SP heeft nieuwe leidster

De Socialistische Partij heeft een nieuwe leidster, het is de dochter van icoon Jan Marijnissen. Lilian Marijnissen krijgt al een nieuwe taak van de Volkskrant mee, ze moet haar partij een (kapitalistische) regering inluizen, alleen zo kan de heersende klasse de SP uitschakelen en geheel politiek links onderwerpen aan het gezag van de markt dictatuur. Problematisch is vooral dat personen zoals Jan Marijnissen en Emile Roemer inderdaad bereid waren om in kapitalistische regeringen te stappen. Dit zou rampzalig geworden zijn. In steden zoals Amsterdam zit de SP ook al te heulen met neoliberaal rechts, zie hoe ”menselijk en sociaal” de hoofdstad van Nederland geworden is. Gaat Lilian Marijnissen het anders doen? Ze is jonger, maar dat maakt de SP niet bepaald socialistisch. Haar vader heeft de revolutionaire ideologie van het marxisme juist overboord gezet!

Revolutionair socialisten blijven van mening dat een socialistische partij geen compromissen moet sluiten met rechtse partijen. Wij staan voor een alternatieve maatschappij en die bereik je niet door te heulen met juist die politici die in dienst staan van de kapitalisten. Hoewel de SP zich nog ”Socialistische Partij” noemt was het Jan Marijnissen die dit woord het liefste wou afschaven. De revolutionaire maoïst uit de jaren 70 is volledig bijgedraaid en nu een sociaal democraat geworden. Volgens hem kan de SP zich beter ”Sociale Partij” noemen!

Emile Roemer straalde precies dat uit wat de SP sinds 2006 geworden was. Een gematigde brave burgerlijke partij, een kloon van de PvdA uit de tijd van Joop den Uyl. Als de kapitalistische media dat al ”radicaal links” gaat noemen, dan bewijst dit eens meer hoezeer de media verrechtst is. Want Emile Roemer was geen revolutionaire leider. Hij toonde zich niet sterk en deed juist pogingen om de SP dichter tot de neoliberale PvdA te brengen. Revolutionair socialisten zagen de stagnatie al hangen. In 2012 en 2017 bleef de SP steken op 14 zetels. Allemaal mogelijk omdat een groot deel van de kiezers de SP niet ziet als alternatief op de gevestigde partijen. Potentieel is er altijd geweest, zeker nu de PvdA gereduceerd is tot een kleine partij!

Roemer is er trots op dat de SP onder zijn leiding heeft kunnen laten zien dat ze kan besturen met kapitalistische krachten. Op lokaal en provinciaal niveau zit de partij in colleges en verliest hierdoor haar imago als linkse partij. Roemer wilde nog verder gaan en de SP in een landelijke regering krijgen. “Onze tijd komt nog” zei de nu ex-leider. Deze uitspraak is niet van een socialistische partij, maar van een sociaal democratische partij. Een partij die wil hervormen, niet afschaven. Het kapitalistische systeem is niet in gevaar als de SP aan de macht komt. Dat is de tragiek, dat Nederland geen sterke socialistische partij heeft die het kapitalisme wil afschaven en een socialistische republiek nastreeft. Hoe anders was dat tot 1991. Toen had je de Communistische Partij van Nederland, de Pacifistisch Socialistische Partij en ook de SP had toen nog een (beperkt) socialistisch programma!

Revolutionair Socialistische Media denkt niet dat Lilian Marijnissen een socialistische koers gaat varen. Het pragmatisme (reformisme) van vader Jan zal ook door dochter Lilian voortgezet worden. Ze moet wel heel naïef zijn om te geloven dat de kapitalistische partijen zullen gaan regeren met de nog linkse SP. Alleen als de partij enorm veel water bij de wijn gaat doen, zullen de partijen van het kapitaal instemmen met een regeringsdeelname. CDA, D66 en PvdA zullen eisen dat de SP zoveel linkse idealen opzij zet dat je de partij niet eens meer herkent in een kabinet. Dat is precies wat gebeurde in landen waar socialisten samen met kapitalistische partijen in zee gingen. De sociaal democratische partijen zijn door deze mentaliteit volledig verrechtst!

Hoe sterk staan socialistische krachten binnen de SP? Vermoedelijk zeer zwak want op congressen hoor je weinig verzet tegen de sociaal democratische koers. Het lijkt wel alsof de partijleden niet eens doorhebben wat het betekende om socialist te zijn. Door de ideologische leegheid is het socialist zijn meer een populistisch iets geworden. ”Doen wat het volk wil” of  ”menselijker en socialer” overkomen zijn de antwoorden die je van SP’ers krijgt, antwoorden die erg populistisch overkomen. Dit populisme is helaas een onderdeel van de ideologie geworden sinds het marxistische socialisme overboord werd gezet. Socialisme als politiek en economisch alternatief wordt niet nagestreefd dus moet de SP een alternatief hebben. Dat combineren ze met elementen van de sociaal democratie (meer overheid, minder markt), populisme (alles voor het volk) en links nationalisme (meer Nederland, minder Europa)!

Met het afscheid van Emile Roemer veranderd in ieder geval het gezicht van de SP. Nu zien we een jonge vrouw van net 32 jaar als boegbeeld. Als Lilian Marijnissen een felle houding aanneemt en zich niet laat ondersneeuwen door de propaganda van het kapitalisme, dan kan de SP weer winnen. Haar vader wist door zijn charisma en strijdvaardigheid de mensen te overtuigen. Echter het leiderschap is slechts een deel van het verhaal. Zolang de SP geen duidelijk socialistisch alternatief neergezet, zullen veel arbeiders het niet vertrouwen. Ook moet de partij zich inzetten voor migranten en minderheden, iets wat tot nu toe niet gebeurd is. Vermoedelijk omdat de SP bang is om de (conservatieve) witte stemmer kwijt te raken. Electoraal opportunisme is echter niet waar een socialistische partij aan hoort te doen!

Daarom pleiten we:

  • Voor een strijdbare SP die opkomt voor een alternatief voor het kapitalisme. Nee tegen coalities onder neoliberale vlag.
  • Voor het standpunt dat de SP lokaal of op andere niveaus waar de partij in een machtspositie zit de burgerlijke wet kan overtreden in naam van de werkende mensen, jongeren en armen in de samenleving. ”It is better to break the law, than to break the poor”
  • Voor een politieke en democratische leiding van de SP om zo de strijd te organiseren tegen dit kabinet. Weg met de regering Rutte

 

Advertenties

Libië: Bijna zeven jaar na Gaddafi

In februari 2018 zal het zeven jaar geleden zijn dat er een opstand los brak in de ”Grote Socialistische Volks Libisch Arabische Jamahiriya”, het koninkrijk van Muammar Gaddafi. De opstand was een gevolg van de Arabische revolte tegen pro-westerse dictaturen, die met steun van Europa en Amerika over het midden oosten heerste. Arabische arbeiders hadden genoeg van de onderdrukking en kwamen massaal in opstand. Dictators zoals Ben Ali in Tunesië en Mubarak in Egypte kwamen ten val. Ook het Syrische regime van Bashar Assad werd uitgedaagd. In Libië heerste Muammar Gaddafi sinds 1969. Hij was een corrupte dictator die zichzelf en zijn familie verrijkt met olie geld. Het Libische volk was de onderdrukking zat en kwam in opstand. Helaas resulteerde de omver werping van Gaddafi in chaos en een tweede burgeroorlog. Bijna zeven jaar na de ondergang van de Jamahiriya is Libië een zwaar verdeeld land geworden!

Het Koninkrijk Libië werd in 1951 opgericht met koning Idris als absolute monarch. Dit koninkrijk was tot 1959 straatarm en achtergesteld. Pas eind jaren 50 veranderde de situatie toen olie werd ontdekt. Libië groeide uit tot een grote producent van ruwe olie en het kapitalistische westen zorgde ervoor dat het meeste geld bij hun bedrijven terecht kwam. Koning Idris had weinig zin om de olie winsten te gebruiken voor zijn volk. Dit viel niet goed bij de aanhangers van de Egyptische president Nasser. Vooral in het Libische leger waren veel jonge officieren de corrupte monarchie zat. De Vrije Officieren vormde zich na Egyptisch model, aan hun hoofd stond de 27 jarige Muammar Gaddafi!

Op 1 september 1969 pleegde de Vrije Officieren een staatsgreep. Koning Idris werd afgezet en verbannen. De meeste Libiërs steunde de jonge officieren want de monarchie was zeker niet populair. Kolonel Gaddafi stelde zich aan het hoofd van de Revolutionaire Commandoraad (RCC) en werd leider nummer 1. Naar buiten toe beweerde Gaddafi dat hij geen alleenheerser was en dat alle politieke besluiten in overleg gemaakt werden. Dat hij echter geen tegensprak dulden werd al in december 1969 duidelijk. Twee belangrijke leden van de RCC werden opgepakt en beschuldigd van verraad. Gaddafi versterkte zijn positie door zichzelf de post van minister president te geven en die van minister van defensie!

In juli 1970 zuiverde de RCC de gehele Libische regering van Idris aanhangers. Iedereen die door de koning was aangesteld werd afgezet. RCC officieren hadden nu de meerderheid van alle kabinetsposten in bezit. Een jaar later werd een civiele politieke partij in het leven geroepen om te dienen als staatspartij. Deze partij was gebouwd op het Egyptische model van president Nasser en droeg de naam: Libische Arabische Socialistische Unie. Die partij was echter niet marxistisch. Gaddafi was een felle anticommunist en liet aanhangers van het (marxistische) socialisme oppakken. Het kapitalistische westen was echter te dom om het verschil te zien tussen het Arabisch-socialisme en het marxistische socialisme. Zeker omdat kolonel Gaddafi zich fel uitsprak tegen het westerse imperialisme en diens kapitalisme!

Libië werd deel van de Federatie van Arabische Republieken in januari 1972. Deze federatie bestond uit de landen Libië, Egypte en Syrië. Muammar Gaddafi zag zichzelf als opvolger van Nasser en dat viel niet goed bij president Sadat van Egypte. Ook de Syrische president Hafez Assad vond dat de Libische leider niet het laatste woord hoorde te hebben. Ondertussen zorgde de olie winsten ervoor dat de industrialisatie opgang kwam. Er werd veel geïnvesteerd in onderwijs en gezondheidszorg. Libië onderging een enorme transformatie en behoorde tot de beter ontwikkelde Arabische landen in 1990. De Federatie van Arabische Republieken hield maar vijf jaar stand. Want toen de Egyptenaren vrede zochten met Israël was Gaddafi woedend. Hij probeerde Egypte binnen te vallen om Sadat af te zetten. Dit mislukte en de breuk tussen de twee landen was volledig. Gaddafi besloot hierna om zich volledig te richten op zijn eigen ideologie, de opbouw van een nieuwe maatschappij genaamd de Jamahiriya!

Jamahiriya is een staatsvorm waarbij de massa’s aan de macht zijn. Aldus het Groene Boek van kolonel Muammar Gaddafi. Op 2 maart 1977 riep hij de ”Declaratie van Volks Autoriteit” uit. Hiermee werd de Libische Arabische Republiek omgevormd  tot de Socialistische Volks Libisch Arabische Jamahiriya. Grote volksraden zouden het voor het zeggen krijgen, aldus de propaganda. In werkelijkheid hadden de raden slechts goed te keuren wat door Gaddafi al was bepaald. Daarnaast zorgde de Volkscomités ervoor dat de raden niets kritisch mochten zeggen. De Volkscomités functioneerde als spionnen en hielden de bevolking streng in de gaten. Wie ook maar kritiek had op de ”Grote Broederlijke Leider” kon opgepakt en gemarteld worden!

Door de steun die Libië gaf aan verschillende bewapende groepen, begon het westen te irriteren. Vooral omdat Gaddafi zich fel tegen het imperialisme uitsprak. Hij werd daarom een ”communist” genoemd in de westerse media. De felheid waarmee de Libische leider zich tegen het westen keerde, resulteerde in confrontaties met de Amerikaanse Marine in het middellandse zee. Dit zorgde voor verslechterde relaties tussen Libië en de nieuwe rechtse president van de VS: Ronald Reagan. Op 5 april 1986 ontplofte een bom in een West-Berlijn disco. Daarbij werden Amerikaanse soldaten gedood. Ronald Reagan gaf Libië de schuld en zweerde wraak. Tien dagen later voerde straaljagers van de Amerikaanse Marine een aanval uit op het rijk van de kolonel. Gaddafi wist net op tijd uit zijn woning te vluchten, hij was gewaarschuwd door Bettino Craxi van de Italiaanse Socialistische Partij. Dankzij deze waarschuwing kon de Gaddafi clan zich net op tijd in veiligheid brengen. De Amerikanen waren wel in staat om materiële schade te veroorzaken!

De propaganda van de Jamahiriya verkocht de aanval van de Amerikanen als een grote ”overwinning”. Het land werd direct hernoemt in de; Grote Socialistische Volks Libisch Arabische Jamahiriya, men plaatst het woord; ”Grote” in de officiële staatsnaam. Ondertussen was Gaddafi verwikkeld in de burgeroorlog in Chad aan de kant van Goukouni Oueddei, die afgezet was met hulp van Frankrijk en Amerika in 1982. Met hulp van Libië probeerde deze Oueddei om weer aan de macht te komen. De zogenaamde ”Toyota Oorlog” (vernoemd naar de Toyota wagens die gebruikt werden door de soldaten van Chad) duurde tien maanden en resulteerde in een enorme nederlaag voor de ”Grote Socialistische Volks Libisch Arabische Jamahiriya”. Gaddafi verloor meer dan 6.000 soldaten, 800 tanks en 28 vliegtuigen. De veel slechter bewapende troepen van de Republiek Chad wisten het leger van de kolonel te verslaan. Dit resulterde in een enorme zuivering binnen de Jamahiriya waarbij Gaddafi iedereen behalve zichzelf de schuld van het fiasco gaf. Wraak wou de kolonel en daarom moesten Amerikanen lijden. Hij besloot om een civiel vliegtuig neer te halen, een Boeing 747 van Pan American Airlines!

Pan Am vlucht 103 werd op 21 december 1988 neergehaald boven Lockerbie, Schotland. 270 mensen werden die dag vermoord, waarvan 10 in het dorpje toen de massieve Boeing 747 op hun huizen viel. Het toestel werd al in de lucht verscheurd nadat een bom afging in het vrachtruim. Schuldig aan deze massamoord was de geheime dienst van de Jamahiriya, die in opdracht van Muammar Gaddafi handelde. Abdelbaset al-Megrahi en Lamin Khalifah Fhimah werden aangewezen als verdachten, maar Libië weigerde ze uit te leveren. In reactie hierop werden VN sancties ingesteld waarbij ook een economische boycot hoorde. De economie van de Jamahiriya werd zwaar geraakt waardoor Gaddafi besloot om zijn pionnen uit te leveren in 1998. Na een lange rechtszaak werd alleen Abdelbaset al-Megrahi schuldig bevonden. Ook was het rijk van de kolonel bereid om schadevergoeding te betalen aan de nabestaanden, maar daarvoor moest Libië wel van de internationale terreurlijst worden afgehaald en de VN sancties moesten opgeheven werden!

