Socialisme is het alternatief

In de gehele wereld verzetten arbeiders zich steeds vaker tegen de politiek van het kapitalisme. Traditionele politici worden verslagen en verliezen massief aan steun. In het Verenigd Koninkrijk lukte het Jeremy Corbyn om een verkiezing te winnen. Dit terwijl alle kapitalistische kranten (en rechtse sociaal democraten) beweerde dat de linkse Corbyn nooit zou winnen. In Amerika zijn de Democratische Socialisten van Amerika gegroeid van 6.000 leden in 2015, naar 31.000 in 2017. Bernie Sanders bracht het socialisme terug en maakte een einde aan de antisocialistische hetze. Jonge Amerikanen laten zich niet meer hersenspoelen tot wrede antisocialisten. De jeugd verzet zich tegen de neoliberale geest. In zulke tijden heeft politiek links het grootste potentiaal om door te breken. Het ontbreken van een duidelijk socialistisch programma bij veel linkse partijen is de laatste hindernis die overwonnen moet worden!

Het is onvoldoende om te denken dat je een hebzuchtig systeem ”menselijker en socialer” kunt maken. Deze fout maken met name personen zoals Jeremy Corbyn, Bernie Sanders en Emile Roemer. Deze linkse sociaal democraten geloven dat je met meer overheid, ervoor zorgt dat het kapitalisme beperkt wordt in haar wreedheid en drang om zichzelf te verrijken ten kosten van mens, dier en natuur. Helaas heeft de sociaal democratie al 30 jaar geleden gefaald. Dat er ooit een sociaal kapitalisme kon bestaan had te maken met de Koude Oorlog. Kapitalisten vreesde dat de arbeidersklasse de kant zou kiezen van de ooit machtige communistische partijen. Dus sloot men een historische compromis met de antirevolutionaire sociaal democraten. Met de christen democratie als voorhoede van kapitalistische belangen en de sociaal democratie als verdediger van arbeiders belangen leek een goed compromis te bestaan!

Maar de compromis duurde alleen zolang het grote geld vreesde voor de invloed van revolutionair links. De sociaal democratie had de taak om de arbeiders weg te houden van revolutionaire gedachtes. Dat personen zoals Joop den Uyl trouwe volgelingen van de markt economie, het kapitalisme en de westerse wereld waren is duidelijk. Den Uyl redde zelfs de monarchie na de onthullingen dat de corrupte Prins der Nederlanden, zich schuldig had gemaakt aan het aannemen van steekpenningen. Andere sociaal democraten waren zelfs bereid om de staat in te zetten tegen linkse activisten om zo het grote geld te beschermen. In de jaren 80 liet de verraderlijke regering van François Mitterrand de Rainbow Warrior tot zinken brengen. Dit omdat de Franse regering vreesde dat het schip van Greenpeace gebruikt zou worden om de belangen van het kapitalisme in de weg te staan. De misdadige president had persoonlijk toestemming gegeven, terwijl hij in het openbaar de aanslag op de Rainbow Warrior veroordeelde!

Met de opkomst van het neoliberalisme zag het kapitalisme minder nut in haar historische compromis. Kapitalistische regeringsleiders waren maar al te positief over de economie van Chili, waar dictator Pinochet voor het eerst het neoliberale systeem met dwang introduceerde. De welvaart groeide, maar kwam bij een kleine elite te liggen. Arbeiders in Chili hadden te lijden onder het wegvallen van de sociale wetgeving. Vakbonden konden weinig doen omdat het land een militaire dictatuur was. Daarnaast stonden de hypocriete Amerikanen achter de junta van Pinochet. Chili’s economische wonder was alleen te danken aan massieve uitbuiting en onderdrukking van de arbeidersklasse. Door ”positieve” ervaringen met dit markt fundamentalisme raakte politiek rechts helemaal in de ban van dit ”nieuwe liberalisme”. Al snel waren bankiers, zakenlui, rechtse politici en hun pionnen het eens dat er een einde moest komen aan regulering van de economie. Zeker toen in de Sovjet-Unie en in China kapitalistische experimenten ondernomen werden!

Gevestigd links (met name de sociaal democratie) was niet opgewassen tegen de enorme vloedgolf aan neoliberale propaganda, die vanaf de jaren 80 over de wereld waaide. Charismatische iconen zoals Ronald Reagan en Margaret Thatcher wisten vele te overtuigen. Zeker omdat het sociaal democratische model vastliep op een berg van staatsschulden en bureaucratisch wanbeleid. Rechtse sociaal democraten zoals Wim Kok hadden zich al in 1986 heer en meester gemaakt van hun partijen. Zij vonden dat de oude linkse gedachtes plaatst moesten maken voor de acceptatie van het gehele kapitalistische systeem. De ondergang van het stalinisme en de Sovjet-Unie gaf de heersende klasse een enorm propaganda middel. Niet alleen sociaal democraten raakte overtuigd van de mislukking van het zogenaamde ”reëel bestaande socialisme” maar ook communisten, socialisten en miljarden arbeiders die ooit geloofde in de leer van Marx!

Partijen zoals de PvdA hebben sindsdien hun laatste socialistische idealen opzij gezet. De sociaal democratie probeert al 30 jaar haar plaatst te vinden in een politiek landschap dat enorm naar rechts is opgeschoven. Klassiek linkse opvattingen waren taboe verklaard door de bourgeoisie, want geen enkele sociaal democratische leider durfde tegen de neoliberale mentaliteit in te gaan. De markt is God, concurrente is Koning. Dat is nog steeds een ongeschreven sociale regel. Ook TINA wordt vaak aangeslagen om politiek links duidelijk te maken dat er geen alternatief bestaat op het huidige economische model. Neoliberalisme werkt en verder niets. Dat is wat de eigenaren van onze economie brullen en de meeste politici gehoorzamen aan deze dogma!

Revolutionair socialisten hebben zich altijd verzet tegen de leugens van politiek rechts en de kapitalisten klasse. Ook na de ondergang van de USSR, bleven wij strijden voor een socialistische samenleving, ook toen de sociaal democratie zich volledig achter de bezittende klasse schaarde. Nu in 2017 is duidelijk hoe ongelijk de wereld geworden is. Slechts acht superrijken bezitten 50% van alle welvaart op deze planeet. Acht rijke mannen zijn dankzij het kapitalisme zo rijk, dat ze meer geld hebben dat 3 miljard arbeiders. Dit keiharde feit is een direct resultaat van het neoliberalisme. 30 jaar geleden hadden we ook superrijken, maar de welvaart was iets eerlijker verdeeld. Men zou ons voor gek verklaard hebben als we in 1987 hadden gezegd, dat 50% van alle monetaire rijkdom bij slechts acht mensen zou komen te liggen in 2017!

Door de bezuinigingen die politiek rechts en hun sociaal democratische marionetten hebben doorgevoerd is de armoede gegroeid. In Londen leeft 1/3 van een laag inkomen, we praten hier over 2,5 miljoen mensen die vaak wel een baan hebben, maar den nog moeite hebben om rond te komen. Laagloon arbeid is groot in het Verenigd Koninkrijk, maar de elitaire Britse kapitalisten doen daar niet moeilijk over. Tot kort hadden ze de drie grootste politieke partijen op hun zak. De Conservatieve Partij is traditioneel gezien de partij van de rijken en de bezitters. Een tweede kapitalistische partij is de LibDem, de Liberaal Democraten. Doordat de sociaal democraten van de Arbeidspartij (Labour) zich hadden ontdaan van hun socialistische ideologie, stond de Britse sociaal democratie bereid om rechtse opvattingen te steunen. Met name met Tony Blair en zijn opvolger Gorden Brown toonde Labour dat ze een brave kapitalistische partij voorstelde. Jeremy Corbyn heeft veel moeite moeten doen om de linkse kiezer terug te winnen, maar dat is hem gelukt. Alleen zit zijn partij nog vol met types die maar al te graag het neoliberalisme van dienst willen zijn. Rechtse sociaal democraten die dankzij donaties van rijke Britten veel verkiezingen hebben weten te winnen!

Een dramatisch gevolg van bezuinigingen op van alles en nog wat, is de enorme brand in de Grenfell Tower op 14 juni 2017. De flat werd in 1974 gebouwd en er woonde meer dan 600 mensen uit de arbeidersklasse erin. We praten hier over een multiculturele flat met veel nationaliteiten, religies en culturen die vreedzaam met elkaar leefde. Echter de huurders van de 120 woningen in de Grenfell toren waren niet blij met hun huurbaas, Kensington and Chelsea TMO. Deze organisatie beheerde de toren in opdracht van Royal Borough of Kensington and Chelsea, een stadsdeel van Londen. Want de flat is in bezit van de Britse staat, die verantwoordelijk was voor de veiligheid. De toren was al 40 jaar oud toen men in 2016 besloot om te gaan renoveren. Echter het materiaal waarmee Grenfell Tower werd gemoderniseerd was brandgevaarlijk. Daarnaast had men alleen oog voor de buitenkant. De flat staat namelijk in een conservatieve wijk met welvarende Britse burgers. De jaren 70 toren maakte het uiterlijk van deze modale buurt er niet mooi op. Bij de renovatie werd de flat voorzien van een nieuwe buiten laag. Hierdoor leek het gebouw ”moderner”. Huurders waren niet tevreden. Al jaren vreesde ze dat het eens goed fout kon gaan. De Grenfell Action Group zei zelfs dat alleen een grote ramp de ogen van de bestuurlijke elite zou openen!

Op 14 juni 2017 om 1:54 uur Nederlandse tijd sloeg het noodlot toen. In een woning op de tweede etage brak brand uit. Na 15 minuten had het vuur de brandgevaarlijke isolatielaag gevonden die aan de buitenkant van de flat was aangebracht. Hierdoor klom het vuur makkelijk omhoog en wist na 30 minuten de 25ste etage te bereiken. Doordat het vuur zo snel klom raakte bewoners opgesloten in hun eigen woningen. Vluchten werd afgeraden door een stikker van Kensington and Chelsea TMO. Hierin staat dat bij brand, men beter 30 minuten kan wachter voordat je probeert de woning te verlaten. Toch besloten vele om toch te vluchten. De moslim huurders van de Grenfell toren hadden geluk. Zij waren nog wakker rond 1:54 uur (0:54 uur Britse tijd) omdat ze de Ramadan vierde. Toen het vuur om zich heen sloeg waren het moslims die de deuren langs gingen om medebewoners te waarschuwen!

