Forum voor Dictatuur

Het is nu wel duidelijk dat alle democratische parolen van Thierry Baudet een façade voorstellen. Zijn Forum voor Democratie blijkt in realiteit een ”Forum voor Dictatuur” te zijn. Net als de ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarktpolitiek” (PVV) is het FvD een intolerante dictatoriale partij die geen kritiek op Leider Baudet toestaat. Verschillende personen zijn door het partijbestuur geroyeerd, nadat ze kritiek hadden op de ondemocratische gang van zaken. Het blijkt dat Thierry Baudet de Grote Leider is en dat iedereen zich aan hem moet onderwerpen. FvD maskeert haar fascistische opvattingen door in nette kleding rond te lopen en met populistische thema’s te strooien. Maar achter deze façade staat een beweging die er niet vies van is om anderen te intimideren en buiten te sluiten!

Baudet wil er niet meer over praten, de man die altijd graag de media te woord stond wil nu dat men stopt met het bekritiseren van zijn partij. De ras populist vindt het blijkbaar niet leuk dat zijn radicaal rechtse beweging ontmaskert is als een dictatoriale organisatie, met Thierry Baudet als grote leider. Hij is echter geen fascist in de klassieke zin van het woord. FvD is een neo-fascistische partij die zich baseert op moslimhaat, minachting voor politiek links en profiteert van de zwakheid der arbeidersklasse. Extreem nationalisme hoort hier ook bij, zo is Baudet enorm trots op de VOC en het kolonialistische verleden van Europa. Hiernaast steunt hij openlijk radicaal rechtse partijen zoals het Vlaams Belang en de Oostenrijkse FPÖ. Ook staat de FvD baas graag op de foto met racisten uit de VS zoals leden van The League of the South, een groepering die de separatistische Confederatie van Amerika (1861-1865) verheerlijkt!

Het doel van Baudet is om de alternatieve rechtse beweging uit de VS in Nederland op te bouwen. De Alt-Right is ontstaan uit een groep extreem rechtse Amerikanen rond Donald Trump. Zij pogen voor een blank Amerika dat zich ontdoet van haar multiculturele samenleving. Alt-Right aanhangers staan erom bekend dat ze in nette kleding lopen, maar racistische opvattingen hanteren. Ze zijn extreem nationalistisch, ontkennen dat er spraken is van racisme en beweren dat witte mensen juist gediscrimineerd worden. Anders dan neo-nazi’s is de Alt-Right niet direct tegen de joden. Ze weten dat ze geen punten scoren met antisemitisme, dus wordt de Jodenhaat naar de achtergrond gedrukt. Moslimhaat daarentegen scoort wel goed en dus is de minachting voor de islam een belangrijk thema binnen alternatief rechts. Baudet gebruikt dezelfde logica als de nazi’s, door te beweren dat moslims een geheime agenda hebben en de wereld proberen over te nemen. Hitler beweerde hetzelfde over de joden!

Met populistische woorden van ”wij tegen de linkse elite” of ”wij zijn het volk” wil het ”Forum voor Dictatuur” de mensen overtuigen dat zij voor het volk strijden. Dat volk is altijd ongedeeld, onveranderlijk en is onlosmakelijk verbonden met één cultuur, één natie en één etnische groep (de witte Nederlanders in dit geval). FvD blijft de illusie verspreiden dat Nederland een ”open en tolerant” land voorstelt, maar dat (islamitische) mensen daar vaak misbruik van maken. Niet alleen is dat een leugen, het is ook bedoelt om alle niet-westerse Nederlanders zwart te maken. Baudet wil zich in dienst van het witte volk stellen. Daar horen echter moslims, zwarte activisten, politiek links, anti-nationalisten, wetenschappers, kunstenaars en FvD critici niet bij. Die moeten dan ook de mond gesnoerd worden. De recente royeringen van liberalen bij Baudet’s partij toont dat er geen plek is voor andersdenkenden. Dat was de fout die heel wat liberaal denkende mensen gemaakt hebben, toen ze zich bij het FvD aansloten!

Meer dan 20.000 mensen zijn lid van het Forum voor Democratie. In slechts twee jaar is deze voormalige denktank enorm gegroeid. Door de zwakheid van politiek links en het onvermogen van de Socialistische Partij om een alternatief neer te zetten op de kapitalistische politiek, trekt het FvD veel arbeiders. We zagen dit eerder in de jaren 30, toen Hitler en zijn bende (de NSDAP) wisten te profiteren van het sektarisme tussen de Communistische Partij van Duitsland (KPD) en de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland (SPD). De Nazi Partij kreeg veel stemmen doordat de KPD en SPD geen verenigd front hadden opgebouwd tegen het oprukkende fascisme. Wilders verliest aanhang aan het ”Forum voor Dictatuur”. Anders dan de Blonde Leider wil Baudet een massabeweging opbouwen, met afdelingen in het gehele land. De PVV heeft maar één lid, Baudet heeft een leger van 20.000 en daarnaast een jongerenafdeling die groter is dan die van de SP!

Aan de buitenkant is het Forum voor Democratie nog een parlementaire partij. Een nette burgerlijke beweging die beweert voor een directe democratie op te komen. Maar dat is een façade, hun neofascistische ideologie toont het tegenoverstelde. Het is de taak van revolutionair socialisten om door te populistische praatjes van Thierry Baudet heen te breken. Hij en zijn partij moeten ontmaskert worden, maar helaas toont parlementair links (PvdA, GroenLinks en SP) dat ze hiervoor niet geschikt zijn. De weigering van deze partijen om het FvD te bestrijden laat zien hoe slap en laf politiek links daadwerkelijk is geworden. Baudet is geen respectabele man, hij is een neofascist die de arbeidersklasse vergiftigd met etnisch nationalisme. Hoewel het FvD beweert (net als de PVV) voor het ”volk” op te komen, stemt het vaak tegen voorstellen van de SP die juist goed uitpakken voor de werkende klasse. Het toont dat Baudent geen politicus is in dienst van de arbeiders. Leven op een modaal inkomen hoort hier ook niet bij!

Zo stemde Baudet tegen SP voorstellen over:

  1. Meer zeggenschap over de beloning van de top (Stemdatum: 17-01-2018)

  2. Meer zeggenschap bij fusies en overnames (Stemdatum: 17-01-2018)

  3. Geen kinderen uitzetten naar Afghanistan (Stemdatum: 21-12-2017)

  4. Bindende afspraken over duurzaamheid en sociaal beleid in handelsverdragen (Stemdatum: 26-09-2017)

  5. 60-plussers met vrijwilligerswerk vrijstellen van sollicitatieplicht (Stemdatum: 17-01-2018)

  6. Het verlagen van de AOW-leeftijd naar 65 jaar (Stemdatum: 20-09-2017)

  7. Mogelijkheden van laagdrempelige toegang tot schuldhulp (Stemdatum: 28-06-2017)

  8. Schrappen van de geplande korting op de Wajong-uitkering (Stemdatum: 26-09-2017)

  9. Afschaffen van het eigen risico in de zorg (Stemdatum: 20-09-2017)

 

Advertenties

Halbe Zijlstra is een LEUGENAAR

De neoliberale minister van  buitenlandse zaken heeft gelogen. Wat beweerde deze VVD’er? Dat Vladimir Poetin erop uit is om een Groot Russische Rijk op te bouwen. Poetin zou gezegd hebben dat binnen de grenzen van zijn Groot Rusland ook Belarus (Wit-Rusland), Oekraïne en de Baltische republieken vallen. Halbe Zijlstra beweerde dat hij dit gehoord had toen hij op bezoek was bij de Russische dictator, 11 jaar geleden in 2006. Nu is Poetin inderdaad een chauvinist, die er niet vies van is om tsarisme en stalinisme te mixen met nationalisme. Maar dat het zijn doel is om voormalige Sovjet landen weer in te lijven bij Rusland kwam alleen van anti-Russische propagandisten, zoals Halbe Zijlstra. Want de VVD volgt de lijn van Washington DC en staat trouw aan de kant van het Amerikaanse imperialisme. Op het VVD congres in 2016 heeft Zijlstra zijn leugen herhaalt, om de afkeer van Rusland te versterken onder de neoliberale partij!

De leugenaar zelf vond zijn daad nu opeens ”dom” en ”onverstandig”. Maar het ging om de ”boodschap” dat Rusland het grote kwaad in de wereld voorstelt. Hoewel het Russische imperialisme inderdaad hier en daar haar tanden laat zien, is dat niets vergeleken met het imperialisme van de Amerikanen. Halbe Zijlstra steunt als VVD’er het neoliberalisme en daarmee de lijn van de westerse wereld. Hij loog bewust om Poetin zwart te maken, zo beweerde hij zelf gehoord te hebben wat de plannen van de Russische dictator waren. Toch moeten we niet vergeten dat in 2006 de verhoudingen tussen Rusland en het westen veel beter waren dan nu. Vladimir Poetin kon het goed vinden met zijn conservatieve collega: George W. Bush. De huidige koude oorlogstaal van ”Wij tegen Rusland” was elf jaar geleden nog veel zwakker!

Dat Rusland de laatste jaren zo fel anti-westers is geworden komt door de oprukkende NAVO. In 1990 (één jaar voor de ondergang van de Sovjet-Unie) beloofde de Amerikanen dat ze de NAVO niet zouden uitbreiden richting Moskou. Toen de USSR ophield met bestaan deden de Amerikanen alsof ze die belofte nooit hadden gedaan. Ex-Sovjet republieken werden lid van de NAVO en opeens stonden westerse soldaten aan de grenzen van de Russische Federatie. Toen Oekraïne zich aan de kant van het westen schaarde na 2013, zag Moskou al westerse troepen gestationeerd staat in de voormalige Sovjet republiek. Tussen Vladimir Poetin en de NAVO staat nu alleen nog de Republiek Belarus (Wit-Rusland). De dictatuur van Alexander Lukashenko heeft zich altijd neutraal opgesteld, soms pro-Amerika en soms pro-Rusland. Lukashenko is een chauvinistische dictator en niet minder wreed dan Poetin als het gaat om het onderdrukken van andersdenkenden. Hij is echter onafhankelijk en laat zich niet door een buitenlandse macht controleren. Hoe anders is dat met de oligarchie van Poroshenko in Oekraïne, die wil niets liever dat zijn land deel wordt van de neoliberale westerse economie!

Elf jaar heeft Halbe Zijlstra beweert dat hij persoonlijk hoorde dat Poetin eropuit was om het Russische Rijk opnieuw op te bouwen. Anti-Russische propagandisten hebben daar graag gebruik van gemaakt om een heksenjacht te openen tegen Moskou. Een bekende tegenstander van Poetin is Hillary Clinton. Zij heeft vaak genoeg gezegd dat het westen een harde lijn moet volgen. Confrontaties met Rusland vond Clinton geen probleem, ze dreigde zelfs Russische vliegtuigen neer te schieten boven Syrië. De oorlogszuchtige Amerikanen hebben dankbaar gebruik gemaakt van Zijlstra’s leugentje, want hij had het zelf gehoord; Dat Poetin zijn imperialistische plannen had open baard. Niets is waar, het Kremlin speelt dan wel op nationalisme en chauvinisme, maar is er geen enkel bewijs dat Vladimir Poetin de Baltische republieken wil aanvallen en annexeren. De leugen van Zijlstra toont hoe onbetrouwbaar VVD politici zijn. Hij dient daarom ook meteen af te treden als minister van buitenlandse zaken. Vermoedelijk zal dat niet gebeuren want Mark Rutte staat 100% achter zijn leugenachtige VVD’er!