De Amerikaanse invasies van Afghanistan en Irak zal de ”Lieve Broederlijke Leider” tot inkeer hebben gebracht. Want Libië besloot in 2003 af te zien van haar nucleaire wapens. Ook bood Gaddafi de CIA zijn gevangenissen aan, waar de agenten van de misdadige Amerikaanse inlichtingendienst hun verdachten konden ”ondervragen”. Amerika heeft met het Gaddafi regime samengewerkt, dat ia pas na 2011 duidelijk geworden. De man die veroordeeld was voor het neerhalen van vlucht 103 werd in 2009 vrij gelaten. Hij zou volgens zijn artsen nog maar drie maanden leven door kanker. Al-Megrahi stierf echter niet en bleef leven. In Libië werd hij als een held ontvangen door de kolonel, dit tot grote woede van de nabestaanden van vlucht 103. Al-Megrahi overleefde de ondergang van de Jamahiriya en de dood van Gaddafi. Hij overleed op 20 mei 2012!

Amerika was blij dat de kolonel afstand nam van zijn radicale anti-VS retoriek. Gaddafi ging zich richten op de Derde Wereld (Afrika) en begon daar aan invloed op te bouwen. Al in de jaren 80 had Libië zich afgekeerd van de Arabische wereld en steun gegeven aan Afrikaanse groepen zoals het ANC van Nelson Mandela. Ook het revolutionaire regime van Thomas Sankara in Burkina Faso werd gesteund. Muammar Gaddafi was zo onder de indruk van de jonge Sankara, dat hij verklaarde dat Burkina Faso de tweede Jamahiriya van Afrika zou kunnen worden. In 1987 werd Thomas Sankara echter vermoord en diens opvolger begon een pro-westerse koers te varen. Toen het ANC in 1994 de verkiezingen in Zuid Afrika won, werd Gaddafi er als een held ontvangen. Nelson Mandela eerde de ”Lieve Broederlijke Leider” als vriend van het Zuid Afrikaanse volk!

Nadat de Jamahiriya hun nucleair programma had stopgezet begonnen de kapitalistische ”hervormingen”. Libië had veel hoogopgeleiden verloren doordat het regime een anti-intellectuele houding aannam vanaf 1977. Ook werd eigen initiatief niet gewaardeerd, alles moest collectief bepaald worden en daarmee wordt vooral bedoeld dat Gaddafi en zijn clan alles bepaalde. De volksraden waren in theorie de baas net als de sovjets (arbeidersraden) in de Unie van Socialistische Sovjet Republieken. In werkelijkheid waren deze organen van de massa’s ondergeschikt aan een verstikkende bureaucratie. Gaddafi liet expres verschillende bureaucratische lagen van de overheid maken, zodat die elkaar steeds in de weg zaten. Een tactische zet van de kolonel, want zo kon hij alles besluiten blijven nemen als ”Broederlijke Leider van de Revolutie”. Want naast deze titel had Gaddafi geen officiële functie binnen de Jamahiriya. De propaganda beweerde dat hij slechts een icoon was zonder een functie. In werkelijkheid wist iedereen dat Gaddafi de baas was!

In 2007 werd de eerste beurs geopend in Tripoli. Nu mochten Libiërs aandelen kopen en verkopen. Zoiets was door de ”anti-kapitalistische” Muammar Gaddafi in 1977 nog verworpen als ”duivels”. Nu echter stond de ”Lieve Broederlijke Leider” lachend met westerse leiders op de foto. Hij poseerde met Tony Blair, Jean Chirac en natuurlijk zijn vriend uit Italië: Silvio Berlusconi. 95% van de economische export bleef gebaseerd op de olie productie. Net als veel Arabische landen is olie de enigste bron van inkomsten. Door de groeide vraag naar olie wist Libië enorm veel geld binnen te halen. De familie van de kolonel profiteerde enorm. Gaddafi liet zichzelf altijd afbeelden als een eenvoudige man van de woestijn, die graag in zijn tent woonde. De werkelijkheid was anders. Want Gaddafi bezat verschillende paleizen waar hij als een keizer werd behandeld. Dat hij vreselijk elitair leefde was al te zien aan het vliegtuig waarmee de ”Liever Broederlijke Leider” vloog. In september 2006 kreeg de kolonel een Airbus 340 om mee te vliegen. Over het toestel was drie jaar gedoe geweest tussen Libië en een Saudische prins die het aan Gaddafi wou verkopen. De A340 was enorm luxurious ingericht en dat terwijl de Libische leider altijd beweerde gematigd te leven!

Op 18 december 2010 begonnen massa protesten in Tunesië tegen de dictatuur van Ben Ali, de dictator van het land. De protesten waren het gevolg van jarenlange onderdrukking en neoliberaal wanbeleid. Ongelijkheid in Tunesië is enorm groot, omdat de regeringen allemaal beleid voerden dat het bedrijfsleven te goeden kwam en niet de arbeidersklasse. Veel jonge Tunesiërs zijn arm en moeten het doen met slecht betaalde banen. De woede sloeg over naar Egypte, waar men het regime van Mubarak meer dan zat was. Het dreigde uit de hand te lopen en de heersende klasse besloot om hun dictators opzij te zetten. Zowel Ben Ali als Mubarak moesten verdwijnen om de macht van de rijken veilig te stellen. Revolutionair socialisten hebben altijd gezegd dat het afzetten van de dictators niet voldoende is. Zolang de heersende klasse en hun corrupte lakeien de lakens uitdelen veranderd er niets voor de arbeidersklasse. Bijna zeven jaar na het uitbreken van de Arabische opstanden is er in feite niets positiefs veranderd. Mubarak is vervangen door een soortgelijke dictator en in Tunesië blijft de bourgeoisie aan de macht!

Gaddafi had na 2003 zijn land min of meer verwaarlozend. Terwijl hij en zijn familie genoten van een rijk en elitair leven, groeide het wantrouwen. Jonge Libiërs waren getuigen van de ongelijkheid die ontstond na de invoering van een markt economie. Libië bleef dan wel welvarender dan Egypte en Tunesië, toch heerste er ontevredenheid. Zeker omdat de verstikkende bureaucratie en de dictatuur veel vooruitgang tegenwerkte. Het idee van de Jamahiriya had alle legitimiteit verloren, zeker omdat Gaddafi zelf al geen moeite meer deed om zichzelf neer te zetten als een revolutionaire leider. De opstand tegen de kolonel barstte los op 17 februari 2011. Het begon met enkele jongeren die een monument van het Groene Boek omver wierpen. Dit was een duidelijk bewijs dat de Arabische opstand ook Libië had bereikt. Benghazi was de eerste Libische stad die in opstand kwam tegen het regime van de kolonel!

Net als Ben Ali en Mubarak gaf Gaddafi het bevel om op de jongeren te schieten. Dit resulteerde in enorme woede en afkeer. Politieagenten merkte dat de massa’s zich tegen hun keerde en omdat Libië geen oproerpolitie had, moesten de agenten hals over kop vluchten toen geheel Benghazi zich aan de kant van de jongeren schaarde. Op 19 februari was het duidelijk, de tweede stad van het land had zich losgerukt uit de klauwen van de ”Lieve Broederlijke Leider”. Het symbool van de opstandelingen was de oude monarchistische vlag van Libië, de vlag van koning Idris. Revolutionair socialisten vonden dat een foutieve keus. Helaas zien we dit vaker gebeuren, ook de tsaristische driekleur werd in Rusland als ”democratische” vlag geïntroduceerd door de plutocratische; Boris Yeltsin in 1991!

Gaddaft dacht er niet aan om te onderhandelen. Hij gaf het bevel aan zijn leger om de stad Benghazi terug te veroveren. Het Libische leger was echter zeer slecht, het was de laatste jaren flink verwaarlozend en veel materiaal stamde nog uit de jaren 70. De rebellen lieten zich leiden door ex-Gaddafi bureaucraten, die zich verenigd in de Nationale Overgangsraad. Revolutionair Socialistische Media keurde deze raad af omdat het vol zat met mensen die tot 2011 nog erg pro-Gaddafi waren. Daarnaast waren ze niet democratisch gekozen. Ondertussen werd Benghazi aangevallen door vliegtuigen en helikopters van de Libische luchtmacht. De luchtaanvallen zorgde voor internationale afkeuring aangezien ze veel burgerslachtoffers veroorzaakte. Op 17 maart stelde de Verenigde Naties een no-fly zone in boven Libië. De Amerikanen wouden echter verder gaan. Zij wouden dat westerse landen de rebellen gingen steunen. President Barack Obama snapte dat de VS een mogelijkheid had om een pro-westers regime in Libië te installeren. De zogenaamde overgangsraad was namelijk erg pro-Amerikaans en bereid om te dansen volgens de leer van Washington DC!

Twee dagen na het invoeren van de no-fly zone besloot een internationale coalitie rond de VS om de rebellen te gaan steunen tegen Gaddafi. Revolutionair socialisten waren hier op tegen, omdat de revolutie die begonnen was op 17 februari hiermee verraden werd. De rebellen stelde zich in dienst van het westerse imperialisme en daar speelde Gaddafi goed op in. Hoewel veel opstandelingen nog beweerde dat ze geen buitenlandse hulp nodig hadden draaide de meeste snel bij toen het leger van de kolonel dreigde Benghazi te bezetten. De Libische burgeroorlog die toen losbrak was geen conflict tussen goed en kwaad zoals de kapitalistische media dat graag afbeelden. Niet alle aanhangers van Gaddafi waren brute moordenaars en niet alle rebellen waren zuivere democraten. Veel jongeren die het regime van de kolonel bevochten lieten zich misleiden door valse berichten over zwarte huurlingen. Dit resulteerde in etnische zuiveringen waarbij hele dorpen van zwarte Libiërs vernietigd werden!

Het Libische Jamahiriya leger viel in feite uit elkaar. Er waren maar twee divisies die echt goed bewapend waren. Die stonden onder het gezag van de Gaddafi familie persoonlijk. Wat ook bepalend was, was de stammenmentaliteit. Muammar Gaddafi’s eigen stam (de Gaddafa) bleef hem tot het einde steunen. Daarnaast waren er nog bondgenoten van de Gaddafa die sinds 1969 een bevoorrechte positie hadden binnen het rijk van de kolonel. In de westerse media werden deze loyalisten al snel de ”groene soldaten” genoemd omdat ze groene sjaals droegen en de groene vlag van de Jamahiriya hanteerde. De rebellen hadden echter één groot voordeel en dat was de NAVO. Die voerde tot oktober 2011 honderden aanvallen uit op Libisch grondgebied. Dit is de rede waarom het de opstandelingen lukte om het ”groene leger” van kolonel Gaddafi zo snel te verslaan. Zonder de NAVO zou de eerste Libische burgeroorlog misschien wel heel anders gelopen zijn!

In de zomer van 2011 rukte het Libische Bevrijdingsleger massaal op. Dit leger was een samenraapsel van ex-soldaten, jongeren, ouderen, extremisten, democraten en andere tegenstanders. De overgangsraad wist grote delen van Libië te controleren aan het einde van augustus. Tripoli werd op 20 augustus bereikt, niemand wist of de kolonel en zijn familie nog in de hoofdstad waren. Uiteindelijk werd duidelijk dat een groot deel van de Gaddafi familie waren gevlucht naar Tunesië. Saif Al-Islam (tweede zoon van de ”Lieve Broederlijke Leider”) sprak op 27 augustus nog met zijn aanhangers bij het beschadigde huis van zijn vader. Dat huis was in 1987 aangevallen door Amerikaanse vliegtuigen en diende als monument. Saif Al-Islam gaf zijn aanhang valse hoop want de hoofdstad viel de volgende dag in de handen van het Nationale Bevrijdingsleger. In de ochtend van 28 augustus bestormde rebellen het centrum van Gaddafi’s rijk. Aanhangers van de Jamahiriya waren gevlucht en hadden alles achtergelaten. Groene vlaggen, tenten en propagandaposters hingen nog overal!

Tripoli was bevrijd, maar de Jamahiriya was nog niet verslagen. Gaddafi en zijn zonen vertrokken naar Sirte, de geboorteplaats van de ”Liever Broederlijke Leider” en stamplaats van de Gaddafa. Op 15 september begon de laatste slag van de eerste Libische burgeroorlog. 16.000 militanten van het Nationale Bevrijdingsleger namen het op tegen de laatste 3.000 bewapende aanhangers van de Grote Socialistische Volks Libisch Arabische Jamahiriya. Die vochten tot de laatste man en wisten heel goed dat de rebellen geen genade zouden tonen. De propaganda had hun dat duidelijk gemaakt en helemaal ongelijk had die niet. Want veel Gaddafi aanhangers zijn na hun gevangenname brutaal mishandeld en geëxecuteerd. Natuurlijk moeten we niet vergeten dat de ”groene soldaten” zelf verantwoordelijk waren voor 41 jaar onderdrukking, moord, verkrachting en dictatuur!

Drie aanvallen op Sirte wisten de verdedigers tegen te houden. 2.000 rebellen raakte hierbij gewond. Pas na de vierde aanval was de volledige stad in handen van de Nationale Overgangsraad. Op 20 oktober 2011 werd Muammar Gaddafi gespot door de opstandelingen. Hij probeerde in een konvooi te vluchten. De NAVO viel de auto’s aan waardoor de ”Liever Broederlijke Leider” dekking moest zoeken. Er volgde een fel vuurgevecht waarbij Gaddafi zich in een pijpleiding van beton verstopte. Daar werd hij opgepakt door een groep rebellen die hem als een trofee ronddroegen. De Libische ex-dictator was verward en leek totaal niet door te hebben wat er gebeurde. Wat er hierna gebeurde is niet helemaal duidelijk. Filmopnames van een smartphone laten zien dat Gaddafi nog in leven was toen hij gevonden werd. Getuigen zeggen dat een opstandeling hem uiteindelijk in het hoofd schoot. Het lichaam van de gedode dictator werd tentoon gesteld en veel rebellen poseerde ernaast!

Na de dood van hun leider capituleerde de laatste ”groene soldaten”. Het datum: 20 oktober 2011 kan gezien worden als het einde van de Grote Socialistische Volks Libisch Arabische Jamahiriya. De Nationale Overgangsregering hernoemde het land om in ”Staat van Libië” en werd erkend door de VN als legitieme overheid. Iedereen dacht dat na Gaddafi, vrede en vooruitgang zou komen. Het tegenovergestelde vond plaatst. Want zonder een centraal figuur kwamen oude gevoelens van wantrouwen weer naar boven. Libië lijkt een verenigd land, maar is dat in feite niet. Koning Idris en Muammar Gaddafi hielden het land bijéén door geweld te gebruiken. Nu er geen centrale machtsfiguur meer was met een georganiseerd leger, konden de stammen elkaar weer bevechten. Er zijn in Libië enorm veel kleine milities die zich alleen verenigd hadden onder de naam van het Nationale Bevrijdingsleger om de ”Lieve Broederlijke Leider” te verslaan. Nu Gaddafi dood was keerde veel milities zich tegen elkaar. Islamistische groepen gingen pogen voor een zuivere islamistische staat en de al snel laaide conflicten weer op!

