuwe volksrepubliek was puur marxistisch gezien helemaal niet klaar voor een socialistische samenleving. De Portugese bezetters hadden het volk dom gehouden en de massa’s hadden weinig kennis over politieke zaken. FRELIMO had dus de taak om de massa’s te voorzien van onderwijs. Door de burgeroorlog was dit echter niet altijd mogelijk. De bevolking van Mozambique wist niets beter dan zwijgen en gehoorzamen. Het dogmatische marxisme-leninisme (stalinisme) sprak weinigen aan, daarnaast waren de stalinisten enorm dictatoriaal en lieten elke kritiek meteen monddood maken. Hier zien we het paradox van de stalinisten. Aan de ene kant willen ze vooruitgang en ontwikkeling, maar alleen als iedereen hun lijn volgt. Zo werken mensen niet en bouw je al helemaal geen socialistische maatschappij op!

In de jaren 80 begon de revolutionaire overheid af te zien van de planeconomie. Samora Moisés Machel had voor zijn dood in 1986 al genoeg van de Russische bemoeienis in zijn land. Hij stierf tijdens een vliegtuig ongeluk in Zuid Afrika, toen zijn Tu-134 neerstortte. Sommigen zeggen dat de Sovjet-Unie of Zuid Afrika achter het ongeluk zat. Anderen zeggen dat de Russische bemanning schuld draagt. Die zouden niet goed hebben opgelet tijdens de vlucht!

Machel werd opgevolgd door Joaquim Alberto Chissano. Deze hervormde de grondwet van Mozambique in 1989. De nieuwe democratische grondwet maakte een einde aan de eenpartijstaat. Toch weigerde RENAMO om de strijd te staken. Dus vroeg Chissano om hulp bij de Verenigde Naties. Die stuurde soldaten om de vredesonderhandelingen te steunen. In 1992 werd met VN hulp een vredesverdrag getekend tussen FRELIMO en RENAMO. In drie jaar had het Bevrijdingsfront van Mozambique een transformatie ondergaan. De revolutionaire partij van 1962-1990 was nu een pragmatische sociaal democratische partij, die zich open stelde voor het kapitalisme en de vrije markt. Het IMF en de Wereldbank hadden hun doel bereikt!

Maar om de transformatie van een revolutionaire partij in een kapitalistische partij, goed af te sluiten moest FRELIMO haar geschiedenis opnieuw herschrijven. Alle verwijzingen naar Marx en Lenin verdwenen, alsof FRELIMO nooit marxistisch leninistisch was geweest. De strijd voor een socialistisch Mozambique werd nu de strijd voor een onafhankelijk Mozambique genoemd in de geschiedenisboeken van de partij!

De eerste vrije verkiezingen werden in 1994 gehouden. FRELIMO heeft elke verkiezing sinds die tijd gewonnen. Sommigen twijfelen of Mozambique wel een democratie is. De bestuurlijke elite in het land bestaat voor bijna 100% uit FRELIMO leden. RENAMO is nu een rechtse partij en is nooit gestraft voor haar misdaden tijdens de burgeroorlog. Er wordt vermoed dat 1.000.000 mensen gedood zijn in de strijd tussen het Bevrijdingsfront van Mozambique en het Mozambique Nationaal Verzet!

Sinds de eerste verkiezingen is veel veranderd. FRELIMO moedigt het volk van Mozambique aan om zich open te stellen voor buitenlandse ”investeerders”. De bestuurlijke elite belooft de kapitalistische landen dat ze alles zullen doen om bedrijven makkelijk toegang te geven tot de arbeidsmarkt, zo diep is FRELIMO gezakt. De Volksrepubliek China is nu de tweede grote handelspartner van het land. China ”investeerde” in 2010 meer dan tien miljard dollar. Elke tweede autoweg in het land wordt door Chinees geld gebouwd. Maar de Volksrepubliek China heeft geen solidaire bedoelingen. China wil de grondstoffen van Mozambique en krijgt door haar goede contacten met FRELIMO een monopolie op alle markten in het land. De Chinese Communistische Partij geeft niets om hun eigen arbeiders, laat staan de arbeiders van een straatarm Afrikaans land!