Voor de propaganda van het Kremlin is deze affaire prachtig. De staatszenders zullen alles in het werk zetten om Halbe Zijlstra af te beelden als een typische westerse minister, die liegt en bedriegt om Rusland zwart te maken. We weten dat de media gecontroleerd wordt door het Kremlin en dat nationalisme en chauvinisme de norm zijn anno 2018. Hoeveel leugens de Russen ook verspreiden, ze hebben op dit punt gelijk. Halbe Zijlstra heeft gelogen om de Russische leider zo neer te zetten alsof hij grote veroveringsplannen bezat. Dit angstscenario wordt in de ex-Sovjet republieken enorm vaak herhaalt. Vooral in Estland, Letland en Litouwen worden mensen vaak onderworpen aan angstverhalen over een mogelijke invasie door de Russen. Niet alleen is dit ongeloofwaardig, het past ook niet binnen de lijn van het Kremlin. Poetin weet heel goed dat hij geen oorlog kan winnen van de NAVO. Toch doet de westerse media al jaren aan demoniseren. Rusland op haar buurt demoniseert dan weer het westen waardoor zowel westerlingen als oosterlingen, volledig gehersenspoeld worden met leugens en onwaarheden!

Revolutionair socialisten hebben niets met de Russische dictator. Wij zien Rusland als een nationalistische dictatuur, gebouwd op het onderdrukken en hersenspoelen van miljoenen arbeiders. Het Kremlin speelt op chauvinisme om Poetin’s regime te legitimeren. Feiten zijn echter dat de Russische arbeider zeer weinig geld verdient. De lonen zijn sinds 2013 aan het zakken, modaal verdient een arbeider net 476 euro per maand. In Moskou kan een modale arbeider al niet eens meer wonen. De prijzen voor huizen en levensonderhoudt zijn zo hoog dat je al minimaal 1000 euro moet verdienen voor een goedkope huurwoning. 20 miljoen Russen leven in armoede en dat is wat de nationalistische propaganda probeert te verdoezelen. Nee, de Russische Federatie is geen onschuldig land, maar ze zijn wel doelwit van een doelgerichte hetze de laatste jaren!

Een leugenaar zoals Zijlstra heeft de anti-Russische propaganda machine goed gedaan. Want personen zoals Hillary Clinton willen juist dat alles wat Russisch is negatief in het nieuws komt. Het demoniseren is een onderdeel van hun politiek. Naast Rusland doet het westen precies hetzelfde met China. Als die een basis bouwen op een eiland in de stille oceaan is het meteen ”Chinese agressie” terwijl China omsingelt wordt door Amerikaanse basissen in Zuid Korea, Japan en de Filipijnen. Het westen speelt dan graag de democratische kaart en doet alsof alleen Amerika en Europa voor de mensenrechten knokken. We weten allemaal dat dit een leugen is. Het westen gebruikt de woorden ”democratie” en ”mensenrechten” slechts om andere landen op hun vingers te tikken, ondertussen is het hetzelfde westen dat wapens en grondstoffen levert aan wrede dictaturen. Het zijn Duitse Leopard tanks die Turkije inzet om de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië aan te vallen. De Saoedische luchtmacht gebruikt Amerikaanse bommen om Jemen te vernietigen en Amerika steunt 70 dictaturen op deze Aarde. Nee, het westen zwijgt als haar dictatoriale bondgenoten zich schuldig maken aan het schenden van de mensenrechten. Zo kennen we de hypocrieten waar Halbe Zijlstra en de VVD toe behoren!

UPDATE 14-02-2018: De leugenaar heeft de eer aan zichzelf gehouden en is opgestapt. Zo komt een einde aan de carrière van Halbe Zijlstra, een dienaar van het kapitalisme en een leugenaar!

De LEUGENAAR van de VVD

SP heeft minder dan 39.000 leden

Elf jaar geleden beweerde Jan Marijnissen nog trots dat de SP meer dan 50.000 leden had. De partij was enorm gegroeid en won 25 zetels bij de verkiezingen in november 2006. Hierna is de SP nooit meer gegroeid, ze zijn gestagneerd en verliezen niet alleen zetels, maar ook leden. Dit heeft te maken met het onvermogen van de partijtop om voor een socialistisch Nederland te strijden. Hierdoor vervreemd de partij zich van de arbeidersklasse, die in de SP geen alternatief ziet. Daarnaast is de partij enorm verrechtst in de zin dat ze racistische partijen (PVV & FvD) niet buitensluiten en ook met neoliberaal rechts willen regeren. In Amsterdam zit de partij al met VVD en D66 in een gemeenteraad. Nu is ook bekend geworden dat in 2017, 39.000 mensen lid van de ”Socialistische” Partij zijn. 11.000 hebben de partij verlaten sinds 2007!

Het is niet goed dat zoveel mensen de ”Socialistische” Partij verlaten hebben, begrijpbaar is het wel. Want in de laatste elf jaar sinds de grote winst bij de verkiezingen van 2006, heeft de SP alleen maar geprobeerd om toenadering te zoeken tot de bestaande kapitalistische machtsstructuren. Alsof je Nederland; ”menselijker en socialer” kunt maken door te heulen met partijen die het kapitalisme en neoliberalisme aanhangen. Met het opstappen van Jan Marijnissen verloor de SP haar charismatische leider. Het was Jan die als boegbeeld van de partij veel sympathie won. Zonder dit icoon bleek de SP niet in staat om haar aanhang vast te houden. Agnes Kant was geen leider figuur en Emile Roemer deed alleen maar pogingen om van de protestpartij een ”brave regeringspartij” te maken. Hierdoor konden de socialisten zich niet neerzetten als alternatief op de burgerlijke politiek. De ex-maoïstische garde moet ervan overtuigd zijn geweest dat door compromissen met het kapitaal, je de boel socialer zou kunnen maken. Deze sociaal democratische houding toont precies aan waarom de SP niets wint. Want zit Nederland te wachten op een tweede PvdA? Nee, absoluut niet!

De SP staat heel zwak op het gebied van anti-racisme en anti-fascisme. In tegenstelling tot de CPN van vroeger, heeft de SP nooit meegedaan aan massa demonstraties tegen het oprukkende racisme in Nederland. Uit opportunisme om de witte arbeider niet te verliezen, houdt de SP zich verdacht stil als het om de strijd tegen racisme gaat. Waar was de partij toen zwarte activisten werd aangevallen door wit-Nederland in hun strijd tegen Zwarte Piet? Waar is het protest van de SP tegen de verheerlijking van de VOC en kolonialisten zoals Michiel de Ruyter en Jan Pieterszoon Coen op scholen? De partijtop weet dat hun electoraat vatbaar is voor het nationalisme dat de laatste jaren is gegroeid. Dit nationalisme gaat samen met een diepe minachting voor iedereen die zich tegen ”Nederlandse iconen” (Zwarte Piet, Coen, de Ruyter) verzet. Revolutionair socialisten zeggen dat door de weigering van de SP om stelling te nemen tegen racistische partijen zoals de PVV/FvD, het racisme en nationalisme juist gegroeid zijn. Wilders en Baudet spelen op woede, frustratie en wanhoop onder de witte arbeidersklasse. Want die lijdt al jaren onder de bezuinigingslogica van neoliberale partijen!

Tussen 1986 en het jaar 2000 transformeerde Jan Marijnissen de SP om van een stalinistische partij tot een populistische protestpartij. Na de opkomst van Emile Roemer was alles gericht op een ”regeringsdeelname”. Compromissen zoeken met de neoliberale elite was essentieel, maar tegelijk ook de oorzaak voor de stagnatie en het verlies aan zetels en leden. Want waarom zou je de SP nog vertrouwen? Als de partij niet wil strijden voor een socialistisch alternatief op de ellende die politiek rechts veroorzaakt! Nederland weet heel goed wat er met de Partij van de Arbeid gebeurd is. Onder Wim Kok draaide de sociaal democraten volledig naar rechts. Roemer heeft net als Kok voor compromissen gekozen en de SP ervaart nu de consequenties. Onder niet-westerse arbeiders winnen de gematigde socialisten ook niet veel stemmers. Die stemde vaak GroenLinks of PvdA. Dit terwijl deze twee partijen er niet om bekend staan iets te willen doen tegen de ongelijkheid die het kapitalisme veroorzaakt. Vooral de PvdA is een rechtse partij geworden en medeverantwoordelijk voor het racistische beleid van de Nederlandse overheid tegenover vluchtelingen!

Op 18 maart is er een landelijke demonstratie tegen het oprukkende racisme. De PvdA, GroenLinks en SP weigeren om hieraan mee te doen, omdat ze de radicaal rechtse PVV en FvD niet willen omschrijven als racistisch. Parlementair links (kapitalistisch links) toont wederom hoe laf en zwak ze werkelijk zijn. Dat de laffe sociaal democraten en zwakke groenen weigeren is logisch, PvdA en GroenLinks zijn deel van het systeem. De SP in Amsterdam had juist toegezegd dat ze erbij zouden zijn, maar nu heeft de landelijke top dus gezegd dat ze niet mee willen doen. Weer komt dat walgelijke opportunisme om te hoek kijken, want de SP is zo bang om stemmen te verliezen aan racistisch rechts. Revolutionair socialisten weten dat er veel meer potentiaal is voor de ”Socialistische” Partij om zich socialistisch, antifascistisch en anti-kapitalistisch op te stellen. Daarmee zou de partij de rechtse populisten kunnen ontmaskeren als lakeien van het kapitalisme, wat Wilders en Baudet ook zijn!

”Forum voor Democratie” (FvD) groeit ondertussen stevig door. De Jongerenorganisatie Forum voor Democratie heeft zelfs meer leden dan ROOD, jong in de SP. Sinds 2016 hebben meer dan 20.000 Nederlanders zich bij Thierry Baudet’s partij aangesloten. Dit is verontrustend want qua ledenaantal is de ”Socialistische” Partij terug op het niveau van 2004. Voor politiek links is de stagnatie van de gematigde socialisten een verlies, want hoe beperkt ze ook zijn; ze zijn de enigste kracht die zich nog wil verzetten tegen het neoliberale denken. De restanten van de Partij van de Arbeid doen wel alsof ze opeens weer links zijn, maar achter al dat progressieve gelul zit nog steeds de partij die tussen 2012 en 2017 met Mark Rutte regeerde. GroenLinks is geen anti-kapitalistische partij, meer een soort D66 met wat ecologische opvattingen erbij. Het enigste pluspunt is dat de ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarktpolitiek” stemmen en aanhang verliest aan FvD!

De beperkingen van de PVV zijn na 10 jaar meer dan duidelijk. Wilders blijft als enigst lid bepalen wat er gebeurd en wie voor de PVV mag werken. FvD wil een massabeweging worden om het rechtse nationalisme te versterken. Ze maskeren hun intolerantie door op camera intellectueel over te komen en in nette kleding rond te lopen. Anne Fleur Dekker weet echter heel goed hoe de achterban van Baudet denkt. Zij kreeg een stroom van doodsbedreigingen, racistische en seksistische verwensingen en leugens over haar heen. Dekker’s huisadres en werkgever werden online gezet, haar familieleden en vrienden geterroriseerd. Ze werd zelfs gedwongen om (tijdelijk) ergens anders onderdak te vinden. Zo ver gaat de club die zich ”Forum voor Democratie” noemt. Diens aanhangers lopen dan wel in nette pakken rond, maar hun mentaliteit is fascistisch!

 

Poolse regering verbiedt de benoeming ”Poolse” concentratiekampen

De rechts-nationalistische regering van Polen heeft een verbod ingesteld op het begrip; ”Poolse concentratiekampen”. In de Republiek Polen is het niet meer toegestaan om de vernietigingskampen die de Duitsers bouwde te omschrijven als ”Pools”. Want de rechtse regering wil vooral dat hun land als slachtoffer wordt afgebeeld en niet als dader. Dit terwijl veel Poolse ambtenaren zich schuldig maakte aan collaboratie met de Duitsers. Dit past natuurlijk niet in het nationalistische plaatje van de huidige regering, dat Poolse ambtenaren ook maar iets te maken hadden met de Holocaust. Toch is het zo dat een groot deel van het ambtenarenapparaat van bezet Polen, bemand was door Poolse burgers en niet door Duitsers. 

