Het verraad van Grieks links

Grieks links wordt verslagen bij de verkiezingen in Griekenland. Waarom? Omdat zowel de Pan-Helleense Socialistische Beweging (PASOK) als de Coalitie van Radicaal Links (SYRIZA) het vertikt hebben om een socialsitsich alternatief neer te zetten. SYRIZA won in 2015 de verkiezingen en had de mogelijkheid om samen met de communistische partij een socialistisch Griekenland op te bouwen. Helaas weigerde de sektarische stalinisten om samen te werken voor het socialisme. SYRIZA koos hierdoor voor een coalitie met rechtse populisten. Erger nog, de zogenaamde ”Coalitie van Radicaal Links” ging door het stof en capituleerde voor chantage en dreigingen vanuit de Europese Commissie!

Vier jaar later is Griekenland ”economisch gezond” gemaakt. Daar is het kapitalisme trots op. Maar wie moest daarvoor betalen? Wie lijdt armoede? De arbeidersklasse. Premier Alexis Tsipras heeft het geld van de werkende klasse gebruikt om Griekenland weer kapitaal krachtig te maken, in de ogen van neoliberale instituten zoals de EU en het IMF. Miljoenen voelen zich verraden en in de steek gelaten. Hierdoor zijn ze makkelijk te misleiden door de (valse) propaganda van conservatief rechts. Die wacht al vier jaar om weer aan de macht te komen. Nieuwe Democratie is de conservatieve partij en net als PASOK (sociaal democraten) verantwoordelijk voor corruptie, vriendjespolitiek en neoliberaal wanbeleid. Helaas zijn de Grieken dat blijkbaar vergeten!

Want Nieuwe Democratie staat aan de top van peilingen. Een stem op conservatief-rechts is vooral een protest stem tegen SYRIZA en Tsipras. Toch is dat heel dom, omdat iedereen kan weten hoe asociaal de conservatieve regeringen in het verleden zijn geweest. Nieuwe Democratie is er niet voor de arbeidersklasse, maar voor de rijken en de kapitalistenklasse. Maar de woede is groot na vier jaar Tsipras die ook nog eens Noord-Macedonië erkent heeft als onafhankelijk land. Griekse nationalisten noemen hem een verraden hierdoor. De Macedonische kwestie heeft de afkeer van SYRIZA alleen maar doen groeien. Nieuwe Democratie misbruikt dat en speelt op nationalistische gevoelens en de desillusie in linkse partijen!

Revolutionair socialisten hebben het al eens eerder gezegd. Als een linkse partij niet wil breken met het kapitalisme dan verliest ze het vertrouwen van haar achterban. We zagen dit bij de Nederlandse SP, die na 2006 haar imago als activistische partij liet vallen en een brave burgerlijke partij werd. Sindsdien stagneren de (gematigde) socialisten in Nederland. De Pan-Helleense Socialistische Beweging (PASOK) was tot 2009 altijd de grootste linkse partij in Griekenland geweest. In 2009 wonnen de sociaal democraten de verkiezingen nadat Nieuwe Democratie voor veel ongelijkheid had gezorgd (logisch). Maar in plaats van linkse politiek tegen het kapitalisme te voeren, namen de sociaal democraten het neoliberale beleid van de conservatieven over!

Dit zorgde voor de opkomst van SYRIZA, die in 2004 was gesticht als Coalitie van Radicaal Links. Alexis Tsipras was toen nog jong. Hij begon zijn politieke carrière in de jeugdbond van de Communistische Partij van Griekenland (KKE) en was een aanhanger van de euro-communistische (gematigde) groep. De KKE had in de jaren 80 een coalitie gevormd met andere linkse partijen. Deze coalitie droeg de naam: Coalitie van Linkse Bewegingen en Ecologie (Synaspismos). Rond de val van het stalinisme waren er felle debatten binnen de KKE over de partijkoers. 45% wou afstappen van het communisme en het links reformisme omarmen. Dit was typisch omdat na de ondergang van het stalinistische Oost-Blok, het ”communistische geloof” volledig aan legitimiteit verloren had!

Toch wisten de stalinisten binnen de KKE, de meerderheid te behouden. De Communistische Partij van Griekenland verliet Synaspismos die daarop een links-reformistisch programma aannam. De coalitie bleef tot 2009 relatief klein en wist niet te groeien, want PASOK was nog steeds officieel de ”arbeiderspartij”. Dit veranderde toen eindelijk duidelijk werd dat de Griekse sociaal democratie net zo rechts was als de partijen van het kapitalisme. Synaspismos was in de jaren 90 een politieke partij geworden en stichtte in 2004 opnieuw een coalitie met linkse partijen. Deze coalitie kreeg de naam: SYRIZA (Coalitie van Radicaal Links). Ook SYRIZA zou net als Synaspismos een eigen politieke partij worden!

Na het verraad van PASOK in 2009, begonnen arbeiders naar Alexis Tsipras te kijken, die zich opstelde als tegenstander van bezuinigingen en neoliberaal wanbeleid. Revolutionair socialisten riepen SYRIZA op om een socialistische koers te varen. Maar de gematigde socialisten deden dat niet. Ze bleven wel sterk op hun afwijzing van de door Europa op gedwongen bezuinigingen. In 2015 won SYRIZA de verkiezingen. De sektarische KKE weigerde om samen te werken, omdat zij vonden dat Tsipras niet revolutionair van aard was. Dat klopt, maar de KKE had moeten pleiten voor een socialistische coalitie tussen SYRIZA en KKE. Als Tsipras dan had geweigerd had de communistische partij hem kunnen ontmaskeren!

Maar de stalinisten weigerden omdat ze toch geen junior partner wouden zijn. In hun visie is alleen de Communistische Partij van Griekenland de voorhoede van de revolutie. Dat was zeker niet het geval omdat de KKE nog geen 10% van de stemmen had gekregen. Alexis Tsipras sloot een coalitieregering met een kleine rechts-populistische partij: de Onafhankelijke Grieken. Dit was mogelijk omdat de SYRIZA leider geen socialistisch beleid ging voeren en dus met de rechtse populisten in zee kon gaan. Die waren daarnaast ook fel tegen de bezuinigingen van Europa, dat is waarom een coalitie mogelijk was. De Onafhankelijke Grieken verlieten de regering pas in januari 2019 toen Tsipras Noord Macedonië erkende!

De Europese Unie eiste dat Griekenland zich hield aan de bezuinigingen die opgelegd waren in 2009. PASOK had zich braaf hieraan gehouden. Tsipras wou gaan ”onderhandelen” maar asociaal democraat: Jeroen Dijsselbloem van de Euro Groep was keihard. Griekenland moest ”economisch gezond” worden en dat kon alleen door neoliberaal (wan)beleid door te voeren. De luchthavens en zeehavens in bezit van de Griekse staat diende verkocht te worden en de markt moest overal haar slag kunnen slaan. Bedrijven die niet markt gericht werken moesten maar verdwijnen, de markt is god en concurrentie is koning. Toen Tsipras merkte dat hij geen compromis met de EU kon sluiten capituleerde de ”radicaal linkse” leider!

Een deel van SYRIZA weigerde de bezuinigingen te steunen. Toch wist Tsipras de tweede verkiezing in 2015 te winnen. Vermoedelijk omdat de Griekse bevolking nog steeds hoopte dat hij een goede deal kon sluiten met de EU. Dat bleek niet zo en al snel merkte de arbeiders dat hun premier een verrader was. De luchthavens en zeehavens werden geprivatiseerd. Pensioenen zijn gekort en lonen staat zwaar onder druk. In 2019 leven 35% van alle Grieken (1/3) op de rand van de armoede. 500.000 zijn al uit Griekenland gevlucht sinds 2011. Op de rand van de armoede staan betekend dat er alleen geld is voor de basis middelen (voedsel, water, huisvesting en elektriciteit). Er is geen geld om van het leven te genieten!

Etnisch nationalisme is gegroeid, racisme en discriminatie van minderheden zijn het resultaat. Syrische vluchtelingen worden enorm geminacht, alsof zij schuld zijn aan het verraad van SYRIZA. Griekse fascisten van de Gouden Dageraad verspreiden de leugen dat de overheid meer om vluchtelingen geeft dan om de Griekse bevolking. Dat wordt gelooft omdat Tsipras inderdaad de armoede heeft doen laten stijgen. Toch worden juist de vluchtelingen ook niet geholpen. Vele zwerven op straat rond. Sommigen bieden hun lichamen aan voor seks om aan geld te komen. De conservatieven van Nieuwe Democratie spelen goed in op de wanhoop en de afkeer van linkse partijen. Het is volledig terecht dat Griekse arbeiders wantrouwend geworden zijn voor Grieks links!

Het gaat echter niet beter worden onder een conservatieve regering. We kunnen nu al voorspellen dat de armoede niet zal dalen. Het kan alleen maar erger worden omdat Nieuwe Democratie altijd al heeft laten zien dat ze niets geven om de arbeidersklasse. De conservatieven zijn aanhangers van de EU en steunde daarom ook de bezuinigingen. Dat zoveel Grieken nu op hun willen stemmen is erg contraproductief. Dat ze SYRIZA willen afstraffen is duidelijk. Maar stem dan op een partij die bereid is om voor de arbeiders op te komen en het neoliberalisme afwijst. Helaas is zo’n partij er niet. De sektarische stalinisten weigeren elke samenwerking en andere delen van revolutionair links blijven verdeeld. Het verraad van PASOK en SYRIZA heeft links erg veel imago schade gebracht!

Toch roepen revolutionair socialisten op om niet op Nieuwe Democratie te stemmen. De conservatieven verdienen de proteststem niet. Aan de andere kant is stemmen op SYRIZA ook fout. Sommigen gaan dit doen uit angst voor een rechtse regering. Zowel Tsipras SYRIZA als Nieuwe Democratie hebben bewezen dat ze niet voor de arbeidersklasse opkomen. Het beste zou zijn om te gaan stemmen voor duidelijke linkse tegenstanders van de bezuinigingen en het neoliberalisme!

Er zijn drie partijen die hieraan voldoen!

  • Communistische Partij van Griekenland. De KKE is altijd fel tegen het verraad van SYRIZA geweest en blijft duidelijk anti-kapitalistisch.
  • Populaire Eenheid. Een partij ontstaan uit ex-SYRIZA leden die de bezuinigingen afwezen.
  • Front van Grieks Anti-kapitalistisch Links. Een coalitie van verschillende anti-kapitalistische partijen.

Een stem op een van deze partijen is al duizend keer beter dan stemmen op Nieuwe Democratie of SYRIZA!

 

GREECE-ECONOMY-POLITICS-TAXATION

Alexis Tsipras zal de geschiedenis ingaan als een verrader van de Griekse arbeidersklasse!

 

Advertenties

SP kan leren van DSA

In 2015 waren de Democratische Socialisten van Amerika nog een marinale groep met net 6.000 leden. Ze waren wel de grootste linkse politieke partij in de VS, maar hun ledenaantal was beperkt. Toen kwam Bernie Sanders die het democratische socialisme (sociaal democratie) op de agenda zetten. Miljoenen raakte geïnspireerd en duizenden besloten om lid te worden van de DSA. Door de overwinning van Donald Trump bleef het ledenaantal groeien. In 2017 waren al 19.000 mensen lid geworden van de DSA, die in 2008 nog maar 5.800 leden telden!

De Nederlandse: Socialistische Partij vraagt zich af waarom ze er niet meer toe doen. Die vraag is terecht, maar de SP leden begrijpen niet waarom ze stagneren. Ze stagneren omdat de partij geen socialistisch alternatief neergezet. Men blijft zeer vaag op het ideologisch vlak en herhaalt oude sociaal democratisch recepten gemixt met populistische uitspraken en zelfs nationalisme. Daarnaast zet de SP zich niet in voor migrantenrechten en is enorm stil op het gebied van antiracisme. Daarom is de linkse stemmer niet bereid om SP te stemmen, ze zien de partij als deel van de elitaire politiek. Dat is zeker in gemeentes waar de SP heult met rechts, juist daar heeft de partij flink verloren!

In Amerika groeit de afkeer van het kapitalisme. Ook in Nederland weten vele dat het systeem fout is. Maar hier hebben we geen partij die voor een socialistische toekomst wil strijden. Het socialisme centraal zetten doet geen enkele politieke partij. Alleen de  Nieuwe Communistische Partij van Nederland beweert voor het ”socialisme” op te komen. Zij zeggen:

De SP is niet het slachtoffer van grootheidswaan, maar van gebrek aan een juiste en standvastige socialistische koers. Jammer dat een partij met zoveel leden, geld en posities in het land zijn naam zo weinig eer aan doet. Voor de PvdA, de traditionele sociaaldemocratische partij, gelden dezelfde wetmatigheden, waardoor ook die partij heen en weer wordt geschud. Soms een beetje groei, dan weer voortgaand verlies. Die partij heeft echter een langere traditie en heeft een bredere internationale basis.