Toen de zon opkwam stonden bijna alle 120 appartementen in brand. 79 personen zijn dood gevonden, maar dit aantal kan nog oplopen. Van de 600 bewoners wordt vermoed dat zeker 100 niet op tijd konden vluchten. De Grenfell Action Group had gewaarschuwd dat de renovatie niet had bijgedragen aan de brandveiligheid. Maar de overheid en KCTNO trokken zich niets aan van hun waarschuwingen. De bezorgdheid van huurders deed de lokale stadsraad niets. Want de conservatieven domineren de lokale politiek dit omdat de buurt rond Grenfell juist tot de betere sociale klasse behoort en die stemmen rechts. De flat met haar multiculturele bewoners hadd geen prioriteit. We kunnen met zekerheid zeggen dat als Grenfell een flat was geweest voor rijkere witte Britten, dat men wel moeite had gedaan om klachten serieus te nemen!

De Socialistische Partij (Socialist Party) in Engeland en Wales zegt heel duidelijk dat door bezuinigingen op de lokale politiek, men materiaal ging gebruiken dat niet gebruikt had moeten worden. Conservatieve bestuurders zijn medeverantwoordelijk omdat zij niet alleen de bezuinigingen doorvoerde, maar ook geen moment kennis namen van de klachten die bewoners hadden. Een activist van de Socialist Party in West Londen, Bob Sulatycki, stelde nog: “Het is duidelijk dat dit geen tragisch ongeval is, maar een voorspelbaar en crimineel gevolg van een beleid van besparingen, privatiseringen, gebrek aan democratische verantwoording en een bewuste politiek van verwaarlozing op zowel nationaal als lokaal vlak”

Om te voorkomen dat meer rampen ontstaan door rechts wanbeleid, hebben we socialisme nodig. De Arbeidspartij van Jeremy Corbyn heeft net een landelijke verkiezing gewonnen, maar de conservatieven hebben helaas nog steeds de meeste zetels. Om de Tories te verslaan moet Corbyn niet alleen strijdvaardig optreden, maar ook zijn eigen partij zuiveren van alle neoliberale (a)sociaal democraten. Het is duidelijk dat een nieuwe generatie partijleden het niet eens is met de oude rechtse garde rond Blair en Gordon. Corbyn zal de steun van de leden krijgen bij het royeren van dat tuig. Het zal de Arbeidspartij zeker even verzwakken, maar in de toekomst juist verstreken. Groot Brittannië heeft een arbeiderspartij nodig en Labour kan dat weer worden. Maar alleen als ze een duidelijke socialistische koers in slaan en de arbeidersklasse laten merken dat de partij er voor hun is. Na 30 jaar het kapitalisme en neoliberalisme gesteund te hebben heeft de Arbeidspartij veel goed te maken bij het Britse proletariaat!

In de Verenigde Staten heeft Donald Trump zichzelf al ontmaskerd. De nep-populist heeft duidelijk gemaakt dat hij echt geen politiek gaat bedrijven voor gewone mensen. Toch dankt Trump zijn presidentschap aan arbeiders, die hoopt dat hij voor banen zou zorgen. Tijdens de verkiezingen brulde de radicaal rechtse seksist dat hij banen uit China terug zou halen. Ook zou hij proletarische Amerikaan ondersteunen. Maar zodra de blonde miljardair aan de macht kwam werden de belastingen voor de (super)rijken verlaagt en ook de gezondheidswet van Obama ging de prullenmand in. Nu dreigen miljoenen Amerikanen hun zorgverkiezing kwijt te raken. Een drama als je bedenkt dat de zorgkosten in de VS enorm hoog zijn!

De radicaal rechtse Republikeinse Partij voelt zich versterkt, omdat de neoliberale Democratische Partij geen alternatief kan neerzetten. De Amerikanen wantrouwen terecht de partij van Obama en Clinton, omdat de Democraten niets veranderd hebben. Erger nog, de Democratische Partij is gewoon een neoliberale partij waar arbeiders niet op kunnen vertrouwen. Helaas denken sommige linkse Amerikanen zoals Bernie Sanders, dat je de Democraten kunt gebruiken om de Republikeinen te verslaan. Omdat Amerika in feite een twee partijen stelsel heeft is het zeer lastig voor andere partijen om mee te draaien. Alle media aandacht gaat naar kandidaten van deze twee rechtse partijen. Dit is waarom Sanders en de Democratische Socialisten van Amerika (DSA) denken dat je verandering alleen via de Democraten kunt brengen. De DSA steunde ook Hillary Clinton toen zij Bernie Sanders versloeg. Dit terwijl er een linkse kandidaat in de race om het Witte Huis was. Jill Stein van de Groene Partij bood een echt alternatief, maar ze werd genegeerd door de kapitalistische media. Echter ook Sanders en de DSA weigerde om Stein te steunen. In hun denkwereld moet alles via de Democratische Partij gebeuren!

Een positieve ontwikkeling is dat Sanders het woord: socialisme uit het moeras van de negativiteit heeft gehaald. Sinds 1917 zorgde de kapitalistische media er altijd voor dat Amerikanen gehersenspoeld werden om het woord socialisme te minachten. Na 1945 werd communisme een nog slechter woord, maar socialisme was altijd de nummer twee. Na de Koude Oorlog raakte het slechtwoord in verval, behalve als radicaal rechtse Republikeinen het gingen gebruiken op Fox News om Democraten aan te vallen. Die wisten dan niet hoe snel ze duidelijk moesten maken dat ze het kapitalisme volledig steunen. Obama’s populisme in 2008 werd gelijk geschakeld met socialisme. Dit omdat linkse groepen opriepen om (kritiekloos) op Obama te stemmen. Ook de DSA stond weer vooraan om de Democratische presidentskandidaat te steunen (tegen linkse kandidaten van de Groene Partij). Dit terwijl de Democratische Socialisten van Amerika juist aan steun winnen. Ze hebben anno 2017 meer dan 31.000 leden. In slechts 12 maanden hebben zich meer dan 25.000 nieuwe leden aangemeld bij de DSA. Wat ooit een kleine linkse groep binnen de Democratische Partij vormde is nu bijna net zo groot als een politieke partij in Nederland!

De groeide populariteit voor het socialisme laat zien dat de rechtse leugens aan kracht verliezen. Zeker omdat de generatie die na 1990 is geboren zich niet laat misleiden. Via het internet leren ze het echte socialisme kennen, niet het stalinisme dat als communisme/socialisme wordt omschreven door hun geschiedenisboeken. Marxistisch socialisme is niet wat in stalinistisch Rusland en maoïstisch China bestond. Het heeft nooit bestaan in Oost Europa ondanks wat de burgerlijke geschiedenisschrijvers beweren. Helaas helpen oude linkse personen niet bepaald mee als ze blijven vastzitten in de opvattingen dat de USSR wel ”socialistisch” was. De onwaarheden over het socialisme wonnen juist aan kracht omdat delen van revolutionair links ze leken te bevestigen. Als een arbeider hoort van een ”communist” dat in de USSR ”socialisme” is gerealiseerd en hij/zij ziet dat de Sovjet staat andersdenkenden onderdrukt, dat denkt zo’n arbeider van: ”socialisme is onderdrukking en dat wil ik niet” (wie wel?).

Socialisme kan niet van bovenaf worden op gedwongen. Het is een systeem dat alleen werkt als de arbeidersklasse daartoe bereid is. Het is de taak van een arbeiderspartij om de arbeiders bewust te maken dat zij de vruchten van hun arbeid horen te bezitten en niet de kapitalisten. Helaas doet een partij zoals de SP dat juist niet. De gematigde partij van Emile Roemer wil dolgraag aan het kapitaal laten zien dat ze ”regeringsverantwoordelijkheid” kunnen dragen. Met de VVD wil de SP nog niet landelijk in zee, terwijl ze dat in Amsterdam al doen. Echter met het CDA en D66 wil Roemer een ”centrum-links” kabinet oprichten?? Alsof deze twee rechtse partijen opeens bereid zullen zijn om de sociaal democratische politiek weer te gaan steunen. Emile Roemer leeft in een schijnwereld waarbij hij denkt dat via compromissen alles te doen is. Een klassiek sociaal democratische gedachte uit de vorig eeuw die anno 2017 niet meer werkt!

Je moet twee keer zo hard werken

Eerder dit voorjaar presenteerden het Surinaams Inspraak Orgaan (SIO) en New Urban Collective (NUC) het onderzoek “Je moet twee keer zo hard werken”, waarin racisme tegen en discriminatie van Surinaamse-Nederlanders in het onderwijs en op de arbeidsmarkt centraal staan. De conclusies zijn veelzeggend.

 

ลงกับกลุ่มทหารไทย

Thailand is sinds 2014 een militaire dictatuur. Terwijl het leger in buurland: Myanmar de macht deel afstonden aan een civiele regering, blijft de Thaise militaire junta aan de macht. De generaals beweren voor ”stabiliteit en democratie” op te komen. Een keiharde leugen. Het militair wil kost wat kost voorkomen dat een civiele regering iets tegen hun politieke en economische macht doet. Daarom werd Thailand een militaire dictatuur. Natuurlijk hoor je hier niets over in onze media. Want het kapitalistische westen is goede maatjes met het regime van Prayut Chan-o-cha!

Het Koninkrijk Thailand is nooit een vrije democratie geweest. De corrupte bourgeoisie heeft onder het mom van anticommunisme, elke linkse partij vervolgt en verbannen. Thailand kent geen arbeiderspartij nog politiek linkse partijen, dit komt omdat de staat erg goed is in het vervolgen van andersdenkenden. Politieke macht ligt vooral bij de corrupte politici van de heersende klasse. Die voeren oorlog met elkaar en gebruiken populistische retoriek om arbeiders tegen elkaar op te zetten. Het militair heeft altijd toegekeken en soms ingegrepen als het te chaotisch werd. De laatste keer dat generaals voor een staatsgreep kozen was in 2014. Toen zette Prayut Chan-o-cha zichzelf aan het hoofd van een militaire regering!

De junta noemt zich de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde”, al drie jaar beloven de militairen dat ze vrije verkiezingen weer zullen toestaan. Revolutionair socialisten wisten al in 2014 dat dit een leugen was. Het militair in Thailand heeft economische interesses en die willen ze niet kwijt raken. Daarom staat het land al drie jaar onder de zoveelste junta. Critici worden vervolgt en de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” maakt het heel duidelijk. Wie tegen het regime is wordt opgepakt. Prayut Chan-o-cha en zijn dictatoriale bende bedreigen het proletariaat zelfs openlijk op televisie om zich vooral niet te verzetten. In 2016 presenteerde het militair de nieuwe grondwet van Thailand. Het volk mocht er niet over praten nog debatteren. Wie dat wel deed werd direct opgepakt. Scholen en universiteiten werden per brief duidelijk gemaakt dat leerlingen geen politieke discussies mochten voeren!