Met het verbod mag de politie in de Republiek Polen iedereen arresteren, die beweert dat de concentratiekampen ”Pools” waren. Het is de zoveelste nationalistische truc om Polen als ”slachtoffer” neer te zetten. Natuurlijk hebben de Polen veel schade geleden in de 20ste eeuw. Aan de andere kant hebben Poolse nationalisten bijgedragen aan het antisemitisme. Het streng katholieke Polen had het niet op de Joden, die verantwoordelijk gehouden werden voor de moord op Jezus Christus. Een antisemitische nationalistische partij genaamd; Nationale Democratie, stond erom bekend fel tegen de Joden te zijn. Vlak voor de Duitse invasie van september 1939 waren de verhoudingen tussen de Poolse Joden en niet-Joden zeer slecht. De Katholieke Kerk moedigde demonstraties tegen het Jodendom aan en riep op tot boycots van Joodse winkels. Eenmaal onder Duits bestuur was het niet moeilijk voor de antisemitische ambtenaren om de Duitsers administratief te steunen bij het opsporen, oppakken en afvoeren van Joden naar de concentratiekampen!

Rechtse nationalisten zien Polen vooral als slachtofferland. Bezet door Nazi Duitsland in 1939 en stalinistisch Rusland in 1945. Volgens de nationalistische logica is er geen verschil tussen de Duitse bezetting en de Russische. Op dit vlak spelen de nationalisten met de geschiedenis. Want ook al was de Poolse Volksrepulbiek een vazalstaat van de Sovjet-Unie, het was formeel een onafhankelijke natie. De nazi’s hadden de Republiek Polen in 1939 van de kaart geveegd, in haar plaats kwam het Generaal-gouvernement dat 100% Duits van aard was. Hoe wreed en ondemocratische de Poolse stalinisten ook waren, Polen bleef bestaan op de landkaart na 1945. Toch brullen de nationalisten dat er geen verschil is tussen het nazisme en ”communisme”. Dit is wat we vaak zien in Oost-Europa, waar neoliberale regimes proberen hun stalinistische verleden op gelijke hoogte met het nazisme te plaatsen. Daarmee wordt vooral het Duitse nazisme bedoeld, de eigen inbreng van landen zoals Polen, Hongarije en Oekraïne aan de Holocaust wordt onderdrukt. Want de nazi’s kregen steun bij het deporteren van miljoenen Joden. Vooral de Hongaarse ambtenaren werkte goed mee met het oppakken en afvoeren van 600.000 Joden!

Het ontkennen van misdaden door je eigen land is helaas ook in Nederland een feit. Politici spreken lovend over de ”Gouden Eeuw”. Met name Thierry Baudet (FvD) is dol op de periode toen Nederland een imperialistische grootmacht was. De voormalige premier Jan Peter Balkenende riep zelfs op om de ”VOC mentaliteit” te omarmen. Het toont hoe weinig besef Nederlandse politici hebben van deze gruwelijke periode van kolonialisme en imperialisme. De Verenigde Oost-Indische Companje was een wrede kapitalistische organisatie, een bende rovers die dachten dat ze het alleenrecht hadden om ”handel” te drijven. De officiële versie is dat de VOC aan ”eerlijke” handel deed en zo rijk werd, de waarheid is dat de Nederlanders vooral dwang gebruikte in hun ”handel”. Als inheemse bewoners van Indonesië niet volgens de VOC regels wouden handelen, dan werd grof geweld gebruikt. Nederlands imperialisme is verantwoordelijk voor veel onheil en onderdrukking, maar daar dacht Jan Peter Balkenende niet aan toen hij in de Tweede Kamer opriep om de ”VOC mentaliteit” te omarmen!

De huidige rechtse regering van Polen wil een nationalistisch land opbouwen. Dat nationalisme moet afleiden van de werkelijkheid, namelijk dat de overheid geen moer geeft om de arbeidersklasse. 29 jaar na de ondergang van het stalinisme, leven Poolse arbeiders nog steeds op lagere salarissen dan arbeiders uit het westen. Neoliberale economen brulde in 1990 dat Oost Europa net zo rijk als het westen kon worden, als men maar het neoliberalisme omarmde. Dankzij de steun van liberalen, conservatieven en sociaal democraten heeft dit vreselijke economische systeem weten te overleven. Arbeiders worden om de vier jaar misleidt om steeds een andere neoliberale partij te stemmen. Doet een liberale overheid het niet goed, dan stem je toch op conservatieven. Verpesten die het weer? Stem op sociaal democraten! Stem (centrum)rechts, centrum of (centrum)links, aldus de media van het kapitalisme. Uiteindelijk wint de bezittende klasse altijd, omdat alle burgerlijke partijen het systeem dienen. Nationalisten spelen hier op in, door met populisme te beweren dat zij tegen dit systeem vechten. Aangezien politiek links in veel Oost Europese landen medeverantwoordelijk is voor het neoliberale wanbeleid, is de propaganda van radicaal rechts aangeslagen. In landen zoals Polen en Hongarije weet nationalistisch rechts te winnen, omdat politiek links geen socialistisch alternatief heeft op de neoliberale ellende!

”Wij tegen hun” een typische kreet van populisten en nationalisten. Wij, het volk, Zij de ”linkse elite” van Europa en de wereld. De propaganda van radicaal rechts speelt op de enorme woede en wantrouwen, want veel arbeiders ervaren de ongelijkheid van het kapitalisme. Het is de schuld van politiek links dat de werkende klasse geen socialistisch alternatief wordt geboden. Linkse partijen zijn vaak niet bereid om met het systeem te breken. Met name de sociaal democratie, die zich volledig aan de kant van de kapitalisten heeft gekeerd. Maar ook gematigde socialisten durven niet verder te kijken dan de dictatuur van de markt economie. Bijvoorbeeld de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela, die nooit van het land een socialistische democratie maakte of de communistische partijen in Nepal, die steunen de bourgeoisie en een kapitalistische republiek. In Nederland wil de zogenaamde ”Socialistische” Partij onder Lilian Marijnissen niet een duidelijke socialistische koers varen. De partij speelt op populisme, datzelfde ”Wij tegen Hun” spelletje, van klassenstrijd is geen spraken bij de SP!

Polen heeft geen linkse beweging, geen massa partij van arbeiders. Dat komt vooral door de antisocialistische hetze en leugens over het socialisme. De anti-linkse media beweert glashard dat socialisme leidt tot stalinisme. Wie ook maar anti-kapitalistisch durft te denken is meteen een PZPR (Poolse stalinisten) aanhanger, een ”vieze communist”. Door sociaal democratisch verraad is er ook wantrouwen tegen linkse idealen. Vooral omdat ex-PZPR politici onder sociaal democratische vlag nog jaren invloed uitoefende op de Poolse politiek. De sociaal democraten steunde vooral markerwerking en privatiseringen, een beleid gericht op de EU. Want voordat Polen bij de Europese Unie mocht komen moest diens economie open staan voor buitenlandse kapitalisten. Liberalen en sociaal democraten waren de grootste voorstanders van een verenigde Europese markt economie, conservatieven waren sceptischer. Zij wisten uiteindelijk de stem van de arbeider te winnen. Door met populistische propaganda te beweren dat zij niet in dienst van Europa stonden!

Pools nationalisme is een wapen van de heersende klasse. Het wordt gebruikt om andersdenkenden de mond te snoeren. Extreem rechtse nationalisten voelen zich versterkt nu de Poolse overheid steeds ondemocratischer wordt. Nationalisten houden niet van andere meningen, met name linkse meningen worden enorm geminacht. Van oorsprong is politiek links altijd anti-nationalistisch geweest, zowel sociaal democraten als liberalen zijn meer internationaal ingesteld dan nationaal. Dit is echter ook een valkuil want het zogenaamde internationalisme van de burgerlijke politiek is vooral gericht op de versterking van het Europese kapitalisme. Poolse conservatieven en nationalisten zijn tegen een verenigd kapitalistisch Europa, zij willen een sterk nationaal Polen!

Revolutionair socialisten verzetten zich tegen zowel de pro-Europese kant van de Poolse politiek als de nationalistische kant. Het is echter lastig om voor socialistische idealen te vechten in een land waar het socialisme nog gezien wordt als iets dictatoriaal. De Poolse Verenigde Arbeiders Partij (PZPR) heeft de democratische idealen van het socialisme erg veel schade toegebracht. Diens aanhangers zijn na de ondergang van de Poolse Volksrepubliek bekeerd tot het neoliberalisme. In kapitalistisch Polen hebben de ex-stalinisten van de Democratische Linkse Alliantie getoond dat ze trouw zijn aan de dictatuur van de markten en de EU. Arbeiders hebben nooit een regering gehad in zich voor hun inzet. Dit is waarom de ex-stalinisten na 2005 enorm veel steun verloren en nu niet meer vertegenwoordigd zijn in het parlement. Er is potentiaal voor een nieuwe arbeiderspartij. Een partij niet besmet met het stalinisme en het sociaal democratisch verraad. Voor zo’n partij strijd de Poolse afdeling van het Comité voor een Arbeiders Internationale!

 

Pools nationalisme is versterkt door de rechtse regering.

42 superrijken hebben meer geld dan 50% van de planeet

Weet u het nog? Het eerste artikel van Revolutionair Socialistische Media op deze wordpress website was ”62 superrijken hebben meer geld dan 50% van de planeet”. Dat was januari 2016. Nu twee jaar later is dit aantal weer gedaald. Nu bezitten slechts 42 personen meer dan 50% van alle welvaart op deze planeet. Het neoliberale kapitalisme zorgt ervoor dat de financiële rijkdom zeer ongelijk verdeeld wordt. Dit is een direct resultaat van de rechtse economische politiek der laatste 30 jaar. Verantwoordelijk voor deze ongelijkheid zijn alle regeringen van deze wereld, die in dienst staan van de superrijken. Daarom pleiten revolutionair socialisten voor de omverwerping van het kapitalisme. Want het is gewoonweg fout dat 42 personen meer geld bezitten dan 3,5 miljard mensen!

 

Stop de Turkse invasie van Afrin

Het misdadige regime van Erdogan heeft de Afrin Regio binnengevallen. Met tanks en speciale commando’s denken de Turken dat ze een einde kunnen maken aan de Volksbeschermingseenheden (YPG) die de kantons van Rojava beschermen. De stoottroepen van Erdogan zijn Arabieren van het Vrije Syrische Leger (erkent door Turkije als Syrische Nationale Leger), die worden ingezet om de Koerdische stad Afrin te veroveren en te bezetten. Revolutionair Socialistische Media is niet verbaasd dat het kapitalistische westen totaal niets geeft om het welzijn van de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië. Nee, men is veel te bang om Ankara tegen zich te krijgen. Nederland is enkel en alleen ”bezorgd” om de houding van de Turken, maar veroordeeld de invasie van Rojava niet. Ook de Amerikanen en andere NAVO landen houden zich stil. Hoe anders was dat in 2014 toen Russische troepen de Krim binnenvielen. Toen stond het westen te blaffen als een gebette hond!

De Turkse politiek staat in zijn geheel achter Erdogan. Rechtse nationalisten van de Nationalistische Bewegingspartij roepen al jaren om een invasie van Noord Syrië. Deze extreem-rechtse partij staat erom bekend dat ze linkse Turken en Koerden minachten en elkaar slaan. De conservatieve AK Partij van Erdogan probeert haar neoliberaal wanbeleid te maskeren, door het Turkse proletariaat op te hitsen met nationalistische propaganda. Hoewel de Republikeinse Volkspartij in de oppositie zit tegen Erdogan, steunen de sociaal democratische nationalisten het optreden van de dictator tegen de YPG die in de Turkse media altijd aan de PKK wordt gekoppeld. Oppositie tegen de invasie komt alleen van de Volksdemocratische Partij (HDP), die eigenlijk zo goed als lam is gelegd door arrestaties van haar leiders en politieke vertegenwoordigers. Naast de HDP is alleen Turks revolutionair links tegen de aanval. Dat zal voor veel dappere linkse Turken consequenties hebben. Erdogan heeft al gedreigd iedereen op te pakken die zich tegen zijn ”WAR ON TERROR” uitspreekt!