Manifest 5 

Maar de NCPN is niet de arbeiderspartij van Nederland. De stalinisten zitten daarnaast nog muurvast in de gedachten dat Cuba en de Sovjet-Unie het socialisme bereikt hadden. De NCPN spreekt van ”fouten”, maar weigert in te zien dat er juist geen socialisme heerste. Anders zouden ze namelijk moeten inzien dat hun partij en diens voorganger de CPN, jaren lang door en fout fout waren met hun verheerlijking van het Oostblok en de USSR. Ook hun iconen: Cuba en Venezuela zijn geen socialistische voorbeelden. Cuba wordt steeds meer kapitalistisch, terwijl Venezuela altijd een markt economie heeft gehad!

Waar de SP niet praat over het socialisme in haar propaganda, doet de DSA dat duidelijk wel. Lees hier de eerste regels van de statuten der Democratische Socialisten van Amerika en vergelijk dat met die van de Socialistische Partij in Nederland. Je zult het verschil snel opmerken:

Doel der Democratische Socialisten van Amerika

Wij zijn socialisten omdat we een economische orde verwerpen die gebaseerd is op privéwinst, vervreemde arbeid, grove ongelijkheid van rijkdom en macht, discriminatie op basis van ras, geslacht, seksuele geaardheid, genderexpressie, handicapstatus, leeftijd, religie en nationale afkomst, en brutaliteit en geweld ter verdediging van de status-quo. Wij zijn socialisten omdat we een visie van een humane sociale orde delen op basis van populaire controle over middelen en productie, economische planning, rechtvaardige verdeling, feminisme, rassengelijkheid en niet-onderdrukkende relaties.

Doel en middelen der Socialistische Partij 

De vereniging stelt zich ten doel het verwezenlijken van een socialistische maatschappij in Nederland, een maatschappij waarin de menselijke waardigheid, de gelijkwaardigheid van mensen en de solidariteit tussen mensen daadwerkelijk gestalte krijgen.

De Nederlandse SP praat alleen over socialisme in dit zinnetje van artikel 3 van diens statuten. Ze houden het echter heel vaag over wat dat inhoudt. In hun partijprogramma voor 2017-2021 spreekt de SP helemaal niet over hoe men een socialistische maatschappij in Nederland bereikt. De Democratische Socialisten van Amerika daarin tegen spreken in hun partijprogramma over:

Democratisch socialisten zijn van mening dat zowel de economie als de samenleving democratisch moet worden beheerd – om te voldoen aan de behoeften van het publiek, niet om winst te maken voor enkelen. Om een meer rechtvaardige samenleving te bereiken, moeten veel structuren van onze regering en economie radicaal worden getransformeerd door een grotere economische en sociale democratie, zodat gewone Amerikanen kunnen deelnemen aan de vele beslissingen die onze levens beïnvloeden.

Democratie en socialisme gaan hand in hand. Overal ter wereld, overal waar het idee van de democratie wortel heeft geschoten, heeft ook de visie van het socialisme wortel geschoten – overal behalve in de Verenigde Staten. Vanwege dit hebben veel valse ideeën over socialisme ontwikkeld in de VS.

Bron: Wat is democratisch socialisme

Doordat de Nederlandse: Socialistische Partij niet praat over het socialisme als alternatief wordt ze niet gezien als een partij die anders is dan de burgerlijke politieke partij. In 2006 hadden vele nog de oude SP van de jaren 90 in hun hoofd. De activistische partij die stond te demonstreren tegen Paars en het neoliberalisme. Echter na november 2006 ging de partij massaal doen aan ”compromissen”. Ze stapte in lokale overheden en droeg (mede)verantwoordelijkheid voor neoliberaal beleid, omdat hun coalitiepartners nou eenmaal voor bezuinigingen” moesten” zorgen van de landelijke overheid. De SP had NEE moeten zeggen, maar deed dat niet uit angst om neergezet te worden als ”onverantwoordelijk”!

De kapitalistische media had de SP al te schuld gegeven van het feit dat ze niet genoeg ”water bij de wijn” hadden gedaan. Hierdoor kozen PvdA en CDA niet voor de SP toen het kabinet van Balkenende 4 werd gevormd in 2007. De media verspreiden de oude leugen dat de SP geen ”regeringsverantwoordelijkheid” wou en in plaats van duidelijk uit te leggen waarom socialisten niet met neoliberaal rechts konden regeren, deed de SP precies wat ze niet hadden moeten doen: ideologische opvattingen verwateren om deel van de bestaande machtsstructuren te worden. Het is logisch dat de stagnatie en het verlies van zetels/leden begon na 2010, toen duidelijk werd bij vele dat de SP helemaal niet revolutionair van aard was!

Ondertussen zijn de Democratische Socialisten van Amerika van 6.000 leden in 2015, naar 60.000 gegaan in slechts vier jaar tijd. Maar we moeten ook beperkingen constateren aan de DSA. Hoewel ze nu veel meer leden hebben heeft politiek links in Amerika een grote handicap. Dat is namelijk dat ze geloven dat links via de Democratische Partij aan de macht moet komen. Het is alsof de SP via een VVD/D66 partij voor een ”menselijker en socialer” Nederland wil zorgen. Alsof socialisten zouden moeten proberen om een neoliberale partij om te vormen tot een linkse partij. Dat is helaas wat de DSA in Amerika denken. Ze zitten helemaal vast in de gedachten dat men de Democraten nodig heeft!

Dit is natuurlijk ontstaan door het feit dat de VS een tweepartijenstelsel heeft. Dit systeem werkt bijna net zo erg als een eenpartijstelsel, want de Democraten en Republieken zijn beiden kapitalistisch en staan in dienst van de rijken en het bedrijfsleven. Natuurlijk zijn de Republikeinen het meest extreemrechts en ook 100% lakeien van het grote geld. Democraten zijn iets minder rechts, maar toch allemaal neoliberaal. Geen enkele Democratische leider heeft ooit voor linkse politiek gepleit. De DSA heeft in 2019 een historische mogelijkheid om met vakbonden en andere linkse groepen een arbeiderspartij op te bouwen. Met een icoon zoals Bernie Sanders zou de partij zeker een links alternatief kunnen vormen!

Wat je dan wel krijgt is dat de kapitalistische media zal kraaien dat hierdoor de linkse stemmer verdeeld wordt en dat de Republikeinen altijd zullen winnen. Dit is tactiek van het minste kwaad. Het is alsof een VVD/D66 (liberaal-internationalist-seculier) type partij zou zeggen dat iedereen op hun moet stemmen om een PVV/SGP type partij (conservatief-nationalistisch-christelijk) ervan te weerhouden om aan de macht te komen. Dit is wat in Amerika altijd gebeurd, dat linkse stemmers voor Democraten kiezen uit angst om de extreemrechtse Republikeinen aan de macht te zien. Die spelen dan weer op de  Democraten en diens elitaire houding. Republikeinen verzwijgen gewoon dat ze de grootste kontlikkers zijn van kapitalisten zoals Donald Trump. Maar in hun propaganda zijn ze erg populistisch en natuurlijk christelijk ingesteld!

Een andere handicap van de DSA is hun visie op hoe ze het socialisme willen bereiken. Het partijprogramma spreekt terecht over een radicale transformatie. Echter naar buiten toe lijken de Democratische Socialisten van Amerika eerder klassiek sociaal democratisch, dan revolutionair socialistisch. Dit alleen al omdat ze niet pleiten voor een arbeiderspartij, ze willen hervormen. Wel neemt de DSA afstand van het kapitalisme en ze zijn uit de Socialistische Internationale gestapt, die ze terecht afschilderen als kapitalistisch. Ook steunen ze de Palestijnen en roepen op tot een boycot van Israëlische producten uit bezet Palestina. De Nederlandse SP doet dat allemaal niet en blijft stil omtrent de strijd tegen racisme!

Hoe kan de Socialistische Partij in Nederland weer groeien? Alleen als ze stoppen met compromissen en duidelijk stellen dat ze een socialistisch Nederland willen. Dat kan alleen als men bereid is om fel tegen de bestaande machtsstructuren in te gaan. De SP moet dan fel tegen de monarchie zijn, de NAVO en de EU. De SP moet de Europese Unie fel afkeuren en pleiten voor een socialistisch Europa. Maar deed de partij dat? Waren ze internationalisten bij de laatste verkiezingen voor het Europese parlement? NEE, de SP was weer typisch nationalistisch met hun ”laat Nederland niet opslokken”. De neoliberale PvdA won zelfs zetels, terwijl de sociaal democratie staat voor neoliberalisme anno 2019. Ze wisten echter de linkse stemmer te bereiken omdat de SP die had afgeschrikt met dat walgelijke nationalisme van ”eigen land eerst”!

Een socialistische partij moet de strijd tegen racisme steunen, Zwarte Piet afwijzen en pleiten voor erkenning van de koloniale misdaden van het Koninkrijk der Nederlanden. Met name de slavernij en de kolonialistische oorlog om Indonesië onder de duim te houden tussen 1945-1949. Probleem is dat het niet populair is om tegen de witte meerderheid in te gaan. Vooral op het vlak van antiracisme, want wit-Nederland denkt dat dit niet bestaan. De SP weet dat hun electoraat bestaat uit witte mensen, het aantal niet-witte Nederlanders dat SP stemt is veel beperkter. Daarom durft de partij niet fel antiracistisch te zijn, te bang zijn ze om neergezet te worden als ”anti-Nederlands”. Dit terwijl het multiculturele GroenLinks en de PvdA juist gewonnen hebben bij de laatste verkiezingen. Politiek links hoort multicultureel te zijn door hun internationalisme, maar dat mist de SP volledig!

De groei van de Democratische Socialisten van Amerika toont dat er honger is naar een socialistisch alternatief. Echter dat alternatief moet geboden worden door politiek links. In Amerika kan de DSA een stap zetten om een arbeiderspartij op te bouwen. Maar daarvoor is een revolutionaire breuk met de Democratische Partij vereist. Op dit moment heerst nog de gedachten dat de Democraten onder leiding van een links iemand, in staat zijn om een ”volkspartij” te worden. Dit is een foutieve opvatting en kan ook leiden tot desillusie. Want als de Democratische Partij opnieuw voor een neoliberale kandidaat kiest voor 2020 en de DSA weer oproept om op zo iemand te stemmen, dan zal dat een demoraliserend effect hebben. Die 60.000 leden kunnen dan weer hun lidmaatschap opzeggen als de Democratische Socialisten van Amerika niet bereid zijn om te breken met de partij van het neoliberalisme!

 

DSA_Atlas

De Democratische Socialisten van Amerika groeien enorm.

FNV maakt zichzelf niet geloofwaardig

De Federatie Nederlandse Vakbeweging maakt zichzelf niet geloofwaardig nu ze het pensionakkoord volledig geaccepteerd hebben. Er wordt vaak gezegd dat het slecht gaat met de lonen van arbeiders omdat de vakbonden te zwak zijn, logisch ook als vakbondsleiders niet durven knokken en deals sluiten met het kapitalisme die slecht voor arbeiders uitpakken, waarom dan nog lid worden van een vakbond? Ondanks de felle strijd van veel activistische FNV leden heeft toch 75% gestemd VOOR het pensionakkoord. Vermoedelijk omdat vele in de propaganda van de ”linkse” partijen: PvdA/GroenLinks, FNV leiding, overheid en kapitalisten trapte. Die beweerde namelijk dat dit de ”beste deal” was voor werkend Nederland, dat is het niet!!

Het kamp dat tegen het akkoord was had nauwelijks tot geen media aandacht. De NOS, RTL Nieuws, de neoliberale overheid, FNV en de vertegenwoordigers van de kapitalisten was volop te zien. De SP gaf een negatief stemadvies, maar deed er verder niets mee. Ze gaven geen uitleg en kwamen al helemaal niet met een alternatief. Weer een bewijs dat arbeiders niet op de SP kunnen vertrouwen als socialistisch alternatief, er moet vanuit de arbeidersbeweging een nieuwe arbeiderspartij worden opgebouwd. Dit is meer dan ooit nodig omdat er al berichten in de media zijn van lokale SP vertegenwoordigers die overlopen naar de neoliberale PvdA. Deze SP’ers geloven in compromissen zoeken met het kapitalisme en passen inderdaad beter bij de verrechtste sociaal democratie!