Het is wel duidelijk dat deze nieuwe grondwet niets anders voorstelt dan een stukje papier, waarmee het Thaise Koninklijke Leger zowel politieke als economische controle kan blijven uitoefenen. Daarmee lijkt Thailand veel op buurland Myanmar (Birma). Daar heerste een corrupte militaire junta van 1988 tot 2011. Om de illusie te wekken dat de generaals open stonden voor ”democratische hervormingen” maakte het militair van Myanmar plaatst voor een civiele regering, natuurlijk geleid door een politieke partij van militairen. Ze kregen een gevoelige klap toen de Nationale Liga voor de Democratie de verkiezingen won en de militaire partij reduceerde. Echter de grondwet van Myanmar maakt het mogelijk dat 25% van alle zitplaatsen in het parlement bezet mogen worden door militairen. Ook bepaalde ministeries staan onder militair bewind. Zo heeft het misdadige leger van de Republiek van de Unie van Myanmar zichzelf politiek machtig gehouden!

Revolutionair socialisten zijn van mening dat alleen massa protesten een einde kunnen maken aan het militaire regime in Thailand. Het is best mogelijk dat de soldaten zullen schieten, maar dat zal de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” voorgoed ontmaskeren als bloeddorstige terreur groep. Arbeiders hebben het potentiaal, alleen ze missen een klassenbewustzijn en een arbeiderspartij. In het verleden probeerde de maoïstische: Communistische Partij van Thailand om een guerrilla oorlog te voeren tegen de monarchie. Dankzij miljarden aan dollars uit de VS kon het koninklijke leger de guerrilla strijders te baas zijn. Daarnaast was de communistische partij enorm sektarisch en door haar totalitaire partijcultuur verloren ze veel steun onder studenten. In 1983 gaven vele de guerrillastrijd op waarna de maoïsten min of meer verslagen waren. Officieel is de Communistische Partij van Thailand nooit opgeheven!

Hoewel de Thaise troon verheerlijkt wordt is Thailand geen absolute monarchie. Ook voor de militaire staatsgreep van 2014 had de koning slechts een ceremoniële functie. Wel wordt het koningshuis beschermd door verschillende wetten die kritiek zo goed als onmogelijk maken. Duizenden activisten zijn al veroordeeld wegens majesteitsschennis. Er bestaat een grote persoonlijkheidscultus rond de koning, dat gelde zeker voor Bhumibol Adulyadej. Deze Thaise koning was van 1950 tot 2016 staatshoofd. Terwijl Thailand veel armoede kent had Adulyadej een rijk en elitair leven. Het eigen vermogen van de Thaise monarchie wordt geschat op miljarden euro’s. Maar daar mag niemand kritiek op hebben, de wetten die het koningshuis beschermen zijn zo streng dat ze lijken op die van Saoedi-Arabië!

Bhumibol Adulyadej leefde bijzonder lang waardoor hij door vele werd aangezien als een godheid. De persoonlijkheidscultus deed er een schepje boven op door de koning altijd af te beelden als een jonge man. Terwijl Adulyadej al bejaard was zag het Thaise volk altijd afbeeldingen van de koning uit de jaren 50/60 op propagandaboorden. Kroonprins Maha Vajiralongkorn Bodindradebayavarangkun werd op 13 oktober 2016 aangesteld als koning. Hij heeft echter niet de populariteit van zijn vader, met 64 jaar is Vajiralongkorn ook al behoorlijk oud. Toch zal de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” de troon blijven gebruiken om hun dictatoriaal beleid te legitimeren. Het koningshuis weet goed dat ze zich niet tegen het militair kunnen keren. Want ze hebben altijd op het Thaise Koninklijke Leger gesteund. Revolutionair socialisten zijn tegen de monarchie en tegen de miljarden die ze bezitten. Wij eisen de volledige onteigening van de koning en alle leden van het koninklijke huis. Thailand moet een socialistische raden-democratie worden. Dit zullen de militairen natuurlijk nooit accepteren!

In een burgerlijke democratie zullen wij nooit pleiten voor een gewelddadige revolutie. Kapitalistische commentatoren en rechtse politici brullen altijd dat marxisten voor een gewelddadige opstand staan. Revolutionair socialisten verwerpen geweld om het socialisme te realiseren. Maar een revolutie het recht om zichzelf te verdedigen. Als contrarevolutionaire groepen proberen het socialisme met geweld omver te werpen dan zal de proletarische staat zichzelf verdedigen. Gewapend verzet echter is niet de oplossing in landen waar de burgerlijke democratie goed gevestigd is. Dat is de fout die een deel van radicaal links maakte. Linkse jongeren in de jaren 60 dachten foutief dat stadsguerrilla de oplossing was. Revolutionair socialisten staan echter voor klassenstrijd, niet guerrillastrijd. In Thailand pleiten we voor een revolutionaire omverwerping van de overheid. Aangezien die ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” haar regime baseert op geweld en onderdrukking is het ons goede recht om terug te vechten. In zo’n situatie is geweld legitiem!

Thaise arbeiders kunnen de ”Nationale Raad voor Vrede en Orde” omver werpen. Maar ze moeten zich verenigen in een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Zo’n partij zal ondergronds moeten werken, aangezien politieke activiteiten onmogelijk gemaakt worden door de militaire junta. Op westerse steun hoeven de Thaise bevolking niet rekenen. Ondanks de onthullingen van mensenrechtenorganisaties zullen kapitalistische landen zich niet inzetten voor de rechten van Thaise arbeiders. Het westen heeft de staatsgreep wel veroordeeld, maar daar bleef het bij. Thailand is altijd een trouwe vriend van het westerse imperialisme geweest. Ook na drie jaar militair bewind is hier niets aan veranderd. Het land staat niet onder een boycot, laat staan een handelsembargo. Nee, het westen heeft geen moeite met deze junta!

In een land waar arbeiders altijd onderdrukt, uitgebuikt en vervolgt worden, is het lastig om je te organiseren. Zeker omdat ideeën zoals socialisme heel negatief in de media worden omschreven. Tijdens de Koude Oorlog kregen schoolkinderen te horen dat het ”communisme” het grootste kwaad op aarde was. Karl Marx was de duivel terwijl koning Bhumibol Adulyadej als held werd afgebeeld. De monarchistische media kon goed spelen op maoïstisch totalitarisme en de intolerante cultuur binnen de communistische partij. Daarnaast was de Culturele Revolutie (1966-1976) in maoïstisch China een prachtig propaganda middel. Boeddhistische tempels vernietigde door de ”atheïstische” Rode Garde. Het perfecte bewijs voor de ”slechtheid” en ”duivelse leer”. Toch waren veel jongeren niet vatbaar voor deze leugens. Vele vochten tot 1983 tegen de overheid. Het maoïsme zoog het idealisme uit deze jongeren en dankzij de successen van het Thaise Koninklijke Leger werden de maoïsten verslagen. Ook het stopzetten van geld en wapens uit China speelde een belangrijke rol in de ondergang van de Communistische Partij van Thailand!

Prayut Chan-o-cha vertrouwt op 300.000 soldaten om het Thaise proletariaat te onderdrukken. Het koninkrijk heeft in totaal 67 miljoen inwoners, als al 1/3 daarvan in opstand zou komen is het gedaan met de militaire junta. Etnisch sektarisme is helaas een hindernis. Net als Myanmar (Birma) is Thailand een multicultureel land. De etnische Thai zijn al onderverdeeld in meer dan vijf etnische subgroepen. Chinezen maken ongeveer 14% van de bevolking uit en worden (net als in Myanmar) met de nek aangekeken. Dit sektarisme wordt altijd uitgebuit door de machthebbers. Die spelen oude vooroordelen en minachting. Revolutionair socialisten vrezen dat zolang etnisch sektarisme overheersend is er geen verenigd front opgebouwd kan worden, tegen de militairen en hun junta!

Wat kunnen arbeiders uit Europa doen? Het beste zou zijn om onze politici duidelijk te maken dat we de dictatoriale Thaise overheid niet tolereren. Dat Thaise arbeiders geen vakbonden mogen oprichten. Dat ze niet mogen staken en niet voor hun mening mogen uitkomen. Thailand moet onder een handelsembargo komen, zeker een wapenembargo. Maar het is ook een illusie om op onze burgerlijke regeringen te vertrouwen. Die zijn namelijk slechts marionetten van de echte machthebbers en dat zijn de kapitalisten. Onze heersende klasse heeft te veel zaken interesses in Thailand. Veel computer onderdelen worden in fabrieken daar gebouwd. Je snapt natuurlijk wel dat de Thaise arbeiders in die computer fabrieken een zeer laag loon ontvangen. Dit terwijl miljarden aan euro’s verdient worden door de verkoop van PC onderdelen zoals harde schijven, worden bijna allemaal in Thailand gemaakt!

Daarom zegt Revolutionair Socialistische Media:

ลงกับกลุ่มทหารไทย

Het is officieel we zijn in oorlog met IS

Het is nu officieel, Nederland en de rest van de NAVO is in oorlog met de Islamistische Staat. Weer bemoeit Europa (en de VS) zich met conflicten die alleen maar ellende en terrorisme in de hand werken. De terreuraanslagen in Frankrijk en Groot Brittannië tonen aan dat juist door racisme en discriminatie van moslims, de IS een stevige aanhang heeft ontwikkeld. Politiek rechts wil de radicale islam uitroeien door moslims als het kwaad neer te zetten. De islam moet verboden worden vinden types zoals Wilders. Dat is precies wat de terroristen willen. Verdeeldheid en wetten die moslims discrimineren en beperken in hun rechten. Zo zal de IS de oorlog winnen, ook al worden ze op het slagveld vernietigd!

Na de aanslag op een concert in Manchester waarbij 22 slachtoffers vielen, koos de NAVO ervoor om deel te nemen aan een coalitie die tegen IS vecht. Deze zet is puur symbolisch want veel NAVO landen vechten al tegen de terreur groep. Echter nu is de NAVO als gehele organisatie deel van de coalitie geleid door de Amerikanen. Revolutionair socialisten zijn fel tegen de interventie van kapitalistische/imperialistische landen in het midden oosten. Terreur groepen zoals IS en hun kwaadaardige aanslagen groeien door de manier waarop het westen zich bemoeit met Arabische landen!