In augustus 2012 werd een generaal nationaal congres gekozen. Dit parlement moest het nieuwe Libië vorm geven. Dit Libië is natuurlijk kapitalistisch van aard, dat is wat de NAVO graag wou zien. Echter tot grote privatiseringen kwam het niet, omdat de sektarische verschillen enorm waren. Libië is een land dat geen parlementaire traditie kent, geen systeem van vertegenwoordiging. De meeste parlementariërs waren partijloos en vaak gekozen op basis van hun stam. Een grondwettelijke verklaring had de Nationale Overgangsraad al eind 2011 geschreven. Hierin stond dat het land een democratie moest worden met een islamistisch staatsbestuur. Het Generale Nationale Congres kon echter nooit eens worden en bleef bekvechten. Dit resulteerde in sektarische conflicten toen milities genoeg hadden van de gekozen politici. Op 16 mei 2014 brak een grootschalig conflict uit tussen aanhangers van de het Generale Nationale Congres (gedomineerd door islamieten) en het Huis van Vertegenwoordigers (nationalisten)!

Sindsdien kent Libië twee regeringen. Het kapitalistische westen steunt de nationalistische regering in Tobruk, terwijl veel islamistische milities achter de regering in Tripoli staan. Sinds 2014 wordt er fel gevochten om Benghazi, de stad waar het allemaal begon op 17 februari 2011. Islamistische milities (gesteund door het Generale Nationale Congres vanuit Tripoli) vechten tegen het Libische Nationale Leger. Dit nieuwe leger wordt geleid door veldmaarschalk: Khalifa Haftar. Deze Haftar behoorde ooit tot het leger van de Jamahiriya. Echter na de desastreuze oorlog tegen Chad werd hij afgezet en sloeg op de vlucht naar de VS. Daar poogde hij voor de omverwerping van Gaddafi. Het is geen toeval dat deze pro-Amerikaanse Khalifa Haftar nu opeens veldmaarschalk is van de pro-westerse regering in Tobruk!

Een Regering van Nationaal Akkoord had in 2016 de twee regeringen moeten verenigen. Maar daar is bitter weinig van terecht gekomen. Khalifa Haftar wil de nieuwe Gaddafi van Libië worden en de islamieten in Tripoli denken er niet aan om dat toe te laten. Haftar is daarnaast pro-westers en tegen het islamisme. Arbeiders hebben niets te winnen en moeten zowel de regering in Tripoli als die in Tobruk verwerpen. De Islamistische Staat wist in mei 2015 de stad Sirte in bezit te krijgen. Veel Libiërs die daar woonde hadden zwaar geleden tijdens de laatste burgeroorlog. Sirte was een ruïnestad geworden en de wederopbouw bleef uit. De militanten van IS konden de voormalige geboorteplaats van Gaddafi makkelijk veroveren. Sirte werd een radicaal-islamistisch bolwerk. Het is bitter ironisch dat de stad van de voormalige dictator het centrum werd van de Libische IS provincie. Pas op 6 december 2016 wist een verenigd front met steun van westerse vliegtuigen de terroristen te verjagen. Opnieuw was de stad een ruïne geworden!

Het Libië van eind 2017 is nog steeds in chaos. Het lijkt er echter op dat de troepen van Haftar aan de winnende hand zijn. Dat komt het westerse imperialisme goed uit. Haftar is hun man en daarnaast een tegenstander van de radicale islam. Een democraat is deze veldmaarschalk echter niet en we hoeven niet op een democratisch Libië te rekenen onder zijn leiding. Maar dat wil het kapitalisme ook helemaal niet. Westerse olie bedrijven waren blij dat Gaddafi in 2003 begon met kapitalistische politiek. De opening van de aandelenbeurs in Tripoli was een ”goede” stap richting een markt geleide economie, aldus het neoliberale IMF. Nee, het bedrijfsleven was niet ontevreden met de ontwikkelingen in de voormalige Jamahiriya. Zeker omdat zakendoen steeds makkelijker werd in de ”staat van de massa’s”. Dat de ongelijkheid toenam door neoliberale politiek kon de Gaddafi familie en hun zakenpartners niets schelen. Als we de paleizen zien waarin de familie van de gedode ex-dictator leefde, dan snappen we heel goed waarom de afkeer van de ”Lieve Broederlijke Leider” zo groot was!

De islamistische regering van het Generale Nationale Congres verliest anno december meer gebied en is alleen nog rond de hoofdstad Tripoli sterk. Het is duidelijk dat vroeg of later de soldaten van het Libische Nationale Leger een einde maken aan het gezag van het Generale Nationale Congres. Dan is het hele land verenigd onder de nieuwe ”Broederlijke Leider” Khalifa Haftar. Dat is precies wat het westen wenst, een stabiel Libië onder een figuur die pro-Amerikaans is. Donald Trump zal het zeker goed kunnen vinden met deze tweede Gaddafi. Voor arbeiders en jongeren zal Haftar net zo dictatoriaal zijn als de vorige ”Grote Leider”. Daarom moet er een arbeiderspartij worden opgericht, die de werkende klasse kan leiden tegen het hypocriete westen en hun marionet. Meer privatiseringen en neoliberalisme is wat de internationale donoren van de regering in Tobruk zullen eisen, zodra de veldmaarschalk de islamieten verslagen heeft. Het is aan de arbeidersklasse om dit te voorkomen en zich te verenigen!

 

De nieuwe Gaddafi van Libië: Khalifa Haftar

Internet neutraliteit

Het is een onderwerp waar maar weinig over verteld wordt: Internet neutraliteit. Toch is het zeer belangrijk, omdat rechtse krachten de toegang tot het net willen overlaten aan kapitalistische internet providers. In Mexico en in Portugal is het al normaal dat toegang tot het internet beperkt is aan het aantal geld dat je betaald. In Nederland betaal je misschien voor download en internet snelheid, maar je krijgt wel toegang tot het volledige net. In Mexico echter worden bepalen delen van het net afgesloten, als je niet de volle pot betaald. Rechtse conservatieven in de VS die de Federale Communicatie Commissie beheersen, willen nu dat grote Amerikaanse internet aanbieders kunnen bepalen hoeveel toegang ze geven aan gebruikers. Dit is gevaarlijk, als grote bedrijven gaan bepalen wat je wel en niet mag zien op het internet!

We moeten niet vreemd opkijken dat politiek rechts de toegang tot het internet wil overlaten aan de markt. Het liefste willen rechtse politici dat de markt de volledige controle krijgt over alle accepten van de samenleving. Sinds het aantreden van Donald Trump (een extreem rechtse kapitalist) zijn al veel overheidsregels die het milieu, consumenten en vrouwen beschermen verzwakt of afgeschaft. Bijvoorbeeld het milieu, want daar heeft Trump en zijn rijke vriendjes niets mee. Regels die het dumpen van giftige afvalstoffen regulieren zijn zo verzwakt, dat het straks weer mogelijk is voor grote bedrijven om volledig legaal afval te dumpen in rivieren. Dit is allemaal mogelijk omdat de plutocratische; Republikeinse Partij, de controle heeft over de Amerikaanse overheid!

De Federale Communicatie Commissie (FCC) regelt de wetgeving omtrent het gebruik van dataverkeer zoals het internet in de VS. Barack Obama zorgde ervoor dat er regels waren zodat grote bedrijven iedereen evenveel toegang tot het internet geeft. Echter sinds 2017 heeft de FCC een nieuwe baas, de rechtse Ajit Varadaraj Pai. Deze advocaat staat bekend om zijn neoliberale houding en het feit dat hij een gruwelijke hekel heeft aan regels die mensen beschermen tegen de hebzucht van het kapitaal. Pai kreeg van Trump de opdracht om de regulering van het internet terug te draaien. Volgens zuivere rechtse logica allemaal om de ”vrijheid” (propaganda woord bij rechts) te vergeten. Met vrijheid bedoelen de Republikeinen altijd de vrijheid van de kapitalisten. Daarom mogen grote internet aanbieders straks zelf gaan bepalen hoeveel toegang ze geven aan een gebruiker. Het is geen wonder dat Ajit Pai door een enorme meerderheid (70%+) van alle gebruikers online geminacht wordt!

Hijzelf probeert zijn lijn te rechtvaardigen met klassieke rechtse leugens, dat iedereen er beter van wordt als de overheid zich nergens mee bemoeit. Ondanks het felle verzet van veel Amerikanen gaat Ajit Pai gewoon verder met het dereguleren. Nederlanders kunnen van geluk spreken dat in 2012 een wet werd aangenomen, die het niet toestaat dat providers bepalen hoeveel toegang je tot het internet krijgt. Het is heel goed mogelijk dat Amerikanen straks extra geld moeten betalen voor populaire websites zoals You-Tube, Netflix, Twitter en zo verder. Dat de toegang tot het internet in de VS beheerst wordt door enkele grote bedrijven toont al hoe groot de monopolie op dit gebied is. Comcast is de grootste televisie en internet aanbieder in de VS. Het bedrijf geeft elk jaar meer dan 20 miljoen dollar uit, om te lobbyen voor deregulering van de media. We kunnen wel raden naar welke politieke partij de meeste donaties gaan!

Het internet is cruciaal voor de democratie anno 2017. Want veel jongeren halen hun informatie van het net. Televisie verliest steeds meer kijkers en het is daarom zo enorm belangrijk dat internet providers niet mogen bepalen wat je wel en niet mag zien. Dat Ajit Pai nu probeert om de macht van het kapitalisme te versterken op het net is logisch. Het bedrijfsleven snapt dat het internet een enorme bedreiging kan vormen voor hun eeuwige hebzucht, drang naar geld en zelfverrijking. Op het internet kunnen tegenstanders van het kapitalisme hun boodschap veel makkelijker verspreiden dan op de televisie. Traditionele media is vaak in bezit van kapitalisten en die kunnen bepalen wat ze wel en niet uitzender. Op het internet is de macht van het kapitalisme beperkter en dat is waarom politiek rechts met Pai de aanval inzet op internet neutraliteit.

Want Internet neutraliteit is een noodzakelijkheid voor een democratische samenleving. Maar daar geeft Donald Trump en zijn lakei: Ajit Pai niets om. We weten allemaal dat de Republikeinse Partij een enorme minachting heeft voor arbeiders, zwarte Amerikanen en natuurlijk linkse mensen. Dat politiek rechts met zo’n aanval op de democratie kom moet niemand verbazen. Rechtse politici houden niet van democratie, dat hebben ze altijd getoond. Rechts was tegen vrouwenrechten, arbeidersrechten, homoseksualiteit en alles dat progressief en democratisch van aard is. De laatste 30 jaar heeft politiek rechts het voor elkaar gekregen om het neoliberalisme in te voeren, dankzij de steun die ze kregen van de sociaal democratie. De implosie van het stalinisme en de verrechtsing van de voormalige arbeiderspartijen maakte het mogelijk dat rechts-economisch denken de heersende dogma werd en dat helaas nog steeds is!

Achter het afschaven van net neutraliteit zit de wens van het grote geld om de toegang tot informatie te beperken voor miljoenen arbeiders. Omdat het televisie gebruik afneemt en het internet gebruik toeneemt, zien groot kapitalisten een bedreiging. Want zij willen dat mensen hun systeem steunen en dat kan alleen als de heersende klasse controle heeft over de media. Kapitalistisch denken is altijd de norm geweest, dankzij indoctrinatie van kerken, scholen en politici. Echter onder jongeren van nu is de afkeer van het kapitalisme gegroeid. Jonge Amerikanen kijken positiever tegenover het socialisme dan bijvoorbeeld 30 jaar geleden. Dat komt omdat de traditionele media niet langer de enigste bron van informatie is!

Als het Pai straks lukt om internet neutraliteit af te schaffen dan blijven alleen Nederland en Chili over die toegang tot het internet garanderen voor hun landgenoten. Amerika onder Barack Obama had een grote stap gezet om toegang tot het internet te garanderen.. Nu echter dreigt Ajit Pai dit ongedaan te maken. Want de Republikeinen dienen niet het algemeen belang. Amerikanen moeten in actie komen om de FCC leider tegen te houden. Hij vormt een gevaar voor iedereen die gelooft in een openbaar toegankelijk internet!

In de Nederlandse wet uit 2012 staan de volgende punten waar internet providers zich allemaal aan moeten houden!

Bron: Wikipedia

  • Providers mogen op geen enkele wijze iemand de mogelijkheid tot het internetgebruik ontnemen of belemmeren, tenzij een maatregel in het belang is van de privacy van een gebruiker of van het weren van internetvirussen en dergelijke (art. 15A sub a).
  • Providers moeten services voor ouderlijk toezicht aanbieden (art. 15A sub d).
  • Providers dienen hun klanten te voorzien van een in een voor de klant begrijpelijke taal geschreven exemplaar van hun contract, met daarin alle informatie over hun internetverbinding (art. 15A sub b).
  • Providers moeten de volgende zaken garanderen: de privacy van de gebruiker, bescherming tegen virussen en netwerkbeveiliging (art. 15C).
  • Providers dienen toegang te verlenen tot alle beschikbare data op het internet (art. 15A sub c), met andere woorden, discriminatie is verboden.

 

Mugabe afgezet door ZANU-PF

Wat een ironie en wat een draai van de Zimbabwaanse staatspartij: ZANU-PF. Tussen 1963 en 2017 waren ze de kontlikkers van dictator Robert Mugabe. Ze deden alles wat deze tiran zei, 10.000 politieke tegenstanders hebben ze in de jaren 80 vermoord en het land is zo goed als kapot. Economisch failliet gemaakt door de partijbonzen van ZANU-PF met aan het hoofd de elitaire bejaarde Mugabe en zijn 40 jaar jongere vrouw. Grace Mugabe blijkt nu de schakel geweest te zijn, die een einde maakte aan het regime van haar man. Want het leger zat niet op deze vrouw te wachten, als opvolger van Robert Mugabe. De man die Grace liet afzetten op 8 november heeft via het leger de macht gegrepen. Emmerson Mnangagwa is de man waar het nu allemaal omdraait. Hij is aangesteld als interim-president!

De oude dictator heeft tot maandag om vrijwillig het presidentschap over te dragen. Doet hij dit niet dan zal het leger en de staatspartij hem afzetten. Voor de 93 jarige is er geen andere optie. Hij heeft alles verloren, de staat, het leger en de partij. Toch heeft Mugabe nog niet opgegeven. De oude dictator wil aanblijven als president van het land. Zondag avond had men verwacht dat hij zou aftreden, Robert Mugabe deed dit echter niet. Oppositie krachten roepen op om maandag te gaan demonstreren, ook ZANU-PF wil een afzettingsprocedure beginnen. Het lijkt dat Mugabe niet doorheeft dat zijn tijdperk voorbij is!

Zimbabwe is door zijn beleid economisch totaal kapot gemaakt. We zien dit aan het keiharde feit dat het percentage dat in armoede leeft enorm groeide, van 25% in 1990 naar 63% in 2003. Het toppunt was de ineenstorting van de Zimbabwaanse dollar in april 2009. Sindsdien heeft het land geen eigen munteenheid. Toch bleef Robert Mugabe en zijn familie in luxe leven. Grace Mugabe liet zich op kosten van de overheid naar Frankrijk en Engeland vliegen, waar ze enorm veel geld uitgaf aan luxe artikelen. Hun 20 jarige jongste zoon houdt ervan om dure champagne te verspillen en elitair gedrag te vertonen op social media!