Dat het pensionakkoord is aangenomen is een nederlaag. Natuurlijk zal de media, de staat, de FNV en het kapitaal het niet zo brengen. Die noemen het akkoord een ”verbetering”, zeker de staat en de kapitalisten zullen blij zij dat de pensionleeftijd straks naar 67 gaat en elk jaar dat we langer leven verhoogd wordt. Er is genoeg geld om iedereen met 65 jaar te laten stoppen met werk. Maar dat geld zit veilig bij de grote bedrijven en de superrijken. De staat heeft het geld niet en gaat het ook niet halen bij de bezittende klasse. Dus zijn arbeiders overgelaten aan de markt die speculeert met hun pensioenen. Voor veel activistische FNV leden is deze nederlaag zwaar. Zeker omdat vele fel gevochten hebben tegen de aanvallen op hun pensioenen. Toch is het fout om de vakbeweging te verlaten, hoewel we de teleurstelling en woede zeker kunnen begrijpen!

Men verkocht het akkoord alsof er geen alternatief was. Daarom stemde een enorme meerderheid ook ervoor. Men dacht dat dit het beste was dat de FNV kon krijgen. Helaas is dit de mentaliteit die al 30 jaar heerst, accepteren wat het kapitalisme toestaat. Als de vakbondsleiding elke keer met slechte deals komt dan verliezen leden het vertrouwen. Van alle werkende Nederlandse arbeiders zijn maar 1 miljoen lid van de Federatie Nederlandse Vakbeweging. Waarom zijn er zo weinig lid? Omdat vele niet denken dat vakbonden iets voor hun betekenen. Na 1990 heeft de FNV vooral (slechte) ”compromissen” geaccepteerd en dat heeft hun leden gekocht. Onder druk van het kapitalisme en diens regeringen (allemaal neoliberaal) moest de vakbond elke keer ”water bij de wijn” en versoberingen ”accepteren”. Omdat het niet anders kon was de leugen van staat, kapitaal en media!

Ondanks deze nederlaag moet de strijd verdergaan. Arbeiders moeten laten zien dat ze het neoliberale wanbeleid niet pikken. Om de onrechtvaardigheid aan te pakken is naast een activistische vakbeweging echter ook een politiek alternatief nodig. Dat is het grootste probleem in Nederland. Want politiek links is slap en met name parlementair links bestaande uit PvdA, GroenLinks en SP. De sociaal democraten en groenen zouden we niet eens links moeten noemen, met name de Partij van de ”Arbeid” steunt bijna elke aanval op de arbeidersklasse. GroenLinks is ook akkoord met de verhoging van de pensionleeftijd. De SP is dan wel tegen dit pensionakkoord geweest, maar hoe betrouwbaar is deze ”socialistische” partij als ze ooit met kapitalistische partijen in een landelijke (kapitalistische) regering stappen?

De Internationale Socialisten zeggen terecht dat er nood is aan een Nieuw Links. Een links dat echt socialistisch van aard is en het parlement niet ziet als de enigste plek van verandering. Daarnaast moet Nieuw Links bereid zijn om het kapitalisme af te schaffen, het privé bezit van productiemiddelen verbieden en de volledig nationalisatie van de financiële sector nastreven. Natuurlijk moeten deze nationalisaties niet plaats vinden onder de bestaande (kapitalistische) staat. De staat/overheid die we nu hebben is gebaseerd op een instituut in dienst van de kapitalistenklasse. Daarom moet de staat overgenomen worden en in dienst komen van de arbeidersklasse. Arbeiders en consumenten moeten democratische insprak krijgen in het economische proces van planning tot aan productie en distributie. Alleen zo is de eerste stap naar het socialisme mogelijk!

Door het poldermodel hebben arbeiders de laatste 30 jaar veel ingeleverd en de kapitalisten enorm verrijkt. Dat moet ophouden, het wordt tijd dat het grote geld eens gaat betalen, met name belastingen die het bedrijfsleven graag ontwijkt. Het is geen geheim meer dat multinationals nauwelijks tot geen belasting in Nederland betalen. Dat vindt Mark Rutte niet erg. Hij verhoogt gewoon de lasten voor werkend Nederland. Het modale arbeidersgezin kan anno 2019 niet meer rondkomen op één inkomen. Toch weten de neoliberalen van VVD zich neer te zetten als de partij van de ”lastenverlaging”. Echt liegen doen ze natuurlijk niet. Ze verlagen inderdaad de lasten, voor de rijken en de grote bedrijven!

 

pensioenakkoord-anp-1100-400.jpg

Europees links verliest

Europees links heeft zetels verloren bij de verkiezingen voor het Europese parlement. De fractie Europees Verenigd Links/Noord Groen Links verloor 14 zetels en houdt er 38 over. Dit is een flinke nederlaag aangezien de linkse fractie in 2014 nog 17 zetels winst behaalde. Waarom is het links niet gelukt om in tijden van armoede, uitbuiting en ongelijkheid aan steun te winnen? Het antwoord is duidelijk: Links heeft niet het lef om zich in te zetten voor een socialistisch alternatief. Alle linkse partijen in Europa zitten muurvast in sociaal democratische opvattingen, zelfs de communistische partijen. Daarnaast weet extreemrechts goed te scoren door te beweren juist wel een alternatief te zijn!

Grote winnaars bij de EU verkiezingen zijn met name nationalistische partijen en groene partijen. Groen won door zich internationalistisch op te stellen, zij wisten de linkse stemmer te bereiken, terwijl politiek links dat niet lukte. Helaas voor de groene stemmers zullen ze flink teleurgesteld worden. Groene partijen hebben namelijk bewezen dat ze geen alternatief hebben op het kapitalisme. Te vaak hebben groenen deelgenomen aan neoliberale regeringen en hebben daarvoor ook stemmers verloren. In met name Duitsland en Ierland toonde groen zich bereid om de neoliberale politiek van dienst te zijn!

Links van de sociaal democratie in Europa horen voor een socialistisch alternatief te staan. Helaas is dat niet het geval door reformistische en nationalistische opvattingen. Geen enkele partij pleit voor een socialistisch Europa, alleen de Ierse: Socialistische Partij deed dat. Helaas voor de Ierse socialisten wisten ze geen zetel te winnen. Hun kandidaat was onbekend en daarnaast kwam maar 49% stemmen in de Republiek Ierland. In Nederland probeerde de SP een nationalistische campagne te voeren tegen de pro-Europese PvdA. Echter ze sloegen de plak volledig mis, de linkse stemmer moest niets hebben van dat ”laat Nederland niet opslokken” filmpje. De SP komt hierdoor voor het eerst sinds 1999 niet in het Europese parlement!

Ook elders in Europa deed links het slecht. Dit terwijl er zoveel potentiaal is voor politiek links op Europees niveau. Het ligt vooral aan het feit dat politici van partijen die links van de sociaal democratie staan, niet durven te breken met de logica van het kapitalisme. Zo stapt de  Finse: Linkse Alliantie in een kapitalistische regering en zal dus beleid moeten steunen dat de arbeidersklasse niet te goeden komt. Door mee te doen met de neoliberale politiek heeft de ”oude sociaal democratie” (PvdA, SPD, Labour, PSOE en zo verder) juist haar legitimiteit als alternatief op rechts verloren. Compromissen en ”acceptatie van het systeem” leidt tot desillusie bij de arbeidersklasse, die juist zal geloven in rechtse leugens over dat politiek links niets om de werkende man/vrouw geeft!

Het Spaanse Podemos heeft bijna 500.000 leden en is slechts drie jaar oud. Miljoenen Spanjaarden hoopten op een alternatief links van de verrechtste PSOE (sociaal democraten) en het verroeste Verenigd Links (alliantie rond de communistische partij). Helaas kwam Podemos niet met een socialistisch alternatief, ze bleef een populistische partij dat geen duidelijke visie naar buiten bracht. Uiteindelijk gingen diens leiders zelfs pleiten voor samenwerking met de gehate sociaal democraten. Podemos verloor bijna -7% van haar electoraat bij de verkiezingen van april 2019. De rechtse nationalisten van VOX wisten bij deze verkiezingen door te breken. Zij beweren met populisme en nationalisme voor de arbeider op te komen die door links in de steek is gelaten!

Als politiek links geen socialistisch alternatief neerzet, dan zijn arbeiders vatbaar voor extreemrechts. Echter ook de propaganda van sociaal democraten en gematigden slaat aan. We moeten niet vergeten dat de verrechtste sociaal democratie samen met groenen en gematigd-linkse partijen, nog steeds in staat is om te doen alsof ze voor de arbeiders strijden. Hierdoor kunnen arbeiders weer gaan stemmen op de sociaal democratie zoals we dat net in Denemarken gezien hebben. Hier wonnen met name de gematigde socialisten van de Socialistische Volkspartij (SF). Helaas heeft de SF getoond dat ze bereid zijn om in een kapitalistische regering te stappen. Daarom is het goed mogelijk dat over vier jaar de SF weer afgestraft wordt!

De Deense: Rood-Groene Alliantie is linkser dan de SF en pleit ook voor socialisme. Helaas heeft hun steun aan overheidsbudgetten van de vorige sociaal democratische regering ertoe geleid dat de partij haar revolutionair karakter op het spel zetten. Steun geven aan kapitalistische budgetten is door en door fout. Zeker omdat in deze tijden elke regering probeert te bezuinigen op van alles en nog wat. Dat is wat het kapitalisme eist, lage belastingen voor het bedrijfsleven en die weer verhogen bij de arbeiders (bijvoorbeeld via de BTW, wat Mark Rutte deed). De Rood-Groene Alliantie mag niet de fout van de SF volgen, die wil namelijk maar al te graag met de verrechtste sociaal democraten (opnieuw) in een regering stappen!

Revolutionair socialisten zijn tegen linkse regeringsdeelname onder het kapitalisme. Als links geen meerderheid heeft voor een socialistisch alternatief dan moet ze die zoeken en zo niet oppositie voeren. De media eist echter dat politiek links zich ”aanpast” en ”compromissen” maakt met rechts. Van rechts wordt dit niet geëist, dit omdat de media nooit zal eisen dat rechtse partijen instemmen met socialistische opvattingen. Het is altijd links dat water bij de wijn moet doen. Omdat de sociaal democratie en gematigde socialisten het kapitalisme aanvaarden en steunen hoeft rechts maar weinig water bij de wijn te doen. De sociaal democraten, groenen en gematigde socialisten hebben hierdoor veel stemmen van de arbeidersklasse verloren. Die stemmen dan niet of laten zich misleiden door rechtse populisten!

In Italië heeft politiek links de boel echt verziekt. Na de val van de Sovjet-Unie besloot de grote Italiaanse Communistische Partij (PCI) om het socialisme opzij te zetten. Dit terwijl het de grootste communistische partij van Europa was en niet marginaal zoals de Communistische Partij van Nederland. Onder de invloed van TINA (There Is No Alternative) stapte de partij af van het socialistische gedachtegoed. De PCI werd de Democratische Partij van Links en na 1998 een slappe sociaal democratische partij. In 2007 fuseerde de ex-communisten in de huidige Democratische Partij, die het kapitalisme volledig steunt. Toch wordt het communistische verleden van de Democraten nog vaak tegen hun gebruikt. Met name in de rechtse media (eigendom van Silvio Berlusconi)!

Europees links moet begrijpen dat ze altijd marginaal zullen blijven als ze geen socialistisch alternatief op het kapitalisme neerzetten. Dat kan alleen als ze de bestaande machtstructuren verwerpen en pleiten voor een socialistische revolutie in hun land en Europa. De propagandakreet van politiek links bij deze verkiezingen had moeten zijn: ”Voor een socialistisch Europa”. Maar welke linkse partij van de fractie Europees Verenigd Links/Noord Groen Links pleite hiervoor? Bijna allemaal spraken ze over een ”sociaal” Europa of ”eerlijker” Europa. Ze geloven totaal foutief dat ze deze neoliberale Europese Unie kunnen hervormen. Dit terwijl de werkelijke macht niet eens bij het Europese parlement ligt. De Europese Commissie bepaald, niet het parlement!

Je ziet heel duidelijk twee kampen binnen Europees links. Een kamp dat de EU wil hervormen en een kamp dat de EU (terecht) afwijst, maar komt met nationalistische illusies ervoor in plaats. In het nationalistische kamp zitten met name de Fransen en de Nederlanders. Duitse socialisten van DIE LINKE geloven dat ze de EU ”menselijker en socialer” kunnen maken, terwijl de SP in Nederland daar niet over praat. De SP wil meer Den-Haag en minder Brussel, alsof dat een alternatief is. Nederland zit vast in de Europese markt dictatuur en kan niet zomaar als kapitalistisch land losbreken. Griekenland zit in precies zelfde situatie en diens ”linkse” leiders capituleerde mede door hun onvermogen om een socialistische revolutie door te voeren!