NAVO bondgenoten van Turkije houden zich rustig. Nederland bijvoorbeeld zegt alleen ”bezorgd” te zijn om de aanval op Rojava. Daarnaast kan de regering van Mark Rutte het niet laten om aan te geven dat Turkije het ”recht” zou hebben om zichzelf te verdedigen. Daarmee gaat de Nederlandse regering volledig mee met de leugen dat Turkije aangevallen wordt. De feiten zijn anders. Het is Turkije die de Koerden massief onderdrukt, die al in 2016 aanvallen uitvoerde op Rojava om de opmars van de YPG tegen te houden. Met hun invasie van de Afrin Regio wil de Turkse dictator laten zien dat hij de YPG niet duld. Het is in feite een ontmaskering want de Koerden hebben al beweerd dat Ankara stiekem steun geeft aan islamistische fundamentalisten. Die zouden in Turkije beschermd worden. Nu is het zo dat soennitische rebellen van het Vrije Syrische Leger gebruikt worden om Afrin te veroveren. Ankara heeft deze soennitische rebellen erkent als het ”Syrische Nationale Leger”. Dit doen ze omdat elementen van het oorspronkelijke Vrije Syrische Leger nog meevechten met de Syrische Democratische Strijdkrachten onder leiding van de YPG!

Amerika en Rusland hebben de Koerden volledig overgelaten aan het Turkse imperialisme. Dit komt niet onverwachts, de Koerden hadden nooit vertrouwen moeten hebben in zowel Washington DC als Moskou. De imperialistische grootmachten geven niets om het Koerdische volk. Dictator Poetin steunt volop het dictatoriale bewind van Bashar Assad en de Amerikanen willen vriendjes blijven met Erdogan. Dat de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië kon ontstaan lag niet aan het imperialisme. Rojava is ontstaan uit revolutie en verzet. Noordelijk Syrië is een achtergesteld gebied, moedwillig arm gehouden door Damascus. De Arabische nationalisten van de Ba’ath Partij wouden de Koerdische gebieden niet ontwikkelen. Net als in Turkije keken de Syrische Arabieren enorm neer op het Koerdische volk. De Koerden waren tot 2012 daarom ook een onderdrukt volk in Syrië. Onder leiding van de Democratische Unie Partij (PYD) hebben de Koerden zich echter vrij gevochten en daarbij ook andere etnische groepen bevrijd van Arabische overheersing. In plaats van de Arabieren hiervoor te straffen, heeft Rojava zich tolerant opgesteld. De Arabische taal en cultuur zijn onderdeel van de democratische federatie en worden niet onderdrukt!

De ooit vredige kantons van Afrin veranderen nu in een slagveld. Het ”Syrische Nationale Leger” zal met steun van Turkse tanks en commando’s proberen om de gehele regio onder de voet te lopen. YPG, YPJ (vrouwen) en HXP (lokale zelfverdedigingskrachten) zullen moeten vechten tot de dood. Want de Turkse bezetter heeft al in eigen land getoond hoe ze met andersdenkenden omgaan. Revolutionair socialisten roepen daarom op om de Turkse overheid tegen te werken. Turkije moet direct uit de NAVO worden gezet en de Verenigde Naties dienen sancties op te stellen. Helaas doen kapitalistische landen dat blijkbaar alleen als het gaat om landen die zich tegen het westelijk imperialisme keren zoals Noord Korea of Iran. Turkije daarentegen is een ”gerespecteerd” lid van de NAVO, de grootste militaire alliantie op de planeet. Ook Rusland heeft er baat bij als Rojava vernietigd wordt. Dan kan Bashar Assad van de Syrische Arabische Republiek zijn verloren gebieden weer terug veroveren!

Toen de Russen de Krim binnen vielen was dit wekenlang nieuws. Het was ”HOT NEWS” en bijna alle nieuwszenders besteden er veel aandacht aan. De Turkse invasie van Noord Syrië is geen wereldnieuws. Niet interessant voor de kapitalistische media, die liever praat over idioot Trump of het feit dat een 16 jarige meisje een inbreker wist tegen te houden. Nou, de Koerden proberen een hele grote boef tegen te houden in Afrin. RTL Nieuws noemt alleen de Nederlandse ”bezorgdheid” om de invasie, maar verder is niets te lezen. De pro-Russische zender Russia Today (RT) geeft de Amerikanen de schuld en beweert dat Washington DC de Turken heeft opgefokt, door de ”terroristische YPG” te bewapenen. Logisch dat RT dit beweerd, want hun meester Poetin had liever gezien dat men dictator Assad bewapende had tegen Islamistische Staat. Nu IS verslagen is in Syrië wil Bashar Assad zijn verloren gebieden terug en natuurlijk gaat Poetin dan niet de Koerden helpen!

Eenheid kan leiden tot de overwinning. Maar het zit de Koerden niet mee. Rojava is omsingelt door vijandige groepen en regimes. De Syrische Arabische Republiek loert op de gebieden die ze in 2012 verloren en de islamistische rebellen minachten de YPG vanwege diens feminisme en secularisme. Het was al foutief van Rojava om te denken dat de VS of Europa hun zouden erkennen. Al eerder wees Revolutionair Socialistische Media erop dat het westen meer waarde hecht aan hun militaire alliantie met Turkije. Democratie en mensenrechten zijn slechts propagandateksten voor Amerikaanse en Europese leiders, ze zullen altijd ongesteld blijven aan de eisen van het imperialisme. Hoeveel westerse leiders hebben het echt voor de Koerden opgenomen? Door welke landen is de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië erkent??

Wat kunnen Nederlanders doen? Het beste is om bijvoorbeeld niet op vakantie naar Turkije te gaan. Ook al stemde veel Turken die in de kustregio’s wonen niet op Erdogan, we moeten niet vergeten dat een grote meerderheid van het Turkse volk de onderdrukking van de Koerden steunt. Dit is het resultaat van etnisch nationalisme dat al sinds 1923 wordt verspreid door Turkse regeringen. Turkse kinderen worden geïndoctrineerd met het beeld van het ”Grote Turkije” dat boven alles staat. Etnisch nationalisme is geïnstitutionaliseerd en een onderdeel van de staat. Het is niet toegestaan om je tegen de Turkse Republiek te keren, je mag niet eens voor een onafhankelijk Koerdistan pleiten. Punt is dat je niet vrij bent om je mening te zeggen in het Turkije van Erdogan. Met nationalistisch vergif proberen hij en zijn extreem rechtse bondgenoten te verdoezelen dat er veel ongelijkheid en armoede heerst. De invasie van Rojava is een poging om de Turken af te leiden van dit feit!

Revolutionair Socialistische Media roept alle arbeiders in Turkije en Rojava op om zich tegen Erdogan te keren. In Turkije wordt dit lastig omdat het land een dictatuur is en andersdenkenden de mond snoert. Hoewel er nog oppositie bestaat tegen Erdogan wordt die steeds minder zichtbaar. De overheid laat elke criticus oppakken onder het mom van dat ze ”terrorisme steunen”. Een echte oppositierol speelt de Republikeinse Volkspartij toch niet. Want de sociaal democratische nationalisten mogen alleen nog bestaan omdat ze de partij van Mustafa Kemal Atatürk zijn, de grondlegger van de Turkse Republiek. De rechtse nationalisten juichen Erdogan toe, ook andere conservatieven vinden zijn neoliberaal oorlogbeleid prachtig. Alleen de linkse Volksdemocratische Partij heeft zich steeds verzet tegen zijn regering en is hierdoor al politiek afgemaakt. Turkije is geen democratie en zou alleen al daarom uit de NAVO gezet moeten worden. Natuurlijk  gebeurd dit niet want het kapitalistische westen geeft niets om mensenrechten. Dat bewijst de geschiedenis van de NAVO en het westerse imperialisme in geheel!

 

Serkeftina Yekîtiya Parastina Gel

Halkın Koruma Birimlerine Zafer

النصر لوحدات حماية الشعب

Overwinning aan de Volksbeschermingseenheden

 

Turkije wil Rojava vernietigen

Het reactionaire bewind van dictator Erdogan wil veel verder gaan in het onderdrukken van de Koerden. Niet alleen wordt dit volk in zuid-oost Turkije fel onderdrukt, nu wil Ankara ook de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië aanvallen. Deze natie is ontstaan toen het regime van Bashar Assad zich uit noord Syrië terug trok, om islamistische rebellen te bevechten. De Koerdische YPG greep haar kans en stichtte een natie die zich sinds 2016: Democratische Federatie van Noordelijke Syrië noemt. In het westen is dit gebied bekender onder de naam Rojava, wat verwijst naar Westers Koerdistan. Erdogan wil de meest westelijke kantons van Rojava aanvallen, die zijn verenigd in de Afrin Regio!

Het ultieme doel van de Turkse dictator is het vernietigen van Rojava. Dit zou hij het liefste zien gebeuren. Maar daarvoor moet het Turkse leger massaal ingezet moeten worden. Dat wil Ankara voorkomen en dus zullen ze gebruik maken van pro-Turkse Arabische rebellen uit het Vrije Syrische Leger (FSA), die moeten het werk van Erdogan doen. Sinds enkele jaren hebben zich eenheden van de FSA aan de kant van de Turken geschaard, tegen de Koerden en hun democratisch confederaal systeem. Erdogan heeft als Turkse nationalist een diepe minachting voor de Koerden, die zich sinds 1984 onder PKK vlag verzetten tegen het wrede ethische nationalisme van de Turkse staat!

Rojava in Syrië ziet zich als een multi-etnische natie. Hoewel de Koerden de meerderheid uitmaken spreekt Rojava niet over Koerdistan. Dit komt omdat de PYD de leer van Abdullah Öcalan trouw is. Deze Öcalan is sinds 1978 de leider van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK). Van oorsprong steunde Öcalan een onafhankelijke Koerdistan volgens de principes van het marxisme-leninisme (stalinisme). Pas na zijn arrestatie in 1999 draaide Öcalan af van het stalinistische dogmatisme en bekeerde zich tot het libertarisch socialisme, dat hij democratisch confederalisme noemt. De PKK pleit ook niet meer voor een Koerdische natie los van de Turkije. In plaats daarvan wil Abdullah Öcalan, decentrale autonomie voor de Koerden. Dit staat haaks op het dogmatische nationalisme van de Turken, die niet eens willen erkennen dat de Koerden een eigen volk voorstellen!

Erdogan richt zich op de Afrin Regio, een gebied dat in januari 2014 zich los rukte van de Syrische Arabische Republiek. De regio werd deel van het Democratische Federale Systeem van Rojava, later hernoemt in Democratische Federatie van Noordelijk Syrië. Afrin telt ongeveer 1 miljoen inwoners, de meeste zijn vluchtelingen uit delen van het land waar het sinds 2012 onrustig is. De Afrin Regio staat bekend om zijn rust en tolerantie voor andere volkeren en religies. Dit is wat Rojava uniek maakt in de Syrische Burgeroorlog. Soennitische islamieten en het sjiitische regime van Bashar Assad tonen geen enkel respect voor elkaar en minderheden. Alawieten zijn de politieke/militaire elite van Syrië. Zij kwamen in 1971 aan de macht na de staatsgreep van Hafez Assad, vader van de huidige dictator. Alawieten worden gehaat door de soennitische moslims. Niet alleen omdat ze de leiding hebben over de dictatoriale; Syrische Arabische Ba’ath Partij, maar ook omdat ze sjiitisch denken. Soennitische moslims erkennen de sjiieten niet als gelijkwaardig in Syrië. Rebellen van het Al-Nusra Front staan erom bekend sektarische moorden te plegen. Ook de islamitische Staat was soennitisch en tolereerde geen sjiieten!