Racisme en intolerantie tegenover mensen die de islamistische religie aanhangen is een feit. Sinds 9/11 worden moslims steeds vaker als het nieuwe kwaad gezien. Stigmatisatie en discriminatie groeit met elke aanslag, zeker omdat moslims voortdurend met terrorisme gelijk geschakeld worden. De oplossingen van politiek rechts en met name nationalistisch rechts zijn simpel. Moslims moeten beperkt worden in hun vrijheden. Moskeeën sluiten en fundamentalisten keihard aanpakken. Feitelijk gezien is politiek rechts verantwoordelijk voor elke terreur aanslag in het westen. Rechts viel in 2001 en 2003 de landen Afghanistan en Irak binnen. Neoliberale leiders maakte een einde aan de regimes van Saddam Hussein en Muammar Gaddafi. Irak en Libië zijn na de val van hun dictators vervallen in anarchie, ze vormen een prachtig broeinest voor de radicale islam. Rechts heeft de voedingsbodem voor het terrorisme in Europa geschapen!

Populisten willen niet accepteren dat het westen verantwoordelijk is voor de snelle groei van de radicale islam in Europa. Dat veel moslims in achterstandswijken wonen en te maken hebben met minachting en discriminatie op de arbeidsmarkt, wordt niet erkend. Daarnaast is rechts er goed in om iedereen die het voor moslims opneemt neer te zetten als ”landverraders” of ”vriend van terroristen”. Niemand praat de misdaden van IS goed, echter revolutionair socialisten gaan niet miljarden moslims neerzetten als de verantwoordelijken. Rechtse populisten hebben daarnaast een slecht geheugen en nog een slechtere kennis van de geschiedenis. Want het waren westerse landen die de grenzen van het midden oosten trokken. De sektarische conflicten in Irak tussen soennieten, koerden en sjiieten gaan helemaal terug naar 1918. In dat jaar zou de Arabische wereld onafhankelijk worden van het Ottomaanse Rijk. Echter de Britten en Fransen lieten de arabieren in de steek en namen de rol als kolonisator over de turken. De landsgrenzen van Irak en Syrië werden door Europeanen bepaald niet door de arabieren!

De drie grootste bevolkingsgroepen in Irak hebben zich nooit verenigd gevoeld. Alleen door dwang via kolonialisme en later nationalisme bleef het land verenigd. Saddam Hussein voerde vanaf 1979 een streng soennitisch bewind in een land waar sjiitische moslims de meerderheid uitmaken. Na zijn ondergang in 2003 zette de Amerikanen de sjiieten aan de macht en die gingen meteen wraak nemen op de soennitische minderheid. Hier liggen de basis van de Islamistische Staat. De terreurgroep die begon als Islamistische Staat in Irak groeide snel na 2006. Aanvankelijk waren ze deel van Al-Qaida. Maar toen de Syrische burgeroorlog in 2011 losbarstte wou de groep uitbreiden naar Syrië. Al-Qaida wou dat niet omdat het Al-Nusra Front al vocht voor Osama Bin Laden. De Islamistische Staat in Irak negeerde het bevel van hogerop en besloot toch zich te mengen in de Syrische burgeroorlog. Hierop brak Al-Qaida met hun en de Irakese terreur groep veranderde haar naam in Islamistische Staat in Irak en Syrië (ISIS)!

Er zullen meer aanslagen volgen namatte het westen openlijk aanvallen uitvoert op IS. Iedere onschuldige die daarbij het leven laat zal door de IS als propagandamiddel gebruikt worden. Het versterkt het gevoel van woede en haat onder met name jonge moslims. Als hun ouders, zusjes en familieleden gedood worden door westerse bommen dan willen zij wraak op het westen. Tot nu toe zijn de aanslagen vooral gepleegd door Europese moslims. Jongeren die in Europa opgegroeid zijn en radicaliseerde. Vaak komen de daders niet uit de bevoorrechte klasse. In tegendeel, de meeste moslims moeten het doen met een beneden modaal inkomen of uitkering. Criminaliteit en werkeloosheid spelen een grote rol, zeker in Frankrijk en Groot Brittannië. In die landen is de armoede onder niet-westerse arbeiders erg hoog. 48% van alle Britse moslims leven in de top 10 slechtste wijken van het Verenigd Koninkrijk!

Dat we de oorzaken van terreur erkennen betekend niet dat we sympathie moeten tonen met de daders. Radicale islamieten die zich opblazen verdienen geen steun of medelijden. Het is echter wel belangrijk dat we erkennen dat door neoliberaal wanbeleid er een grote kloof is ontstaan tussen moslims en niet-moslims. Revolutionair socialisten proberen om die kloof te dichten door te pleiten voor een arbeiderspartij. Helaas missen bijna alle landen zo’n partij. Dit heeft ermee te maken dat de sociaal democratie en gematigd links, te vaak de kant van het neoliberalisme kiezen. Zo steunde Tony Blair van de Britse Arbeidspartij de invasie van Irak. Blair en zijn neoliberale regering zijn medeverantwoordelijk voor de dood van meer dan 200.000 Irakezen. Daarnaast was het beleid van de sociaal democratische regering in Groot Brittannië vanaf de jaren 90, helemaal niet links te noemen. Blair was een neoliberaal net als Wim Kok!

Bommen gooien op Syrië en Irak zal de Islamistische Staat niet vernietigen. Want de terroristen wonen in het westen. IS neemt verantwoordelijkheid voor elke aanslag, maar de uitvoerders zijn vooral Europeanen. Ook al wordt de IS vernietigd, de radicale islam zal in een nieuwe incarnatie doorgaan. Dit is zeker omdat Saoedi-Arabië de grootste verspreider van de radicale islam is. Het wahabisme is de naam van de extreem rechtse ideologie van zowel IS als Saoedi-Arabië. De leer is totalitair, antidemocratisch, antisocialistisch, conservatief, reactionair, theocratisch en boven alles enorm mannelijk chauvinistisch. Mannen hebben daarom ook alle politieke en economische macht in Saoedi-Arabië en binnen de Islamistische Staat. Vrouwen worden zelfs als seksobject gebruikt door strijders van IS. De minachting voor de vrouw is groot onder het Saoedische koningshuis en de mannen van Abu Bakr al-Baghdadi!

Eenheid van de arbeidersklasse is nodig tegen terrorisme, racisme en kapitalisme. De westerse landen zullen met hun oorlogspolitiek en racistische houding geen einde maken aan het terrorisme. Donald Trump heeft miljarden aan wapens verkocht aan het Saoedische koningshuis, wapens die de reactionaire monarchie maar al te graag inzetten om sjiitische burgers in Jemen te doden. In dat land heeft de Saoedische luchtmacht (bewapend met Amerikaanse vliegtuigen) al meer dan 10.000 burgerslachtoffers gemaakt sinds 2015. De burgeroorlog in Jemen krijgt nauwelijks media aandacht, dit terwijl het westen (die aan de kant van Saoedi-Arabië staat) medeverantwoordelijk is voor de terreur bombardementen. Net als de Libische burgeroorlog en Syrische burgeroorlog, is Jemen verscheurd tussen sjiitische rebellen en een soennitische overheid. Radicale islamieten zitten ertussen en verspreiden dood en verderf!

John Pilger (Australische journalist) merkte scherp op dat westerse landen nooit nobele motieven gehad hebben, als het gaat om het midden oosten. In de laatste 67 jaar hebben westerse landen vooral dictaturen gesteund die niets gaven om mensenrechten of democratie. Arabische monarchen en corrupte presidenten zoals Mubarak in Egypte kregen geld en wapens om de bevolking te onderdrukken. Zelfs kolonel Muammar Gaddafi behoorde van 2003 tot 2011 tot het westerse kamp. Dit is ironisch omdat de Libische autocraat in de jaren 80, nog een terroristische leider genoemd werd. Waarom zouden arbeiders in het midden oosten blij moeten zijn met westerse interventies? Amerika en Europa hebben jaren lang hun dictators ondersteunt, puur vanuit kapitalistische motieven. Het westen is al 100 jaar verantwoordelijk voor de ellende in het midden oosten. Dat begon in 1918 en gaat gewoon door!

Moslim extremisten spelen op de enorme ongelijkheid en de woede onder een nieuwe generatie jongeren. Deze generatie groeit op in het neoliberale tijdperk, zonder hoop op een goede toekomst. In Europa hoeven terroristische groepen alleen maar te spelen op het feit dat de media de islam steeds negatief neerzet. Als moslims steeds discriminatie en afkeer ervaren van niet-moslims, dan versterkt dat het gevoel van ”wij horen hier niet thuis”. Hoe kan een jonge moslim zich thuis voelen als hij steeds te horen krijgt dat hij/zij moet oprotten? Op de arbeidsmarkt is het al een feit dat jonge arbeiders met een niet-westerse naam minder snel een baan krijgen!

Revolutionair socialisten waren in 2011 al fel tegen de interventie in de Libische burgeroorlog en wij blijven ons verzetten tegen bommen op Syrië en Irak. Islamistische Staat is niet te verslaan met  bommen en granaten. Het is te verslaan door eenheid van de volkeren die daar wonen. Het Democratische Federale Systeem in Noord Syrië bewijst dat dit mogelijk is. De Syrische koerden hebben sinds 2014 grote delen van Noord Syrië kunnen veroveren op IS. Dit komt omdat de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) opgemaakt zijn uit alle etnische groepen. Hoewel de Koerden de grootste groep zijn vechten ook Arabieren, Assyriërs en Turkmenen mee. Het democratische federale systeem is opgebouwd volgens de leer van PKK leider Abdullah Öcalan. Volgens hem staat zijn ideologie voor de decentralisatie van de macht aan gewone mensen. Revolutionair socialisten vragen zich echter af of dit democratische confederalisme wel anti-kapitalistisch van aard is. Daarnaast krijgt het Democratische Federale Systeem van Noord Syrië steeds meer het uiterlijk van een typische burgerlijke staat!

In Europa zullen meer aanslagen komen. Want de radicale islam heeft genoeg aanhangers onder Europese moslims, die in achterstandswijken wonen. Als we de lijn van Wilders volgen dan winnen de terroristen. Die willen juist dat overheden zich anti-islamistisch opstellen en moslims als tweederangsburgers gaan behandelen. Zo zullen de terroristen miljoenen jonge aanhangers krijgen die zich niet thuis voelen in een Europa dat hun discrimineert op etniciteit en religie. Frankrijk en Groot Brittannië moeten wat doen aan de armoede onder gezinnen met een islamistische achtergrond. Als dat niet gebeurd dan winnen extremistische moskeeën die met Saoedisch geld, de leer van IS verspreiden. Terrorisme is niet te stoppen met bommen of door wapens te verkopen aan regimes die dezelfde leer als IS hanteren!

 

NAVO bondgenoten zijn niet minder wreed dan de Islamistische Staat in Irak en Syrië!