In Griekenland waren het de conservatieven van Nieuwe Democratie die wonnen. Zij zullen ook de aankomende landelijke verkiezingen winnen en het neoliberaal wanbeleid dat de EU heeft op gedwongen voorzetten. Alexis Tsipras van de ”Coalitie van Radicaal-Links” (SYRIZA) heeft getoond hoe laf gematigde socialisten zijn als ze niet durven te breken met het kapitalisme. Grieks links heeft de arbeidersklasse verraden en het is heel begrijpbaar dat arbeiders vatbaar zijn voor de propaganda van conservatief rechts. Die kraaien sinds 2015 dat Tsipras er niets van bakt en dat Nieuwe Democratie alles beter zal doen. Niet dat dit gaat gebeuren, want de Griekse conservatieven dienen de kapitalistenklasse en niet de arbeidersklasse!

Revolutionair socialisten zullen doorgaan met het pleiten voor nieuwe arbeiderspartijen. Dat is niet makkelijk in een wereld waarbij politiek rechts heerst en politiek links niet verder durft te kijken dan wat het kapitalisme toestaat. Zelfs al winnen sociaal democraten, groenen of gematigde socialisten verkiezingen, blijft de kans groot dat er niets radicaals veranderd. Het kapitalisme ziet zichzelf als onaantastbaar mede door het onvermogen van politiek links om het socialisme als alternatief te zien. Hoewel het 30 jaar geleden is dat het stalinisme implodeerde, zijn de effecten van de antisocialistische hetze nog steeds voelbaar. Een nieuwe generatie socialisten moet losbreken uit de dogma’s van TINA en openlijk pleiten voor een wereldwijde economie niet onder controle van kapitalisten!

 

1280px-gue-ngl_logo.svg

Zonder een socialistisch alternatief zal links marginaal blijven in het EU parlement!

Ondanks alles, nooit vergeten

Op 5 juni 1989 was de wereld getuigen van een dappere Chinees die vijf tanks tegen hield. Deze onbekende ”Tank Man” werd een icoon van de protesten op Tiananmen Plein in Beijing (Peking). Daar protesteerde tussen april en juni meer dan 200.000 studenten en arbeiders tegen het staatskapitalistische bewind van Deng Xiaoping, de leider van de Volksrepubliek China. Deng had veel markt hervormingen doorgevoerd en een einde gemaakt aan de isolatie van het land. Maar tegenover de grote economische groei, stond een enorme kloof tussen rijk en arm. Arbeiders keerde zich tegen het staatskapitalisme, terwijl studenten vooral streden voor politieke rechten!

In de Volksrepubliek China doet de Chinese ”Communistische” Partij (CCP) alles om de protesten van 1989 te doen vergeten. De media mag er niet over spreken. Toch heeft de Minister van Defensie duidelijk gemaakt dat het wrede optreden van het Chinese ”Volksbevrijdingsleger” volledig rechtvaardig was. De minister vindt dat de ”welvaart”'(voor kapitalisten en partijbonzen) niet ontstaan was als de protesten hadden geleid tot democratische vernieuwingen. Al eind jaren 80 waren met name arbeiders de hypocrisie van leiders zoals Deng Xiaoping meer dan zat. Aan de buitenkant deden die alsof ze proletarische leiders waren. In werkelijkheid zijn het elitaire types die zichzelf verrijken ten kosten van de werkende klasse!

Arbeiders wisten als geen ander hoe de partijbonzen het meest profiteerde van de markt politiek, die na 1978 was ingevoerd door Deng Xiaoping. De privatiseringen van de jaren 80 zorgde voor een grotere kloof tussen arm en rijk. Onder Mao Zedong was er ook ongelijkheid, alleen die ongelijkheid was minder zichtbaar en veel kleiner. Deng Xiaoping liet toe dat kapitalisten weer arbeiders mochten gaan uitbuiten. Tussen 1949 en 1978 was dit onmogelijk geweest. De ondernemerspolitiek van de communistische partij werd enorm gesteund door het neoliberale westen. Vooral de rechtse Margret Thatcher en Ronald Reagan behoorde tot de bondgenoten van de CCP internationaal!

Volgens de kapitalistische geschiedenisboeken zorgde de markt politiek voor een opbloei in China. Wat men dan weer verzwijgt is dat dit vooral ten goeden kwam aan een nieuwe klasse van kapitalisten. Daar had kleine Deng (1,55 m) geen probleem mee. Het maakte hem niets uit hoe het land rijker werd, als het maar rijk werd. De communistische partij moedigde het kapitalistische denken aan. Zelfverrijking en hebzucht waren opeens de norm, terwijl Mao Zedong tijdens de Culturele Revolutie (1967-1978) dit soort denken juist misdadig had genoemd. Natuurlijk waren veel Chinezen verward en niet in staat om zich aan te passen, aan de eisen van een markt economie!

Studenten waren de corruptie en het nepotisme zat. Dat groeide in de jaren 80 explosief nu staatsbureaucraten veel nieuwe banen aan hun eigen familie en vriendenkring gaven. Studenten vonden het onrechtvaardig dat de kleinkinderen van Deng Xiaoping naar de beste scholen mochten en ook garantie hadden op hoge functies, puur omdat ze tot de familie Deng behoorde. In veel stalinistische landen was (en blijft) nepotisme de norm. De staatsbureaucratie let op haar eigen liederen en negeert de wensen van het proletariaat. Dat zagen we al in de Sovjet-Unie, in het Europese Oost Blok en is nog steeds de norm in China, Cuba, Laos en Noord Korea. De studenten vonden steun bij de toenmalige generaal secretaris van de partij: Hu Yaobang!

Die Hu Yaobang was een hervormer en bereid om te luisteren. Al in 1986 hadden studenten in Beijing geprotesteerd tegen de corruptie die de markt hervormingen met zich mee brachten. Omdat Hu te ”liberaal” was in de ogen van Deng Xiaoping werd hij in 87 afgezet als partijleider. Deng installeerde Zhao Ziyang, die economisch gezien veel rechtser was. Hij poogde voor grootschalige privatiseringen van staatsbedrijven, iets wat tot 1987 nog niet was besloten. De studenten waren woedend omdat Zhao natuurlijk niets wou veranderen, hij was een neoliberaal en geen democraat!

Nadat hij was afgezet had Hu Yaobang geen politieke macht meer. Hij overleed aan een hartaanval op 15 april 1989. De studenten hadden in hem een bondgenoot gezien en twee dagen na zijn overlijden marcheerde 3.000 studenten in Beijing naar het Tiananmen Plein om te demonstreren. Ondanks dreigingen van de ”Volkspolitie” liepen de dappere studenten door. Hun strijdvaardigheid werd bewonderd en al snel kwamen ook arbeiders erbij. De partijbonzen wisten niet hoe ze moesten handelen. Een ”progressieve” groep rond Zhao Ziyang wou praten, terwijl de ”conservatieven” rond premier Li Peng geweld wouden gebruiken!

Met ”progressieven” en ”conservatieven” bedoelen we niet direct dat het ene kamp voor democratie was en het andere kamp niet. Binnen de communistische partij was niet spraken van een democratische strijd. Alle partijbonzen waren het eens dat de Chinese ”Communistische” Partij moest heersen. Zhao Ziyang geloofde in dialoog terwijl Li Peng juist poogde voor geweld. Deng Xiaoping nam geen besluit, want hij zag nog niet de ernst van de situatie in. Daarnaast kwam Sovjet leider: Micheal Gorbachev op bezoek. Zijn ontvangst was in de ”Grote Hal van het Volk” direct tegenover de arbeiders en studenten die aan het demonstreren waren!

Een maand nadat de demonstraties begonnen waren, besloten studenten om een hongerstaking te beginnen. Dit zorgde voor veel sympathie onder arbeiders, die besloten om hun jongeren te steunen. Meer dan 1 miljoen inwoners van de hoofdstad verklaarde solidair te zijn. Nu begon de partijbureaucratie bang te worden. Het zou natuurlijk internationaal slecht nieuws zijn als studenten massaal stierven aan ondervoeding. Zhao Ziyang probeerde wanhopig om een einde aan de hongerstaking te maken. Deng Xiaoping had ondertussen genoeg van diens ”slapheid” en besloot om de noodtoestand uit te roepen op 17 mei. Zhao Ziyang kreeg de schuld en Deng maakte plannen om hem af te zetten!

Het ”Volksbevrijdingsleger” werd opgeroepen om Beijing te zuiveren van ”terroristen” en ”contrarevolutionairen” als dus premier Li Peng. 250.000 soldaten kwamen naar de hoofdstad, die echter moesten constateren dat de wegen afgesloten waren. Arbeiders hadden overal barricades gebouwd. Het leger kwam er niet door zonder geweld te gebruiken. Premier Li Peng rapporteerde aan het Politbureau dat de ”terroristen” direct verdreven moesten worden. Het Ministerie voor Staatsveiligheid was het met hem eens en vond ook dat geweld nodig was om het ”burgerlijke liberalisme” te vernietigen. De kranten begonnen te schrijven dat de studenten en arbeiders het plein diende te verlaten. Die weigerde echter keihard en bleven zitten!

Ondanks het heldhaftige verzet raakte vele ook vermoeid en uitgeput. Vele zaten al een maand op het plein en de hygiëne werd er niet beter op. Daarnaast ontstonden conflicten tussen arbeiders, studenten en groepen onderling. Sommigen wouden opgeven en anderen juist door strijden. Er was geen centrale leiding, geen revolutionaire partij die de 200.000 demonstranten kon verenigen. Duidelijk was wel dat steun voor het kapitalisme niet bestond. Arbeiders en studenten wouden een einde maken aan de markt hervormingen. Vele spraken van een democratisch socialistisch China zonder corruptie en nepotisme!

Op 3 juni kwam het bevel om het plein schoon te maken. De 250.000 soldaten begonnen richting het centrum van Beijing op te trekken. Dit zorgde natuurlijk voor woede en vele verzetten zich dan ook. Op 4 juni was het oorlog tussen soldaten en demonstranten. Echter het was een ongelijke strijd, want het leger had wapens en de oppositie niet. Eenmaal aangekomen op het Tiananmen Plein, vernietigde tanks het standbeeld van de Godin der Democratie, een beeld gemaakt om de wens naar vrije verkiezingen duidelijk te maken. 1.600 werden gearresteerd en veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. Hoeveel er precies stierven is niet duidelijk. Het Deng regime beweerde dat slechts 200 burgers gedood waren en 10 militairen!

In werkelijkheid moet het aantal doden boven 1.000 liggen, vermoedelijk 2.000. Het wrede optreden maakte duidelijk dat de Chinese ”Communistische” Partij geen democratische hervormingen zou doorvoeren. Ongeveer 400 leiders van de protesten wisten met hulp van westerse landen te ontsnappen. Enkele kwamen in Hong-Kong terecht, toen nog een kolonie van Groot Brittannië. Anderen kwamen als vluchtelingen in westerse landen. Stalinistische communistische partijen steunde het neerslaan van de ”contrarevolutionairen”. Maar hun politieke rol zou snel uitgespeeld zijn. Want op 25 december 1991 kwam een einde aan hun ”socialistisch” voorbeeld: De Sovjet-Unie!

De val van het stalinisme zorgde voor een omslag. Overal ter wereld gingen linkse politieke partijen afstand nemen van het idee dat ze het kapitalisme konden afschaffen. Van het ANC van Nelson Mandela tot aan de Italiaanse Communistische Partij. Allemaal gingen ze geloven in de leugen van politiek rechts, dat er geen alternatief was op het neoliberalisme en de absolute heerschappij van de markten. Thatcher had dit TINA genoemd, There Is No Alternative. Een prachtige propagandaleus van de Britse Conservatieve Partij. Dat er zoveel ongelijkheid en uitbuiting in de wereld mogelijk is, hebben we te danken aan het verraad van politiek links en dan met name de sociaal democraten en de (stalinistische) communisten!

30 jaar na de massamoord op het Tiananmen Plein is de ”Volksrepubliek” China de tweede grootste economie van de wereld. Alleen de Verenigde Staten van Amerika staan nog op nummer 1. Het is ironisch dat de Republiek China op Taiwan en de ”Volksrepubliek” China op het vasteland, van plaats gewisseld hebben op het politieke spectrum. Tot de jaren 80 was Taiwan het nationalistisch China, dat vooral leunde op de Han-Chinezen. Echter in de 21ste eeuw en met name na 2012, is Beijing ook nationalisme gaan gebruiken als centrale ideologie van ” Het Xi Jinping gedachtegoed van het Socialisme met Chinese Karakteristieken voor het Nieuwe Tijdperk”. Daarom kan de Chinese ”Communistische” Partij het relatief goed vinden met de Chinese Nationalistische Partij!

De grootste vijanden van de CCP vandaag zijn arbeiders. Want die durven steeds vaker om te vechten tegen uitbuiting. Aangezien veel kapitalisten lid zijn van de communistische partij, gebruikt de staat maar al te graag de ”Volkspolitie” om stakende arbeiders te onderdrukken. Revolutionair socialisten weten heel goed dat er niets ”communistisch” aan Xi Jinping te vinden is. Ook al beweren kapitalistische kranten in Nederland, dat Beijing het ”marxisme” trouw is. In China zelf mag niemand praten over 04/06/1989. De Chinese media zwijgt en de staat ook. Want iedereen dient te vergeten wat er gebeurde, toen meer dan 200.000 Chinezen het lef hadden om NEE te zeggen!