In 1990 werd het land hernoemt in Republiek Mozambique. Alle verwijzingen naar haar revolutionaire verleden zijn uitgewist. Alleen op de vlag en het embleem zie je de restanten van de ”socialistische” periode. De AK-47 en de schoffel, nog steeds verenigd onder de opkomende zon en de rode ster!

 

Weg met alle koloniale en racistische monumenten

Na de laffe aanslag op anti-racistische demonstranten in Charlottesville USA, is een ware beeldenstorm begonnen tegen de symbolen en monumenten van de racistische Geconfedereerde Staten van Amerika (CSA). Er staan ongeveer 1.500 monumenten in de zuidelijke staten, die generaals en soldaten van de CSA eren. Rechtse nationalisten en neoconfederalen zien de monumenten als ”historisch erfgoed”. Anti-racisten en anti-kolonialisten vinden het vooral een verering van een staat wiens aanhangers actief vochten voor het behoud van de slavernij. Revolutionair Socialistische Media is het met hun eens en roept op tot het verwijderen van alle koloniale en racistische monumenten, ook in Nederland!

De meeste monumenten die de confederatie vereren zijn niet in 1861 of tijdens de burgeroorlog opgericht. Nee, pas vijftig jaar na het conflict tussen noord en zuid, begonnen de kinderen van confederatie leiders met het oprichten van monumenten. Ze werden daarbij ondersteund door de toen nog racistische Democratische Partij. Die was 100 jaar geleden nog de partij van de zuiderlingen. Het is ironisch dat de partij van Abraham Lincoln (Republikeinse Partij) het juist nu opneemt voor de monumenten van de CSA. Veel Republikeinen zijn uit electorale overwegingen voor het behoud van de symbolen der confederatie!

Ongeveer 1.500 standbeelden staan verspreid over het gehele zuiden der VS, ze vereren leiders zoals Jefferson Davis (CSA president), Robert E. Lee (generaal), Joseph E. Johnston (generaal) en confederatie soldaten. Voor zwarte Amerikanen zijn de monumenten een pijnlijke herinnering aan een tijd toen de zuidelijke staten zich afsplitste van de VS, om de slavernij in leven te laten. Aanhangers van de CSA brullen dat de afsplitsing meer een economisch motief had, ze proberen het racisme hiermee te verdoezelen. Probleem met hun stelling is dat de CSA uitdrukkelijk zei dat het recht op het bezit van slaven één van hun grootste motieven was om de unie te verlaten. Jefferson Davis wou de witte boeren hun slaven niet ontnemen. Net als veel Democraten was Davis tegen Abraham Lincoln en diens pogingen om de slavernij af te schaven in 1861!

Nadat de confederatie in 1865 verslagen werd was het vijftig jaar rustig. CSA vlaggen en symbolen hadden geen betekenis meer. De meeste zuidelijke staten hadden dan wel de slavernij moeten opgeven, maar ze behielden hun racisme en diepe minachting voor zwarte Amerikanen. Het zou bijna 100 jaar duren voordat de burgenrechtenbeweging een einde maakte aan de racistische wetgevingen in het zuiden. President Lincoln heeft nooit kunnen voorkomen dat de racistische mentaliteit van de CSA nog 100 jaar zou blijven voort bestaan. Zwarte Amerikanen werden tot de jaren 60 van de 20ste eeuw het recht om te stemmen ontzien. Witte ambtenaren verzonnen allerlei smerige trucjes om te voorkomen dat zwarten konden stemmen!