ZANU-PF heeft meer dan 20 belangrijke leiders geroyeerd uit de partij. Ook Grace is eruit gegooid, formeel omdat ze haat verspreid heeft. Ze verliest niet alleen haar partijlidmaatschap, ze is ook afgezet als leidster van de vrouwen afdeling. Wij zouden nog verder gaan. Want Grace and haar man hebben miljoenen geroofd. Dat geld moet direct bevroren worden onder beheer van democratische organen van de werkende klasse komen. Geen vertrouwen in de staatsbureaucratie of het leger. Het is bijzonder ironisch dat de nieuwe leiding van ZANU-PF in haar officiele verklaring van 19 november, het leger dankt voor de staatsgreep van 15 november. Het is wel duidelijk dat de nieuwe partijbonzen de aanhangers van Emmerson Mnangagwa zijn!

Revolutionair Socialistische Media publiceert hier de eisen van de Arbeiders en Socialistische Partij in Zuid Afrika. Ze zijn vertaald uit het Engels door de Linkse Socialistische Partij (België)

  • Weg met Mugabe! Weg met de generals! Nee naan dictatuur – of deze nu burgerlijk of militair is. Volledige democratische rechten. Voor een rechtszaak tegen Mugabe en zijn medestanders geleid door vertegenwoordigers van werkenden en armen.

  • De werkende klasse en de armen moeten de toekomst van de Zimbabwaanse samenleving in eigen handen nemen. Geen enkele coalitie met leidinggevende elementen van het oude regime of kapitalistische krachten. Er is nood aan een regering van werkenden en kleine boeren. Om dit voor te bereiden, is er nood aan massale democratische actiecomités van werkenden, jongeren, werklozen, kleine handelaars en kleine boeren in elke regio van het land om een overgangsinstantie te verkiezen waarmee de basis wordt gelegd voor de verkiezing van een toekomstige regering van werkenden en kleine boeren.

  • Zo’n regering moet een programma hebben dat een einde maakte aan lage lonen, armoede en werkloosheid. Beslissingen over het verhandelen van goederen, het beheren van diensten en andere belangrijke beslissingen over het beheer van de samenleving moeten in handen komen van massale democratische comités van Zimbabwaanse werkenden, kleine boeren en armen. Deze comités moeten de bezittingen van Mugabe, de generaals, Zanu-PF en andere verantwoordelijken van het regime in beslag nemen en er de democratische controle over in handen nemen.

  • Verdedig de bevolking! De actiecomités moeten democratisch gecontroleerde zelfverdedigingscomités opzetten die activisten en protestacties beschermen tegen intimidatie en geweld door het regime. Voor de opbouw van actiecomités onder gewone agenten, soldaten en personeel van de luchtmacht. Verkiezing van vertegenwoordigers van onderuit en weigering van opvolging van bevelen van officiers die met het regime verbonden zijn. Voor banden tussen deze comités en de actiecomités van de bevolking om tot eengemaakte strijd te komen.

  • Geen vertrouwen in de door imperialisten gedomineerde Verenigde Naties, Afrikaanse Unie of Ontwikkelingsgemeenschap van Zuidelijk Afrika. Voor het opbouwen van banden met de werkende klasse doorheen zuidelijk Afrika. Buiten Zimbabwe moeten ook actiecomités opgezet worden in alle Zimbabwaanse gemeenschappen in de diaspora die ook nauwe banden moeten aangaan met lokale organisaties van de werkende klasse, jongeren en de gemeenschap. Eengemaakte strijd tegen xenofobie. Verdedig de rechten van migranten. Organiseer migranten in de vakbonden.

  • Werkenden en jongeren moeten het voortouw nemen in de opbouw van een massale revolutionaire partij die opkomt voor een socialistisch Zimbabwe.

     

De officiële verklaring van ZANU-PF waarin Robert Mugabe wordt afgezet als partijleider. Grace wordt geroyeerd.

Mugabe: Het einde?

Is dit het einde voor de 93 jarige Robert Mugabe? Want het Zimbabwaanse leger heeft op 15-11-2017 de macht gegrepen. Officieel om het land te ”zuiveren” van corrupte politici, maar achter de schermen speelt meer. De bejaarde dictator schijnt dement te zijn en wou zijn 40 jaar jongere vrouw; Grace, aanstellen als opvolger. Hiervoor moest vice president Emmerson Mnangagwa (75 jaar) het veld ruimen. Deze Mnangagwa is echter populair bij het leger en dat zit niet bepaald te wachten op de elitaire Grace Mugabe, als nieuwe dictator van Zimbabwe. Militairen hebben de macht overgenomen, de grote vraag is of dit echt het einde zal betekenen voor Robert Mugabe. De man die begon als held in 1980 en eindige als een wrede dictator. Om 7:42 uur kwam een Twitter bericht van de staatspartij; ZANU-PF, hierin wordt vermeld dat de familie Mugabe vast zit en dat ”kameraad” Mnangagwa voor een nieuwe toekomst zal zorgen!  

Het verhaal van Robert Mugabe gaat terug naar de jaren 60. In het jaar 1963 werd hij aangesteld als generaal secretaris van de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie (ZANU). Deze ZANU was een afsplitsing van van de Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie (ZAPU). Zowel ZAPU als ZANU zouden het revolutionaire marxisme alleen omarmen om steun te krijgen van anti-kolonialistische landen zoals Rusland en China. Mugabe zag meer heil in het maoïsme en stelde de strijd van arme boeren centraal binnen de ideologische leer van ZANU. De tegenstander van de twee nationale bevrijdingspartijen was het witte minderheidsregime van Ian Smith, de rechtse leider van Rhodesië!

Toen in de jaren 60 het Verenigd Koninkrijk haar kolonies begon af te staan aan zwarte bevrijdingspartijen, sloeg de paniek toen bij de witte elite in Rhodesië. Ian Smith en zijn kapitalisten moesten er niet aan denken dat ZANU en ZAPU aan de macht zouden komen. Dus werd alles in het werk gesteld om de witte minderheid aan de macht te houden, tegen de wil van de Britten in. Op 11 november 1965 riep Smith zonder toestemming van Londen de onafhankelijkheid van zijn land uit. Koningin Elisabeth bleef erkend als monarch van Rhodesië en het land wou toetreden tot het Gemenebest van Naties. De regering in Londen erkende de onafhankelijkheid echter niet, ook de internationale gemeenschap bleef Rhodesië zien als een deel van Groot Brittannië!

Vijf jaar kibbelde de regeringen van Rhodesië en Groot Brittannië met elkaar. Uiteindelijk koos Ian Smith voor een radicale oplossing en maakte van zijn land een republiek in 1970. De Republiek Rhodesië had eigenlijk maar één ideologische bondgenoot en dat was het Apartheid regime in Zuid Afrika. Tot 1974 kreeg het land ook steun van het rechtse Portugal dat toen nog een conservatieve dictatuur was. Het zionistische bewind in Israël steunde Ian Smith, omdat ZANU en ZAPU de kant van de Palestijnen kozen. Resolutie 232 van Veiligheidsraad der Verenigde Naties, verbood het verkoop van wapens aan het witte minderheidsregime. Toch wist Ian Smith via omwegen zijn leger goed te bewapenen. Dit kon omdat veel westerse wapenhandelaren vaak tegen VN regels in gewoon wapens leverde aan Rhodesië!

ZANU en ZAPU tolereerde elkaar, maar achter ideologische verschillen zat ook een stammenmentaliteit. Ondanks de revolutionaire propaganda bleef men elkaar wantrouwen als je niet tot dezelfde stam behoorde. Ondertussen stichtte beidde groepen hun eigen leger, Mugabe’s ZANU had het Zimbabwaanse Nationale Bevrijdingsleger en ZAPU het Zimbabwaanse Volks Revolutionaire Leger. Ze werden getraind vanaf 1975 in de Volksrepulbiek Mozambique, die steun ontving van Moskou en Havana. Vier jaar later moest Ian Smith erkennen dat zijn strijd hulpeloos was. Rhodesië liet vrije verkiezingen toe, maar bleef ZANU en ZAPU verbieden. Bisschop Abel Muzorewa werd de eerste zwarte leider van Rhodesië. Hij bleef echter maar enkele maanden aan de macht, wel werd onder zijn leiding de twee nationale bevrijdingspartijen gelegaliseerd. Robert Mugabe eiste nieuwe verkiezingen die gehouden werden in februari 1980!

Die nieuwe verkiezingen liepen niet rustig. De (witte) overheidsambtenaren van Rhodesië deden moeite om ZANU en ZAPU tegen te werken. Posters die te ”gewelddadig” waren werden in beslag genomen en verschillende activisten opgepakt door de nog steeds racistische politie. Mugabe’s minachting voor de witte minderheid was nu volledig. Naar buiten toe toonde hij zich gematigd en zelfs bereid om witte mensen te accepteren, maar van binnen heeft Mugabe altijd een diepe minachting gehad voor mensen met een witte huiskleur. Ook met rivaal ZAPU ging het fout. Mugabe wou het liefst een eenpartijstaat oprichten volgens stalinistisch model. Natuurlijk kon dat niet, maar hij deed enorm veel moeite om zijn tegenstanders te intimideren. Al in 1980 (en door de stammenmentaliteit) ontstonden gevechten tussen het Zimbabwaanse Nationale Bevrijdingsleger en het Zimbabwaanse Volks Revolutionaire Leger!

Winner van de verkiezingen was de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie van Mugabe. Ze winnen 63% van de stemmen, de Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie kreeg 24%. Ian Smith en zijn Rhodesisch Front (RF) kregen 20 zetels toegewezen. Robert Mugabe werd premier en Canaan Banana kreeg de ceremoniële titel: President van de Republiek Zimbabwe. Tot 1987 was het land een parlementaire republiek, de macht van de president was beperkt. Premier Mugabe voerde de regering en het beleid. De politiek van ZANU was echter niet socialistisch van aard, wel begon Mugabe met het opzetten van sociale programma’s om de ongelijkheid aan te pakken. De witte minderheid was daar natuurlijk niet blij mee, dat geld nu gebruikt werd om arme zwarte mensen te helpen. Probleem was dat de politici van ZANU geen besef hadden van financiën. Ze gaven meer geld uit dan er binnen kwam. Nu doen kapitalistische landen dat ook wel (meer uitgeven dan ze hebben), maar Zimbabwe gaf echt veel geld uit. De resultanten waren dat er een einde kwam aan de enorme ongelijkheid tussen wit en zwart. Onderwijs en gezondheidszorg werden enorm verbeterd en toegankelijk voor iedereen!

Maar omdat de economie van het land op het kapitalisme gebaseerd bleef, kreeg Mugabe te maken met typisch kapitalistisch gedrag. Ondernemers gingen geen arbeiders mee aannemen omdat ze die nauwelijks meer konden ontslaan. De regels omtrent het aannemen van arbeidskrachten waren zo streng, dat bedrijven ook niet wouden investeren. Logisch ook omdat de kapitalistische geest alleen denkt aan zelfverrijking en overheidsregels enorm minacht. Mugabe dacht dat hij een markt economie kon hanteren door strenge regels aan het bedrijfsleven op te leggen. Dit sociaal democratische model bleek een mislukking te zijn. Toen in Europa het neoliberalisme op kwam, besloot men in Zimbabwe om het kapitalisme meer macht te geven. Van een socialistisch land is nooit spraken geweest. Alle marxistische (maoïstische) retroriek van ZANU was al in 1980 verdwenen.

De economische politiek van Robert Mugabe was gedoemd te mislukken. Omdat zijn regering onzorgvuldig met geld omging, te strenge regels opstelde aan het bedrijfsleven en niet doorhad dat de kapitalisten hierdoor geen economisch motief (winst maken) hadden om te ondernemen. Wat was het alternatief geweest? De politieke en economische macht had afgestaan moeten worden aan democratische organen van de arbeidersklasse. Geen staatsmacht of kapitalistenmacht. Echter zover kon Mugabe niet denken. Als autoritair persoon kan hij alleen denken volgens een centralistisch systeem, met zichzelf aan de top. Dat ZANU het kapitalisme intact liet had ook een andere oorzaak. Veel zwarten wouden ook bezitter worden. ZANU zorgde ervoor dat veel economische macht ging naar hun eigen mensen, die echter geen zakeninzicht hadden. Dit resulteerde in mismanagement en het verspillen van overheidsgeld. Wie als witte persoon kritiek had op het beleid van Mugabe kon ontslagen worden. Kritiek hebben op de nationale bevrijdingspartij was taboe en is dat eigenlijk nog steeds!

ZAPU werd na het ontstaan van de Republiek Zimbabwe door Robert Mugabe letterlijk vernietigd. Toen voormalige soldaten van het Zimbabwaanse Volks Revolutionaire Leger onrust begonnen te stoken, zag Mugabe dit als perfecte gelegenheid om alle politici van ZAPU te vervolgen. Het was al vanaf het begin duidelijk dat ZANU geen oppositie naast zich duldde. In vier jaar tijd werden bijna alle belangrijke oppositie leiders uitgeschakeld. Er worden gezegd dat meer dan 10.000 critici van Mugabe’s bewind tussen 1983 en 1987 uitgemoord werden. De restanten van ZAPU besloten om te fuseren met ZANU, hieruit ontstond de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie – Patriottisch Front. Hoewel de ex-ZAPU leden verteld werd dat ze op gelijke voet zouden staan met ZANU, was dit een leugen. ZANU-PF is eigenlijk gewoon een voortzetting van de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie. Na de (dwang)fusie besloot de premier om van het land een presidentiële republiek te maken. Het ambt van de president werd nu belangrijker en Robert Mugabe liet zichzelf kiezen tot President van Zimbabwe!

Vanaf 1990 begon ZANU-PF met het steunen van markt gerichte politiek. Subsidies werden ingetrokken en staatsbedrijven geprivatiseerd. Natuurlijk waren arbeiders in de steden daar niet blij mee. Die begonnen te staken en te demonstreren tegen ZANU-PF. Politiegeweld kwam aan de orde en de dictator liet merken dat hij geen kritiek duldde. Om de steun van zijn oude strijdmakkers te behouden introduceerde Mugabe in 1997 enorme bonussen voor alle oud soldaten van het Zimbabwaanse Nationale Bevrijdingsleger. Dit was een zware last voor de al noodlijdende economie. Maar het toppunt kwam toen Mugabe ging participeren in de tweede Congo oorlog. Dit kon Zimbabwe economisch totaal niet aan. De genadeklap kwam toen er een enorme droogte ontstond in 1999. Het resultaat was dat het land instortte. Armoede drievoudige van 25% in 1990, naar 63% in 2003. Natuurlijk niet voor de elite van de staatspartij en met name Robert Mugabe. Die genoten van luxe en welvaart ten kosten van de arbeidersklasse.