Ankara begon met dreigingen tegen Rojava nadat de Amerikanen; soldaten van de YPG wouden trainen als grensbewakers. De Volksbeschermingskrachten (YPG) vechten sinds 2003 voor democratische vrijheden in Syrië. Ze begonnen als militaire tak van de Democratische Unie Partij (PYD), maar tegenwoordig zit de YPG vol met strijders van verschillende nationaliteiten. Arabieren, Koerden, Assyriërs, Turkmenen en ook vrijwilligers uit Europa en Amerika worden opgenomen. Voor vrouwen is er een speciale eenheid die zich de Vrouwenbeschermingskrachten (YPJ) noemt. Deze YPJ toont dat ook vrouwen bereid zijn om te vechten voor hun vrijheid. Vooral jonge vrouwen hebben veel moed getoond in de strijd tegen de terroristen van Islamistische Staat. Vele hebben hun leven gegeven voor een multicultureel land waarin elk volk vrij is om zijn eigen taal en cultuur uit te oefenen, dit is de kern van Öcalan’s leer. Je ziet zijn gezicht daarom ook overal in Rojava. Hij is een icoon voor de Koerden en wordt ook erkend door anderen. Een punt van kritiek is wel dat zijn persoonlijkheidscultus overal is. Dit kan ervoor zorgen dat de PKK leider meer wordt dan slechts een icoon. Revolutionair socialisten weten heel goed wat kan gebeuren als iconen boven alles geplaatst worden!

De media van het Turkse regime schilderen een mogelijke aanval op de Afrin Regio af als ”zelfverdediging”. Pure onzin, Turkije wordt niet bedreigd door Rojava. Het is Turkije zelf die de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië bedreigt met oorlog en vernietiging. Omdat Erdogan zijn handen niet al te vuil wil maken zullen Arabische strijders van het FSA ingezet worden tegen de YPG. Mocht het inderdaad tot een aanval komen dan heeft Rojava een probleem. Want de Afrin Regio zit niet vast aan de andere kantons. Tussen Afrin en de rest van het land zit een gebied dat in handen is van de pro-Turkse FSA. Vanuit dit gebied kunnen strijders de Afrin Regio binnenvallen. Turkije kan met 10.000 speciale commando’s vanuit het noorden en westen de regio beschieten. Rojava bezit geen eigen luchtmacht, wat verouderde T-55 tanks en geen zware wapens. Wel hebben ze een zelfverdedigingsmilitie in het leven geroepen genaamd de Zelfverdedigingskrachten (HXP). Terwijl de YPG en YPJ een vrijwillig leger vormt, kent de HXP een dienstplicht. Dit omdat men in Rojava het als een verplichting ziet om de lokale kantons te beschermen.

Een Turkse/FSA invasie van de Afrin Regio zal grote gevolgen hebben voor de vluchtelingen die daar verblijven. Tot nu toe was dit gebied veilig, maar als Erdogan het bevel geeft wordt het oorlog. De HXP zal dan ingezet worden tegen de FSA en Turkse eenheden. Hoeveel vele dapper zullen vechten zijn deze Zelfverdedigingskrachten niet zwaar bewapend. Net als de YPG bezitten ze nauwelijks moderne wapens. Rojava heeft wat oude T-55’s in bezit gekregen uit depots van het Syrische Arabische Leger. Maar deze tanks zijn stokoud en niet opgewassen tegen de tanks van het Turkse leger. Toch hebben de Koerden al eens eerder getoond dat je ze niet moet onderschatten. Tijdens de belegering van Kobani wisten 1.800 YPG/YPJ strijders, het leger van Islamistische Staat te bedwingen. Toen konden de Koerden meer dan een half jaar stand te houden, tegen het islamitisch fundamentalisme. Net als Stalingrad in Rusland was Kobani een omkeer. Islamistische Staat zou na 2015 teruggedrongen worden en eind 2017 werd de terreurgroep verslagen. Nu bezit het zogenaamde ”kalifaat” nog maar wat kleine dorpjes aan de grens tussen Irak en Syrië!

Europa en Amerika moeten zich fel uitspreken tegen een Turkse invasie. Maar de Amerikanen zijn veel te goed bevriend met Ankara. Ook Europa heeft Turkije gesteund door de PKK een ”terroristische” organisatie te noemen. Het was de criminele CIA die Abdullah Öcalan wist op te sporen. Zonder CIA hulp hadden de Turken hem nooit te pakken gekregen in 1999. Het zijn NAVO wapens die in de jaren 80 gebruikt werden om 3.000 Koerdische dorpen te vernietigen. Het is Amerikaans oorlogstuig dat Erdogan inzet om zijn dictatuur in stand te houden. Rojava is een unieke maatschappij, die radicaal anders is dan de meeste samenlevingen in het midden oosten. Vrouwen worden er gelijkwaardig behandeld en de economie staat niet onder controle van groot-kapitalisten. Hoewel revolutionair socialisten wel wat vraagtekens zetten, steunen we toch kritisch de ontwikkelingen in de Democratische Federatie van Noordelijk Syrië. Wij roepen de wereld daarom ook op om de agressie van Ankara te veroordelen en Rojava te steunen tegen een mogelijke invasie van hun Afrin Regio!

 

De Hêzên Xweparastinê‎ (Zelfverdedigingskrachten) in de Afrin Regio

Venezuela is niet socialistisch

Het is ongelooflijk hoezeer de kapitalistische media haar best doet om het regime van Nicolas Maduro in Venezuela te omschrijven als ”socialistisch”. Dit terwijl de Bolivariaanse Republiek Venezuela een kapitalistische economie heeft en een rijke elite die nooit onteigend is. Sinds het aanbreken van een economische crisis vanaf 2014 gaat het bergafwaarts. De oppositie (gesteund door het westerse imperialisme) probeert de regering van Maduro omver te werpen met gewelddadige protesten. De internationale media schilderen Nicolas Maduro af als een ”linkse dictator” wiens ”socialistische” politiek voor ellende en armoede gezorgd heeft. Dit kun je terug lezen in verschillende artikelen op het internet!  

Socialisme brengt armoede, socialistisch Venezuela failliet, grootste mislukking van het socialisme. Zo rendeert de media van het kapitalisme de situatie in Venezuela. In 2018 is het vijf jaar geleden dat Hugo Chavez overleed aan kanker. Hij was het icoon waarop de Bolivariaanse Revolutie leunde. Chavez sprak vaak over het socialisme, maar realiseerde dit nooit. Ondanks dat hij en zijn verenigde socialistische partij vanaf 2005 een volle meerderheid achter zich hadden, is er van een socialistisch Venezuela nooit spraken geweest. Toch beweren de aanhangers van het kapitalisme dat het socialisme is ingevoerd. Waarom? Heel makkelijk, omdat ze dan de huidige economische crisis kunnen toeschrijven aan de zogenaamde ”mislukking” van het socialisme als economisch systeem!

We hebben dit al eens eerder gezien. Tussen 1989 en 1991 hoorde we precies hetzelfde verhaaltje. In deze jaren viel namelijk het stalinistische systeem in Oost Europa. Dat begon in Polen, waaide over naar Hongarije en in november 89 ging de Berlijnse Muur open. De stalinisten in Rusland probeerde in augustus 1991 een staatsgreep tegen de Sovjet regering te organiseren. Na 48 uur werd duidelijk dat het leger de coup niet steunde. Als laatste ironische draai verklaarde de Sovjet regering dat de Communistische Partij van de Sovjet-Unie verboden was. Vier maanden later hield de USSR op met bestaan en werd de rode vlag neergehaald van het Kremlin. Al in het jaar 1989 speelde antisocialistische krachten goed in op de zogenaamde ”mislukking” van het socialisme in landen zoals Polen, Hongarije en Oost Duitsland. De slechte economische situatie zou allemaal te verwijten zijn aan het socialisme, brulde rechtse politici. Dat beeld werd versterkt door de inefficiënte manier waarop de stalinistische economie was opgebouwd. Arbeiders hadden geen enkele insprak in het proces van productie en planning. Door de communistische partij aangestelde managers bepaalde alles, niet de mensen die het werk moesten doen!

Een voorbeeld van stalinistische inefficiëntie is de Trabant P601 in Oost Duitsland. In het westen wordt aangenomen dat de Trabant fabriek nooit een opvolger model heeft ontwikkelt. De stagnatie van het P601 model zou dus te verwijten zijn aan het marxistische socialisme, aldus de neoliberale leugen. De waarheid is anders. De Trabant fabriek had al eind jaren 60 opvolgers bedacht (versies P602, P603 en P610) maar die werd steeds afgewezen door de stalinisten aan de top. Het conservatieve Centraal Comité van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED) hield elk nieuw ontwerp tegen. Zo kwam het dat de Oost Duitsers tot 1990 in een auto moesten rijden die uit 1961 stamde. Aan de fabriek lag het niet dat ze drie miljoen Trabant P601’s moesten maken. Nee, de bureaucratische kaste der stalinisten weigerde steeds een nieuw model goed te keuren. Als de Duitse Democratische Republiek een echte arbeidersstaat was geweest met een economie onder arbeiderszelfbestuur, dan was de Trabant P601 al eind jaren 60 vervangen door het model P603 en zo verder!

In de jaren 90 werden alle mankementen van de bureaucratische economieën in het Oost Blok en de Sovjet-Unie, toegewezen aan het socialisme. Kranten en televisiekoppen deden uitvoerig verslag over hoezeer het economische model van Oost Europa gefaald had. Neoliberalisme is het medicijn voor de ziekte van het socialisme, beweerde het IMF en de Wereld Bank. Helaas voor hun hadden de arbeiders van de ex-stalinistische landen al na enkele jaren door wat het betekend om te moeten overleven in een markt economie. Hongarije koos in 1994 massaal voor de Hongaarse Socialistische Partij. In Polen won de Democratische Linkse Alliantie, meer dan 43% van de stemmen in 2001. Als deze sociaal democratische partijen niet het neoliberalisme hadden uitgevoerd, dan waren anno 2018 niet zulke rechtse populisten/nationalisten aan de macht in Hongarije en Polen. De ex-stalinisten toonde echter wat wij revolutionair socialisten al jaren beweren. Stalinisme leidt tot kapitalisme, dat werd duidelijk toen partijen die ooit Marx en Lenin vereerde als goden, de neoliberale lijn van het IMF en de Wereldbank gingen uitvoeren!

In landen waar de sociaal democratie voor een grotere welvaartsverdeling had gezorgd, sloeg het neoliberale propaganda offensief enorm aan. De markt was beter dan de overheid, hierdoor zou alles goedkoper en efficiënter worden. Dat brulde de neoliberalen, wiens leer nu een dogma was binnen alle rechtse politieke partijen. Ook de sociaal democratie capituleerde en werd een aanhanger van dit nieuwe liberalisme. Het is dankzij het ultieme verraad van de voormalige arbeiderspartijen, dat het neoliberalisme kon overwinnen in de jaren 90. Als de ex-stalinisten in het oosten en de sociaal democraten in het westen voet bij stuk hadden gehouden, dan was er misschien anno 2018 niet zoveel ongelijkheid. Punt is echter dat door de ondergang van het stalinisme, het kapitalisme een enorm media offensief inzette tegen het idee van staatsinterventie en staatsbedrijven. De staat was fout, overheid altijd inefficiënt en de mark zou het wel oplossen. Doordat de staat vaak bureaucratisch en ook ineffectief werkte, versterkte dit de neoliberale dogma’s. Maar dit is niet een mankement van het socialisme. Want elke staat/overheid in het westen is altijd kapitalistisch gebleven!

Venezuela is een mooi voorbeeld waarom een kapitalistische staat niet voor socialisme kan zorgen. Wat Hugo Chavez en Nicolas Maduro hebben gedaan is strooien met oliegeld zonder een strategie te ontwikkelen voor wanneer het geld op is. Dat is wat de rechtse politiek altijd aan het socialisme koppelt (verspilling van geld), alsof alleen linkse politici met geld strooien. De huidige economische crisis in Venezuela is echter pas na 2013 ontstaan. Toen de lage olieprijs ervoor zorgde dat het land meer dan 50% minder inkomsten kreeg. Alle uitgaven van de overheid zijn gebaseerd op olie winsten, als die minder worden dan verliest het land miljarden. Na vijf jaar zien we het effect van een economie die zo afhankelijk is van oliegeld. Vroeger (voor Hugo Chavez, pre-1999) had Venezuela ook wel eens te maken met minder olie winsten. Toen der tijd gaf de staat echter geen cent uit aan sociale programma’s om de armste te ondersteunen. Sociale voorzieningen bestonden voor het Chavez tijdperk alleen voor de rijken. Absolute armoede lag rond de 25% in het jaar 1999, dankzij het geld van de overheid was dit percentage gedaald tot 9% in 2011. Nu echter stijgt de armoede weer door een tekort aan alles!