Ondertussen werden in de zuidelijke staten meer dan 1.500 monumenten opgericht voor de CSA. Het leek wel alsof de confederatie de burgeroorlog gewonnen had. Nergens is dit duidelijker dan bij de opkomst van de racistische Ku Klux Klan. De KKK werd 1865 opgericht door ex-confederatie officieren. Hun doel was duidelijk, het regime van de unie verdrijven en de confederatie opnieuw oprichten. KKK leden gingen massief jacht maken op zwarten en witten die aan de kant van de unie (Verenigde Staten) stonden. De eerste Ku Klux Klan was protestants christelijk en fel anti-katholiek. Ze droegen witte maskers om terreur en angst te zaaien bij bevrijde slaven. In 1871 werd de KKK verslagen doordat de federale overheid keihard optrad. Daarnaast had de organisatie geen duidelijke centrale leiding en nauwelijks controle over hun sadistische en gewelddadige leden!

Pas in 1915 werd de tweede Ku Klux Klan opgericht. Deze had veel meer succes dan de eerste clan uit 1865. De tweede KKK had een strakke centrale leiding en speelde op wit-nationalisme, angst voor buitenlanders, haat tegen katholieken en natuurlijk diepe minachting voor zwarte Amerikanen. Op haar toppunt teelde de KKK ongeveer 4,5 miljoen leden. Ze kregen vooral bekendheid in de jaren 20 toen bijna 15% van alle volwassen mannen lid bleek te zijn. Naast hun haat tegen zwarten was de tweede KKK erg anti-katholiek vooral omdat in de jaren 20 veel Ieren naar de VS kwamen. Antisemitisme was ook een belangrijk onderdeel van de groep. Joden, katholieken, socialisten, ze werden allemaal gehaat. Gelukkig kwam ook aan deze tweede Ku Klux Klan een snel einde. Er kwam verzet vanuit de samenleving en door interne verdeeldheid was de racistische club gereduceerd tot 30.000 leden in 1930. In de jaren 40 zou de tweede KKK volledig verdwijnen. Een derde Ku Klux Klan werd in de jaren 50/60 opgericht, maar kreeg niet de massieve aanhang die ze ooit hadden. Net als eerder was sektarisme de oorzaak, waardoor ook deze derde incarnatie uit elkaar viel in rivaliseerde KKK groepen!

Ook na de demonstraties voor gelijke rechten in de jaren 60 van de 20ste eeuw, bleef bij veel zuiderlingen het beeld heersen dat de zwarte Amerikaan (de ”neger”) minderwaardig was. Om aan te tonen dat ze geen gelijke rechten wouden voor ”negers” begonnen de witten de oorlogsvlag van de confederatie te gebruiken. Zo kwam het dat een vlag die nooit een staatsvlag is geweest, verheven werd tot ”rebellen vlag” in het zuiden. De oorlogsvlag van Robert E. Lee’s leger werd het symbool van racistisch verzet, tegen de burgerrechtenbeweging. De staten Mississippi en Georgia hadden de oorlogsvlag van Lee’s leger al in de jaren vijftig op hun staatsvlag gezet. Vergelijk het maar met Duitse staten die opeens het nazistische hakenkruis op hun vlag plaatsen, dat zou in Duitsland en in Europa een enorme schande zijn. In Amerika echter is de CSA en diens racistische mentaliteit enorm wit gewassen door conservatieve politici. Dit resulteert in de heersende overtuiging dat de CSA niet slecht was en vocht voor ”zuidelijke belangen”. Dat die belangen puur racistisch waren wordt verdoezelt en op de achtergrond geplaatst!

De racistische gouverneur: George Wallace van de Staat Alabama, liet duidelijk merken dat hij tegen gelijkheid was. In de jaren 60 leidde hij de strijd tegen de burgerrechtenbeweging. Wallace was een echte zuidelijke Democraat, fel tegen de federale overheid en racistisch tot over het bot. In zijn eerste ambtsperiode (1963-1967) werd hij bekend door het feit dat hij de deur van de Universiteit van Alabama fysiek blokkeerde, om te voorkomen dat twee zwarte studenten de universiteit betraden. Gesteund door witte jongeren die geen ”negers” als medeleerlingen wouden stond de racist gesteund. Echter president Kennedy gaf hem de opdracht om de toegang vrij te maken. Wallace had geen keus en moest toegeven. Hij werd echter een held bij witte zuiderlingen omdat hij het opnam voor hun racistische idealen!