Maoïstisch China was totalitair, dogmatisch en wreed, maar gaf bepaalde sociale zekerheden die in het staats-kapitalistische China zijn afgeschaft. Tegenwoordig draait alles om geld en winst maken in het Rijk van het Midden, dit terwijl het land zichzelf blijft omschrijven als ”socialistisch”. Staatskapitalisme is niet de toekomst, want de ongelijkheid neemt erdoor alleen maar toe. China heeft een tweede 04/06/1989 nodig, maar daarnaast ook een revolutionaire partij die bereid is om miljoenen te mobiliseren tegen de staat, de partij en het leger. Wij zijn de opstand van 89 niet vergeten!

Ondanks alles, nooit vergeten!!

全世界无产者,联合起来!

SP verliest opnieuw

Het begint bijna standaard te worden. De ”Socialistische” Partij verliest de landelijke verkiezingen, de gemeentelijke verkiezingen, provinciale verkiezingen en nu ook de Europese verkiezingen. Hun excuus is altijd het zelfde: Onze mensen komen niet stemmen. Nu is dat misschien zo voor de Europese verkiezingen, maar het toont ook dat de SP totaal geen internationalistische visie heeft, laat staan een alternatief op de EU. Want een socialistische partij zou voor een socialistisch Europa moeten strijden. Maar dat doet de SP niet, die zit muurvast in nationalistische opvattingen over meer Den-Haag en minder Brussel!

Sociaal democraten en groenen wonnen deze Europese verkiezingen. De PvdA en GroenLinks wisten de linkse stemmer veel beter te bereiken dan de SP. Dat komt omdat linkse stemmers internationaal zijn en dus niet nationaal denken. Dat die linkse stemmer is gaan stemmen op de PvdA en GroenLinks is helaas contraproductief, omdat beidde partijen voorstanders zijn van de neoliberale Europese Unie. GroenLinks gelooft naïef dat ze de unie socialer en groener kunnen maken. De sociaal democratie beweert hetzelfde, maar heult ondertussen in de Europese Commissie mee met aanvallen op de werkende klasse!

Het nationalisme van de SP is zorgelijk en staat een socialistische ontwikkeling van de partij in de weg. Als de SP leden ooit nog willen dat hun partij gezien wordt als alternatief op het neoliberalisme, dan moet er een radicale koers verandering komen. De leden moeten gaan beseffen dat de politiek van compromissen zoeken met het kapitalisme niet werkt. De SP verliest verkiezing na verkiezing door hun onvermogen een echte socialistische partij te zijn, die voor een socialistische wereld staat. Dit onvermogen is waarom ze ook deze Europese verkiezingen verloren hebben!

Nu is de PvdA weer de grootste ”linkse” partij geworden en de SP komt niet in het Europese parlement. Dit terwijl de sociaal democraten samen met christen democraten voor neoliberaal wanbeleid hebben gezorgd. De armoede in Oost Europa is een direct resultaat van de Europese kapitalistische politiek, ongedwongen door de Europese Commissie. Het was ook deze commissie onder PvdA’er Jeroen Dijsselbloem, die Griekenland dwong om privatiseringen door te voeren. Dit lukte alleen omdat klassenverrader Alexis Tsipras capituleerde en zich onderwierp aan de EU. Zijn ”Coalitie van Radicaal Links” (SYRIZA) is terecht afgestraft, ze zullen de Griekse verkiezingen later dit jaar ook gaan verliezen!

SP-voorzitter Ron Meyer stapt eind dit jaar op, maar de politieke leider blijft. Lilian Marijnissen stapt niet op, terwijl ze deel van het probleem is. Lilian is geen socialist, geen revolutionair, maar een nationale sociaal democraat die niet verder denkt dan het bestaande Koninkrijk der Nederlanden en diens machtsstructuren. Personen laten vervangen is niet genoeg. De SP heeft een fundamenteel probleem met haar ideologie. Die is namelijk sinds 1999 erg verslapt. Men gebruik links populisme, elementen van de sociaal democratie en zelfs nationalisme (”laat Nederland niet opslokken”). Over een socialistisch Europa hoor je de SP niet praten, over een socialistisch Nederland trouwens ook niet!

De Partij van de Arbeid van België/Parti du Travail de Belgique doet het beter dan de SP. Ze noemt zichzelf nog een marxistische partij en weet een groot deel van zowel de Waalse als de Vlaamse arbeidersklasse achter zich de krijgen. De partij heeft zich in 10 jaar ontdaan van het stalinistische dogmatisme. Hierdoor wonnen ze het vertrouwen van veel arbeiders, met name in het armere Wallonië. Bij de federale verkiezingen in mei 2019 is de PVDA de derde partij van het land geworden. De PVDA heeft echter ook haar zwaktes. In haar propaganda wordt niet gesproken over een socialistisch België. Hierdoor dreigt de Partij van de Arbeid van België te eindigen als de Nederlandse SP, als zich niet beseffen dat reformisme een doodlopende weg!

Socialisme moet centraal staan, de revolutionaire transformatie van de wereld. Geen nationalisme of beperkte hervormingen door meer staat en minder markt. De sociaal democratie is niet de oplossing, ook al kijken partijen zoals de SP en PVDA wel in die richting. Revolutionair socialisten in zowel Nederland als België pleiten voor een socialistische koers in beidde partijen. Er is enorm veel potentieel op politiek links. Echter als links geen alternatief neerzet, dan blijft proletarische electoraat thuis of laat zich misleiden door nationalisten en neofascisten!

1000px-PVDA_logo.svg

640px-sp_nl_logo_2006-svg

De Belgische PVDA is linkser dan de Nederlandse SP

Ze noemen zich daarnaast nog marxistisch!

Nationalistische propagada van de SP

De ”Socialistische” Partij heeft een propaganda filmpje gemaakt over de EU verkiezingen. Daarin wordt de Europese Unie afgebeeld als een elitaire bureaucraat die Nederland wil opslokken. Het filmpje is erg nationalistisch van aard, je ziet een rijke man (met EU symbolen) taarten eten met de vlaggen van Europese landen. Dit burgerlijke-nationalisme is echt fout, maar past helaas binnen de SP. In plaats voor een socialistisch Europa te strijden, denkt de partij alleen maar aan meer Den-Haag en minder Brussel!

Het filmpje toont hoezeer de SP vast zit in haar nationalisme. Want de partij wil ook de migratie van arbeidskrachten reguleren. In plaats van te strijden tegen de uitbuiting van Oost-Europese arbeiders vindt deze nationale sociaaldemocratische partij dat er moeite moet worden gedaan om buitenlandse arbeidskrachten te verminderen. De vijand is blijkbaar niet de kapitalist, maar de arbeider die zich laat uitbuiten. Daarmee toont de SP dat ze het vooral opnemen voor de witte arbeider, die geen werk vindt omdat de kapitalisten liever ”goedkope” niet witte arbeiders uitbuiten!

Daarmee worden vooral arbeiders uit Oost-Europa bedoeld, Poolse arbeiders en Roemeense arbeiders. Deze proletariërs worden het meest uitgebuit en laten zich ook veel minder betalen. Een resultaat van 40 jaar stalinistische heerschappij en 30 jaar kapitalistisch wanbeleid in hun eigen landen. Het stalinisme gaf Oost-Europa onderdanigheid en het kapitalisme dreigt met baanloosheid en armoede. Daarom vluchten veel jonge arbeiders naar West-Europa. Omdat 1000 euro netto per maand al bovenmodaal is in Polen en in Roemenië, laten ze zich maar al te graag uitbuiten!

De juiste positie van een socialistische partij zou zijn, solidariteit met alle arbeiders. Strijden voor een socialistisch verenigd Europa onder controle van de arbeidersklasse. Maar in het hele programma van de SP omtrent deze Europese verkiezingen komt het woord; socialisme, niet één keer voor. Er worden wel goede punten genoemd, maar een fundamenteel alternatief op deze neoliberale unie heeft de SP niet. Ze willen ”samenwerken” en geen superstaat. Die superstaat Europa is er toch niet, want de EU is een slappe unie waarin 28 verschillende kapitalistische economieën zitten!

De socialisten in de arbeidersbeweging moeten strijden voor:

  • Gelijk loon voor gelijk werk. Beëindig alle schijnconstructies en onzekere werkcontracten.
  • Voor regularisatie van alle ‘illegalen’, stop uitzettingen.
  • Voor genoeg betaalbare woningbouw voor iedereen, om isolatie van migranten in gebrekkige pensions te voorkomen.
  • Gratis vrijwillige taallessen voor buitenlandse arbeiders en hun partners
  • Stop de Erdogan-deal en soortgelijke akkoorden in Noord-Afrika.
  • Organiseer arbeiders van alle nationaliteiten in de arbeidersbeweging en vecht samen tegen de werkgevers, uitzendbureaus en koppelbazen.
  • Voor de nationalisering onder democratische werknemerscontrole van de hefbomen van de economie, om zo de macht van de banken en het grote bedrijfsleven te breken

Bron: Revolutie – De SP en arbeidsmigratie

Wel is het terecht dat de SP zich verzet tegen neoliberale politici die zo’n verenigd kapitalistisch Europa wensen. Revolutionair socialisten willen ook geen Europa voor het kapitaal. Maar minder Brussel, meer Den-Haag is niet de oplossing. De oplossing is een socialistisch Europa onder democratische controle van arbeidersraden. Alleen de raden-republiek kan de uitbuiting en ongelijkheid tussen oost en west doen verdwijnen. Helaas denkt de SP niet volgens socialistische richtlijnen. Na de ondergang van het stalinisme liet de partij het socialisme vallen. Vermoedelijk omdat ze in de ban waren van de heersende opvatting dat het ”reël bestaande socialisme” gefaald had!

Vooral in de jaren 90 was de kapitalistische propaganda erg sterk. ”There Is No Alternative” kraaide alle burgerlijke partijen. Van liberalen tot conservatieven, groenen en zelfs sociaal democraten. Vooral de sociaal democratie liet haar laatste linkse idealen vallen na 1990, zie de PvdA onder Wim Kok. Omdat de SP begon als stalinistische partij in 1972, heeft ze nooit een internationalistische houding gehad. Het ging altijd om Nederland, internationalisme werd bij hun gereduceerd tot ”samenwerken”, een vaag begrip. Revolutionair socialisten bekritiseren daarom dit nationalisme, omdat het erg in de buurt komt van partijen zoals de PVV en FvD!

Waar moeten arbeiders dan op stemmen? Er is helaas geen socialistisch alternatief voor Europa. Dus kunnen we niet anders dan SP stemmen, al is het alleen om de neoliberale EU te bevechten. Hoe anders is dat in Ierland, die hebben de mogelijkheid om echte socialisten te kiezen. Tussen 2009 en 2011 zat Joe Higgins in het EU parlement voor de Ierse: Socialistische Partij (Socialist Party). Hij was een revolutionair socialist en vocht fel tegen de politici van het kapitalisme. Higgins stelde het socialisme altijd centraal en zat niet enkele en alleen voor Ierse arbeiders in het EU parlement. Helaas kunnen we dat van Dennis de Jong (SP) niet zeggen!

De SP vertegenwoordiger in het EU parlement was niet te vergelijken met Joe Higgins. Dennis de Jong leek op een keurige ambtenaar, een grijze muis die wel de linkse taal sprak maar die niet revolutionair overkwam. Binnen de linkse fractie van Europees Verenigd Links/Noord Groen Links (niet verwant aan GroenLinks) was De Jong onzichtbaar. Hij volgde de stijl van Gregor Gysi, een gematigde ex-stalinist die gelooft dat je de Europese Unie ”menselijker en socialer” kunt maken (reformisme). Over socialisme hoor je politici zoals Gysi en De Jong niet praten. Higgins daarin tegen deed dat wel en is daarom een voorbeeld van hoe socialisten horen te strijden!

Higgins vertrok in 2011 naar het Ierse parlement. Hij werd opgevolgd door Paul Murphy, een jonge socialist die net als Joe Higgins vurig vocht voor alle arbeiders. Helaas verloor Murphy in 2014 zijn zetel, dit kwam omdat hij concurrentie kreeg van een linkse partij die ervoor koos om het tegen hem op te nemen. In plaats van een strijder voor socialisme te steunen, koos deze linkse partij (die we niet bij naam zullen noemen) ervoor om het anti-kapitalistische electoraat te splitsen. Hierdoor kreeg Murphy net niet genoeg stemmen om terug te keren naar Brussel. Hij werd wel gekozen in het Ierse parlement waar hij nog steeds vecht voor een socialistisch Ierland als deel van een socialistisch Europa!