De overheid van Nicolas Maduro probeert de armoede groei te stoppen door meer geld uit te geven, waardoor het overheidstekort nog meer oploopt. De inflatie is enorm en de winkels zijn leeg. Het socialisme is schuld brullen de aanhangers van MUD, de Democratische Eenheidscoalitie. Deze coalitie van kapitalistische partijen won in 2015 al de parlementaire verkiezingen. Maduro heeft het parlement echter buitenspel gezet door een Grondwettelijke Vergadering in het leven te roepen. Deze ”vergadering” kan alle besluiten van het parlement ontkrachten. MUD weigerde om deel te nemen aan de verkiezingen voor de Grondwettelijke Vergadering, waardoor dit orgaan nu vol zit met vertegenwoordigers van de PSUV, de verenigde socialistische partij. Deze PSUV is echter geen arbeiderspartij. Ondanks dat miljoenen lid werden in 2007 bij diens oprichting, is de partij altijd een spreekbuis voor Hugo Chavez gebleven. Ook na diens dood bleef de PSUV kritiekloos alles steunen wat Nicolas Maduro deed. Hierdoor verloor de partij de parlementaire verkiezingen van 2015!

Het socialisme kan geen schuld dragen voor het beleid van een bureaucratische autoritaire overheid, die nooit enige politieke en economische macht afgestaan heeft aan de arbeidersklasse. Zelfs onder Hugo Chavezs is de overheid van Venezuela altijd een elite op zich geweest. Na de mislukte rechtse staatsgreep in 2002 werd de staat het machtsinstrument van Chavez. Hij propte het ambtenaren apparaat vol met ja knikkers en die zijn vaak enorm corrupt. Dat de corruptie in Venezuela sinds Chavez enorm is toegenomen is een feit. De voormalige president vertrouwde op de staatsbureauraten en het leger. Het is een feit dat de arbeidersklasse nooit enige macht gekregen heeft. De Bolivariaanse Revolutie werd dan wel door hun gedragen, maar diens leiders stonden geen macht af. Politiek rechts vond het al erg genoeg dat de overheid geld uitgaf aan de armen. Aan sociale politiek deed de traditionele kapitalistische elite niet voor 1999. Tot kort waren de idealen van het socialisme nog zo populair dat MUD er niet om heen kon. Zelfs de partijen van het kapitalisme gingen linkse termen gebruiken tegen de PSUV en Chavez. Pas vanaf 2014 kunnen de oude leugens omtrent het socialisme weer van stal gehaald worden. Door de groeide armoede, honger en machteloosheid, gelooft een steeds groter deel van het land deze leugens. Dat het socialisme voor alle ellende in Venezuela verantwoordelijk is!

De PSUV en Nicolas Maduro zijn ondertussen volledig paranoia geworden. Ze zien in elk protest een buitenlands complot. Zelfs arbeiders die staken omdat ze nauwelijks betaald krijgen van de staat worden omschreven als ”agenten van het imperialisme”. Natuurlijk is het wel zo dat de heersende klasse de boel saboteert, dat doen ze in feite al sinds 1999. Maar daar is Maduro (deels) medeverantwoordelijk voor. In zijn wanhoop is de ex-buschauffeur zelfs begonnen om deals te sluiten met kapitalistische ondernemingen. Dit is precies waar revolutionair socialisten bang voor zijn geweest. Dat de overheid in haar proppanda nog steeds links is, maar ondertussen steeds rechtser wordt. Maduro is een man die nooit politicus had moeten worden. Keus hierin had hij niet, want hij werd als ja-knikker aangesteld door Chavez als minister president in 2012. De man was zeven jaar daarvoor Minister van Buitenlandse Zaken, maar ook die functie heeft hij puur aan zijn kritiekloze loyaliteit aan de Grote Commandant te danken!

Het kapitalisme speelt het spel slim. Toen Maduro in 2013 net de presidentiële verkiezingen won, besloten de rijken en de kapitalisten om de nieuwe president massief tegen te werken. Met kapitaalvlucht en economische sabotage begonnen ze hun offensief om een einde te maken aan het Chavez tijdperk. Tekorten werden toegeschreven aan de overheid die daarop prijscontroles instelde om te voorkomen dat de bedrijven hun prijzen zomaar verhoogde. Dit stoot echter tegen een fundamenteel kapitalistisch standpunt, winst maken boven alles. Prijscontroles weerhouden de drang van een onderneming om rijk te worden. Als bedrijven geen mogelijkheid ziet om winst te makken dan stoppen ze ermee en ontslaan hun personeel. Meer dan 400.000 bedrijven hebben Venezuela verlaten sinds 1999. Daarom kun je het kapitalisme niet hervormen of sociaal maken. Want de kern van het systeem is hebzucht en winst maken. Daarvoor moet de bezittende klasse altijd in staat blijven om de bezit loze klasse uit te buiten. Toen de olieprijs eind 2014 enorm begon te zakken, verloor Venezuela in enkele maanden miljarden aan dollars. Hun eigen munteenheid is ondertussen niets meer waard!

Wat is de kern van het probleem? Het westen en de kapitalistische elite in Venezuela beweren dat elke interventie in de economie gedoemd is te mislukken. Gelijk hebben ze, als de economie in bezit blijft van een klasse die de boel kan saboteren. De economie moet in bezit zijn van de gemeenschap en onder democratische controle van arbeiders staan. In Venezuela is dit echter niet het geval. Alle zogenaamde corporaties die Chavez in het leven riep werden met overheidsgeld opgezet en gerund door lakeien van de staat. In genationaliseerde bedrijven kregen niet de arbeiders het voor het zeggen, maar managers aangesteld door de overheid. Nicolas Maduro probeert al vijf jaar om het beleid van zijn icoon recht te houden. Hij faalt hierin volledig omdat hij autoritair is geworden en elke criticus met geweld wil onderdrukken. Hij en zijn PSUV willen niet erkennen dat ze gefaald hebben. Tien jaar heeft de verenigde socialistische partij gehad om het socialisme te realiseren. Ondanks al hun propaganda en de bombastische toespraken van Chavez is er nooit spraken geweest van een echte socialistische revolutie. Dat is waarom de boel uit de hand loopt, omdat Maduro en de PSUV niet willen accepteren dat ze hun macht kwijt raken aan een coalitie van het kapitalisme!

De Democratische Eenheidscoalitie (MUD) heeft de steun van het westen en ook het grote geld. Laatst is duidelijk geworden dat Amerikaanse zakenlui miljoenen doneren aan politici van de rechtse coalitie. MUD zal Madruo vroeg of later verslaan. Dit kan alleen voorkomen worden door een socialistisch alternatief neer te zetten. In het Venezuela van 2018 is dit bijna onmogelijk. Kritiek als socialist op Maduro wordt gezien als verraad. Hoewel er best een groep kritische linkse activisten bestaat, wordt politiek links gedomineerd door de PSUV en hun bondgenoten. Omdat links terecht MUD vreest, kiezen velen toch voor de incompetente Maduro. Kranten in Europa en Amerika vuren daarnaast fel op iedereen die Maduro verdedigd. De Nederlandse SP kreeg al het verwijt dat ze een ”socialistische” dictatuur steunen, omdat de partij niet kritiekloos achter MUD staat. Ook de Britse sociaal democraat: Jeremy Corbyn wordt aangevallen omdat hij zich vaak genoeg tegen de westerse inmenging in Venezuela heeft uitgesproken!

Wat is het socialistische alternatief? Nicolas Maduro zou ervoor kunnen kiezen om open kaart te spelen. Maar dan moet hij erkennen dat hij en zijn icoon foute dingen hebben gedaan. Dat ze de corruptie versterkt hebben, dat ze via vriendjespolitiek hun wil doordrukken en dat ze eigenlijk helemaal niet zo socialistisch denken. Zowel Hugo Chavez als Nicolas Maduro zijn geen revolutionair socialisten geweest. Chavez was een kleinburgerlijk officier met bewondering voor stalinistisch Cuba. Ook Maduro komt uit een stalinistische hoek, hij werkte als jonge man in Cuba bij de Communistische Jeugd Liga. Dat Chavez en Maduro zo autoritair zijn gaan denken stamt uit hun visie van een socialisme dat je van bovenaf moet op dwingen, het stalinisme. Ook al heeft Chavez zich wel eens een aanhanger van Trotsky genoemd, een trotskist is hij nooit geweest. Daarvoor snapte hij niet wat de leer van Lenin en Trotsky inhoudt. Maduro heeft nooit een eigen lijn kunnen ontwikkelen. Hij probeerde de laatste vijf jaar wanhopig om PSUV bureaucraten aan de macht te houden!

De zogenaamde Bolivariaanse Revolutie verliest steeds meer steun. Vorig jaar was het al dramatisch, maar nu hoor je al berichten over mensen die letterlijk verhongeren. Het kapitalistische westen wijst naar Maduro en hoewel hij medeverantwoordelijk is, spreekt niemand over de bezittende klasse. De groep groot kapitalisten die ondanks de Chavez jaren nooit onteigend werd (en dus superrijk bleven). Deze klasse voert al vijf jaar met succes oorlog tegen de overheid en wint. Zij kunnen zich staande houden door hun rijkdom en bezit van de productie middelen. Maduro en de staatsbureaucratie lijden ook geen armoede, maar de arbeidersklasse juist wel. Dit is waarom de steun voor MUD bij verkiezingen toeneemt. MUD belooft dat alles weer wordt zoals vroeger. Daarmee bedoelen ze de periode voor 1999, voordat Chavez kwam. Helaas hebben de MUD stemmers dat niet door. Armoede en wanhoop drukken ze richting de politici van het kapitalisme, dat is de wrede realiteit. Elke socialist moet inzien dat het beleid van Chavez en Maudro niet geleid heeft tot socialisme en de heerschappij van de arbeidersklasse. Wat de PSUV ook zegt en doet, ze zijn het instrument van de staatsbureaucratie!

Revolutionair Socialistische Media pleit voor een socialistische revolutie van arbeiders, jongeren, vakbondsactivisten en kritische leden van de PSUV. Want de lijn van Maduro is failliet en dreigt steeds meer af te glijden richting het Chinees/Russische model. De kapitalistische media wil Venezuela als stok gebruiken tegen het idee dat er geen alternatief is op de politiek van besparingen, privatiseringen en markt fundamentalisme. Nederlandse kranten en omroepen doen hieraan mee door de Venezolaanse regering af te schilderen als ”socialistisch”. Want zo krijgen kijkers het idee dat socialisme een systeem is van onderdrukking, dwang en mislukking. Dat is precies het beeld dat de heersende klasse wil neerzetten. Onze taak is het om door de leugens heen te prikken en aan te tonen dat wat Chavez en Maduro hebben opgebouwd, niet dat is waarvoor wij strijden en wat socialisme heet!

 

Nicolas Maduro heeft gefaald.

Nepal: Het verraad van de stalinisten/maoïsten

De Federale Democratische Republiek Nepal had al jaren eerder een socialistische republiek kunnen zijn. Na de val van de monarchie hadden drie communistische partijen genoeg zetels om van het land een arbeidersstaat te maken. Dit gebeurde niet, omdat geen enkele communistische partij bereid was om een socialistisch Nepal te realiseren. De twee grootste ”communistische” partijen zijn de Communistische Partij van Nepal (Verenigd Marxistisch-Leninistisch) en de Communistische Partij van Nepal (Maoïstisch Centrum).  Beidde hebben anno 2018 genoeg zetels voor een socialistische regering. Maar Nepal wordt geen socialistische democratie, omdat het kapitalisme door zowel de stalinisten als maoïsten ondersteunt wordt!