George Wallace kwam in 1971 terug als gouverneur van Alabama en liet de vlag van zijn staat en de CSA oorlogsvlag hijsen op het parlementsgebouw. Zo kwam het dat in de jaren 70 de vlag van de Verenigde Staten van Amerika NIET te zien was, op het parlementsgebouw van de Staat Alabama. Doordat de ”rebellen vlag” nu ook wapperde in de hoofdstad, zagen witte Amerikanen dat het oké was om de CSA oorlogsvlag te gebruiken. Witten zeiden tegen elkaar en vreemdelingen dat de vlag slechts een symbool van ”zuidelijke trotsheid” voorstelt, ”niets racistisch aan” was hun weerwoord. Vergeten wordt weer hoe Wallace in de jaren 60 onder die vlag had geprobeerd om zwarte studenten de toegang te ontzien aan de universiteit. Hij wou hun  recht ontnemen om te studeren puur omdat ze een donkere huidskleur hadden!

Nederland doet min of meer hetzelfde als Amerika. Ook wij vereren een racistische organisatie en diens leiders. De VOC was één van de eerste groot kapitalistische organisatie. Een wrede groepering van racisten, kolonialisten en hebzuchtige types die als doel hadden zichzelf te verrijken. In 200 jaar is hun dat (dankzij uitbuiting van zowel witte als zwarte arbeiders) massaal gelukt. Jan Pieterszoon Coen en Michiel de Ruyter worden nationale helden genoemd. Vergeten wordt dat Coen een massamoordenaar was, verantwoordelijk voor een massamoord op Javanen en de de Ruyter was een zeerover in dienst van de Republiek der Verenigde Nederlanden. De letterlijke betekenis van het oud-Nederlandse woord “ruyter” is “rover” of “kaper”. Het ging daarbij vooral om personen die in dienst van steden en landsheren invallen deden en strooptochten hielden op vijandelijk gebied. Dat was in het bijzonder van toepassing op De Ruyter!

De Verenigde Oost-Indische Compagnie opereerde van 1602 tot 1798. In haar laatste jaren was de ”trots van Nederland” gereduceerde tot een bende corrupte mislukkelingen. De revolutionaire Bataafse Republiek maakte er een einde aan en nationaliseerde het gehele bezit van de VOC. Daarmee kwam gelukkig een einde aan één van de grootste imperialistische uitbuiters van Nederland. 28.000 mensen hebben in totaal gewerkt bij de VOC. Daarvan was zeker de helft huursoldaat, die betaald werden om het bezit van de criminele organisatie veilig te stellen. De Bataafse Republiek heeft niet lang bestaan. In 1806 jaar besloot keizer Napoleon Bonaparte om een absolute monarchie in het leven te roepen. Het Koninkrijk Holland werd geboren met zijn broer Lodewijk als vorst. Die toonde echter niet hardheid die Bonaparte wou zien en dus werd geheel Nederland ingelijfd bij Frankrijk!

Pas na de val van de tiran Bonaparte werd Nederland een ”constitutionele monarchie”. Natuurlijk was dit meer een façade want koning Willem de eerste van Oranje moest niets hebben met de democratie. Ook de koningen Willem 2 en nummer 3 waren geen democraten. Het waren imperialisten, rovers en uitbuiters. Onder het bewind werd de VOC verheven tot een ”heldhaftige” organisatie. De periode 1600 tot 1800 was opeens de ”Gouden Eeuw” van Nederland. Dit terwijl de modale arbeider niets te winnen had. Alleen de eigenaren van de VOC en de corrupte ambtenaren van de republiek hadden iets te winnen. Toch verschenen monumenten voor personen zoals Jan Peterszoon Coen en Michiel de Ruyter. Want Nederlanders moesten trots zijn op ”hun” zeehelden. Anno 2017 wil het nieuwe kabinet Mark Rutte 3 het Wilhelmus verplicht stellen in de klaslokalen. Het nationalisme druipt hiervan af. Lessen over het kolonialisme en racisme van Nederland worden niet genoemd. Nee, Nederlanders moeten ”trots” zijn en niet de waarheid kennen achter de Verenigde Oost-Indische Compagnie en admiraal De Rover!