 

ep-nl-2014-sp

100% voor een socialistisch Europa!!

Dat zou een socialistische partij moeten zeggen!

Cambodja in de 20ste eeuw

Het Koninkrijk Cambodja bestaat sinds 1993. Daarvoor was het land een monarchie van 1953 tot 1970, een militaire junta tussen 1970 en 1975, een nationaal-maoïstisch regime van 1975 tot 1979, dan een gematigde-stalinistische volksrepubliek tot 1989, een staat in transactie tot 1993 en sindsdien weer een kapitalistische monarchie. Cambodja lijdt tegenwoordig onder een corrupt regime van: ”Heer Minister President en Opperste Militaire Leider” Sun Sen, ex-stalinist en sinds 1993 een aanhanger van de monarchie en het kapitalisme. Dit is het verhaal van een land dat enorm geleden heeft onder het monarchisme, maoïsme, stalinisme en kapitalisme!

In Indochina bevindt zich het land Cambodja. De officiële naam is Kampuchea, maar Europeanen gebruiken de Franse vertaling: Cambodge. Franse imperialisten namen bezit van dit oude land in 1863 en roofde het leeg. Dit was typisch voor westerse witte imperialisten die zichzelf verheven zagen boven de Aziatische volkeren. In 1945 namen de Japanners even bezit van de Franse kolonie, echter de witte imperialisten keerde al snel weer terug. Om de schijn hoog te houden dat Frankrijk bereid was om Cambodja onafhankelijkheid te geven werd in 1953 een pro-Franse monarchie opgericht. De eerste monarch was koning Norodom Sihanouk!

Maar alles is niet zoals het lijkt in de geschiedenis van dit land. Daarom kan het heel verwarrend worden als je bekijkt hoe Cambodja door de 20ste eeuw kwam. Sihanouk was van 1941 tot 1955 koning van het land. Maar hij was niet gediend van een ceremoniële rol. Sihanouk wou macht en dus greep hij die in 55. Hij zette zijn eigen vader; Norodom Suramarit op de troon, zodat hijzelf politieke macht kon uitoefenen. Suramarit overleed echter in 1960 en dus had het Koninkrijk Cambodja geen koning meer, hoewel het koningshuis wel bleef bestaan. Sihanouk stichtte een politieke partij die zich de ”Socialistische Volksgemeenschap” noemde. Er was echter niets socialistisch aan deze partij, want Sihanouk vooral conservatief en anticommunistisch!

Ondertussen steunde Noord Vietnam onder Ho Chi Minh, de Arbeiders Partij van Cambodja. Die was in 1951 ontstaan nadat de Indochinese Communistische Partij was opgedeeld in drie politieke partijen. In Noord Vietnam was het de Arbeiders Partij van Vietnam onder Ho Chi Minh, in Laos de Lao Volksrevolutionaire Partij onder Souphanouvong en in Cambodja de Arbeiders Partij van Cambodja geleid door een man genaamd Saloth Sar. Deze Sar groeide op in een rijke boerenfamilie. Zijn vader bezat land en leefde op de arbeid van de arme boerenklasse. Door de bevoorrechte positie genoot de jonge Sar een Franse opleiding!

Saloth Sar werd een intellectueel die mocht studeren in het buitenland. Ook een elitaire positie, wat niet mogelijk was voor de meeste Cambodjanen. Hij sprak het Frans en studeerde in Parijs. Daar werd Saloth Sar lid van de stalinistische Franse Communistische Partij. De jonge Sar gaf toe dat hij de teksten van Karl Marx niet begreep. Daarom liet hij zich meer inspireren door Stalin en diens (valse) interpretatie van het communisme. De dogmatische rechtlijnigheid zou centraal staan in het leven van deze jonge Cambodjaan. Democratische debatten waren nutteloos, alles en iedereen moest zich onderwerpen aan het gezag van de partij!

In 1953 keerde Sar terug naar het Koninkrijk Cambodja dat net was opgericht. Hij leerde al snel dat koning en later minister president Norodom Sihanouk geen oppositie duldde. In de jungle bouwde Saloth Sar aan zijn macht binnen de communistische partij. Omdat ze niet legaal mochten werken namen de leiders van de partij schuilnamen aan. Die van Saloth Sar was Pol Pot. Onder deze naam zou Sar de geschiedenis ingaan als één van de meest wreedste dictators ooit. Maar tot 1963 was de naam Pol Pot nog onbekend. Hij had tien jaar nodig voordat hij generaal secretaris werd. Eenmaal aan de top verklaarde Saloth Sar dat de boerenklasse de revolutionaire voorhoede van de revolutie was en niet de arbeidersklasse!

Hiermee stond de Arbeiders Partij van Cambodja aan de kant van Mao Zedong, die in China ook een boerenrevolutie predikte. Pol Pot (Saloth Sar) verwierp het gematigde stalinisme dat na 1956 werd ingevoerd in de Sovjet-Unie. Vreedzaam samenleven met kapitalistische landen was onacceptabel. In de jaren 60 had de partij ongeveer 100 tot 200 actieve leden. Maar ze bezaten veel sympathisanten in het binnenland, vooral in afgelegen dorpen. Pol Pot besloot om in 1968 een opstand te beginnen en stichtte het Cambodjaans Revolutionaire Leger. Noord Vietnam was niet op de hoogte hiervan, toch steunde ze de opstandelingen met wapens. Twee jaar later werd het rebellenleger hernoemt in het Cambodjaanse Volks Nationale Bevrijdingsleger!

Minister president Norodom Sihanouk had geprobeerd om neutraal te blijven tijdens de Vietnam oorlog. Toch wierp de Amerikaanse luchtmacht bommen af boven Cambodja om de Viet-Cong te verdrijven. Zijn sympathie voor Noord Vietnam was bekend en dus pleegde anticommunistische officieren een staatsgreep tegen Sihanouk op 18 maart 1970. Dit kwam de VS erg goed uit. De nieuwe Khmer Republiek stond namelijk 100% aan de kant van de Amerikanen. Voor Pol Pot kwam deze staatsgreep goed uit. Nu kon hij een volledige opstand beginnen. In het diepste geheim had hij de Arbeiders Partij van Cambodja hernoemt in Communistische Partij van Kampuchea. Ook dit werd niet vermeld aan Hanoi en ook partijleden bleven in het duister. In plaats daarvan stond de organisatie bekend onder de naam: Angkar!

Ondanks het militaristische karakter van de Khmer Republiek en de miljoenen aan wapens via de Amerikanen, was het leger van de republiek slecht getraind. Daarnaast wonnen de Rode Khmer veel steun in het noord oosten van het land. Dat gebied hadden ze al in 1970 veroverd op de militaire junta. In vijf jaar wist het Cambodjaanse Volks Nationale Bevrijdingsleger meer gebied te veroveren. Begin 1975 bezat de Khmer Republiek alleen nog de hoofdstad Phnom Penh. De Rode Khmer van Pol Pot waren ondertussen getransformeerd in een totalitaire sekte, die zich liet leiden door Khmer nationalisme. Angkar bepaalde alles, hoewel diens leider zich verborgen hielden. Men kende hun alleen onder de namen Broeder 1,2,3,5,6…. en zo verder. Er waren geen staatsportretten, geen standbeelden en geen namen!

Op 15 april 1975 namen 40.000 soldaten van de Rode Khmer bezit van de hoofdstad. Pol Pot liet zich niet zien en het was totaal onduidelijk wie nu de macht bezat. Toch werd besloten om zo snel mogelijk te beginnen met de ”revolutionaire” transformatie van Cambodja. Volgens de leer van Pol Pot moest namelijk iedereen boer worden. Het nieuwe ”Democratisch Kampuchea” zou een agrarisch-communistische samenleving worden zonder klassen, geld of status. Naast kapitalisten waren intellectuelen de grootste vijand van de revolutie, aldus de propaganda van Angkar. Natuurlijk werd niet vermeld dat alle leiders van het Jaar Nul, ook intellectuelen waren. Al in april begon de Rode Khmer met het evacueren van de steden. Iedereen moest op het platteland gaan wonen!

Door de exodus stierven al in de eerste maanden van het ”boerenparadijs” tienduizend Cambodjanen. Ze stierven aan honger, uitputting en een gebrek aan medicijnen. Want de Rode Khmer minachtte alles dat door het westen was geproduceerd. Alleen inheemse geneeskunde werd vertrouwd, wat natuurlijk volledig inadequaat was. De Volksrepubliek China erkende ”Democratisch Kampuchea” direct. Mao Zedong had Pol Pot jaren gesteund en beidden deelde het principe van een boerenrevolutie. Mao was echter oud en ziek in 1975. Hij leed aan parkinson en was aan het einde van zijn leven. Met Hanoi waren de relaties zeer slecht. Door het Khmer nationalisme vonden de Rode Khmer dat zij verheven waren boven de Vietnamezen. Ondanks 20 jaar steun gaf Pol Pot het bevel om Vietnamese dorpen aan te vallen!

Eenmaal op het platteland moesten Cambodjanen in grote agrarische communes gaan wonen. Hier bepaalde Angkar nog steeds alles. Kinderen werden geïndoctrineerd om te spioneren en hun ouders te verraden aan de Broeders van de Revolutie. Individualiteit was ”contrarevolutionair”, iedereen moest collectivistisch denken en handelen. Wie ook maar iets individueel deed werd zwaar gestraft, vaak door eigen familieleden. In de voormalige Chao Ponhea Yat school hadden de Rode Khmer een martelgevangenis gesticht. Hier zijn vermoedelijk 20.000 Cambodjanen opgesloten en gemarteld tussen 1976 en 1979. Van elk slachtoffer maakte men een foto, die zijn tegenwoordig opgehangen aan de muren van S-21, de martelgevangenis die nu dienst doet als museum!

Het wrede optreden van Pol Pot en zijn aanhangers zorgde echter voor onrust binnen de communistische partij. Hierop besloot Broeder 1 (Saloth Sar) om de staat en partij te zuiveren. In 1977 werden veel hoge partijbonzen opgepakte en zonder pardon doodgeschoten. In plaats van ”Democratisch Kampuchea” te stabiliseren gebeurde juist het tegenovergestelde. Aan de grens met Vietnam stichtte anti-Pol Pot revolutionairen onder leiding van Heng Samrin het Nationale Beschermingsfront. Met steun van Vietnam begon dit front de Angkar te bevechten. Maoïstisch China probeerde te onderhandelen tussen Pot Pot en Hanoi, maar de gesprekken liepen muurvast. In eigen lang besloot de Angkar (de partij) openheid te geven. Men maakte bekend wie aan de macht was. Nu pas werd duidelijk dat Pol Pot de naam was van Saloth Sar!

Hanoi had echter genoeg van de aanvallen op hun grondgebied. Op 25 december 1978 vielen 120.000 soldaten van de Socialistische Republiek Vietnam: ”Democratisch Kampuchea” binnen. Niet alleen China is woest over deze aanval, ook het kapitalistische westen veroordeelde de Vietnamese invasie. Alleen de Sovjet-Unie en diens bondgenoten steunde de actie van Hanoi. Amerika en Europa besloten om samen met China op te trekken en Pol Pot te steunen, hij was de legitieme leider van Cambodja. Het verzwakte leger van de Rode Khmer bleek niet in staat om het machtige Vietnamese Volksleger tegen te houden. Binnen een week was ”Democratisch Kampuchea” verslagen. De Vietnamezen troffen een verlaten hoofdstad aan. In Phnom Penh leefde nog maar 32.000 mensen, in 1975 waren dat 370.000 geweest!

Norodom Sihanouk was na zijn afzetting in 1970 naar China gevlucht. Met de val van de Khmer Republiek keerde hij terug naar Cambodja. Pol Pot installeerde de ex-koning als staatshoofd van ”Democratisch Kampuchea”, een functie zonder politieke macht. Sihanouk weigerde staatshoofd te zijn nadat hij de massamoorden met eigen ogen had gezien. De ex-koning zag de beroemde Killer Fields en de botten van honderdduizenden uit de grond steken. Pol Pot liet Norodom Sihanouk onder huisarrest plaatsen. Vlak voor de Vietnamese invasie vloog hij naar China om opnieuw in ballingschap te leven. Echter de Chinezen wouden Sihanouk als leider van de internationaal erkende overheid. Ook het kapitalistische westen erkende hem als enige rechtmatige leider!