Sinds 1996 had de oude president een nieuwe vrouw, die 40 jaar jonger is. Grace Mugabe trouwde de 70 jarige leider niet uit liefde. Het is duidelijk dat ze uit was op macht en status in een land waar vrouwen het niet ver schoppen. Grace was net 31 jaar toen ze met de bejaarde Robert Mugabe trouwde. Ze kregen drie kinderen, twee zonen en één dochter. De jongste zoon is niet vies om de wereld via social media te laten zien hoe rijk hij is. Dure champagne drinken en rond lopen met ringen ter waarde van tien duizenden euro’s. Chatunga Bellarmine Mugabe van net 20 jaar oud, heeft er blijkbaar geen moeite mee dat 2/3 van het land in armoede leeft, dankzij zijn hoog bejaarde vader. Nyepudzayi Bona Mugabe is de enigste dochter van Grace en Robert. In tegenstelling tot haar broer Chatunga Bellarmine is Nyepudzayi Bona niet zichtbaar op social media. Toch wordt gezegd dat ze sinds 2014 samen met haar moeder bezig was om bepaalde politieke taken van hun oude vader over te nemen. Dat Grace zich met het landsbestuur ging bemoeien blijkt wel uit het feit dat ze sinds drie jaar deelneemt aan het Politbureau van ZANU-PF. Deze vrouw heeft een sterke wil en iedereen moet gehoorzamen. Als de Zimbabwaanse First Lady wilde shoppen in Londen of Parijs, dan werden vliegtuigen van Air Zimbabwe ingezet. Die moesten dan verplicht vliegen voor de president’s vrouw. Grace Mugabe leeft enorm boven haar stand en dat heeft hoogst waarschijnlijk een rol gespeeld bij de staatsgreep van 15 november 2017!

Want Robert Mugabe is stokoud, hij is 93 jaar. Dat zijn geest nog relatief helder is spreekt in zijn voordeel. Maar het is al bekend dat de hoog bejaarde dictator soms wegzakt en niet langer dan een paar minuten kan praten. Daarom is Grace Mugabe de laatste drie jaar zo snel gestegen in de hiërarchie van ZANU-PF. Ze werd ondersteunt door zowel de jeugd liga als de vrouwenafdeling van de partij. Haar ambities moeten meer dan duidelijk geweest zijn, Grace Mugabe wilde de macht over het land. Op 8 november ontsloeg Robert Mugabe zijn vice president. Een 75 jarige politicus die populair was bij het leger. Emmerson Mnangagwa’s ontslag was de laatste zet die het leger tolereerde van de president. Op 15 november 2017 werden tanks naar de hoofdstad gestuurd en namen soldaten bezit van de staatsomroep. Officieel werd niet gesproken over een staatsgreep, maar het is wel duidelijk dat de militairen de macht hebben!

Is dit het einde voor Mugabe? Het leger eiste dat hij vrijwillig afstand doet van de macht. Echter na meer dan 37 jaar absolute heerser te zijn geweest, is de oude dictator niet van plan om op te geven. Robert Mugabe is altijd in staat geweest om de controle te behouden. Het leger heeft de mogelijkheid om de bejaarde tiran gewoon af te zetten en zelfs te veroordelen. Want daar hebben de militairen ook mee gedreigd. Dat zou een interessante rechtszaak worden, want er is zoveel bewijs tegen de familie Mugabe. Hun elitaire levensstijl, het uitbuiten van arbeiders, het onderdrukken van critici, Robert Mugabe heeft het allemaal gedaan. Net zoals Muammar Gaddafi in Libië was hij een absolute vorst die geen tegenspraak duldde. Er wordt gezegd dat het totale vermogen van de familie Mugabe ongeveer 1 miljard dollars waard is. Ze maakte vooral winst door de staatsbedrijven, die eigenlijk voor de bevolking zouden moeten werken. Echter in het (voormalige?) Koninkrijk van Mugabe was alles ondergesteld aan deze familie. Doet ons dat niet denken aan de Kim dynastie in Noord Korea? Het is daarom niet vreemd dat het Mugabe regime en dat van de Kims bevriend waren. Zo hielpen de Noord Koreanen bij het trainen van commando’s van het Zimbabwaanse Nationale Leger.

Revolutionair socialisten hebben geen vertrouwen in het leger, nog ZANU-PF en al helemaal niet in de elitaire Mugabe familie.

Robert Mugabe met zijn 40 jaar jongere vrouw: Grace Mugabe

Weinig vertrouwen in Japanse democratie

Slechts 53,68% kwam stemmen bij de laatste Japanse verkiezingen op 22 oktober 2017. Van die 53,68% koos 33,28% voor de rechtse Liberaal Democratische Partij (LDP). Deze partij heerst over Japan sinds het einde van de tweede wereld oorlog. De grootste verliezer was de Japanse Communistische Partij, die meer dan -3,47% van haar stemmers verloor. Hoe komt dit? Revolutionair socialisten zoeken het antwoord in de gematigde houding van de communistische partij en hun onvermogen om een duidelijk socialistisch alternatief neer te zetten. 

De opkomst bij verkiezingen in Japan is sinds 2012 gedaald tot minder dan 55%. Tot dat jaar schommelde de opkomst altijd tussen 59% en 67%. 1/3 van alle Japanners stemt nooit, dat toont al aan dat er iets niet in orde is. Als 1/3 van de bevolking niet wil stemmen dan is er een kloof tussen de politici en de stemmer. In 2009 hoopte vele op veranderingen. De heersende Liberaal Democratische Partij werd toen voor het eerst verslagen door de Democratische Partij. Japan’s Liberaal Democraten zijn voornamelijk conservatief, reactionair en lakeien van het kapitalisme. De Democratische Partij had een centrum ideologie en beweerde sociaal liberaal te zijn. Ze kregen echter het niet voor elkaar om daadwerkelijke veranderingen door te voeren. Revolutionair socialisten zeggen dat dit komt omdat de Democraten net zo trouw zijn aan het neoliberale systeem als de LDP!

Na vier jaar won de LDP de verkiezingen weer en de Democratische Partij zakte weg. Ondertussen leek de Japanse Communistische Partij aan een opmars te beginnen. Veel jongeren zoeken naar alternatieven op het stikkende neoliberale systeem. In Japan is de baanonzekerheid toegenomen en met name jongeren zijn niet meer zo loyaal aan het systeem dat de Amerikanen in 1945 invoerde. Echter de Japanse Communistische Partij (JCP) is geen revolutionaire partij. In naam is ze nog communistisch, echter naar buiten lijkt de JCP op een (gematigde) linkse partij. Dat is ook te zien aan haar partijleiding. Sinds het jaar 2000 is Kazuo Shii de JCP president. Als we naar deze leider kijken dan lijkt het alsof je naar een keurige zakenman kijkt. Kazuo Shii is altijd in pak te zien en lijkt niet op een proletarische revolutionair!

In 2014 wist de JCP meer dan 7,040,130 stemmen te winnen bij de vervroegde verkiezingen. Dat de communistische partij zoveel won was ook voor de heersende klasse een shock. Toch is het Kazuo Shii niet gelukt om zijn stemmers te behouden. De jonge stemmers die in 2014 nog op de JCP wouden stemmen, deden dit niet meer in 2017. Wat ook in het nadeel van de gematigde communisten gespeeld kan hebben is hun parlementaire coalitie met de nieuwe: Constitutionele Democratische Partij (CDP). Deze burgerlijke partij komt voort uit de failliete Democratische Partij, die zichzelf ophief en herboren werd als CDP. In het parlement vormt de JCP nu een ”pacifistisch blok” met deze ”nieuwe Democraten” samen met de Sociaal-Democratische Partij, een kleinere centrum-linkse partij. Dat een communistische partij samenwerkt met neoliberalen van de CDP is natuurlijk lastig te verkopen. Ook al beweert Kazuo Shii dat hij enkele en alleen met de burgerlijke liberalen samenwerkt om het pacifisme sterk te houden. De grootste onzin, want de JCP moet een socialistisch alternatief neerzetten en niet heulen met een partij die het neoliberalisme net zo trouw is als de conservatieve: Liberaal Democratische Partij!

Politiek rechts is in Japan versterkt. De neoliberale regering van Shinzō Abe wil de grondwet veranderen, zodat de Japanse Zelfverdedigingstroepen ook ingezet kunnen worden voor offensieven van het westerse imperialisme. Tot nu toe mocht dat niet omdat het leger volgens de grondwet alleen ingezet mag worden om het land te verdedigen. Shinzō Abe wil echter dat Japan ook internationaal deel gaat nemen aan imperialistische acties. Hij weet dat de Amerikanen dit zeer op prijs zullen stellen. Japanse soldaten kunnen het imperialisme versterken. China echter is de wreedheid van het Japanse imperialisme niet vergeten en is niet blij met de pogingen van premier Abe, om de grondwet aan te passen!

Wat Japan nodig heeft is een arbeiderspartij op een socialistisch programma. De Japanse Communistische Partij kan zo’n partij worden, maar niet met een leider zoals Kazuo Shii. Na 17 jaar aan de top gestaan te hebben is het tijd voor een jongere leider. Een revolutionaire leider, die weet wat de Japanse arbeidersklasse nodig heeft. Veel arbeiders zijn namelijk ongerust en vele weten dat het neoliberalisme voor veel ongelijkheid, stress en ellende heeft gezorgd. 46,32% heeft niet gestemd. Dat is een enorme groep van stemmers die zich niet aangetrokken voelt tot één van de vele politieke partijen. De JCP is de enigste linkse partij in Japan. Want de sociaal democraten stellen niets voor en spelen al jaren onder een hoedje met de Democraten. Het is de Japanse Communistische Partij die potentiaal heeft om linkse stemmers te winnen. Alleen ze moeten ook revolutionair initiatief durven tonen. Dat helpt natuurlijk niet met leiders die in zakelijke kleding rond lopen en met neoliberale politici samenwerken!

Stalinistisch is de JCP gelukkig niet meer. Maar door het stalinisme opzij te zetten is de partij ook afgestapt van Marx en Lenin, net zoals de Nederlandse SP dat deed onder Jan Marijnissen. Wat nog wel problematisch is bij de communistische partij is hun verbondenheid met landen zoals China en Vietnam. Kazuo Shii is nog wel eens te gast in Beijing en Hanoi, waar hij strak in pak staat naast staats-kapitalistische dictators zoals Xi Jinping. Japanse arbeiders voelen er natuurlijk niets voor als ze de JCP president zien naast een dictator die miljoenen Chinese arbeiders onderdrukt. Daarnaast stelt de jongerenafdeling van de Japanse Communistische Partij ook niet veel voor. De Democratische Jeugdliga van Japan heeft net 20.000 leden. Voor Nederlandse begrippen lijkt dit veel, maar voor Japan die 127 miljoen inwoners heeft is dit niets. De website van de jonge communisten is relatief zwak opgebouwd en straalt geen revolutionair activisme uit!

Tot 2021 kan Shinzō Abe heersen. Zijn rechtse LDP heeft een flinke meerderheid en hoeft niet naar de oppositie te luisteren. Japanse kapitalisten hoeven zich (zoals altijd) geen zorgen te maken. Al sinds 1945 staat de politiek van dit land aan hun kant. Ook na de invoering van het neoliberalisme blijven politici trouw aan de wil van het bedrijfsleven. Daarom is alleen de JCP de enigste kracht die een weerwoord geeft. Hoe beperkt de partij ook is, de gematigde communisten zijn de enigste linkse partij in het Japanse parlement. Als ze het revolutionair socialisme weer zouden omarmen en dat ook uitstralen, dan heeft de JCP kans om weer te groeien. De lage opkomst van slechts 53,68% toont aan dat veel kiezers liever thuis blijven dan stemmen. Potentiaal is er voor een socialistisch alternatief, want de kloof tussen politiek en arbeider is nog nooit zo groot geweest, in het land van de opkomende zon!

 

Dit zijn communisten? Ze lijken er totaal niet op!

100 jaar Oktoberrevolutie

Op 7 november 1917 begon met een schot van de kruiser Aurora, de tweede Russische revolutie. Rusland kende in het jaar 1917 twee revoluties. De eerste vond plaats in februari en maakt een einde aan het tsarisme. Een provisorische regering onder de leiding van Alexander Kerensky kreeg de macht. Hij poogde voor een kapitalistische republiek en de voortzetting van de eerste wereld oorlog. Tegenover de burgerlijke regering stonden de arbeidersraden, genaamd sovjets in het Russisch. Deze raden waren het instrument van arbeiders, boeren en soldaten. Kerensky’s regering bestond in feite alleen doordat de sovjets dat toelieten. Maar nadat de rechtse generaal Lavr Kornilov een staatsgreep probeerde, verloor de provisorische regering alle steun van de raden. Op 7 november 1917 werd Kerensky afgezet door de sovjet van de hoofdstad: Petrograd!

De kapitalistische geschiedenisboeken schilderen de Oktoberrevolutie af als een ”bolsjewistische staatsgreep”. Met bolsjewisme wordt de RSDAP bedoelt, de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij van de bolsjewieken. De term ”bolsjewiek” komt van het Russisch woord ”bolsjinstvó” en betekend: ”meerderheid”. Rusland kende in het jaar 1917 twee politieke partijen die zich RSDAP noemde. Je had de grotere RSDAP van de mensjewieken en de kleinere RSDAP van de bolsjewieken. De termen ”mensjewiek” (minderheid) en bolsjewiek (meerderheid) stammen niet uit 1917, maar uit 1903. In dat jaar splitste zich de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij op in twee partijen. De mensjewistische RSDAP was groter in februari 1917 en vormde de provisorische regering met liberalen en rechtse leden van de Socialistisch Revolutionaire Partij (SR). Alexander Kerensky was een rechts lid van de SR!

Onder Kerensky’s leiding had zich de provisorische regering gevormd. Een instabiele regering die alles in het werk stelde om het Russische kapitalisme van dienst te zijn. Daarnaast eiste met name de westerse grootmachten dat Rusland deel bleef nemen aan de eerste wereld oorlog tegen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk. De sovjets van arbeiders, boeren en soldaten steunde regering, dit omdat de mensjewieken en sociaal revolutionairen de meerderheid hadden in het eerste Congres van Sovjets. Revolutionair socialisten (waaronder de bolsjewieken) zouden tot november een minderheid blijven. De bolsjewistische RSDAP had in februari 1917 slechts 2.000 actieve leden in geheel Rusland!

In april keerde Vladimir Lenin terug naar Rusland. Eenmaal aangekomen in Petrograd was duidelijk dat de partijleiding van de RSDAP (bolsjewieken) de provisorische regering steunde. Lenin was hier fel op tegen en poogde voor een revolutie via de sovjets. Lev Kamenev en Grigory Zenoview waren van mening dat de bolsjewieken juist de provisorische regering moesten steunen. Na veel debatten won Lenin en gingen de revolutionairen over tot het plannen van een socialistische revolutie. Dat moest gebeuren via de sovjets. Lenin wou dat de organen van arbeiders, boeren en soldaten de revolutie leidde. Alexander Kerensky had ondertussen te maken met een oorlog die zeer nadelig voor Rusland verliep, ook koos hij een legerleider die zich tegen de regering zou keren. Lavr Kornilov was door de provisorische regering aangesteld als opperbevelhebber van de Russische Leger in de zomer van 1917. Een overtuigde tsarist en reactionair tot op het bot, niet bepaald een goede keus. Kornilov had plannen om dictator van geheel Rusland te worden. Op 29 augustus gaf de rechtse generaal het bevel aan zijn soldaten om Petrograd binnen te vallen, de provisorische regering af te zetten en de sovjets te ontbinden!