Roemers illusie

Emile Roemer laat weer zien hoe naïef hij is. Want de SP voorman gelooft dat met een zes partijen coalitie alles beter wordt. Met de neoliberale Democraten 66 en het conservatieve Christen Democratisch Appel, wil de SP gaan regeren. Ook de verraderlijke PvdA mag erbij komen, met naar resterende negen zetels. Een ”centrum-links” kabinet geleid door twee grote rechtse partijen? Dat moet Nederland ”menselijker en socialer” maken? De SP slaat de plank weer volledig mis en toont wederom hun onvermogen een socialistisch alternatief neer te zetten. Dit is precies de oorzaak voor hun stagnatie!

Het is bijzonder tragisch als socialisten gaan pogen voor kabinetten met kapitalistische partijen. Socialisten met liberalen is verraad aan idealen, een oude lijfspreuk die keer op keer bewezen wordt. In plaats van een socialistisch alternatief te presenteren toont de SP zich keer op keer dat ze een typische politieke partij zijn. Geen radicaal alternatief op de partijen die Nederland zo ongelijk gemaakt hebben. In landen waar de zusterpartijen van de SP aan de macht kwamen veranderde er niets. Deze linkse partijen leden uiteindelijke flinke nederlagen omdat ze in zee gingen met rechts. Want hoe verklaar je aan een arbeider dat een socialistische partij medeverantwoordelijk is voor neoliberaal beleid? Hoe gaat de SP straks uitleggen dat ze kapitalistische politiek moesten steunen voor regeringsdeelname? Want D66, CDA, CU en ook de PvdA steunen geen beleid dat de arbeidersklasse goed uit komt. GroenLinks heeft ook niet een reputatie van een partij voor arbeiders (zie hun weigering om het eigen risico af te schaffen)!

Nee, socialisten moeten niet proberen om deel te nemen aan kabinetten die niets fundamenteels veranderen. Dat is precies hoe de sociaal democratie verrechtst is, zie de PvdA als voorbeeld. GroenLinks en SP zijn beidde groter dan de Partij van de Arbeid en dat komt omdat de sociaal democraten sinds 1986, neoliberaal ingesteld zijn (Wim Kok). GroenLinks is al ver op weg om ook een trouwe bondgenoot van het internationale kapitaal te worden. De SP heeft zich tot nu toe steeds verzet, maar hun reformisme is enorm zorgelijk. Emile Roemer heeft niet door dat je Nederland niet menselijker en socialer maakt door te heulen met partijen die het bedrijfsleven als centrum van de maatschappij zien. Met name D66 en CDA denken zo!

Revolutionair socialisten zien de stagnatie van de SP bij de verkiezingen in 2012 en 2017 als bewijs voor hun slappe ideologische koers. De arbeider ziet de partij niet als alternatief op de neoliberale politiek. Een duidelijk socialistisch programma en een strijdvaardige kamer fractie zou een stevig begin zijn. Maar de SP vertegenwoordigers zien neoliberale politici aan als ”collega’s” in plaats van politieke tegenstanders. Doordat Roemer pleit voor een zes partijen kabinet toont hij weerom dat de SP geen revolutionaire partij is. Een echte Socialistische Partij zou pleiten voor socialisme als alternatief op de burgerlijke politiek. Want in feite zijn alle kapitalistische partijen het wel eens met elkaar over wie de rekening betaalt. De verschillen liggen vaak op andere vlakken zoals globalisme tegenover nationalisme. Rechtse partijen zijn veel nationalistischer geworden door de opkomst van types zoals Wilders!

Stel je voor dat Emile Roemer informateur wordt? Dan gaat hij langs de partijen waarmee hij een regering wil samen stellen. We weten al precies hoe D66 en CDA zullen reageren. Die willen een kabinet dat met name de heersende klasse van dienst is. ChristenUnie heeft zich ook al bewezen als partij van de bourgeoisie. Ondanks hun gekraai over ”sociale christelijke politiek”, waren de christenen deel van het vierde kabinet Balkenende (en verloren stemmen hierdoor). GroenLinks wil ecologische politiek, maar binnen de kaders van de huidige markt economie. Dat houdt in dat met name modale arbeiders gaan betalen. Bedrijven zullen klagen als steen en been dat door de groene regels ze niet meer kunnen concurreren met landen die niets geven om het milieu. Daarom is eco-kapitalisme gedoemd te mislukken, zeker als bedrijven gewoon hun productie kunnen verplaatsen naar landen zoals China en India!

Een klassiek centrum-links kabinet zou alleen werken met partijen zoals GL, PvdA en SP. Maar die partijen hebben niet eens 50 van de 150 zetels. Dus een kabinet met D66, CDA, CU, GL, PvdA en SP zal een kabinet worden dat alleen werkt als de SP en GroenLinks toegeven aan vele neoliberale eisen van met name CDA en D66. Deze partijen hebben daarnaast ook veel meer zetels in de Tweede Kamer dan politiek links. Ze staan daarom ook veel sterker dan de SP aan de onderhandelingstafel. Het is een sprookje dat een kabinet zonder de VVD en PVV, minder neoliberaal zou uitpakken. Er komt straks een rechts kabinet hoe dan ook. De VVD, D66 en CDA kunnen de ChristenUnie erbij halen net zoals Jan Peter Balkenende deed. Steun voor rechtse politiek is ook vinden bij de SGP, PVV en ”Forum voor Democratie”. Wilders zal op veel economische punten gewoon neoliberaal stemmen, wat hij al 11 jaar doet!

In plaats van te pleiten voor een zes partijen kabinet, moet de SP juist mensen mobiliseren tegen de afbraak die gewoon zal worden voortgezet. De VVD slijpt haar messen en D66 en CDA doen vrolijk mee. Want we moeten allemaal weer inveren, behalve natuurlijk de bezittende klasse. Die zoals elk jaar weer rijker en rijker worden. In 2016 waren het nog 60 superrijken die 50% van de totale welvaart op deze planeet bezitten. Nu in 2017 zijn dat er slechts 8 geworden, ACHT SUPERRIJKEN bezitten meer rijkdom dan drie miljard mensen. Ondertussen neemt de armoede in het ”rijke” Europa toe. In Nederland is armoede onder kinderen al een probleem. Die kunnen niet meedraaien omdat hun ouders geen geld hebben. Laagloon arbeid wordt steeds meer een feit en er zal een groep arbeiders ontstaan die door hun laag inkomen, niet kunnen genieten van dingen die nu nog normaal gevonden worden!

 

Maduro moet weg, maar geen steun aan de oppositie

De Venezolaanse president Nicolas Maduro moet weg. Hij heeft het land de afgrond ingejaagd en de antisocialistische propaganda van de oppositie alleen maar versterkt. De opvolger van Hugo Chavez bleek volledig incompetent als leider en gezien de slecht economische situatie is het juist goed als hij opstapt. Maar de autoritaire president vreest het herstel van de bourgeoisie. De machthebbers die voor 1999 alles bepaalde in Venezuela. Chavez verzwakte de macht van de kapitalistenklasse maar schakelde die nooit uit. Ook Maduro heeft dit nooit gedaan, waardoor de kapitalisten in staat waren om de regering tegen te werken.

Venezuela is prachtig voor rechtse blogs, zenders en kranten. ”Socialisme werkt niet” brullen websites die het neoliberale kapitalisme steunen. ”Marxistische dictatuur in Venezuela” schreeuwen rechtse politici. Ook de brave burgerlijke media doet er aan mee, door de regering van Nicolas Maduro te omschrijven als ”socialistisch”. Dit terwijl hij en zijn voorganger nooit socialisme gerealiseerd hebben in 18 jaar tijd. Zowel Hugo Chavez als Nicolas Maduro hebben geen idee gehad hoe je een socialistische maatschappij opbouwt. Ze blijven steken in een model waarbij de staat enorm veel economische macht krijgt. De staat concurrent dan met de kapitalistenklasse en dat zie je nu in Venezuela. Helaas kan de staat niet winnen omdat zij de economie niet bestuurd. In 14 jaar heeft Hugo Chavez steeds geprobeerd om de macht van het kapitaal te beperken, maar nooit te breken. Dat is wat revolutionair socialisten sinds 1999 bekritiseren!

Het autoritaire optreden van de regering Maduro is een wanhoopsdaad. Ze zien in elke demonstrant een potentiële agent van het Amerikaanse imperialisme. De voormalige buschauffeur is paranoïde en kan niet begrijpen waarom hij steun verliest. Zijn economische politiek van de laatste vier jaar is een regelrechte ramp voor het land. 99% van de nationale munt is waardeloos geworden, het spaargeld van miljoenen arbeiders is verdampt, basis producten zijn niet meer te koop. Geen wonder dat er nu massa protesten uitbreken die omslaan in rellen. De Verenigde Socialistische Partij van Venezuela (PSUV) en Nicolas Maduro geven alles en iedereen de schuld, terwijl zij 10 jaar de tijd hadden om het kapitalisme te vernietigen. Maar dat hebben deze ”socialisten” nooit gedaan, de economie van Venezuela is in feite altijd kapitalistisch gebleven!

Revolutionair socialisten hebben Chavez gesteund. Maar waren al kritisch toe hij geen socialistische koers voer. Hij was in zijn eerste drie jaar behoorlijk matig. Pas na de mislukte staatsgreep (uitgevoerd door rechtse elementen in het leger) in 2002 werd Chavez feller. Hij begon te spreken over een nieuw socialisme van de 21ste eeuw. Arbeiders en armen voelde zich eindelijk vertegenwoordigd door iemand, zo kreeg Hugo Chavez 60% van de stemmen bij de verkiezingen in 2006. Dit bewees dat men socialisme wou, alleen het kwam maar niet. Chavez heeft nooit de stap gemaakt van kapitalisme naar socialisme. Wat hij deed was oliewinsten gebruiken om sociale programma’s op te richten. Dankzij die programma’s daalde de absolute armoede van 23,4% in 1999 naar 8,5% in 2011. Echter de economische macht bleef bij de kapitalisten, die de populistische president gingen tegen werken!

De rijken en hun lakeien waren natuurlijk niet blij dat de oliewinsten naar de bevolking gingen en niet naar hun. Echter ze hadden niets meer te zeggen, ondanks dat zeven van de acht televisiezenders dagelijks anti-Chavez propaganda maakte. De bourgeoisie klaagde steen en been, ook internationaal waar ze Hugo Chavez keer op keer een ”dictator” noemde. Dit terwijl hij steeds democratisch gekozen was en nooit een politieke partij van de oppositie verboden heeft. Echter op economisch gebied is eigenlijk nooit iets veranderd. Venezuela draait op oliegeld. Zolang er een hoge olieprijs is krijgt het land veel geld binnen. Maar de olieprijs is enorm gedaald sinds 2014. In drie jaar tijd kreeg de regering meer dan 50% minder geld binnen. Daarnaast moet vermeld worden dat de kapitalistenklasse natuurlijk ook de crisis in de hand werken door economische sabotage uit te voeren. Chavez en Maduro hadden dit moeten zien aankomen. Dat de olieprijs kan dalen en dat de heersende klasse niet zal luisteren naar een democratisch gekozen regering. Zeker als die regering een politiek gaat bedrijven die niet in hun interesses staat!