Onder de vlag en volkslied van ”Democratisch Kampuchea” werd Norodom Sihanouk de President van de Coalitie Regering van Democratisch Kampuchea. Terwijl Vietnam de Volksrepubliek Kampuchea stichtte, wapperde bij de Verenigde Naties tot 1992 de vlag van Pol Pot’s regime. Sihanouk wist heel goed wat de Rode Khmer hadden gedaan. Maar zijn afkeer van de Vietnamezen was groter dan zijn afkeer voor de man die 1/3 van het Cambodjaanse volk had uitgemoord. Pol Pot nam in 1981 afstand van het agrarisch-communisme. Hijzelf werd een ”gematigde socialist” en de Communistische Partij van Kampuchea hernoemde hij om in ”Partij van het Democratische Kampuchea”. Ondertussen zat Heng Samrin met een land dat 1/3 van zijn bevolking was kwijt geraakt en niet erkent werd door de VN!

Uit de pro-Vietnamese vleugel van de Rode Khmer kwam de Volksrevolutionaire Partij van Kampuchea. Deze partij was gematigd-stalinistisch in lijn van de Communistische Partij van Vietnam en de Lao Volksrevolutionaire Partij. Op papier was Heng Samrin de baas als leider van de Volksrevolutionaire Raad. Echter de Vietnamezen behielden veel politieke en militaire invloed. Ze bepaalde de nieuwe grondwet en Samrin kon weinig besluiten onafhankelijk nemen. Daarnaast had hij veel moeite om zichzelf neer te zetten als een leider van een land dat alleen door (een deel) van de stalinistische wereld erkend werd. Vanaf 1985 verloor Samrin daarom ook invloed aan aan de 33 jarige Hun-Sen. Die zich als leider van de staatsbureucratie machtiger wist te maken dan de partijleider van de Volksrevolutionaire Partij van Kampuchea!

hun-sen-speach-1983-1170x658

Hun-Sen in 1983 als vice minister-president van de Volksrepubliek Kampuchea.

Hun-Sen was een echte bureaucraat, die enorm snel carrière wist te maken binnen de staatsbureaucratie. Sen was een bataljon commandant van de Rode Khmer, die overliep na de grote zuivering van 77. In een klassieke volksrepubliek zou de generaal secretaris van de communistische partij de machtigste man in het land zijn. Echter in het Cambodja na de genocide, was de volksrevolutionaire partij helemaal niet zo sterk. Hun programma was niet revolutionair te noemen, ondanks de marxistisch-leninistische symboliek. Toen Vietnam startte met Doi Moi (kapitalistische hervormingen) vanaf 1986, was Hun-Sen bereid om het kapitalisme langzaam te tolereren. Heng Samrin bleef voorzitter van de partij, maar de man die alle besluiten nam was Hun-Sen!

Het kapitalistische westen leverde wapens aan de ”Coalitie Regering van Democratisch Kampuchea” via het Koninkrijk Thailand. Vooral Ronald Reagan en Margaret Thatcher steunde Norodom Sihanouk en daarmee ook Pol Pot, wiens vlag en landsnaam gebruikt werd. Doordat de VN weigerde de Volksrepubliek Kampuchea te erkennen kwam hulp eigenlijk alleen van het Oostblok. De Sovjet-Unie, Oost-Duitsland en andere pro-Sovjet landen deden wat ze konden. Echter China, het westen en ook Noord Korea en stalinistisch Roemenië weigerde steun, zij erkende allemaal Sihanouk en de Rode Khmer, die nog steeds vochten in de jungle. De Australische journalist John Pilger maakte enkele belangrijke documentaires over het leed van Cambodja en hoe het westen uit politieke motieven liever de Rode Khmer steunde!

Op 1 mei 1989 nam de regering van Hun-Sen een nieuwe grondwet aan. De Volksrepubliek Kampuchea werd hernoemt in Staat van Cambodja. Langzaam begon de stalinistische bureaucratie afstand te nemen van het officiële marxisme-leninisme. Toch zou de nieuwe Staat van Cambodja een dictatuur blijven met Heng Samrin en Hun-Sen aan de macht. Vietnam besloot zijn soldaten in dat jaar terug te trekken omdat de Sovjet-Unie minder economische steun gaf. Op 23 oktober 1991 werd eindelijk een vredesverdrag gerekend tussen de hernoemde Nationale Regering van Cambodja (onder de vlag van Pol Pot) en de Staat van Cambodja. De stalinisten Heng Samrin en Hun-Sen lieten hun marxistische façade volledig vallen. Ze hernoemde hun Volksrevolutionaire Partij van Kampuchea om in de Cambodjaanse Volkspartij!

De Verenigde Naties namen de politieke macht over in het land om verkiezingen te organiseren. Norodom Sihanouk won de verkiezingen met 45% van de stemmen. Hij besloot samen te werken met Hun-Sen, die nu de leider was van de ex-stalinisten. Op 24 september 1993 werd de oude vlag van het Koninkrijk Cambodja weer gehesen. Voor het eerst sinds 1970 wapperde de monarchistische vlag over het land. Norodom Sihanouk werd opnieuw koning, nadat hij die functie 43 jaar eerder opzij had gezet. Pol Pot en zijn ”Partij van het Democratisch Kampuchea” weigerde de verkiezingen te erkennen. Zij zetten de burgeroorlog voort. Hun invloed in de jaren 90 was echter minimaal en hun machtsbasissen bleven beperkt tot aan de grens met Thailand!

Saloth Sar, de man die iedereen kende als Pol Pot overleed op 15 april 1998 in een armoedige hut. Met zijn overlijden verdwenen de Rode Khmer voorgoed. Diens aanhangers probeerde weer te integreren in de Cambodjaanse maatschappij. Het Koninkrijk Cambodja zat niet direct te wachten op een soort Proces van Neurenberg. Pas in 2007 werd Broeder 2 opgepakt en ter verantwoording geroepen. Broeder 2 was geboren als Lau Kim Lor, maar net als Pol Pot (Saloth Sar) bekender onder zijn revolutionaire naam Nuon Chea. Het zou nog zeven jaar duren voordat hij veroordeeld werd tot levenslange gevangenisstraf. Ook Khieu Samphan en Kang Kek Iew (directeur van martelgevangenis S-21) zitten tot hun dood in de cel!

Norodom Sihanouk bleef in de functie van ceremonieel staatshoofd tot aan zijn dood in 2004. De man die het koningschap in 1953 opzij zette, Cambodja leidde tot 1970 en met Pol Pot samenwerkte tot begin jaren 90, werd 89 jaar oud. Hij was het gezicht van Cambodja in de 20ste eeuw, ook al had hij vanaf 1970 geen politieke macht meer. Sihanouk was een icoon van de monarchisten en zijn zoon is de huidige Koning van Cambodja. De klassenverraders Heng Samrin en Hun-Sen hebben alle verwijzingen naar hun ”communistisch” verleden doen verdwijnen. Tegenwoordig lijkt het alsof de Cambodjaanse Volkspartij altijd een conservatieve-monarchistische partij is geweest. Ze tonen het enorme verraad van Heng Samrin en Hun-Sen aan de idealen van Karl Marx en Vladimir Lenin!

Er is geen democratie in Cambodja. Daarmee is het VN project van 1993 volledig mislukt. Hun-Sen is nog steeds aan de macht en draagt tegenwoordig de titel: ”Heer Minister President, Opperste Militaire Gezaghebber”. Hij heeft zelfs een monument ter eren van zichzelf laten bouwen. 33 jaar is deze ex-stalinist nu aan de macht en het wordt tijd dat de arbeidersklasse van Cambodja hem omver werpt. Via verkiezingen is dat niet te doen. Dat komt omdat de corrupte Cambodjaanse Volkspartij het niet zal toestaan dat ze hun privileges verliezen. Hun-Sen heerst nog steeds met dezelfde kaste die in 1979 aan de macht was gezet door Vietnam. Het verschil met toen is dat zijn rechtse regering sinds 1993 wel internationaal erkend is!

Anno 2019 wordt Cambodja gezien als het nieuwe China. Dat komt omdat de lonen nog lager zijn en dat is gunstig voor westerse hebzucht. Veel westerse fabrikanten hebben al productiewerk naar Cambodja verplaatst. Dat doet de economie groeien, maar zoals altijd bij het kapitalisme komt de welvaart alleen terecht bij een zeer klein elite. Het is ironisch dat Hun-Sen als 33 jarige nog een vurige aanhanger was van het marxisme-leninisme. Maar dat idealisme was slechts een façade om aan de macht te blijven. Na de val van de Sovjet-Unie werden alle herinneringen aan de Volksrepubliek Kampuchea en diens ”revolutie” verwijderd. Alleen een paar monumenten herinneren aan het idealisme waarin toch veel anti-Pol Pot revolutionairen geloofde!

Ondanks isolatie en verraad door het westen bleef het land overeind in de jaren 80. Een toekomstig socialistisch Kampuchea (Cambodja) kan alleen worden opgebouwd door de arbeidersklasse, niet door een stalinistische bureaucratie. De idealen van het revolutionair socialisme zijn door Pol Pot, Nuon Chea, Khieu Samphan, Kang Kek Iew, Heng Samrin en Hun-Sen ernstig misbruikt. Toch kan alleen een socialistische revolutie een einde maken aan de corruptie en kapitalistische uitbuiting in dit Aziatische land. De werkende klasse heeft een revolutionaire arbeiderspartij nodig!

Dit jaar is het 40 jaar geleden dat Pol Pot omver werd geworpen. 40 jaar na de genocide is het tijd dat ook de ex-stalinisten rond Hun-Sen onttroond worden. De Cambodjaanse arbeiders hebben daarbij niets te verliezen, ze hebben alles te winnen!

Hieronder een documentaire van John Pilger uit 1993

Rechtse dogma’s en linkse slapheid

Overal waar je kijkt is politiek rechts aan de macht. Toch klaagt met name populistisch rechts dat er spraken is van een ”linkse elite”. Deze ”cultuur-marxisten” zouden multiculturalisme afdwingen en de inheemse witte cultuur willen doen vernietigingen. Een scenario dat direct uit de nazistische propagandadoos komt. Want ook de nazi’s spraken over ”cultuur-bolsjewieken”. Ondanks deze hetze van rechts is het een feit dat alle Europese regeringen zich neoliberaal en autoritair opstellen. Dat is te zien aan het politieke spectrum waarop regeringen en politieke partijen beoordeeld worden!

eu2012

Hierboven is het politieke spectrum te zien. Zoals al verwacht bij neoliberaal rechtse regeringen scoren ze hoog op de autoritaire schaal. Nederland is het enigste Europese land dat dichterbij de grens tussen libertair en autoritair zit dan de rest. Dat komt omdat het autoritarisme in Nederland pas de laatste 20 jaar is gegroeid. Het meest autoritaire land van de Europese-Unie is Hongarije, waar Viktor Orban sinds 2010 met rechts-nationalisme voor haat en verdeeldheid zorgt. Het Verenigd Koninkrijk staat samen met Slovenië op de vijfde plaats. Het minst rechtse land is Frankrijk, dat zou je centrum-rechts kunnen noemen!

De vraag is echter…..waar zijn linkse landen in Europa? Antwoord: Die zijn er niet!! In 1989 had je Tsjecho-Slowakije (Tsjechië en Slowakije) in het links-autoritaire vlak kunnen zetten, omdat het land toen nog een stalinistische republiek was. Links-libertaire landen bestaan niet. Logisch, omdat authentiek linkse opvattingen (socialisme) grotendeels opzij gezet zijn door wat men politiek links noemt. Linkse partijen stappen in regeringen, maar die blijven altijd trouw aan de bestaande kapitalistische economie. Dat komt omdat geen enkele ”linkse” (sociaal democratische) partij het lef heeft om zich tegen het kapitalisme te verzetten!

Daarom zijn revolutionair socialisten tegen regeringsdeelname van linkse partijen in kapitalistische regeringen. De sociaal democratie wou van oorsprong het kapitalisme hervormen, maar anno 2019 is daar geen spraken van. Sociaal democratische partijen accepteren allemaal de neoliberale dogma’s (TINA). Daarom is stemmen op partijen zoals de PvdA in Nederland zo nutteloos voor arbeiders. Toch heeft de sociaal democratie (helaas) nog een grote aantrekkingskracht op de werkende klasse. Vermoedelijk door het verleden toen sociaal democraten nog bekend stonden als politici van de arbeidersklasse!

Politiek rechts weet altijd te profiteren als zogenaamd ”linkse” regeringen beleid moeten voeren dat de werkende klasse niet ten goeden komt. Je ziet het vaker. Rechts zorgt voor ongelijkheid, links komt aan de macht, links durft de oorzaak van de ongelijkheid (het kapitalisme) niet aan te pakken en rechts weet hierdoor weer aan de macht te komen, zo herhaalt zich de cirkel. Met politiek links bedoelen we niet alleen de verrechtste sociaal democratie, ook ex-stalinisten (zoals de SP of Die Linke ) die zich nu ”democratische socialisten” noemen. Ook deze linkse partijen hebben de neiging om zich aan te passen aan de bestaande kapitalistische machtsstructuren. Wat parlementair politiek links vooral kenmerkt is acceptatie van het huidige economische systeem!