Revolutionair socialisten vinden dat er geen monumenten horen te zijn van racistische organisaties, diens generaals, admiraals en soldaten. Monumenten die de Geconfedereerde Staten van Amerika eren moeten allemaal verwijderd worden. Ze mogen naar een historisch museum, maar horen niet openbaar te zien zijn. De CSA was het resultaat van de diepe minachting die witte Amerikanen hadden tegenover zwarte slaven die ze als ”hun” eigendom zagen. Witte boeren waren doodsbang om hun winsten te verliezen, als slaven opeens de vrijheid hadden om de plantages te verlaten. Nee, dat mocht niet gebeuren want ”negers” waren HUN bezit. De confederatie der zuidelijke staten vocht voor het belang van de witte kapitalisten. Alleen al daarom horen er geen monumenten te bestaan van Jefferson Davis en Robert E. Lee. Wat voor Amerika geldt dat geldt ook voor Nederland. Monumenten voor misdadigers zoals Jan Pieterszoon Coen, Michiel de Rover en de ondemocratische koningen van Oranje horen niet te bestaan!

 

George Wallace hier in de jaren 60. Achter hem staat de CSA oorlogsvlag!

De jaren 70 voor links

Sommige linkse personen snakken terug naar de jaren 70. De illusie bestaat dat in deze periode veel Nederlanders meer linkser dan waren dan tegenwoordig. Onder jongeren was inderdaad een antikapitalistische tendentie te voelen. Dat leidde ook ertoe dat vele het socialisme wouden realiseren. Helaas smolt het linkse idealisme van veel studenten als boter voor de zon, toen ze na hun studie carrière gingen maken. In de jaren 80 was het dan ook gedaan met de experimenten uit de jaren 70. De kapitalistische mentaliteit kreeg weer grip op de samenleving en na 1986 ook op de Partij van de Arbeid. Met het wegvallen van de Sovjet-Unie en de communistische partijen, zag het anticommunisme zich als ultieme winnaar!

Toegegeven er waren meer demonstraties. Protesten tegen oorlog, ongelijkheid en gelijke rechten voor vrouwen. Ook was er meer oppositie tegen het Amerikaanse imperialisme, met name tegen de Vietnam oorlog. Politiek durfde revolutionair te zijn en antikapitalistisch. Men zag duidelijke verschillen tussen links en rechts. Een VVD’er moest niets hebben met feministische acties of lange haren voor jongens. Rechtse personen hadden de grootste minachting voor iedereen die links was. In hun ogen was de PvdA een ”communistisch nest” en elke CPN’er zou een massamoord op kapitalisten toejuichen, aldus het rechtse brein van toen!

Linkse personen waren verdeeld. PvdA’ers waren bijna allemaal wel voor het socialisme, maar de meesten waren gematigde socialisten. Dat houdt in dat ze het socialisme via hervormingen wouden bereiken, langzaam dus. De meer revolutionair ingestelden kon je vinden bij de Pacifistisch Socialistische Partij. Wie zich openlijk communist noemde kwam binnen het spectrum van het stalinisme, maoïsme en trotskisme. Van deze drie ideologieën was het maoïsme het meest radicaal en dus populair onder jongeren. Een verenigde maoïstische partij heeft Nederland niet gekend. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft er wel eentje opgezet als concurrent voor de CPN. De Marxistisch-Leninistische Partij van Nederland werd gerund door agenten van de BVD en kreeg zelfs contacten met de Volksrepubliek China!