Maar Chavez en Maduro hebben in al die jaren geen moeite gedaan om meer innovatie in de economie te creëren. Daarnaast was hun staatsbureaucratie voortdurend in oorlog met de bourgeoisie om alles. Je kunt letterlijk spreken van een maffiavete tussen ambtenaren en het bedrijfsleven. Uiteindelijk kreeg je twee groepen die elkaar in alles proberen tegen te werken. Er is het zogenaamde ”socialistische” Venezuela van de overheid en het ”oude” kapitalistische Venezuela, waar de rijken nog de dienst uitmaken. Die leven in luxe villa’s beschermd door privé beveiligers, totaal geïsoleerd van de arbeidersklasse. Het is echter juist het proletariaat dat lijdt onder de economische crisis. Die demonstreren nu al maanden tegen de regering. De PSUV noemt ze ”agenten van de VS” of ”contrarevolutionairen” wat totaal misplaatst is!

De PSUV heeft het vertrouwen van de mensen verloren. Dit versterk de rechtse oppositiepartijen die zich verenigde hebben in de Democratische Eenheidscoalitie (MUD). Deze coalitie heeft één gemeenschappelijk doel: Nicolas Maduro afzetten en de progressieve politiek van Chavez terug draaien. De grootste spelers in deze kapitalistische coalitie zijn ”Rechtvaardigheid Eerst” en ”Democratische Actie”. Deze politieke partijen hebben niet een rechtse signatuur. Dat is de valstrik van MUD. In hun propaganda wordt niet gepraat over privatiseringen of politiek in dienst van de heersende klasse. Maar MUD wordt gesteund door de kapitalisten, zeker omdat partijen zoals ”Rechtvaardigheid Eerst” en ”Democratische Actie” geleid worden door figuren uit de bourgeoisie. Kleinere partijen binnen MUD hebben geen officiële rechtse ideologie, maar ze geven wel steun aan politiek die het bedrijfsleven goed uitkomt!

In het parlement heeft de Democratische Eenheidscoalitie de meerderheid, maar Venezuela is geen parlementaire democratie. Het land is een presidentiële democratie met veel macht voor het staatshoofd. Nicolas Maduro gebruikt zijn bevoegdheden om het parlement dwars te zitten. Door het groeide autoritarisme van de president en de vele confrontaties tussen demonstranten en de oproerpolitie, dreigt een burgeroorlog steeds groter te worden. Er heerst wanhoop aan beidde kanten. De demonstranten zijn mensen die door de crisis alles verloren hebben. Ze zijn terecht boos en woedend terwijl de PSUV en Maduro vrezen dat als ze toegeven, de macht van de rijken en het kapitalisme hersteld wordt in Venezuela. Revolutionair socialisten zien maar één oplossing en dat is socialisme. Maduro moet zijn macht afstaan aan democratisch gekozen arbeidersraden. Daarbij roept Revolutionair Socialistische Media duidelijk dat de Democratische Eenheidscoalitie van kapitalistische partijen niet te vertrouwen is. Natuurlijk kijken veel armen juist wel naar MUD want die zijn anti-Maduro. Door de gestegen armoede is er de illusie ontstaan dat alles beter is dan de PSUV, wat enorm gevaarlijk is. Zodra MUD totale controle over het staatsapparaat krijgt, keert Venezuela terug naar de tijd voor Chavez. Toen de politiek 100% in dienst van de rijken en het kapitalisme stond!

Dit moet voorkomen worden en dus roepen revolutionair socialisten op om zowel de regering, de PSUV en MUD te verwerpen. Geen vertrouwen in politici die het bedrijfsleven dienen, geen vertrouwen in corrupte ambtenaren, militairen en PSUV partijbonzen. Het proletariaat van Venezuela moet het zelf doen. Maar daarvoor hebben ze een arbeiderspartij nodig. Probleem is massieve desillusie in de idealen van het socialisme. Het volk op straat is tegen Maduro en schreeuwt antisocialistische teksten. Propaganda die ze van de kapitalistische media horen, die 24 uur per dag beweren dat het ”socialisme van de PSUV” voor armoede heeft gezorgd. Politiek links moet duidelijk maken dat er geen spraken is van socialisme zolang de economie niet in dienst staat van de werkende klasse. De overheid kan beweren dat ze socialistisch zijn, maar dat is onzin.

De ”Bolivariaanse Revolutie” die Chavez begon heeft een einde gemaakt aan absolute armoede voor miljoenen. Maar het heeft de arbeiders niet bevrijd uit de klauwen van het kapitalisme. Chavez verving slechts kapitalistische bazen door staatsbazen. De staat verving de kapitalisten in sommige sectoren, maar van arbeiders zelfbestuur is geen spraken. Hoe verder? Niclas Maduro moet aftreden. Hij is medeverantwoordelijk voor de crisis en het geweld op straat. Alle politieke en economische macht moet naar de arbeidersklasse via raden. Er moet een einde worden gemaakt aan de bureaucratische staat en er moeten nationalisaties komen onder arbeiders zelfbestuur!

MUD is in 2008 ontstaan toen alle anti-Chavez partijen zich verenigde. Ze wonnen veel stemmen in 2010 door de massa corruptie en criminaliteit aan te kaarten. Toen waarschuwde revolutionair socialisten al dat het ”socialisme van de 21ste eeuw” aan populariteit verloor, doordat Hugo Chavez geen macht aan de arbeidersklasse afstond. De ”Grote Commandant” dicteerde alles van boven af. De economie, het leger, de staat, alles werd door één centrale icoon geleid. Daardoor ontstond een persoonlijkheidscultus rond Chavez die de ”Grote Commandant” werd genoemd, door de PSUV en de staatsmedia. Nicolas Maduro speelt nog steeds op de erfenis van Chavez. Tot kort was het icoon van de ”Bolivariaanse Revolutie” populair onder armen en veel arbeiders. Maar de crisis die sinds 2014 over het land waait heeft voor een omslag gezorgd. Zelfs PSUV stemmers die op Maduro stemde in 2013 keren zich tegen hem!

De anti-Maduro coalitie heeft het vertrouwen van miljoenen gekregen in 2015. Dit omdat de werkende klasse geen vertrouwen meer heeft in de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Arbeiders die nog wel PSUV stemde deden dit omdat ze weten waar MUD voorstaat. Die snappen dat de Democratische Eenheidscoalitie slechts een front is voor de kapitalisten. Maar vertel dat eens tegen mensen die alles kwijt zijn door de economische crisis. MUD heeft duidelijke propaganda en beweert dat alles goed komt zodra Venezuela af is van het ”socialisme”. Het rechtse beeld van het socialisme met haar lege winkelschappen wordt geloofwaardiger. Want Venezuela is er slecht aan toe. Voorzieningen die in 2014 nog bestond zijn steeds minder te gebruiken. Met name de armen voelen het effect van de economische crisis. De sociale programma’s van Chavez zijn bijna allemaal stopgezet doordat het geld er niet meer is!

Revolutionair socialisten in Venezuela zijn tegen Maduro en de PSUV, maar ook tegen MUD en de bourgeoisie. Ondanks dat Nederlandse dagbladen zoals het AD, NRC en Telegraaf beweren dat Maduro een ”socialistisch” land leidt, weten wij wel beter. Hugo Chavez en Nicolas Maduro hebben een mix van links populisme en staats-kapitalisme ingevoerd. Elementen van de sociaal democratie werden hier ook in verwerkt zoals de sociale programma’s voor de armen. Maar op economische gebied is er nooit echte innovatie geweest. Politiek rechts heeft hier steeds over geklaagd. Wat heel hypocriet is want rechts heeft voor 1999 nooit enige innovatie uitgevoerd, toen zij nog de volledige controle over het land hadden. Kapitalistische politici hebben nooit iets gedaan om het land minder afhankelijk te maken van oliewinsten. Logisch ook want de politici werden betaald door de kapitalisten om alles bij het oude te laten. Zodra MUD de macht heeft over het presidentschap zullen we zien hoe ”sociaal” ze werkelijk zijn. Een nieuwe arbeiderspartij is daarom noodzakelijk. Een partij voor arbeiders, armen en jongeren, die zich verzet tegen de staatsbureaucratie, de bourgeoisie en pleit voor een socialistische federale republiek!

 

De barsten in de ”Bolivariaanse Revolutie” zijn een feit.

Marcon of Le Pen, het kapitaal wint hoe dan ook

Vandaag kiezen de Fransen hun president. De keus is tussen neoliberaal rechts en nationalistisch rechts. Geen keuze dus voor de arbeidersklasse. Marine Le Pen speelt op rechts populisme, angst voor moslims en de enorme afkeer van de neoliberale elite. Emmanuel Macron is de lieveling van de kapitalistische politiek. Een liberale centrist die zelfs ”links” genoemd word. In feite behoorde hij tot de rechtse vleugel van de sociaal democratische PS en verliet die partij om zijn eigen weg te gaan. In de peilingen staat Macron ver voor op Le Pen. Maar de rechts-nationalisten zijn niet te onderschatten. Ze spelen op woede, angst en vrees die miljoenen Franse arbeiders ervaren. Wie vandaag ook mag winnen, het kapitalisme wint hoe dan ook. Want zowel Le Pen als Marcon staan pal voor de macht van het bedrijfsleven!

De linkse kandidaat bij deze verkiezingen was Jean-Luc Mélenchon. Hij werd vierde in de eerste ronde. De kapitalistische media noemt hem ”extreem-links” wat eigenlijk totaal niet klopt. Mélenchon is een ex-lid van de PS (Socialistische Partij) en behoorde tot de linkse vleugel. Hij was zelfs minister voor het beroepsonderwijs tussen 2000 en 2002. In 2008 verliet Jean-Luc de PS die hij te rechts vond en stichtte de Linkse Partij. Met die partij probeert hij een links alternatief neer te zetten. Tijdens de presidentiële verkiezingen wist Mélenchon meer stemmen te krijgen dan de kandidaat van de PS. Hij is nu het gezicht van Frans links en moet zich richten op de opbouw van een beweging die de komende rechtse president van Frankrijk zal bevechten!