Als opperbevelhebber van het Russische Leger commandeerde Kornilov alle strijdkrachten. De enigste bewapende manschappen die beschikbaar waren om Petrograd te beschermen waren die van de sovjets. Deze rode wachters stonden onder het gezag van voorzitter Leon Trotsky, de leider van de Petrograd Sovjet. Alexander Kerensky had geen keus en moest Trotsky om hulp vragen. Die mobiliseerde de arbeiders van de hoofdstad en wist de soldaten van de rechtse generaal te ontwapenen. Lavr Kornilov moest vluchten en zou pas in 1918 gedood worden bij een artillerieaanval op zijn hoofdkwartier. Trotsky had de provisorische regering gered, maar die toonde weinig dankbaarheid. De populariteit van de bolsjewieken was nu zo groot dat Kerensky de RSDAP van Lenin verbood en diens krant in beslag nam. Hoofdredacteur Joseph Stalin dook onder samen met Lenin, Trotsky werd gevangengezet!

In de ochtend van 7 november (25 oktober volgens de toenmalige Russische kalender) besloot het Militaire Revolutionaire Comité van de Petrograd Sovjet om de provisorische regering af te zetten. Veel weerstand kwam er niet. Slechts 1000 vrouwelijke soldaten bewaakte de ministers van Kerensky’s kabinet. Die waren echter niet bereid om voor de onpopulaire provisorische regering te sterven. De kruiser Aurora gaf om 19:40 uur een startschot waarna de rode wachters het Winter Paleis binnenvielen. Ondanks de latere Sovjet propaganda was er geen heldhaftige strijd om het paleis. Het vrouwen bataljon deserteerde en de gehele ministerraad werd opgepakt. De rode wachters verklaarde dat alle politieke macht overgedragen werd aan het tweede Congres van Sovjets. Dat kwam de volgende dag bijeen!

Dit keer wonnen de bolsjewieken en een linkse afsplitsing van de Socialistisch Revolutionaire Partij (SR) de meerderheid van de stemmen. De mensjewieken wonnen slechts 11,09%. Lenin werd gekozen tot voorzitter van de Raad van Volkscommissarissen. Stalin werd Volkscommissaris van Nationaliteiten en Trotsky kreeg de positie van Volkscommissaris van het Leger. Hij kreeg de opdracht om het Rode Leger te vormen. De sovjets hadden tot februari 1918 geen eigen leger. Er waren wat rode soldaten, maar die waren niet voldoende getraind nog goed bewapend. Sovjet Rusland zou veel grondgebied verliezen aan de Witte Legers en hun westerse bondgenoten. Dit kwam omdat het Rode Leger bijna twee jaar nodig had om ervaring op te doen!

We moeten zeggen dat geen enkele rechtse partij gekozen werd in de sovjets. Logisch ook omdat politiek rechts niet geloofde in de radendemocratie en al helemaal niet vertrouwd werd door arbeiders. Liberalen en conservatieven hadden de provisorische regering gesteund en nu die ontbonden was besloten de lakeien van het kapitalisme, om de wapens op te nemen. De machtsovername door de sovjets werd ”extremistisch” genoemd in de westerse media. Amerikaanse en Britse kranten beweerde dat ”gewelddadige” personen de macht hadden gekregen en dat deze Sovjet regering direct vernietigd moest worden. De Britse secretaris van oorlog; Winston Churchill was het daar helemaal mee eens. Het bolsjewisme moest bij haar geboorte uitgeroeid worden, was de mening van deze imperialist. Hij stuurde dan ook meteen 40.000 Britten naar het oosten om de anti-Sovjet Russen te bewapenen. Japan en Amerika volgde het Britse voorbeeld en in totaal vochten meer dan 250.000 niet-Russische soldaten mee in de burgeroorlog (tot ongeveer 1920)!

Tot maart 1918 steunde de linkse vleugel van de Socialistisch Revolutionaire Partij, de Sovjet regering van de bolsjewieken. Linkse SR leden waren zelfs deel van de Raad van Volkscommissarissen. Dat veranderde in maart van 1918. De Sovjet regering van Lenin koos ervoor om vrede met de Duitsers te sluiten. Sovjet Rusland moest enorm veel grondgebied afstaan aan de centrale machten. De sociaal revolutionairen vonden dit onacceptabele. Vooral omdat een groot gedeelte van Oekraïne in de handen van het Duitse imperialisme zou vallen. Lenin hoopte dat een Duitse revolutie de verloren gebieden weer zou afstaan aan Sovjet Rusland, echter de linkse SR kon niet zo ver denken. Daarnaast moesten de sovjets wel vrede met Duitsland zoeken, want het Rode Leger stelde niets voor en de keizerlijke Duitse legers waren aan het oprukken aan het Oostelijk Front. Keizer Wilhelm had ondertussen ook nood aan een vredesverdrag omdat zijn leger in het westen niet ver kwam. Vrede met Sovjet Rusland betekende dat hij soldaten kon verplaatsten naar het westen!

Toen de vrede van Brest-Litovsk werd getekend op 3 maart kwam de linkse SR in opstand. Ze stapte uit de Sovjet regering en begonnen een opstand in Moskou. Het toppunt van hun verraad was de moord op de Duitse ambassadeur: Wilhelm von Mirbach. Gelukkig waren niet alle sociaal revolutionairen het eens met hun partijleiding. Een pro-Sovjet deel splitste zich af en richtte de Partij van Revolutionaire Communisten en Partij van Populistische Communisten op. Deze partijen zou later deel worden van de Russische Communistische Partij (naam van de bolsjewieken vanaf maart 1918). De linkse SR opstand in Moskou duurde van 6 tot 7 juli. Hier hadden de sociaal revolutionairen de controle over de buitengewone commissie ter bestrijding van contrarevolutie, speculatie en sabotage (afgekort Tsjeka). SR agenten van deze Tsjeka probeerde bezit te nemen van het vijfde Congres van Sovjets. Dat vond plaats in de zomer van 1918. Felix Dzerzhinsky (Tsjeka leider) die de moord op von Mirbach onderzocht werd door zijn eigen mensen in Moskou opgepakt!

Lenin gaf de opdracht aan het Rode Leger om de nieuwe hoofdstad (Moskou was vanaf maart 1918 de hoofdstad van Sovjet Rusland) te zuiveren van het linkse SR verraad. De Rode Letse Schutters waren de militaire eenheid die een einde maakte aan de opstand der linkse SR. Hierop werd de Socialistisch Revolutionaire Partij verboden. Niet dus omdat de bolsjewieken zo ”totalitair” dachten zoals de kapitalistische geschiedenis beweert. Felix Dzerzhinsky moedigde Lenin aan om staatsterreur in te zetten tegen alle vijanden van de revolutie. Na jaren te zijn gemarteld en mishandeld in tsaristische gevangenissen was Dzerzhinsky ijskoud en genadeloos voor iedereen die de macht van de sovjets verwierp. Lenin weigerde grootschalig terreur in te voeren. Pas in september 1918 gaf hij toe, nadat hijzelf en veel van zijn collega’s het slachtoffer waren geworden van moord pogingen. Het Rode Terreur wordt vaak gezien als ”ultiem” bewijs voor de directe link tussen Lenin en Stalin. Wat de kapitalistische propaganda vergeet te vermelden is dat het Rode Terreur een wanhoopsdaad was. Ingevoerd toen Sovjet Rusland met de rug tegen de muur stond. Aangevallen door 21 kapitalistische landen, die 250.000 soldaten op de sovjets afstuurde. Daarnaast werden de Witte Legers bewapend door de westerse grootmachten!

Pas rond de zomer van 1920 wist het Rode Leger het tij te keren. Geschokt door de revolutionaire opstanden in Duitsland, Finland en Hongarije besloten de westerse grootmachten om hun legers terug te trekken uit Rusland. Alleen Japan zou nog tot 1922 in het oosten actief blijven. Zonder de materiële steun van de westerse ”democratieën” verzwakte de Witte Legers. Terwijl het Rode Leger aan kracht won dankzij de leiding van Leon Trotsky, vertoonde de anti-Sovjet krachten vooral verdeeldheid. Na de executie van admiraal Alexander Kolchak verloren de tegenstanders van de revolutie een centrale leider. Andere figuren zoals Mikhail Diterikhs en Anatoly Pepelyayev hadden niet voldoende steun.

De Russische burgeroorlog was lang en wreed. Van 7 november 1917 tot ongeveer oktober 1923, probeerde de anti-Sovjet bewegingen om de macht van de arbeidersklasse te breken. Het is hun niet gelukt, want op 22 december 1922 werd de Unie van Socialistische Sovjet Republieken opgericht. De Sovjet-Unie zou helaas nooit een vrije socialistische samenleving worden. Lenin wist dit al in 1922 en merkte een jaar later hoe de staatsbureaucratie onder leiding van de communistische partij, zich vervreemd had van de arbeiders. Als Lenin niet ziek was geworden en in maart 1923 niet verlamt en stom was geraakt, dan had Joseph Stalin nooit absolute macht gekregen. In de jaren tussen de dood van Lenin en de volledige stalinistische machtsovername vocht Leon Trotsky met zijn Linkse Oppositie. Stalin royeerde alle kritische bolsjewieken in 1927 en deporteerde Trotsky twee jaar later. Vanaf 1930 stond de gehele USSR onder stalinistisch gezag!

Voor de kapitalistische wereld kwam Stalin als een geschenk uit de hemel. De slaafse houding van veel communisten versterkt de anticommunistische propaganda. Antirevolutionaire socialisten kregen de meerderheid binnen de arbeidersbeweging en poogde voor compromissen met de heersende klasse. Tegenwoordig zien we het resultaat van hun collaboratie, de sociaal democratie is nu een leeg omhulsel geworden. Revolutionair socialisten zijn altijd een minderheid gebleven doordat de sociaal democraten en stalinisten de arbeidersbeweging domineerde. Ook na 1990 blijft het lastig om socialistische ideeën te verspreiden. Zeker in een politiek landschap dat gedomineerd wordt door neoliberale dogma’s. De Oktoberrevolutie van 7 november 1917 wordt afgedaan als een ”staatsgreep” en geminacht in de media. Arbeiders van vandaag kunnen echter veel leren van de bolsjewistische partij. De enigste partij die het lef had om de socialistische revolutie te organiseren, te leiden en te handhaven tegen de contrarevolutie!

 

Onafhankelijkheid verraden

Zoals Leon Trotsky zijn boek uit 1936 de Verraden Revolutie noemde, zo kunnen wij de ondergang van de Catalaanse Republiek toewijzen aan verraad. Niet van de Spaanse regering die nu directe controle heeft over Catalonië, maar van de lafbekken die onafhankelijkheid uitriepen op 27 oktober. Met lafbekken bedoelen wij de Catalaanse Europese Democratische Partij en Republikeins Links van Catalonië. Deze twee partijen riepen met veel bombarie de Catalaanse Republiek uit, deden echter niets om deze te verdedigen tegen de Spaanse overname. Carles Puigdemont is gevlucht naar België en acht van zijn ministers zijn al gevangengezet!

Er was een alternatief geweest, namelijk verzet. Verzet door de Mossos d’Esquadra (Catalaanse politie) in te zetten ter verdediging van de republiek. Die had de Spaanse politie kunnen ontwapenen en zo voorkomen dat Madrid directe controle ging uitoefenen. Echter de Catalaanse regering deed niets om hun jonge republiek te redden. Het enigste wat Puigdemont deed was zijn aanhang oproepen tot vreedzaam verzet, terwijl Madrid een staatsgreep uitvoerde. De vlag van het Koninkrijk Spanje wappert nog steeds over het parlementsgebouw van Catalonië. Ondertussen verklaarde de voorzitster van het Catalaanse parlement dat het orgaan ontbonden was. Deze (nu ex) voorzitster is lid van Republikeins Links van Catalonië, een gematigd-linkse onafhankelijkheidspartij. Die echter wel braaf dat gedaan heeft wat Madrid hun opdwong, de ontbinding van het parlement!

Catalaanse arbeiders zijn verraden door Puigdemont van de Catalaanse Europese Democratische Partij. Een partij die juist rechts van aard is en neoliberaal. Geen wonder dat deze partij niet opriep tot massa mobilisatie. Een rechtse partij is altijd trouw aan het gezag, het Spaanse gezag in dit geval. Verraders zijn ook de sociaal democraten van Republikeins Links van Catalonië, een partij die altijd fel voor onafhankelijkheid vocht en nu op bevel van Madrid gewoon het parlement liet ontbinden en zich voegde. Hier zien we de beperkingen van de burgerlijke nationalisten. In plaats van te strijden hebben ze de strijd opgegeven. Misschien omdat ze de illusie hebben dat een meederheid voor onafhankelijkheid nog te winnen is op 21 december, dan worden Catalaanse verkiezingen gehouden!

Probleem is dat deze georganiseerd worden door Madrid. Datzelfde Madrid dat politie geweld inzetten om het onafhankelijkheidsreferendum te verbieden, twee onafhankelijkheidsleiders heeft opgepakt en acht ministers van de Catalaanse Republiek. Spanje wil ook Catalaanse parlementariërs gaan vervolgen die de republiek uitriepen op 27 oktober 2017. Daartoe behoren niet alleen de leden van de Catalaanse Europese Democratische Partij (PDeCAT) en Republikeins Links van Catalonië (ERC). Ook de activisten van de Populaire Eenheidskandidaten (CUP) lopen gevaar. Deze radicaal-linkse onafhankelijkheidspartij gaven de PDeCAT en ERC een meerderheid in het Catalaanse parlement. Dat een socialistische partij zoals CUP steun verleent aan een kapitalistische regering is al fout. CUP had moeten pleiten voor een Catalaanse Socialistische Republiek. Want zoals nu al gebleken is hebben de burgerlijke nationalisten niets gedaan om het onafhankelijke Catalonië te beschermen. Slechts 48 uur oud is de republiek geworden, voordat Madrid haar gezag herstelde!

Nu zijn de Catalanen alles kwijt. Hun autonomie, hun onafhankelijkheid en hun republiek. Spanje is weer heer en meester, net zoals tussen 1939 en 1980 toen Madrid ook directe controle uitoefende. Revolutionair socialisten roepen op tot klassenstrijd. Tegen de burgerlijke Catalaanse nationalisten en de pro-Spaanse kapitalistische partijen. Daaronder vallen de rechtse conservatieven van de Volkspartij van Catalonië (PPC), de (a)sociaal democraten van de ”Socialisten” Partij van Catalonië (PSC) en de ”sociaal-liberalen” van de Partij van het Staatsburgerschap (C.). Wat de PP, PSOE en C. delen is Spaans nationalisme en hun diepe minachting voor de democratische rechten van Catalanen. Democratie mag alleen bestaan in hun ogen zolang de eenheid van Spanje gegarandeerd blijft. Artikel 155 van de monarchistisch grondwet is daar speciaal voor gemaakt (door de aanhangers van Franco). Het geeft de centrale regering het recht om de democratische besluiten te omzeilen en in feite een staatsgreep door te voeren. Dit heeft de Spaanse premier: Mariano Rajoy gedaan!