De periode van experimenten begon in feite vanaf 1968. Politiek links nam aan kracht toe en de anticommunisten kregen te maken met een nieuw offensief aan linkse idealen, die aan populariteit wonnen. Nieuw links binnen de PvdA is een voorbeeld daarvan. De tien “kenmerkende programmapunten” van Nieuw Links zoals verwoord in Tien over Rood waren:

  1. De PvdA neemt niet deel aan een regering, tenzij vaststaat dat de ontwikkelingshulp in 1970 twee procent van het nationale inkomen bedraagt.
    Iedere gekozen volksvertegenwoordiger dient de plicht te worden opgelegd tot openbare verantwoording, die kan worden afgedwongen.
    Het parlement dient in staat te worden gesteld ongelimiteerd openbare hoorzittingen te houden van elkeen die naar oordeel van het parlement nuttige informatie kan verstrekken.
  2. Elk verkiezingsprogramma van de PvdA dient een minimum te bevatten, zonder de uitvoering waarvan de Partij van de Arbeid niet aan coalitiekabinetten zal deelnemen.
  3. Onvoorwaardelijke erkenning van de DDR en van de Vietcong is noodzakelijk. De PvdA dient het initiatief te nemen tot een Europese veiligheidsconferentie met de landen van het Warschaupact.
  4. Nederland behoort uit de NAVO te treden, wanneer Spanje lid van de NAVO wordt of wanneer Portugal bij de herziening van het verdrag als lid wordt gehandhaafd.
  5. Het is wenselijk dat Nederland een republiek wordt zodra de regering van koningin Juliana eindigt.
  6. De belasting op erfenissen en schenkingen moet progressief oplopen en boven de honderdduizend gulden negenennegentig procent bedragen.
  7. De PvdA dient een inkomenspolitiek te ontwerpen, door middel waarvan het verschil tussen de hoge en lage inkomens wezenlijk kleiner wordt.
  8. De werknemers in de bedrijven moeten directe invloed krijgen op het bestuur van hun ondernemingen.

Natuurlijk is de lijn van Nieuw Links nooit volledig aangenomen door de gematigde PvdA leiding. Rechtse sociaal democraten zoals Willem Drees verlieten zelfs de partij omdat die te ”radicaal” werd in hun ogen. Het kabinet Den Uyl dat tussen 1973 en 1977 bestond wordt het meest links genoemd. Maar ook dit is te bestrijden. Want Joop Den Uyl was een trouwe verdediger van het kapitalisme. Hij is nooit een marxist geweest laat staan een revolutionair socialist. Nee, de Partij van de Arbeid was geen revolutionaire partij. Niet in 1945, niet in de jaren 70 en zeker niet in 2017. Erger, de PvdA is van een gematigde socialistische partij (1945-1986) naar een centrum partij (vanaf 1986) gegaan. Het is misschien wel goed dat Joop Den Uyl dit niet meer heeft meegemaakt. Hij stierf in dat jaar waarin vakbondsleider Wim Kok het roer overnam. Het is goed mogelijk dat Den Uyl nooit geweten heeft hoezeer Kok onder de invloed van rechtse ideeën stond. Vooral na 1995 nam de partij voorgoed afscheid van het socialisme!

Door de afkeer van het kapitalisme en het imperialisme, radicaliseerde de jongeren generatie na 1968. Wie tussen de 10 en 20 jaar was in de jaren 70, kwam zeker in aanmerking met wat revolutionair socialisten kunnen omschrijven als dogmatisme en sektarisme. Hoewel de maoïstische sektes vaak genoemd worden waren ook trotskistische groepen niet minder sektarisch. Probleem bij de trotskisten was hun voortdurende politieke onenigheid. Bij stalinistische partijen werd je meteen geroyeerd en buitengesloten van de groep. Kritiek op koers wordt nooit getolereerd bij stalinisten. De trotskisten waren dan wel niet totalitair, maar hadden vaak te maken met onenigheden en voortdurende ideologische ruzies over politieke zaken, zoals de aard van de Sovjet-Unie en diens bondgenoten. Dit is vooral in het Verenigd Koninkrijk het geval geweest, dit land heeft meer dan zes trotskistische groepen en partijen. In Nederland veel minder omdat bij ons de aanhangers van de Vierde Internationale beperkt waren tot de Internationale Kommunisten Bond (IKB).