Het radicaal rechtse: Nationaal Front (FN) speelt op de enorme ontevredenheid onder witte arbeiders. Want er is veel woede omtrent de ongelijkheid en de manier waarop de Franse politiek omgaat met de arbeidersklasse. Daarnaast zijn veel Fransen bang gemaakt door de gevestigde media en zien in Syrische vluchtelingen potentiële terroristen. Dit terwijl alle aanslagen in Frankrijk door Franse moslims zijn gepleegd. Marine Le Pen (dochter van de antisemiet: Jean Marie Le Pen) heeft de afgelopen jaren enorm haar best gedaan om haar partij te maskeren als een ”normale politieke partij”. Echter achter de schermen is het FN fel xenofobisch, anti-islamistisch, anti-socialistisch en pro-kapitalistisch. Net als de ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijmarktpolitiek” van Geert Wilders, speelt Marine Le Pen op populistische thema’s. Ze wordt zelfs ”links” genoemd door sommige rechtse verslaggevers die beweren dat het FN een gevaar is voor het kapitalisme!

Dat kapitalisme weet echter heel goed dat de Le Pen familie niet antikapitalistisch is. In de jaren 80 zette Jean Marie Le Pen zich in voor privatiseringen en marktwerking in de economie. Toen was de politiek helemaal in de ban van de nieuwe neoliberale orde. Le Pen wou daarnaast ook stemmen winnen van conservatief-rechtse Fransen en speelde dus op opvattingen die de bourgeoisie deelde. Pas vanaf de 21st eeuw draaide het Nationaal Front zich tegen het neoliberalisme. Logisch want populistisch rechts begon in die tijd zich heel protectionistisch op te stellen. Ook Geert Wilders pleit voor een systeem waarbij de overheid, inheemse kapitalisten beschermt tegen buitenlandse concurrentie. In de jaren na de tweede wereld oorlog was protectionisme heel normaal. Pas eind jaren 70 met de opkomst van het neoliberalisme kwam een einde aan de regulering van de westerse economieën!

Er zijn problemen in Frankrijk. De radicale islam weet door het racistische karakter van de Franse staat steeds meer aanhang te winnen. Discriminatie tegen moslims bestaat en resulteert in het keiharde feit dat Franse moslims zich niet thuis voelen in hun eigen land. Ze vormen een makkelijke doelgroep voor islamistische groepen die jonge moslims niet alleen een identiteit geven, maar ook plek waar ze zichzelf kunnen zijn. In de seculiere Franse samenleving worden deze jongeren steeds geconfronteerd met Fransen die hun afkeuren en hun religie voortdurend gelijkschakelen aan terrorisme, massa-moord en vernietiging. Dat katholieken zich nooit hoeven te verantwoorden voor de misdaden van hun kerk toont de hypocrisie. Van moslims wordt verwacht dat zich steeds afzetten tegen de radicale islam, maar van andere gelovigen wordt dit niet verwacht. Christenen hoeven zich niet te distantiëren van fundamentalisten zoals Andres Breivik, de KKK en Lord’s Resistance Army. De radicale islam is een probleem, maar kan niet verslagen worden door steeds op moslims en hun gezinnen te hameren. Daar zijn islamieten juist dol op, het stigmatiseren en demoniseren zodat de theocratische leer van islamistische organisaties makkelijk aanslaat. Marine Le Pen en haar Nationaal Front willen een soort apartheid staat invoeren waarbij de witte Fransen meer rechten krijgen dan bijvoorbeeld Fransen met een niet-westerse achtergrond. Dit is precies wat de radicale islam hoopt!

Emmanuel Macron wil het land ”moderniseren”. Om te kunnen blijven concurreren met landen zoals China, India en zelfs Oost Europa, wil Macron dat het bedrijfsleven meer macht krijgt. De ex-PS minister is een duidelijke aanhanger van het kapitalistische systeem. Macron is daar heel eerlijk in. Als ex-sociaal democraat loog hij er niet om. ”Ik geloof in de vrije markt en in de Europese Unie” dat is zijn boodschap. Dus van een ”linkse” kandidaat is geen spraken. De linkse Franse kiezer voelt terecht weinig voor deze rechtse neoliberaal. Probleem is wel dat niemand zit te wachten op een nationalist zoals Marine Le Pen. Het kan best zijn dat de aanhangers van Jean-Luc Mélenchon bepalend zijn. Die minachten Emmanuel Macron, maar haten Marine Le Pen.

Als deze groep gaat stemmen op de neoliberaal dan wordt hij president. Maar het is ook al duidelijk dat genoeg linkse Fransen helemaal niet komt opdagen om te stemmen. Gelijk hebben ze want er deze tweede ronde biedt de arbeiders helemaal niets. Het is kiezen tussen een politicus van het establishment of een rechtse nationalist die verdeeldheid wil zaaien. De mogelijkheid bestaat dat Mélenchons aanhang zullen kiezen voor Emmanuel Macron, puur om Marine Le Pen te verslaan. Als hij wint dan gebeurd dat niet omdat Frankrijk dol op hem is. Revolutionair socialisten roepen op om vooral een sterke beweging op te bouwen. Wat nodig is blijft een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Er zijn wel radicaal linkse partijen, maar die zijn vaak sektarisch en bevechten liever elkaar dan het kapitalisme. Ook in deze verkiezing waren er twee kandidaten van radicaal links. Hadden deze twee opgeroepen om op Jean-Luc Mélenchon te stemmen dan was hij zeker derde geworden in plaats van vierde!

77% kwam stemmen in de eerste ronde. 23% bleef dus thuis en stemde niet. Dat zijn miljoenen Franse arbeiders die het gevoel hebben dat de politiek niets voor hun betekend. Het is daarom zo belangrijk dat het Mélenchon en zijn beweging lukt om die thuiszitters te bereiken. Daarvoor is echter meer nodig dan het gematigde programma dat hij tot nu toe heeft laten zien. Toegegeven zijn programma is links, maar het roept niet op tot socialisme in Frankrijk. La France Insoumise is de naam van de nieuwe politieke beweging rond Jean-Luc Mélenchon. Hij wist 7 miljoen Franse stemmers te bereiken. Die 7 miljoen kunnen de basis leggen voor een nieuwe partij voor arbeiders. De vraag is echter of Mélenchon wel echt socialisme wil? De ex-trotskist is rechtser geworden en diende zelfs een kapitalistische regering. Gevestigde kranten blijven hem een ”gevaarlijke marxist” noemen en zelfs ”extreem-links” (daar is de Nederlandse media ook goed in). Mélenchon is echter veel meer een soort Bernie Sanders, een linkse sociaal democraat die hamert op linkse idealen. Idealen die de officiële sociaal democraten verraden en in de steek gelaten hebben!

Wat nu als Le Pen wint? Dan krijgt Frankrijk een vrouwelijke president. Een vrouw die er niet vies van is om de misdaden (kolonialisme, collaboratie met de nazi’s, imperialisme) van de Franse Republiek wit te wassen en de islam tot staatsvijand te verklaren. Veel witte arbeiders hebben het foutieve beeld dat het Nationaal Front zich voor de Franse arbeider inzet. Dit is onjuist want het FN steunt met name het bedrijfsleven. Niet het internationale kapitaal, maar het Franse kapitaal. De propaganda van de rechtse nationalisten is anti-elite, maar hun hele partij zit vol met elitaire types. Types die net zo reactionair denken als de conservatieve bourgeoisie. Daarom biedt Marine Le Pen geen alternatief, ze is een rechtse wolf in populistische schaapskleren net zoals Donald Trump en Geert Wilders. We weten allemaal wat Trump heeft gedaan in zijn eerste 100 dagen. Hij vernietigde de gezondheidszorg van Obama, voert oorlog met Syrië, verlaagt de belastingen voor de rijken en doet aan nepotisme (maakt zijn dochter tot presidentiële adviseur). Verzet moet daarom komen. Van jongeren, arbeiders en migranten. Samen moet er gevochten worden tegen de burgerlijke politiek van Emmanuel Macron en het rechts-nationalisme van Marine Le Pen!

 

In de tweede ronde is er keus tussen neoliberaal rechts en nationalistisch rechts!

Dag van de arbeid

In Nederland heeft de bourgeoisie het voor elkaar gekregen dat deze belangrijke dag niets voorstelt. Te weinig arbeiders staan erbij stil dat we op de eerste mei, de dag van de arbeid vieren. Kapitalistische kranten beweren glashard dat er geen animo voor is. Dat Nederlandse arbeiders liever werken dan strijden. Daarom moet de eerste mei een vrije dag worden. Dat zegt de FNV en Revolutionair Socialistische Media sluit zich hierbij aan. Natuurlijk willen de kapitalisten en hun vertegenwoordigers (VVD met name) dat niet. Nee, die moeten er niet aan denken dat er een feestdag komt voor het proletariaat, de klasse die haar arbeid moet opofferen om van te leven!

De Partij van de Arbeid wil wel stil staan bij de eerste mei. Nu ze volledig verzakt zijn willen de sociaal democraten opeens weer linkse taal uitslaan. Het maakt ze volledig ongeloofwaardig want de sociaal democratie heeft bijna 30 jaar neoliberaal beleid gesteund en uitgevoerd. Gelukkig is het vertrouwen in de sociaal democratische partijen enorm gedaald in Europa. In Griekenland is de Pan-Helleense Socialistische Beweging weggevaagd nadat ze de Griekse arbeider liet bloeden voor het wanbeleid van de kapitalistische overheid. De PvdA onderging datzelfde lot in maart dit jaar. Ook de Franse sociaal democraten kwamen niet verder dan een vijfde plek bij de presidentiële verkiezingen in Frankrijk!

Sociaal democraten snappen maar niet waarom ze aanhang verliezen. Vele wijten het aan rechts populisme en de haat tegen buitenlanders. Daarmee slaan ze de plank volledig mis, want het is juist de verrechtsing van de sociaal democratie die tot hun electorale nederlaag heeft geleidt. Welke arbeider stemt anno 2017 nog op een sociaal democratische partij, als die weet dat de sociaal democraten in coalities met neoliberalen rechtse politiek voeren? Sommige linkse kiezers stappen over naar wat de gevestigde media dan ”extreem links” noemt. In feite zijn dat vaak gematigde socialistische partijen, ontstaan uit stalinistische formaties en net als de sociaal democratie verrechtst. Neem de Nederlandse: Socialistische Partij, de Duitse: Die Linke of de Belgische: Partij Van de Arbeid als voorbeelden!

De SP begon als maoïstische splinterpartij en wist pas vanaf 1994 door te breken. Dat was nadat ze hun dogmatisch marxisme-leninisme (stalinisme) opzij hadden gezet, voor pragmatisme en links populisme. Die Linke in Duitsland is pas in 2007 ontstaan door een fusie tussen linkse sociaal democraten en ex-stalinisten uit Oost-Duitsland. Binnen deze partij woedt een felle strijd om de koers. Gematigde socialisten (ex-stalinisten) willen vooral een sociaal democratische koers varen en compromissen sluiten met de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland. De Belgische: Partij Van De Arbeid/Parti du Travail de Belgique heeft het dogmatisme stalinisme pas vanaf 2008 opzij gezet. Net als de SP ontstond de PVDA/PTB als maoïstische partij. Alleen bleven de Belgische kameraden nog veel langer trouw aan de dogma’s van Stalin en Mao. Pas toen partijleider Ludo Martens werd opgevolgd door de gematigde Peter Mertens, kwam een einde aan het stalinisme binnen de PVDA/PTB!