Het Koninkrijk Nepal was tot 2005 een parlementaire monarchie. Koning Gyanendra van de Shah Dynastie had veel politieke macht en zijn familie genoten een elitair leven. Dit was mogelijk omdat de sociaal democraten van de Nepalese Congrespartij en de Communistische Partij van Nepal (Verenigd Marxistisch-Leninistisch) dit toelieten. Aangezien het land veel politieke partijen kent die zich de Communistische Partij van Nepal noemen (anno 2017 zijn dat er vier), zullen we praten over de afkortingen waaronder ze bekend zijn. De gematigde ”CPN-Verenigd Marxistisch-Leninistisch” noemen we CPN-UML (Engelse afkorting voor ”United Marxist-Leninist”) en de maoïstische ”CPN-Maoïstisch Centrum” krijgt de afkorting CPN-MC. Er zijn nog twee kleinere partijen die zich ook de Communistische Partij van Nepal noemen, maar die hebben geen zetels in het parlement!

Hoe komt het dat de communistische beweging zo versplinterd is? Dat heeft vooral met stalinistisch sektarisme te maken en de strijd tegen de dictatoriale monarchie. De oorspronkelijke Communistische Partij van Nepal ging al in 1960 de fout in, toen ze de staatsgreep van koning Mahendra steunde. Waarom en hoe is niet duidelijk, wel weten we dat de leider van de Indische communistische partij zich fel tegen de Nepalese communistische partij keerde en hun dwong om de wapens op te pakken tegen de monarchistische staatsgreep. Mahendra voerde een absolute monarchie in en verbood alle politieke partijen. De sociaal democraten van de Nepalese Congrespartij verwierpen de gewapende strijd en poogde voor geweldloos verzet, de communistische partij was meer verdeeld!

CPN leider Keshar Jung Rayamajhi had de koning gesteund en kreeg felle kritiek toen hij eenmaal moest vluchten naar India. Daar kwam het tot de eerste splitsing van de Communistische Partij van Nepal. De interne strijd ging vooral over hoe men moest omgaan met de absolute monarchie. Rayamajhi poogde voor samenwerking met de koning wat onacceptabel was voor leiders zoals Tulsi Lal Amatya. Toen Nepal een absolute monarchie werd in 1961, splitste zich de CPN op in een partij loyaal aan Rayamajhi en een partij die zich aan de kant van Tulsi Lal schaarde. Aan de kant van de republikeinse stalinisten kwam het al snel tot sektarische meningsverschillen over de koers. De pro-Sovjet vleugel wou een Nationale Democratische Revolutie doorvoeren, terwijl de pro-Beijing vleugel juist het idee van de Volksdemocratie wou nastreven. In feite komt het erop neer dat Mao’s aanhangers zich los rukte uit de CPN van Tulsi Lal. Aan het einde van de jaren 60 had Nepal drie communistische partijen!

Meer dan 24 verschillende partijen hebben zich tussen 1961 en 2017 de Communistische Partij van Nepal genoemd. Vaak waren dat sektarische splitsingen van partijbonzen die het nooit met elkaar eens waren en dan weer CPN partijtjes oprichten. De monarchistische stalinisten onder Keshar Jung Rayamajhi bleven tot 1979 een eenheid. Ze moesten illegaal werken en mochten zich in het openbaar niet communist noemen. Maar omdat ze trouw waren aan de koning en de monarchie, konden ze als onafhankelijke kandidaten deelnemen aan ”verkiezingen”. Dit zorgde voor onrust en de groep rond Rayamajhi kreeg net als de andere CPN clubjes te maken met ruzies en splitsingen. Pas in 1991 lukte het drie gematigde communistische partijen om te verenigen onder de naam: CPN-UML (Verenigd Marxistisch-Leninistisch). Revolutionair is de CPN-UML niet te noemen. De partij aanvaarde de monarchie, het kapitalisme en functioneert niet als een instrument van de arbeidersklasse!

In oppositie tegen de pro-monarchistische CPN-UML ontstond in 1994, de Communistische Partij van Nepal (Maoïstisch). De maoïsten steunde een revolutionaire omverwerping van het monarchistische gezag. Ze kregen steun van arme boeren die de meerderheid van de bevolking uitmaken. Echter de maoïsten werden ook gevreesd, want hun aanvallen op andersdenkenden waren bijzonder wreed. Wie de leer van Pushpa Kamal Dahal verwierp was een ”verrader”. Deze Pushpa nam de revolutionaire naam: Prachanda aan. Hij is het icoon van de maoïstische partij en laat zichzelf naast Marx, Engels, Lenin, Stalin en Mao afbeelden. Net als Xi Jinping in China heeft Prachnada zijn eigen ideologie toegevoegd aan het officiële marxisme-leninisme-stalinisme-maoïsme. De Nepalese maoïsten noemen hun leer het ”Pad van Prachnada”. Dit houdt in dat de CPN-MC vooral werkt binnen de kaders van het kapitalisme. Net als de gematigde stalinisten van de CPN-UML heeft de CPN-MC aangetoond dat ze geen revolutionaire kracht zijn. Voor de bourgeoisie van Nepal komt dit goed uit. Naast de CPN-UML zijn het de sociaal democraten van de Nepalese Congrespartij, die de interesses van de heersende klasse steeds gediend hebben!

Koning Gyanendra werd in 2001 gekroond, nadat een groot deel van de koninklijke families uitgemoord was in een familie drama. De nieuwe koning had weinig met volksvertegenwoordigers en wou het liefst heerser als absolute monarch. Sociaal democraten en gematigde stalinisten stelde alles in het werk om Gyanendra van dienst te zijn. Toch gebruikte de koning zijn macht vaak genoeg om het parlement te ontbinden. In 2005 vond hij dat Nepal een absolute monarchie moest worden. Ondertussen hadden de maoïsten al 60% van het land in bezit gekregen. De Nepalese Congrespartij en de CPN-UML vreesde voor een totale maoïstische overwinning. Dus werd een overeenstemming gesloten met Prachnada tegen de monarchie. Koning Gyanendra zat in de val en gaf toe aan de eisen van de politiek. Hij en zijn familie gingen in ballingschap naar India. Prachnada en zijn maoïsten wonnen de verkiezingen van 2008 met 38% van de stemmen. De sociaal democraten en gematigde stalinisten kwamen als tweede en derde!

Het Koninkrijk Nepal werd hernoemt in de Federale Democratische Republiek Nepal. De nieuwe regering bestond uit de maoïsten, de gematigde stalinisten en een kleinere centrum-linkse partij genaamd het Madhesi Volksrechten Forum. Beidde communistische partijen hadden samen 337 van de 601 zetels in bezit. Toch bleef het kapitalisme aan de macht in Nepal. De stalinisten en maoïsten vonden dat de tijd nog niet rijp was voor het socialisme. Een meerderheid van Nepal had voor de CPN-UML en de CPN-MC gekozen, voor twee partijen die beweren trouw te zijn aan de leer van Marx en Lenin. Verraden werden al die miljoenen die geloofde in een betere toekomst onder het ”communisme” van deze twee bende klassenverraders. De regering bleef dus burgerlijk van aard en deed niets tegen de enorme ongelijkheid. Vijf jaar later verloren de maoïsten bijna één miljoen stemmers. Die werden verrassend gewonnen door de sociaal democraten en de CPN-UML. Dat moet een grote opluchting geweest zijn voor de bezittende klasse. Die hebben Prachnada altijd gevreesd omdat hij anti-kapitalistische taal uitsloeg in het verleden als guerrilla leider. Hoe anders is dat bij politici van de CPN-UML, die zich neoliberaal en marktgericht opstellen!

De Verenigde Naties schatten dat ongeveer 40% van alle Nepalezen in armoede leeft. Elke regering (met of zonder de communistische partijen) heeft hier niets aan willen veranderen. Ondanks het gebruik van de Hamer en Sikkel, de Rode Vlag en de gezichten van Marx & Lenin (en Stalin en Mao bij de maoïsten) is er van socialisme nooit enig spraken geweest. Lenin zou zowel de CPN-UML als de CPN-MC afschilderen als pro-kapitalistisch. Want het zijn in feite pro-kapitalistische politieke partijen. Voor Lenin was het echter ondenkbaar dat communisten het kapitalisme zouden steunen. Hij kon natuurlijk niet weten hoe diep de communistische beweging in Nepal afgezakt is door het stalinistische gedachtegoed. Want dat is de oorzaak voor het feit dat de eerste regering bestaande uit gematigde stalinisten en maoïsten, niet brak met het kapitalisme!

Nu in 2018 heeft de Communistische Partij van Nepal (Verenigd Marxistisch-Leninistisch) en de Communistische Partij van Nepal (Maoïstisch Centrum) samen 174 zetels van de 275 in het nieuwe Nepalese Parlement gewonnen. In dit federale parlement maken de twee CPN’s nu 63% van alle vertegenwoordigers uit. Opnieuw kunnen CPN-UML en CPN-MC een regering vormen. Arbeiders en boeren hoeven echter niet op een socialistische revolutie te rekenen. Want de stalinisten en maoïsten willen de revolutie niet doorvoeren. Ze willen hervormen en passen daarom meer in het plaatje van de sociaal democratie. Voor hun is het socialisme een propagandaleus, een ideaal voor de verre toekomst. Nee, de twee partijen van het ”proletariaat” geloven in het kapitalisme. Zo denken ook de ”communistische” partijen van China, Vietnam en Laos. Die zijn tegenwoordig net zo neoliberaal als de politici van het westen. Armoede, uitbuiting en ongelijkheid blijven ondertussen de norm in Nepal!

Daar neemt Revolutionair Socialistische Media geen genoegen mee. Revolutionair socialisten verwerpen beidde communistische partijen als pro-kapitalistisch en niet-revolutionair. Het is diep tragisch dat de idealen van Karl Marx en Vladimir Lenin zo misbruikt worden, door leiders die niet bereid zijn het socialisme te realiseren. Khadga Prasad Oli (leider CPN-UML) en Pushpa Kamal Dahal (leider CPN-MC) hebben in ieder geval laten zien dat ze geen echte communisten zijn. Ze tonen precies waarom revolutionair socialisten altijd het stalinisme (en maoïsme) verworpen hebben als contraproductief en in dit geval zelfs contrarevolutionair. Daarom moet er een arbeiderspartij worden opgebouwd. Een revolutionaire partij die geen compromissen sluit met de partijen van het Nepalese kapitalisme. Die heeft het niet beter kunnen treffen. Niet alleen de sociaal democraten staan aan hun kant, ook de partij van Pushpa Kamal Dahal (Prachnada) kiest voor een burgerlijk-democratisch bestaan. Sociaal democraten, stalinisten en nu ook de maoïsten staan niet voor een socialistisch Nepal. Geheel politiek links is verrechtst in dat land. Daarvoor heeft de heersende klasse niet eens zoveel hoeven te doen!

 

Pushpa Kamal Dahal (Prachnada), hier met een andere klassenverrader!

SS Van Imhoff, een Nederlandse oorlogsmisdaad

De naam; SS Van Imhoff, moest verbannen worden uit het geheugen van Nederland. Althans dat is wat de VARA en de PvdA in de jaren 60 gedacht moeten hebben, toen ze een documentaire over deze oorlogsmisdaad verboden. Het verhaal van dit vrachtschip dat in januari 1942 verging mocht niet verteld worden aan het Nederlandse publiek. De SS Van Imhoff werd begin 1942 ingezet om Duitse mannen te transporteren naar Brits Indië. Daar zouden ze gevangengezet worden, puur omdat ze Duits waren. Drie schepen met elk rond 400 Duitse gevangenen vertrokken richting Brits Indië, om de dreigende Japanse invasie van Nederlands Indië voor te zijn. Twee schepen wisten hun bestemming te bereiken, het derde schip niet!