Deze IKB bleef een kleine politieke partij. Toch waren de trotskisten bijzonder actief bij het steunen van de nationale bevrijdingslegers in Afrika en Azië. Waar de PvdA haar handen niet vuil aan wou maken, deed de IKB aan veel protest acties tegen bijvoorbeeld de NAVO. In 1976 organiseerde de trotskisten een solidariteitsbijeenkomst voor het verzet van het Afrikaans Nationaal Congres in Zuid Afrika. De IKB steunde Nelson Mandela en het ANC, toen der tijd nog een socialistische groepering. Anti-militarisme was ook een belangrijk onderdeel. In 1983 veranderde de IBK van naam en werd de Socialistiese Arbeiders Partij (SAP). Een kleine 19 jaar later maakte men een einde aan de politieke partij en ging de SAP verder als een politieke actiegroep genaamd: Socialistische Alternatieve Politiek. Helaas is de huidige SAP zeer marginaal, sommigen werken binnen de SP maar hun invloed is nauwelijks merkbaar!

Anders was dat bij de maoïsten. Hun aanhang groeide enorm na 1968. Een bekende maoïstische partij na 1972 was de Socialistiese Partij. Opgericht door de Rotterdammer: Daan Monjé was de SP ontstaan uit de Kommunistische Partij Nederland – Marxistisch-Leninistisch opgericht in 1971. Monjé besloot een jaar later om de naam van zijn partij te veranderen van KPN-ML naar SP, omdat dit makkelijk zou overkomen op de werkende klasse. Terwijl Mao Zedong in China een boerenrevolutie predikte, waren zijn aanhangers in Europa juist gericht op de proletarische revolutie. Monje’s SP zag zich dan ook als de voorhoede van de arbeidersklasse!

De SP leiding regelde bijna alles. Leden hadden nauwelijks tot niets in te brengen. De partij bepaalde zelfs je privé leven en in sommige maoïstische sektes ook met wie je seks mocht hebben. Parther trouw was een burgerlijk iets en werd dan ook verworpen. Iedereen moest maar met iedereen kunnen neuken was bij sommige maoïsten een echte dogma. Als dit niet lukte dan volgde langdurige (dwang) sessies over waarom Jantje niet opgewonden werd van Marieke. Want wie niet aan vrije seks wou doen leed vermoedelijk aan ”burgerlijk-liberale opvattingen”, het grootste taboe binnen het dogmatische maoïsme. Politiek sektarisme was ook standaard. Maoïsten zagen elke criticus aan als een anticommunist, ook critici vanuit de linkse hoek werden uitgescholden als ”klassenverraders”!

Erger is dat veel jongens en meisjes zich volledig overgaven aan de totalitaire cultuur binnen maoïstische sektes. Een oorzaak kan gevonden worden in het feit dat ze zich wouden afzetten van de cultuur van hun ouders. Ze wouden alles los laten wat als ”acceptabel” werd gezien door de heersende klasse in de jaren 70. Er heerste een algemeen ideaal dat het kapitalisme overwonnen moest worden. Dit is inderdaad een positief element die we graag in 2017 terug zouden zien. Probleem is dat toen er genoeg personen waren die dit openlijk durven te zeggen. Als je nu fel antikapitalistisch bent wordt je door bijna alle kranten neergezet als een ”idioot”. De kapitalistische media heeft bijgedragen aan de verrechtsing en zeker na 1991, toen elke grote krant beweerde dat het socialisme voorgoed verslagen was!