Dat is onze grootste punt van kritiek op met name de gematigde socialistische partijen waartoe we de Nederlandse SP rekenen. Hun bereidheid om te regeren onder het kapitalisme  is zeer zorgelijk want het zal leiden tot desillusie in de idealen van politiek links. Zeker als links niet in staat is om die idealen te realiseren. Logisch ook omdat het kapitalisme niet zal toestaan dat ook maar iets veranderd aan de bestaande ongelijkheid. Politiek rechts scoort met propaganda over ”verantwoordelijkheid” en ”lage belastingen”, terwijl rechtse politici er bekend om staan juist corrupt te zijn en hun eigen zakken te vullen. Het zijn ook rechtse regeringen geweest die de BTW verhoogd hebben en de inkomstenbelasting voor de rijken het bedrijfsleven sinds 1990 dramatisch verlaagde!

De linkse slapheid is precies waarom rechts aan de macht is. Linkse politici stellen de klassenstrijd niet centraal en praten al helemaal niet meer over een socialistisch alternatief op de barbarij van het kapitalisme. Ze beperken zich tot identiteitspolitiek en proberen zelfs het milieu te redden, maar allemaal binnen de grenzen van de bestaande markt normen. Partijen zoals de PvdA zijn door hun steun aan het neoliberalisme niet te vertrouwen, ook al slaan ze anno 2019 weer linkse taal uit. De gematigde socialisten van de SP hadden in 2006 veel meer steun dan nu. Dit kwam omdat de SP toen nog gezien werd als een alternatief. Na 14 jaar van compromissen zoeken en zelfs samenwerking met rechts, heeft de SP haar imago verloren!

Als de SP gekozen had om een socialistische partij te zijn die actief verzet bied aan het kapitalisme, dan had ze nooit zoveel leden en zetels verloren. Tegenwoordig is de partij qua ledenaantal terug naar het niveau van 2004. Ongeveer 39.000 mensen zijn lid van de SP, terwijl in 2007 er 50.000 lid waren. De partijtop kan het enorme verlies van leden niet toewijden aan ”groeiziektes”, want de SP is niet alleen in leden teruggevallen. Ze heeft niets meer gewonnen sinds 2010. Toch lijkt de leiding dat niet te begrijpen, ze zitten wanhopig vast in het sociaal democratische gedachtegoed van ”hervormen” in plaats van omverwerpen. Over socialisme praat men gewoon niet bij de SP. Men accepteert de monarchie, de NAVO en alle burgerlijke instituten die socialisten horen te verwerpen!

Dat alle Europese regeringen rechts en neoliberaal zijn is ook precies waarom er zoveel armoede, ongelijkheid en racisme heerst. Want racisme speelt op ongelijkheid, uitbuiting en de wanhoop van arbeiders. Doordat politiek links geen socialistisch alternatief neerzet wint politiek rechts vaak verkiezingen. Rechts heeft daarnaast steun van het grote geld, miljoenen aan donaties en het feit dat de media hun visie verdedigd. Want vraag je af, hoeveel tv zenders verkondigen het socialisme? Hoe veel socialistische kranten en radiozenders heeft Nederland? De VARA praat al 50 jaar niet meer over socialisme. Tegenwoordig is de omroep niet te onderscheiden van de anderen!

TINA is een bekende rechtse dogma uit de jaren 90. De term werd verzonnen door de Conservatieve Partij in Groot Brittannië. Deze beweerde dat er geen alternatief was op het neoliberale model dat Margret Thatcher vanaf 1979 invoerde. There Is No Alterantive werd vooral aangehaald tussen 1989 en 1991 tijdens de val van het stalinisme. In ex-stalinistische landen kraaide de aanhangers van het kapitalisme dat er geen alternatief op hun model (markt fundamentalisme) bestond. Ook ex-stalinisten raakte overtuigd van TINA. Zo ook de Hongaarse Socialistische Partij die het neoliberalisme trouw zweerde, toen ze in 1994 aan de macht kwamen. Ook de Poolse sociaal democraten steunde marktwerking en privatiseringen in de jaren 90. Dat leidde ertoe dat rechts in beidde landen aan het begin van de 21ste eeuw aan de macht kwam en dat helaas nog steeds is!

Rechts heeft in Hongarije en Polen veel ongelijkheid in stand gehouden. Dat wordt echter door populisme en hetze tegen minderheden verdoezelt. Vooral moslims worden beschouwd als ongewenst. De moslimhaat in Oost-Europa doet erg denken aan de jodenhaat, die erg sterk was in het vooroorlogse Oost-Europa. Hongarije heeft minder dan 10.000 moslims waarvan 70% behoort tot de Hongaarse etniciteit. Toch kraait de media in deze landen over de leugen dat hun ”christelijke cultuur” in gevaar is door de komst van Syrische vluchtelingen. Ook in West-Europa gebruikt politiek rechts de conflicten in de islamistische wereld om moslimhaat te versterken. De Franse; Marine Le Pen van het extreemrechtse Front National, zegt dat 8 miljoen moslims niet in Frankrijk thuis horen!

Het is duidelijk dat de arbeidersklasse niet kan vertrouwen op parlementair links, dat zijn politieke partijen die denken via hervormingen en het parlement, de maatschappij ”menselijker en socialer” te maken. Revolutionair socialisten pleiten voor de oprichting van een arbeiderspartij, een partij van en door de arbeidersklasse. Helaas is door het verraad van de sociaal democratie en het stalinisme nog steeds een groot vacuüm op politiek links. Ex-stalinisten worden meestal sociaal democraten en oude sociaal democraten zijn tegenwoordig niet te onderscheiden van  (neo)liberalen. Dat de sociaal democratie zoveel steun heeft verloren de laatste jaren is een direct resultaat van dat verraad. Dat veel arbeiders niet buiten de grenzen van de bestaande structuren denken komt voort uit het feit dat vakbonden en politiek links dat niet meer durven. Te bang zijn ze voor de reactie van het kapitalisme, dat alles en iedereen in een houdgreep houdt!

Geen steun aan Soedanees militair

De werkende klasse van Soedan moet geen steun geven aan het militaire bestuur dat de macht heeft overgenomen. De generaals die dictator Omar al-Bashir opzij hebben gezet waren jaren trouwe volgelingen van diens dictatuur. Daarom moet er geen vertrouwen zijn in het militair. Dit omdat de politiek in het Afrikaanse land altijd al dictatoriaal is geweest. Bashir’s partij heeft via corruptie en fraude elke verkiezing gewonnen. Hoewel de dictator nu weg is, zijn zijn lakeien nog steeds aan de macht. Die moeten weg, de gehele Nationale Congres Partij dient opgeheven te worden!

Dictator Bashir stichtte de NCP (Nationale Congres Partij) in 1992. Het is een rechtse conservatieve partij met islamistische trekken. Daarnaast staat de NCP voor Arabisch-nationalisme en discriminatie tegenover de zwarte bevolking van Soedan. Maar na 30 jaar is de bevolking het meer dan zat. Het autoritaire kapitalistische bewind van Omar Bashir moest ophouden. Om een revolutionaire escalatie te voorkomen heeft het militair nu de macht gegrepen door hun president te dumpen. Revolutionair socialisten zeggen dat de arbeidersklasse daar geen genoegen mee moet nemen. De gehele politieke en militair elite van het land moet opstappen!

In 2011 verloor Soedan 1/3 van haar grondgebied. Dit was het resultaat van de onafhankelijkheidsstrijd van zwarte Soedanezen die al jaren vochten tegen het Arabisch-nationalisme van dictator Bashir. Zuid-Soedan werd onafhankelijk onder de naam: Republiek van Zuid-Soedan. Helaas verviel het land al snel in een burgeroorlog tussen sektarische elementen uit het voormalige Soedanese Volksbevrijdingsleger. Het noorden bleef onder bestuur van Omar Bashir. Die won elke herkiezing met gemak door massieve fraude en het feit dat zijn partij alle media in bezit heeft. Ook werd besloten om meer bezuinigingen door te voeren. Subsidies op voedsel en brandstof werden begin 2019 afgeschaft, de dictator vergat echter dat de bevolking dit niet zou pikken!

Woedend over de corruptie, machtsmisbruik en ongelijkheid die de bezuinigingen zouden veroorzaken kwamen jonge Soedanezen massaal in opstand. Drie maanden lang protesteerde ze tegen de regering. Die probeerde met geweld een einde te maken, maar vergat dat hierdoor de afkeer van Omar Bashir alleen maar groeide. Nadat 60 demonstranten gedood waren en meer dan 800 gewonden in het ziekenhuis, besloot het leger dat men een revolutie moest voorkomen en dat lukte alleen door de gehate dictator tot aftreden te dwingen. Het Egyptische militair had precies hetzelfde gedaan met Mubarak in 2011. Dus besloot het Soedanese militair om hun man aan de top af te zetten. Omar Bashir had zijn tijd gehad.

Het leger beloofde vrije verkiezingen na twee jaar. Daar nemen veel jongeren geen genoegen mee. Dit omdat ze weten dat de politieke lakeien van de voormalige dictator nog overal zitten. De Nationale Congres Partij begon haar bestaan als een islamistische partij, de Soedanese afdeling van de Moslimbroederschap. Het was in Soedan waar de islamieten veel succes kende en Omar Bashir een strik regime leidde gebaseerd op Arabisch-nationalisme met soennitisch-islamisme. De zwarte christelijke Soedanezen hebben altijd al te maken gehad met discriminatie. Racisme is een groot probleem en hoe zwarter je bent in Soedan hoe meer minachting de Arabische meerderheid voor je heeft!

Omar Bashir steunde de extreemrechtse Janjaweed militie in de regio Darfur. Deze Arabische militie kregen internationale bekendheid vanwege misdaden tegen de zwarte bevolking van de regio. Het Internationale Strafhof in Den-Haag wou Bashir ondervragen, maar Soedan weigerde hun leider uit te leveren. De Darfur genocide (sinds 2003 gaande) is vooral gericht tegen vrouwen en kinderen van de Fur, Masalit en Zaghawa stammen. Deze drie stammen worden in de regio Darfur onderdrukt door de regering en Arabische stammen. Door het Arabisch-nationalisme van Bashir’s Nationale Congres Partij geeft de regering steun aan racistische milities zoals Janjaweed!

Een grote oorzaak voor de armoede in Soedan zijn is neoliberale politiek die het IMF afdwong op het land sinds 1989. 30 jaar van neoliberalisme door Omar Bashir en de Nationale Congres Partij resulteerde in een enorme verschil tussen arm en rijk. Het IMF eiste dat Soedan haar economie opstelde voor westerse kapitalisten die dan zouden ”investeren” in het land. 90% van de export is ruwe olie, daardoor is het land erg afhankelijk van de internationale olieprijs. Doordat de prijs erg daalde na 2014 (wat ook een oorzaak is voor de crisis in Venezuela) kreeg Soedan te maken met minder inkomsten. Dictator Bashir koos ervoor om belangrijke subsidies af te schaffen. Hij had echter niet gerekend op de demonstraties die hierdoor zouden ontstaan!

Het hypocriete westen heeft aangegeven dat ze graag een civiele overheid willen. Officieel spreekt de propaganda van de VS en EU over ”democratie” en ”vrije verkiezingen”. In werkelijkheid willen Brussel en Washington DC een regime zien dat het neoliberalisme van Omar Bashir voortzet. Dit is precies wat Revolutionair Socialistische Media afwijst. Wat Soedan (de rest van wereld) nodig heeft is een arbeiderspartij. Helaas ontbreekt zo’n partij omdat het land een dictatuur is. De Soedanese Communistische Partij bestaat, maar is geen revolutionaire partij te noemen. Ze stellen het socialisme niet centraal en blijven beperkt tot burgerlijk-democratische eisen. Ook is het maar de vraag of het militair vrije verkiezingen zou toestaan!

Een partij op een socialistisch programma is essentieel. De werkende klasse van arbeiders en jongeren kan dan inzien dat onder het kapitalisme geen toekomst te vinden is. De militairen die de macht hebben overgenomen van ex-dictator Bashir hebben al aangegeven hem niet uit te leveren aan het Internationale Strafhof in Den-Haag. Waarom? Omdat zij net zo schuldig zijn als hun voormalige leider. Het hele leger van Soedan is schuldig aan massamoord, onderdrukking en zelfverrijking. Alleen al dat enorm veel contant geld gevonden werd in het huis van Omar Bashir, bewijst dat de voormalige president zichzelf enorm verrijkt heeft. Een arbeiderspartij zou het militair direct afschaffen en de schuldige generaals samen met hun ex-leider berechten!

 

763

Dankzij het leger en enorme fraude wist Omar Bashir 30 jaar aan de macht te blijven.