Tussen nu en 21 december kan Madrid veel doen om ervoor te zorgen dat de PPC, PSC en C. de verkiezingen winnen. Niet alleen hun propaganda is sterk, maar ook de Spaanse ”justitie” zal proberen om belangrijke leiders van de PDeCAT, ERC en CUP te laten vervolgen. De onafhankelijkheidspartijen hebben de Spaanse grondwet gebroken en volgens Spaans recht kan de overheid deze partijen straffen. Pro-Spaanse krachten roepen al op om alle parlementariërs die voor de onafhankelijkheid stemde op te sluiten in de gevangenis. Daarmee tonen de tegenstanders van de Catalaanse Republiek hun minachting voor de democratie. Want het was een meerderheid die de onafhankelijkheid uitriep!

Wat de aanhangers van Spanje versterkt is niet alleen de vijandige overname, ook de slapheid van de Catalaanse nationalisten is een oorzaak. Carles Puigdemont is een neoliberaal en heeft veel stemmers verloren aangezien hij in dienst van de Catalaanse kapitalistenklasse staat. Aan de ene kant droomt  Puigdemont van een vrij kapitalistisch Catalonië, maar zijn meesters (de kapitalisten) willen dat helemaal niet. De lokale bourgeoisie heeft veel te veel baat bij Spanje. Daarnaast is het onafhankelijkheidskamp op straat revolutionair ingesteld en versterkt door de armoede en wanhoop van veel Catalaanse arbeiders. Die willen Spanje verlaten juist door de neoliberale aanvallen op hun levensstandaard!

Er is een kans dat de pro-Spaanse partijen op 21 december een meerderheid winnen. Dit gebeurd zeker als veel jonge stemmers thuis blijven. Vele voelen zich verraden en in de steek gelaten. Daarnaast is de propaganda van de Catalaanse nationalisten nooit socialistisch van aard geweest. Logisch ook omdat de PDeCAT en ERC geen socialistische partijen zijn. Alleen CUP strijd voor een socialistisch alternatief op de pro-Spaanse partijen. Het is daarom aan de activisten van de Populaire Eenheidskandidaten om de Catalaanse arbeidersklasse te mobiliseren voor een socialistische republiek. Alleen zo kan de Spaanse staatsgreep van Mariano Rajoy haar legitimiteit verliezen. Revolutionair socialisten adviseren CUP daarom het socialisme centraal te stellen. Catalanen moeten weten dat een onafhankelijk Catalonië alleen kan bestaan als het breekt met het kapitalisme!

Binnen de EU blijven is nutteloos aangezien Brussel aan de kant van Madrid staat. Daarnaast zijn al veel bedrijven vertrokken en is kapitaalvlucht aan de gang. De heersende klasse is namelijk doodsbang voor het revolutionaire momentum op straat. PPC, PSC en C. brullen dat Catalanen het kapitaal boos gemaakt hebben en daardoor zullen lijden. Met angst propaganda weten ze stemmers te bereiken. Want die vrezen voor hun toekomst nu veel bedrijven vertrokken zijn. Ons antwoord is dat het kapitaal hier de boosdoener is. We moeten alle bedrijven die willen vertrekken per direct nationaliseren. Dat moet samengaan met de volledig nationalisering van de financiële sector. Die zal dan geplaatst worden onder arbeiders zelfbestuur. Zo kunnen we massaontslagen voorkomen en het Catalaanse kapitalisme vernietigen. Carles Puigdemont gaat dit nooit doen omdat hij een marionet van de kapitalisten is. Hij is een dromer, geen revolutionair.

Naast het verraad van PDeCAT en ERC is er nog een derde kracht die zich afzijdig hield. We praten hier over Podemos en Verenigd Links. Podemos is een grote linkse populistische partij. Deze wist het Spaanse politieke landschap enorm op te schudden door van niets te groeien naar een beweging met meer dan 400.000 leden. Podemos is links ingesteld en anti-neoliberaal. Verenigd Links is een coalitie die gedomineerd wordt door de Spaanse Communistische Partij. Jaren lang was deze coalitie linkser dan de sociaal democratische PSOE. Toch wisten de stalinisten nooit meer dan 10% te winnen, mede omdat ze dictatoriale landen steunde (stalinistische regimes). Ook na de val van de Sovjet-Unie bleef Verenigd Links nooit sterk. De coalitie rond de stalinisten wist niet te bouwen op het enorme verraad van de Spaanse sociaal democratie. De Spaanse Communistische Partij wil vooral de burgerlijke republiek herstellen en hun propaganda zet niet de strijd voor een socialistische republiek centraal!

Podemos en Verenigd Links hebben een coalitie opgesteld en werken nu samen. Ze hadden samen met CUP moeten pleiten voor een Catalaanse socialistische republiek. Probleem is dat Podemos in Catalonië hieraan geen steun gaf en ook de Spaanse moederpartij bleef afzijdig. Ze geven geen steun aan Madrid, maar roepen op tot dialoog en samenwerking. Dit is natuurlijk volledige onzin gezien het feit dat Mariano Rajoy alles in het werk stelt om de Catalanen hun onafhankelijkheid te ontnemen. Podemos denkt dat je via compromissen de boel kunt oplossen, een klassieker voorbeeld van reformistisch denken heb je niet nodig. Dat ook Verenigd Links dit steunt toont hoezeer de stalinisten van het revolutionaire pad zijn afgestapt!

Madrid kan tussen nu en 21 december veel schade veroorzaken. Onafhankelijkheidspolitici kunnen vervolgt worden en in de cel eindigen. Sinds de dictatuur van Franco (1939-1975) heeft Spanje niet zo’n minachting getoond voor democratische vrijheden. Het is geen wonder dat de staatsgreep van Madrid uitgevoerd wordt door de ideologische opvolgers van Franco. Want de Volkspartij (PP) is ontstaan door een fusie van conservatieve katholieken, Spaanse nationalisten (waaronder de racisten van Franco) en neoliberale markt fundamentalisten. De PP is het gezicht van politiek rechts, daarbij hoort ook nationalistisch rechts. Van oorsprong was de PSOE dan het linkse gezicht, maar de sociaal democraten hebben hun eigen ideologie ook al jaren geleden verraden!

Stakingen en massademonstraties zijn nu aan order. De Spaanse staat moet voelen dat ze fout zijn. Elke Catalaanse arbeider zou er goed aan doen om kenbaar te maken hoezeer hij/zij de centrale regering in Madrid verwerpt. Een klassenbewustzijn ontwikkelen is enorm belangrijk voor de opbouw van het verzet. Arbeiders moeten begrijpen dat onafhankelijkheid onder het kapitalisme geen toekomst biedt. Net als in Nederland is het lastig om het socialisme als alternatief neer te zetten. Het verraad van de sociaal democraten en stalinisten heeft de rechtse leugens over Marx en Lenin versterkt. Veel arbeiders geloven dat het socialisme niet werkt. Toch weten vele dat het neoliberalisme hun geen goed doet. Catalonië heeft socialisme nodig!

 

Alleen socialisme redt Catalonië

De Catalaanse Republiek is een feit. Op vrijdag 27 oktober 2017 heeft een meerderheid in het parlement van Catalonië de onafhankelijkheid uitgeroepen. De pro-Spaanse minderheid bestaande uit liberalen, conservatieven en sociaal democraten verlieten de zaal. Zij hebben zich hiermee buiten het parlement gesteld. Madrid zal de onafhankelijkheid niet alleen verwerpen, maar ook actief bevechten. We praten hier over een ondemocratische Spaans nationalistische regering die bereid is om geweld in te zetten. De conservatieve regering (gesteund door liberalen en sociaal democraten) zal geweld gebruiken om de Catalanen hun republiek te ontnemen. Alleen massa verzet van arbeiders kan dit voorkomen. Een socialistische transformatie van het land is de enigste langdurige oplossing!   

Dictator Franco zou de acties van de Spaanse regering volledig steunen. De Spaanse grondwet van 1978 is ook door zijn aanhangers geschreven. Met name artikel 155 dat separatisme verbiedt, moest voorkomen dat Catalonië onafhankelijkheid zou kunnen krijgen. Revolutionair socialisten steunen de Catalanen die pleiten voor een eigen natie. Maar we waarschuwen ook dat de huidige regering van Carles Puigdemont, niet geschikt is om echte onafhankelijkheid te krijgen. Want Puigdemont steunt en het kapitalisme, met name het EU neoliberalisme. Zijn treuzelig en slapheid in zaken de onafhankelijkheid laten zien dat hij geen revolutionaire politicus is. Carles Puigdemont is een man die denkt dat een kapitalistisch Catalonië binnen de EU erkent en gesteund zal worden. Dit denkbeeld is een illusie, omdat de EU juist aan de kant van het Koninkrijk Spanje staat. Alle Catalanen die geloven dat de Europese Unie hun onafhankelijkheid zullen erkennen, komen bedrogen uit. Europa is er niet voor democratie, niet voor de werkende man en vrouw. Nee, de EU is er voor het bedrijfsleven en dat staat niet positief tegenover de Catalaanse Republiek!

Spanje gaat artikel 155 van de grondwet inzetten om de regering van Carles Puigdemont af te zetten. Dan zullen marionetten vanuit Madrid naar Catalonië gestuurd worden om daar de macht over te nemen. Revolutionair Socialistische Media roept daarom de ambtenaren op om deze personen niet te erkennen. De Spaanse marionetten dienen geen toegang tot Catalonië te krijgen. Daarnaast moet de Catalaanse politie (18.000 sterk) ingezet worden om de Spaanse politie te ontwapenen. Mocht Madrid de opdracht geven om Puigdemont met geweld te arresteren, dan moeten zijn politie agenten bereid zijn om hem te beschermen. Als Catalonië niet wil vechten tegen het Spaanse imperialisme dan zal het ondergaan. Dit gebeurde al eens eerder, in het jaar 1934!

Al eens eerder probeerde het Catalaanse parlement om de onafhankelijkheid uit te roepen. Op 6 oktober 1934 riep Lluís Companys de Catalaanse Staat uit. Madrid werd toen der tijd bestuurd door rechtse republikeinen. Die stuurde meteen een generaal naar Barcelona die de hele regering gevangen nam. Toen het linkse Volksfront, bestaande uit de Spaanse Socialistische Arbeiders Partij (PSOE) en de Spaanse Communistische Partij, twee jaar later de verkiezingen won werd Companys vrij gelaten en kreeg hij een officieel pardon. Tijdens de burgeroorlog werkte de Catalaanse leider nauw samen met de anti-stalinistische marxisten van de Arbeiders Partij van Marxistische Eenheid (POUM). Dat beviel Moskou niet en ze dreigde met het stopzetten van Sovjet steun aan Catalonië. President Companys verbrak toen alle contacten met de POUM. Na de ondergang van de Republiek Spanje aan het einde van de burgeroorlog sloeg Lluís Companys op de vlucht naar Frankrijk. Daar werd hij in augustus 1940 opgepakt door de Duitsers en naar Spanje afgevoerd. Franco liet het icoon van Catalaanse onafhankelijkheid meteen executeren!

De grootste schoften in dit hele verhaal zijn de sociaal democraten. In Catalonië noemen ze zich de Socialisten Partij van Catalonië (PSC). In plaatst van de werkende klasse te steunen in hun strijd tegen het neoliberale bewind in Madrid, houden de sociaal democraten zich hardnekkig vast aan de grondwet uit 1978. Daarnaast zegt de PSC dat onafhankelijkheid door ongeveer 50% van de Catalaanse bevolking wordt afgekeurd. Dit beeld is deels juist omdat Carles Puigdemont veel Catalanen niet kan overtuigen, met zijn slappe houding. Daarnaast speelt angst ook een grote rol. Het ”rijke” Catalonië kan geïsoleerd worden en het Spaanse kapitalisme dreigt al met economische sabotage en kapitaalvlucht. Daarnaast spelen de revolutionair linkse krachten een foutief spel. Die hebben namelijk Puigdemont erkent als leider en steunde zijn presidentschap. Dat revolutionair links een kapitalistische president steunt puur en alleen voor onafhankelijkheid is contraproductief. Want laten we niet vergeten dat de regering Puigdemont al sinds 2016 gewoon neoliberale bezuinigingen erdoor drukt die Madrid hun op dwingt. De massa’s op straat denken dat met onafhankelijkheid de aanvallen op hun levensstandaard zullen ophouden. Echter de Catalaanse regering zal altijd het kapitaal blijven voortrekken. Dat is de aard van een kapitalistische regering!

Revolutionair links dat de onafhankelijkheid steunt, verenigd zich in de Populaire Eenheidskandidaten (CUP). Deze beweging verenigd verschillende Catalaanse anti-kapitalisten die voor een onafhankelijke republiek pleiten. CUP is in 2012 ontstaan en won 10 zetels bij de verkiezingen van 2015. Ze waren instrumentaal omdat de regering van Carles Puigdemont geen meerderheid had in het Catalaanse parlement. Voor de huidige onafhankelijkheid was de steun van CUP cruciaal. Wie echter ook steun had moeten geven voor onafhankelijkheid is Podemos. Deze links populistische partij is tegen de neoliberale Spaanse regering. Echter in plaats van zich achter de massa’s te scharen, praat Podemos over overleg en samenwerking met Madrid. Alsof de Catalanen met mensen aan tafel willen zitten die politie geweld gingen inzetten tegen een democratisch referendum. Daarnaast dreigt Madrid met het afzetten van hun regering en het installeren van een pro-Spaans bewind in Catalonië. Nee, overleggen met deze Spaanse regering is niet mogelijk!

Een andere pro-Spaanse kracht naast de PSC en conservatieven zijn de ”sociaal liberalen” van de Partij van het Staatsburgerschap. Deze ”sociaal-liberale” partij is te vergelijken met Democraten 66. Ze beweren anti-nationalistisch te zijn, maar kiezen er wel voor om de Spaanse staat te steunen. Ook de ”sociaal-liberalen” beweren dat een groot deel van de Catalanen tegen onafhankelijkheid is en dat de regering van Puigdemont niet het recht heeft om de Catalaanse Republiek uit te roepen. Net als D66 steunt de Partij van het Staatsburgerschap het neoliberalisme en dus de aanvallen op de arbeidersklasse. Ondanks hun propaganda over een derde weg tussen liberalisme en socialisme is hun economische politiek gewoon rechts. Toch weten ze een grote aanhang te winnen onder jongeren, door hun uitstraling en zogenaamd ”progressief” imago. Voor de onafhankelijkheidsaanhangers is de Partij van het Staatsburgerschap, een groter gevaar dan de conservatieve partij en de PSC. Want hun angst propaganda is effectiever. Zeker als er geen duidelijk socialistisch alternatief is voor een Catalaanse Republiek!