Eigenlijk begon in de jaren 70 een extreme vorm van individualisme. Alles moest draaien om de ontplooiing van het individu. Dit staat natuurlijk haaks op het collectivisme van links, waardoor in de jaren 80 veel voormalige linkse studenten besloten om hun antikapitalistische opvattingen opzij te zetten. Toen duidelijk werd dat de idealen van de jaren 70 niet gerealiseerd waren sloeg bij vele de desillusie toe. Men had gehoopt op een alternatieve maatschappij, vele wouden het allemaal anders doen. Maar omdat de politiek gewoon in dienst van het kapitalisme bleef, veranderde in feite niets fundamenteels. Een ”jeugdzonde” is hoe ex-maoïsten hun periode omschrijven. Voormalige aanhangers van Daan Monjé weten dit maar al te goed. Ondanks dat je het gevoel had deel van iets groots te zijn, leefde de jeugdige maoïsten geïsoleerd en bijna afgesloten van iedereen die niet-maoïstisch was!

Jan Marijnissen is een man die ook geloofde in het socialisme. Ook hij sloot zich aan bij de SP van Daan Monjé, maar keerde zich af van het marxisme-leninisme in de jaren 80. Met de dood van Monjé kon hij het roer van de partij overnemen. Onder Marijnissen werd de naam van de Socialistiese Partij in 1993 veranderd in Socialistische Partij. Daarmee kun je zeggen dat de breuk volledig was tussen de SP van Monjé en de SP van Marijnissen. Die laatste werd steeds gematigder en uiteindelijk zelfs een sociaal democraat. In 1999 werd niet eens meer gesproken over een socialistische revolutie in het SP partijprogramma. Binnen de huidige ”Socialistische” Partij is het socialisme een woord uit het verleden. Sociaal democratisch is de partij geworden en dat zien revolutionair socialisten niet positief in!

Dat revolutionair links implodeerde na 1991 ligt niet alleen aan de leugens en onwaarheden die rechts verspreiden. Veel linkse personen die in de jaren 70 voor de socialistische revolutie hadden gepoogd lieten hun idealen gewoon vallen. Desillusie en capitulatie aan de klassenvijand is de oorzaak. We zien dit in de vorm van personen zoals Wim Kok en Ina Brouwer. Deze dame was de eerste en enigste vrouwelijk leider van de Communistische Partij van Nederland. Ze bleek echter geen revolutionaire marxist en wou de partij juist sociaal democratiseren. Brouwer koos voor de CPN op 23 jarige leeftijd in 1973. De partij kreeg toen der tijd meer aanhang onder studenten. Ook de jonge Pim Fortuyn wou lid worden. Hij werd echter geweigerd omdat hij bevriend was met een criticus van de stalinisten!

Heeft Ina Brouwer ooit in het revolutionair socialisme gelooft? Wel had ze als doel om de CPN grondig te hervormen in 1982. Vermoedelijk is ze verrechts in de jaren 80. Wat begon als poging om de partij te ontdoen van het stalinisme, eindigde in de opheffing van de CPN en diens toetreding tot GroenLinks, een partij die nooit voor het socialisme zou strijden. Brouwer zorgde ervoor dat het marxisme-leninisme uit de statuten van de communistische partij werd gehaald. ”Heiligschennis” voor veel stalinisten die daarop vertrokken. Na 1982 verlieten nog meer leden het zinkende schip. 5.000 hadden zich uit de CPN terug getrokken in 1985. Vlak voor de opheffing telde de Communistische Partij van Nederland nog maar 3.416 betaalde leden!

Het linkse leven in de jaren 70 was een paradox. Zeker bij dogmatisch links zoals de maoïsten. Aan de ene kant de individualistische zelfontplooiing en aan de andere kant het totalitaire collectivisme. Jongeren vonden dat ze alles konden en alles mochten, maar legde zichzelf en anderen juist weer strenge ”revolutionaire” regels op. Dit paradox kan verklaren waarom in de jaren 80 vele het linkse pad verlaten hebben, voor de ”realiteit” van de dag. Dit toont waarom een toekomstige socialistische samenleving nooit dogmatisch mag worden. Socialisme is geen dogma, wie wel zo denkt zal op den uur al zijn/haar energie en idealisme verliezen. Kijk maar naar de communistische partijen van China, Vietnam en Laos. Zie hoezeer die van het marxistische pad zijn afgestapt in de naam van pragmatisme!