Het Stoom Schip Van Imhoff werd in 1914 gebouwd voor de Koninklijke Paketvaart Maatschappij. In 28 jaar voer het tussen de kolonie; Nederlands Indië en het Koninkrijk der Nederlanden. De Van Imhoff functioneerde ook als transportschip voor witte ambtenaren, die tussen de Indonesische eilanden werkten. Haar naam had het schip te danken aan Gustaaf Willem van Imhoff (1705-1750), een Oost-Fries die werkte voor de imperialistische VOC. Nederland verheerlijkte veel VOC ambtenaren en noemde ook schepen in hun eren!

Toen Nazi Duitsland het Koninkrijk der Nederlanden binnenviel, bleef Nederlands Indië ongedeerd. Het koloniale bestuur erkende de Duitse bezetting niet en steunde de regering in Londen. Door de inval waren opeens alle mannen van Duitse afkomst verdacht. Meer dan 2300 werden opgepakt, de meeste waren niet eens pro-nazi. Nederland was echter zo anti-Duits geworden dat elke Duitser een potentiële nazi kon zijn. Zo redeneerde ook de Amerikanen die na 7 december 1941, meer dan 200.000 Amerikanen van Japanse afkomst opsloten in concentratiekampen!

De dreiging van een Japanse invasie werd steeds groter na 7 december 1941. Zeker nadat de Nederlandse regering in Londen het idiote idee had gekregen, om Japan de oorlog te verklaren. Dit gaf de Japanners een legitieme rede om Nederlands Indië aan te vallen. Toen deze invasie steeds reëler werd besloot het koloniale bestuur om alle Duitse mannelijke gevangenen te verplaatsen naar Brits India. Daar zouden deze ”moffen” goed bewaakt worden door de Britten. De Duitsers werden ingedeeld naar potentiële gevaarlijkheid. Het eerste schip dat vertrok zat vol met de meest ”staatsgevaarlijke” Duitsers. Dat waren mannen die positief dachten over Duitsland en het nazisme. Schip 2 vervoerde de gemiddelde ”bedreiging” en het laatste schip (de Van Imhoff) transporteerde de minst ”gevaarlijke” figuren. Dat waren mannen wiens families al jaren in Nederlands Indië woonde!

De Van Imhoff vertrok op 18 januari 1942 met aan boord 477 Duitse gevangenen, 62 bewakers en 48 bemanningsleden, onder leiding van Kapitein Hoeksema. Net na vertrek werd het schip aangevallen door een Japans vliegtuig. De Japanners dachten dat de SS Van Imhoff een troepentransportschip voorstelde en soldaten vervoerde. Het gevechtsvliegtuig besloot om aan te vallen. Ondanks dat de bemanning probeerde terug te schieten (met pistolen en geweren) werd de Van Imhoff geraakt en begon met zinken. Kapitein Hoeksema raakte in paniek en gaf het bevel aan zijn 48 bemanningsleden om het schip te verlaten. De 62 bewakers hadden niet eens door dat de bemanning de Van Imhoff verliet, die waren druk bezig om de 477 Duitsers vast te houden in het ruim!

Toen de reddingsboten eenmaal ter water waren gekomen, merkte Hoeksema dat de Nederlandse bewakers nog aan boord waren. Dus werd in de chaos het bevel gegeven om terug te rooien om de 62 mannen van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger op te halen. De schade die het Japanse vliegtuig had veroorzaakt was niet erg groot. Toch drong er water binnen. Hoeksema vond echter dat hij zijn schip moest verlaten en gaf het bevel om alle waterpompen te vernietigen. Hij wilde dat de Van Imhoff zou zinken met alle Duitsers nog aan boord. Nadat de bewakers van het KNIL waren opgehaald gooide de Nederlanders de sleutel van de kooien naar de hulpeloze Duitse mannen en gingen ervandoor. Die Duitsers wisten een kooi open te krijgen en aan deck te gaan. Wat zich daarna afspeelde is een drama vergelijkbaar met die op de RMS Titanic!

Kapitein Hoeksema had bijna alle reddingsboten meegenomen. Die waren echter niet vol, hij had zeker nog 100 mensen extra mee kunnen nemen. Ook bleef één reddingsboot achter op de Van Imhoff, die was vastgeroest aan het deck. Dat er weinig werd gedaan aan veiligheidsvoorzieningen moet wel duidelijk zijn geweest. De SS Van Imhoff was in 1942 al 28 jaar in dienst. Toen de Duitse mannen eenmaal aan deck kwamen, besloot een klein groepje om die vastgeroeste reddingsboot los te krijgen. Er heerste chaos omdat alle leidinggevende officieren en bewakers het schip verlaten hadden. 400 mannen liepen wanhopig rond, sommige begonnen alcohol te drinken en andere pleegde zelfmoord. Er werden tafels, deuren en stoelen het water in geworpen, in hoop dat die konden dienen als reddingsvloten. De Nederlanders besloten om de Duitsers op een afstand te houden en hielden de wanhopige mannen op een afstand met geweerschoten. Ze schoten één Duitser in de arm die het had gewaagd om in de buurt van de reddingsboten te komen. Deze man had geluk, hij werd ondanks zijn verwonding toch aan boord getrokken van een reddingsboot. Hoeksema dwong de arme man om een valse verklaring af te reggen. Hij moest getuigen dat de Duitse gevangenen in opstand waren gekomen en dat de Nederlanders daarom de Van Imhoff achter gelaten hadden!

Na enkele uren sloeg het water over de boeg en begon de Van Imhoff aan haar laatste tocht naar de bodem. Haar achtersteven rees de lucht in (net als de Titanic) en verdween enkele minuten later. Hoeveel Duitse mannen in het water lagen is onduidelijk. Maar aangezien vele de kans hadden om uit het vrachtruim te ontsnappen kunnen we spreken van minimaal 200 mannen. Het groepje dat de vastgeroeste reddingsboot had los gekregen stond voor een wanhopige situatie. Er zaten 14 mannen in de boot met 200 drenkelingen om zich heen. Tussen de bovenste rand van de reddingsboot en het water zat maar vijf centimeter, er was veel zeewater binnen gekomen. Riemen hadden de Duitsers niet om mee te rooien, ook was er geen water of voedsel aan boord. Blijkbaar hadden de Nederlanders alle rooien en voorraadmiddelen uit de vastgeroeste reddingsboot gehaald!

Uiteindelijk verscheen een Nederlands schip aan de horizon. Dit schip had het noodsignaal van de Van Imhoff opgepikt. Echter kapitein Hoeksema en zijn reddingsboten hadden de rampplek al uren geleden verlaten. Zij rooide richting Nederlands Indië. Wat het schip aantrof waren enkel en alleen de Duitse mannen in het water in die ene reddingsboot. De kapitein had het bevel van de Nederlandse Marine gekregen om eerst de Nederlanders te redden en dan pas de Duitsers. Ook moest hij inschatten of de Duitsers ”staatsgevaarlijk” waren. Deze inschatting kon hij echter niet doen omdat niemand van de Van Imhoff’s bemanning te redden was. Dus nam deze kapitein het misdadige besluit om de Duitsers aan hun lot over te laten. 200 mannen werden doodgewoon achter gelaten. Later zou de kapitein beweren dat hij de drenkelingen niet mocht redden. BEVEL IS BEVEL was zijn excuus. Doet ons dat niet denken aan mensen die dit excuus  ook gebruikten toen ze miljoenen moedwillig doden in vernietigingskampen: BEFEHL IST BEFHEL!! 

Hoeksema, zijn bemanning en de KNIL bewakers bereikte uiteindelijk Nederlands Indië. Zij zijn nooit schuldig bevonden aan het moedwillig achterlaten van 400 onschuldige mannen. Dat ze ook geschoten hebben op de Duitsers die enkel en alleen zichzelf wouden redden is een misdaad. Er was nog plaats voor zeker 100 gevangenen in de reddingsboten en als Hoeksema aan boord was gebleven en een ordelijke evacuatie had bevolen dan had iedereen het kunnen overleven. Het duurde uren voordat de Van Imhoff zonk. Niemand had moeten stierven door het zinken alleen.  Maar de kapitein, zijn bemanning en de KNIL bewakers zagen de Duitse mannen voor vijanden aan. Het was ”tuig” omdat het Duitse volk hun vaderland had bezet. Ook al waren deze Duitsers geen nazi’s en hadden ze niets te maken met de bezetting, toch werden ze gehaat door de Nederlanders!

De 14 mannen in het laatste reddingsboot wisten het eiland Nias te bereiken, samen met 51 andere overleefden. Ze hadden vijf dagen zonder water en voedsel doorbracht en waren allemaal uitgedroogd. De inzittenden in de reddingsboot hadden het pech dat hun boot omsloeg bij het strand van Nias. Daarbij brak één man zijn rug en stierf. Van de 477 Duitse mannen die aan boord waren gegaan in Indonesië, overleefde slechts 65 de ondergang van de Van Imhoff. Het Koninkrijk der Nederlanden stelde alles in het werk om deze oorlogsmisdaad te verduisteren. Niemand mocht weten wat kapitein Hoeksema had gedaan. Ook het feit dat de Nederlandse Marine de opdracht had gegeven aan het reddingsschip om de Duitse drenkelingen niet te redden, moest verzwegen worden. Uit angst voor represailles van de bezetters in Nederland deed de Koninklijke Paketvaart Maatschappij alsof men enorm zijn best had gedaan om de mannen te redden. De nazi’s geloofde aanvankelijk deze leugen, totdat de overlevenden terug naar Duitsland waren gebracht, nadat de Japanners bezit hadden genomen van Nederland Indië. Natuurlijk was Berlijn woest en dwong de Koninklijke Paketvaart Maatschappij tot het betalen van een dwangsom van vier miljoen Gulden. Dat geld heeft de maatschappij na de oorlog nog teruggeëist van de Nederlandse overheid. Twee miljoen hebben ze terug gekregen!

Het verhaal is echter nog niet voorbij. Want na de oorlog bleef Nederland alles in het werk stellen om het gruwelijke verhaal van de Van Imhoff te verzwijgen. In 1965 wou de ”Vereniging van Arbeiders Radio Amateurs” een documentaire uitzenden over het schip en de ramp. De Nederlandse regering zag de schadeclaims uit West-Duitsland al in de lucht hangen. Er werd contact opgenomen met de VARA en samen werd een complot gesmeden om de documentaire te verbieden. Nederland mocht niet weten wat er gebeurd was. West-Duitsland had haar burgers al in de jaren vijftig ingelicht over de massamoord op 400 onschuldige Duitse mannen, die niets met het nazi regime te maken hadden. Het Nederlandse kabinet van Jo Cals (christendemocraat) en hun PvdA coalitiepartner waren de hoofdverantwoordelijk in deze doofpot zaak. Het waren PvdA’ers die tegen de VARA zeiden dat de documentaire over de SS Van Imhoff niet uitzonden mocht worden!

Dick Verkijk was de man die de documentaire had gemaakt in 1965. Verkijk had veel moeite gedaan om met de overlevenden te praten. Kapitein Hoeksema weigerde om mee te werken. De man die 400 mensen aan hun lot had overlaten voelde zich niet verantwoordelijk. Verkijk kwam er al snel achter dat er helemaal geen spraken was van een opstand der Duitse gevangenen. Een bemanningslid verklaarde tegenover hem dat de mannen in het ruim uitgeput waren van de hitte en nauwelijks rechtop konden staan. Toen zijn werk eenmaal af was kreeg Dick Verkijk te horen dat het niet uitgezonden zou worden. Hij was woedend en schreef erover in Het Parool. De ”Vereniging van Arbeiders Radio Amateurs” ontsloeg hem meteen. Pas in december 2017 kon de bejaarde Dick Verkijk eindelijk zijn verhaal vertellen, in een driedelige documentaire die BNN-VARA uitzendt. Eindelijk krijgt Nederland het verhaal te horen van de SS Van Imhoff, een verhaal dat wanhopig geheim gehouden is!

 

De SS Van Imhoff.