CUP is de enigste partij die pleit voor socialisme. Maar de anti-kapitalisten worden niet gezien als alternatief. Dit komt omdat CUP niet met een duidelijk plan komt voor een socialistisch Catalonië. Het laatste jaar waren ze vooral een steunpilaar voor de regering van Puigdemont. Toch is de heersende klasse bang. Bang voor de massa’s op straat die een revolutionair geluid laten horen. Een geluid dat anti-kapitalistisch van aard is en oproept tot verzet. De Catalaanse regering is min of meer gedwongen door de massa om de onafhankelijkheid uit te roepen. Het getreuzel van Puigdemont laat zien dat hij het niet meteen aandurfde om zich tegen de Spaanse staat te keren. Wat kan nu gedaan worden? De massa’s moeten niet denken dat hun nieuwe republiek veilig is bij mensen zoals Carles Puigdemont. Verzet moet vanuit de arbeidersklasse komen. Want dat is nodig aangezien Spanje klaar staat om hard terug te slaan!

Wie de kant van het Koninkrijk Spanje kiest, die steunt dus in feite het ondemocratische optreden van Madrid en artikel 155. De monarchistische grondwet is geschreven door de aanhangers van Franco om politieke macht te centraliseren in Madrid. Catalaanse arbeiders hebben het recht om hun eigen republiek te stichten. Het is de taak van links om hun hierin te steunen. Dat de sociaal democratie zich verschuilt achter een monarchistische grondwet geschreven door fascisten zegt genoeg. Opnieuw tonen de sociaal democraten dat ze niet links zijn, maar rechts en in het Spaanse geval zelfs nationalistisch. Schande over de PSOE, schande over de PSC die door onze media nog doodleuk ”socialisten” genoemd worden. Echte socialisten steunen de strijd voor nationale onafhankelijkheid van alle onderdrukte volkeren. Wat Spanje de laatste tijd doet in Catalonië is niets anders dan onderdrukking!

 

De nieuwe Mao van China: Xi Jinping

Xi Jinping is de nieuwe Mao Zedong. Hij is nu absolute leider van de Chinese Communistische Partij (CCP) en daarmee de Volksrepubliek China. Het partijcongres van de CCP heeft Xi niet alleen de macht gegeven, ze hebben ook zijn politiek denken opgenomen in de officiële partijideologie. Het ”Socialisme met Chinese karakteristieken” is aangevuld en heet vanaf nu: ”Xi Jinping-Denken voor Socialisme met Chinese Karakteristieken voor een Nieuw Tijdperk”. Daarmee is Xi op gelijke hoogte met leiders zoals Mao Zedong en Deng Xiaoping geplaatst. Van een collectief staatsbestuur is geen spraken meer. Alles en iedereen binnen de partij en staat zijn nu verplicht de lijn van de nieuwe roerganger te volgen. Hoewel de kapitalistische kranten beweren dat het marxisme nu een grotere rol in China gaat spelen is dit een grote illusie. De communistische partij is geen arbeiderspartij, laat staan een revolutionaire partij! 

De Volkskrant noemt de CCP nog volop een ”marxistische partij”, diens aanhangers worden doodleuk ”marxisten” genoemd door de Nederlandse media. Revolutionair socialisten zijn het daar niet mee eens. Echte marxisten worden namelijk in China onderdrukt. Wie zich tegen de CCP uitspreekt vanuit de leer van Karl Marx wordt als ”staatsvijand” opgepakt. De revolutionair socialistische organisatie; Socialistische Actie heeft daar ervaring mee. Socialistische Actie opereert vanuit Hong-Kong en hun blad: De Socialist is verboden buiten de voormalige Britse kolonie. Echte Chinese marxisten moeten De Socialist illegaal verspreiden, wat ze ook dapper doen. Ze wagen hun leven en veiligheid, daar heeft de Volkskrant geen besef van. De Nederlandse krant noemt liever de CCP ”marxistisch” en negeert het keiharde feit dat marxisten juist vogelvrij verklaard zijn door dictator Xi Jinping!

Onder de voorlopers van Xi Jinping kon je als zelfverklaarde marxist nog deels met rust gelaten worden in de Volksrepubliek China. De Chinese Communistische Partij ging er vanuit dat marxisten automatisch hun leer trouw waren. Maar onder Xi Jinping zijn alleen loyale partijleden de ”marxisten” van China. Wie geen partijlid is en niet de lijn volgt is meteen ”staatsgevaarlijk”. Echte marxisten hebben dit ondemocratische denken nooit gesteund. Revolutionair socialisten wezen het maoïsme af als Chinese versie van het Russische stalinisme. Mao Zedong noemde ons daarom ”trotskistische fascisten” helemaal in lijn van Stalin, die in de jaren 30 verantwoordelijk was voor de massamoord op bolsjewieken (Russische marxisten). Vanaf 1966 tot ongeveer 1969 werden zelfs loyale partijleden aangevallen door Mao’s Rode Garde. Deze garde bestond uit geïndoctrineerde jongeren die Mao als godheid aanbaden. De Rode Garde noemde iedereen die niet in de sekte van hun almachtige leider geloofde ”contrarevolutionair”. Uiteindelijk kwam het tot confrontaties tussen Rode Gardisten en het Chinese Volksbevrijdingsleger. Duizenden werden gedood en Mao realiseerde dat hij de controle verloor. De Rode Garde werd in 1969 ontbonden, maar zou tot de dood van hun ”messias” min of meer actief blijven!

Deng Xiaoping nam het roer in 1978 over door Mao’s officiële opvolger uit te schakelen. Het is interessant om te weten dat deze kleine Deng (die maar 1.55 meter lang was) nooit staatshoofd of partijleider is geweest. Toch was hij de erkende leider van de Volksrepubliek China tussen 1978 en 1989. Anders dan de dogmatische Mao, die China zowel politiek als economisch volledig kapot had gemaakt, was Deng een hervormer. Mao had hem al in de jaren 60 verworpen en de Rode Gardisten noemde Xiaoping een kapitalistische verrader. Het is ironisch dat ze gelijk hadden. Want Deng was een voorstander van een kapitalistische economie, een socialistische markt economie zoals hij dat zelf noemde. Het is ironisch dat de Chinese stalinisten altijd beweert hebben dat wij revolutionair socialisten, ”agenten van het kapitalisme” zouden zijn. Deng Xiaoping en Michael Gorbachev toonde wat Leon Trotsky al in 1936 voorspeld had. Stalinisme leidt tot kapitalistisch herstel!

Het westen was blij met kleine Deng. Ronald Reagan steunde de markt hervormingen en in de Amerikaanse media was nauwelijks meer kritiek richting China. De Sovjet-Unie was de grote ”communistische” vijand, de Volksrepubliek China juist een bondgenoot sinds de jaren 70. Deng herstelde echter ook de band met Moskou, maar vond de politiek van Gorbachev niet correct. Dat de Sovjet-Unie begon met kapitalistische experimenten kon de kleine leider steunen, maar dat de Sovjet leider meer openheid wou vond Deng gevaarlijk. Na de ondergang van het Russische stalinisme zou de CCP beweren dat Gorbachev faalde omdat hij te liberaal was. Tegenwoordig wordt dit beeld nog steeds verspreidt. Rusland had gewoon het Chinese model moeten volgen, een stalinistisch politiek bestuur met een neoliberaal economisch model. Vietnam en Laos hebben de lijn van Beijing gevolgd en ook Cuba draait anno 2017 naar het staatskapitalisme!

Want economisch gezien was de politiek van Deng een ”enorm succes” (voor de nieuwe kapitalisten). Markt denken werd de norm en het algemene goed werd vervangen door de drang naar snelle wisten. De kapitalistische mentaliteit zorgde voor een industriële revolutie die nooit in China had plaats gevonden. Om het socialisme te realiseren moest China eerst kapitalistisch worden zei Deng Xiaoping. Natuurlijk waren de maoïsten binnen de Chinese Communistische Partij niet blij met de groeiende ongelijkheid en de opkomst van een nieuwe heersende klasse. Echter na de ervaringen met het maoïsme stonden veel partijbonzen niet te springen om naar Mao’s aanhangers te luisteren. Het systeem van Deng ”werkte” (voor een kleine elite) en door het nepotisme en vriendjespolitiek kon de partijbureaucratie zichzelf erg goed verrijken!

Op 14 april 1989 begonnen de protesten op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. Studenten en arbeiders kwamen samen om te protesteren tegen de dictatoriale overheid en diens kapitalistische hervormingen. Ze wouden een Chinese Communistische Partij zonder corruptie, zonder nepotisme, machtsmisbruik en kapitalistische politiek. Ook moest de partij de vrijheid van meningsuiting accepteren en een einde maken aan de eenpartijstaat. De studenten hadden het vooral over de democratisering van de maatschappij. Arbeiders wouden een einde maken aan de privatisering van staatsbedrijven en de groeide bourgeoisie. Na een maand van protesten sloeg het Volksbevrijdingsleger de demonstranten neer. 2.000 werden gedood en meer dan 10.000 gevangengezet. De massademonstraties werden totaal gecensureerd en uit de Chinese geschiedenis gewist!

Deng besloot om zijn markt hervormingen minder snel toe te passen. Toch bleef de staat meer economische controle afstaan aan de groeide kapitalistenklasse. Onder Jiang Zemin kreeg China haar eerste miljonairs. Die zouden vooral onder technocraat Hu Jintao enorm groeien. Hu was de eerste partijleider die geen revolutionaire rol had gespeeld in de oprichting van de Volksrepubliek China. Als pragmatische leider voerde Jintao een collectief staatsbestuur en verdeelde politieke macht binnen het Politbureau van de CCP. Dankzij zijn technocratisch bestuur wist China uit te groeien tot een wereldmacht. Een almachtige president en partijbaas is Hu Jintao nooit geweest. Hoe anders is dat met Xi Jinping. Hij kreeg in 2013 het partijleiderschap en werd ook president van China!

Anders dan Jiang Zemin en Hu Jintao wil Xi Jinping dat de CCP weer centraal staat in het leven van de Chinezen. De communistische partij moet weer het centrum worden van de Chinese samenleving. Om zijn imago te verbeteren liet Xi een anti-corruptie campagne opzetten. Honderdduizenden partijleden (inclusief hoge partijbonzen) werden aangeklaagd en soms letterlijk gemarteld. Deze zuiveringen doen denken aan de manier waarop de Rode Garde te werk ging. Partijleden die verdacht worden van corruptie worden zo hard aangepakt dat het bijna misdadig te noemen is. We praten hier over straffen die partijleden opleggen aan een verdachte. Men zegt dat partijleiders onder Xi’s bewind hard optreden en geweld niet uit de weg gaan. Allemaal mogelijk omdat de politie natuurlijk niets tegen CCP leden gaat ondernemen die hun eigen partij ”’zuiveren”!

Westerse kranten interpreteren de lijn van Xi alsof de CCP het marxisme weer gaat naleven. Inderdaad wordt er binnen de partij gesproken over het versterken van de ideologische leer. Maar daar wordt het Socialisme met Chinese Karakteristieken mee bedoelt of kort samengevat: trouw aan de CCP boven alles. Een kapitalist die steenrijk is door het uitbuiten van zijn arbeiders, kan gewoon lid zijn en met rust gelaten worden. Politieke loyaliteit is wat de Xi Jinping wil zien. Het is natuurlijk onmogelijk om het marxisme weer te gaan verspreiden als je het staatskapitalisme hanteert als ideologie. Er lopen in China meer superrijken rond dan in de VS en Europa. Die zullen natuurlijk braaf de partij volgen en trouw zweren aan leider Xi. Maar zullen deze kapitalisten doen wat Marx, Engels en Lenin wouden? Echt niet. De laatste 30 jaar heeft de CCP juist aan de kant van de nieuwe bourgeoisie gestaan, tegen de arbeidersklasse!

Wat president Xi ook anders maakt dan zijn voorgangers is zijn groeide persoonlijkheidscultus. Jiang Zemin en Hu Jintao waren leiders die ver van het gewone volk stonden. Xi kiest voor een populistisch imago en ging zelfs eten in een goedkoop restaurant. Dit is ongewoon en de Chinezen waren zijn aanwezigheid niet gewend. President Xi versterkt daarnaast het etnische nationalisme dat sinds 2013 enorm gestegen is. Daarom wordt de Chinese Communistische Partij door Revolutionair Socialistische Media sarcastisch ook wel de Chinese Nationalistische Partij genoemd. Je zult verbaast staan hoe veel de huidige communistische partij lijkt op de oude nationalistische partij van Chiang-Kai-Shek, de rechtse dictator van China tussen 1927 en 1949 (op Taiwan tot 1975). Het Socialisme met Chinese Karakteristieken is natuurlijk gewoon een schuilnaam voor het staatskapitalisme met etnisch nationalisme dat men in China sinds Mao’s dood doorvoert!

De theocraten die onder Hu veel macht hadden worden nu weer opzij gezet door partij trouwe politici. We zien dit ook in een groeide aanval op andersdenkenden. Staatscensuur is massief toegenomen, ook tegen de echte marxisten die het bewind van Xi Jinping fel bevechten. Ondertussen is de persoonlijke visie van de nieuwe roerganger een onderdeel van de partijideologie geworden. Dit is speciaal want de vorige leiders lieten hun eigen politieke mening niet toevoegen aan de officiële partijideologie. Alleen Mao Zedong en Deng Xiaoping deden dat. Het maoïsme verving het marxisme en het Socialisme met Chinese Karakteristieken verving op zijn buurt weer het maoïsme. Xi maakt geen einde aan de leer van Deng, maar hij voegt wel iets toe. Nu praat men over het ”Xi Jinping-Denken voor Socialisme met Chinese Karakteristieken voor een Nieuw Tijdperk”. Vooral de term: Nieuw Tijdperk wordt vaak gebruikt. Hiermee wil de partij aantonen dat onder de leiding van Xi er een nieuw tijdperk aanbreekt voor China. Revolutionair socialisten zien vooral meer repressie, meer censuur en meer aanvallen op de arbeidersklasse!

Echte marxisten vechten met name in Hong-Kong tegen de ondemocratische politiek en de groeide dictatuur in de voormalige Britse kolonie. Socialistische Actie is de organisatie van Chinese marxisten die strijden voor een democratisch en socialistisch China. Ze zijn fel tegen de neoliberale politiek die gesteund wordt door Xi vanuit Beijing. Socialistische Actie is de Hong-Kong afdeling van het Comité voor een Arbeiders Internationale (CWI). Deze marxistische internationale van revolutionair socialistische organisaties is bekend in Beijing. Het verhaal van Zhang Shujie bevestigd dit!

Zhang werd namelijk opgepakt omdat hij een principiële socialist is. De staatsveiligheidsdienst eiste dat hij een spion werd en ze stuurde Zhang naar Hong-Kong. Daar moest hij de Liga van Sociaal Democraten bespioneren, want Beijing dacht foutief dat deze sociaal democratische groep deel van het CWI was. Zhang Shujie koos echter om te vluchten en kreeg politiek asiel in Zweden. Zijn verhaal getuigd van de groeide jacht op socialisten, vakbondsmensen en activisten. Kranten zoals de Volkskrant in Nederland praten hier nauwelijks over. Zij beweren liever dat de CCP het marxisme trouw is. Daar merken de echte marxisten weinig van. Want de Chinese Communistische Partij is geen marxistische partij, diens leden zijn geen marxisten en Xi Jinping is al helemaal geen aanhanger van Karl Marx!