Wat deze partijen met elkaar delen is dat ze ooit begonnen als revolutionair linkse partijen. Maar tegenwoordig is alleen de PVDA/PTB nog een officiële communistische partij volgens de kapitalistische media, de PVDA/PTB ziet zich zelf als een moderne marxistische partij. De SP praat niet over het socialisme, laat staan dat ze een socialistisch Nederland willen realiseren. Die Linke zwijgt ook over een socialistische maatschappij in Duitsland. In zowel de propaganda van de SP, Die Linke en PVDA/PTB wordt helaas niet gesproken over een socialistisch alternatief. Dat is de grootste zwakte van deze linkse partijen. Ze komen niet verder dan klassieke sociaal democratische standpunten en propaganda. Natuurlijk slaan die wel aan bij veel arbeiders, want de officiële sociaal democratie heeft juist linkse idealen verraden in de laatste 30 jaar. PvdA (Nederland), SPD (Duitsland) en SP.A/PS (België) zijn gewoon geen instrumenten van arbeiders meer!

Wereldwijd protesteren arbeiders op de eerste mei. Stalinistische landen voeren elk jaar een massieve show op waarbij de heersende partijbonzen vereerd worden. In China heeft de Landelijke Chinese Vakbondsfederatie meer dan 193 miljoen leden. Maar deze ”vakbond” is een instrument van de kapitalisten en de ”communistische” partij. Arbeiders zijn vaak verplicht om lid te worden, met name in staatsbedrijven. De Landelijke Chinese Vakbondsfederatie is er niet voor de Chinese arbeiders, veel vakbondsleiders worden juist aangesteld door het bedrijfsleven. Je snapt natuurlijk wel dat deze aangestelde ”vakbondsmannen” niet tegen de lijn van hun bedrijfsleiders in zullen gaan!

Maar ook in ”democratische” landen zijn vakbonden niet altijd goed voor de werkende klasse. In Amerika worden miljoenen betaald aan neoliberale politici van de Democratische Partij. Geld dat komt van de vakbonden in de hoop dat deze rechtse politici zich willen inzetten voor arbeidersrechten. De Democratische Partij in de VS is geen linkse partij. Ze zijn het beste te vergelijken met de VVD en D66. Helaas is het politieke landschap in de Verenigde Staten zo plutocratisch (alles draait om geld), dat alleen de Democraten en Republikeinen aandacht krijgen. Hierdoor voelen veel vakbonden dat ze de minst kwade kant moeten steunen. In dit geval zijn dat de Democraten, die vaak genoeg bewezen hebben dat ze niet voor de arbeidersklasse staan. Daarom pleiten revolutionair socialisten juist voor de oprichting van een arbeiderspartij. Helaas blijven veel linkse Amerikanen gevangen zitten in de illusie, dat je een neoliberale partij kunt hervormen in een linkse volkspartij. Ook Bernie Sanders gelooft hier nog in!

Rechtse dictaturen zijn niet vies om arbeiders tijdens de eerste mei, keihard aan te pakken. Zo arresteerde het conservatieve regime van Erdogan in Turkije meer dan 200 demonstranten, die tegen zijn bewind demonstreerden op 01-05-2017. Turkije is bijna een presidentiële dictatuur na Russisch voorbeeld. Het referendum waarbij het parlementaire stelsel vervangen wordt door een presidentieel stelsel is door Erdogan gewonnen. Toch stemde bijna de helft van alle Turken tegen de president. Hij won slechts met een kleine minderheid. Vooral de Koerdische gebieden en alle kust regio’s stemde fel tegen de groeide macht van de president. In die gebieden staat de rechts conservatieve AK Partij ook zwak. Erdogan moet het hebben van de Turken op het platteland. Daar is het conservatisme nog zeer sterk. Vergelijk het maar met de boeren van vroeger in Nederland. Die waren vaak reactionair en stemde op conservatieve rechtse partijen. De aanhang van Erdogan moet het hebben van de boeren en Turken op het platteland. Zonder hun stem zouden ze geen verkiezingen winnen!

In het westen lopen linkse mensen minder gevaar. Maar terroristen kunnen op 1 mei toeslaan. Zo werd Raoul Hedebouw van de PVDA/PTB het slachtoffer van een steek incident in Luik. De populaire politicus die zowel Frans als Nederlands spreekt werd aangevallen door een man met een mes. Gelukkig bleef het bij een kleine wond, maar het toont wel aan dat ook in het ”vrije westen” personen rondlopen die een hekel hebben aan linkse vertegenwoordigers zoals Hedebouw. Het past ook in het kader van extreem-rechts om aanslagen te plegen tijdens de eerste mei. Eenheid van de arbeidersklasse is daarom nodig. Revolutionair Socialistische Media blijft pogen voor een socialistische alternatief en steunt kritisch partijen zoals de SP, Die Linke en PVDA/PTB. Wij verzetten ons tegen de leugens die sociaal democraten, liberalen en conservatieven verspreiden over het ”gevaar van extreem links”.

In Frans sprekende Wallonië is de heersende klasse onrustig. Hun sociaal democratische marionetten van de PS (Socialistische Partij) verliezen aan steun. De Partij Van De Arbeid/Parti du Travail de Belgique doet het zeer goed onder Waalse arbeiders, met name onder die groep die traditioneel altijd op de PS gestemd heeft. Dat die ”extreem linkse” PVDA/PTB nu bijna 20% achter zich dreigt te krijgen doet de Waalse elite niet goed. In Vlaanderen is het rechts nationalisme nog erg populair. Dit is te danken aan het feit dat veel Vlaamse arbeiders zich niet verbonden voelen met België. Nationalisme is echter een illusie, want ondanks het gekraai over een onafhankelijk Vlaanderen zijn de nationalisten van de Nieuwe-Vlaamse Alliantie, juist aanhangers van het neoliberalisme. De sociaal democraten van de SP.A (Socialistische Partij-Anders) hebben door hun steun aan neoliberale regeringen de stem van de arbeider verloren. Bij de laatste verkiezingen voor het Vlaamse parlement wonnen ze slechts 13%!

Moet de eerste mei een vrije dag worden? NEE, brullen neoliberalen en hun politici. JA zegt de FNV en ook Revolutionair Socialistische Media. Op de eerste mei staan we stil bij het leed dat velen nog onder vinden in landen waar het kapitalisme niet door wetten in haar uitbuitingsdrang beperkt wordt. In China, Vietnam en Laos heerst enorme ongelijkheid door de uitbuiting van arbeiders, onder het wakende oog van partijen die beweren voor het proletariaat te vechten. Klassenverraders zijn het, de communistische partijen van Laos, Vietnam en China. Gehaat en vervloekt dienen ze te worden door alle arbeiders van de wereld. Het kapitalisme is natuurlijk blij dat deze landen nu aan hun kant staan. Het zou mooi zijn als de rode vlag weer overal uit ging en dat we gemeenschappelijk konden strijden voor een socialistisch Nederland. Daarvoor is echter meer nodig. Een politieke partij op een socialistisch programma en dat mist Nederland. We hebben slechts de SP, een klassieke sociaal democratische partij die niet durft te praten over socialisme!

Socialisme komt niet van boven af of door een partij. De partij is slechts het instrument op weg naar het socialisme. Dat is wat veel mensen verkeerd begrepen hebben. De arbeiderspartij is er niet om het socialisme te maken. Dat socialisme maken wij, de klasse die haar arbeid moet opofferen om loon te ontvangen. Dit terwijl miljarden aan winsten die wij produceren verdwijnen in de zakken van kapitalisten zoals Donald Trump. Er is genoeg geld op deze planeet om iedereen welvarend te maken. Echter slechts acht personen hebben meer rijkdom dan 50% van alle mensen. Bedenk eens hoe ongelijk de welvaart verdeeld is. Laten we daar ook bij stil staan op de eerste mei!

 

Franse verkiezingen en het marxisme

Op 14 april publiceerde de “zakelijke portaalsite” Express Live een artikel over de Franse verkiezingen onder de veeleer alarmerende titel: “Help! 5 van 11 Franse presidentskandidaten zijn trotskisten en 1 zit in de kopgroep“. Express Live is een website die het wel meer van goedkoop lokaas moet hebben in zijn titels. Geen clicks, geen inkomsten. Maar wat klopt er van de straffe bewering van de site?

Een PDF artikel door Peter Delsing van de Linkse Socialistische Partij (België)

Donald Trump VS Kim Jong Un

Het zijn twee leiders die oppermachtig willen overkomen. De radicaal rechtse: Donald Trump en de absolute monarch: Kim Jong Un van Noord Korea. Trump heeft het idiote idee gekregen om een vloot van militaire schepen naar de Koreaanse wateren te brengen. Hij dreigt openlijk met een aanval op het paranoïde Noord Korea, dat als een gebette hond met een vergeldingsaanval dreigt op Zuid Korea. De Amerikaanse overheid speelt met vuur en heeft blijkbaar niet door hoe gevaarlijk het is om Kim Jong Un uit te dagen. De dictator van Noord Korea heeft zich in de laatste vijf jaar moeten bewijzen en heeft al verschillende top bureaucraten uit de tijd van zijn vader vermoord. Donald Trump wil echter laten zien dat hij een cowboy is en dreigt met een militaire aanval op de stalinistische monarchie!

De Democratische Volksrepulbiek Korea is een absolute monarchie in Azië verkleed als socialistische republiek. Het ”koningshuis” bestaat uit de Kim familie waarvan Kim Il Sung de oprichter is. Noord Korea is in 1948 ontstaan als stalinistische volksrepubliek, opgericht door de Russen als tegenhanger van de Republiek Korea in het zuiden. Hoewel Joseph Stalin in het begin een belangrijke vinger in de pap had, lag de werkelijke macht bij Kim Il Sung. Na de dood van Stalin in 1953 verloor de Sovjet-Unie haar grip op het streng stalinistische Noord Korea. De Russen bleven echter het regime steunen totdat het Sovjet stalinisme implodeerde in december 1991!

Donald Trump schijnt nu de confrontatie te willen zoeken. Hij heeft een vloot van Amerikaanse en Japanse oorlogsschepen naar Korea gestuurd. Rechtse conservatieven in Zuid Korea juichen dit toe. Die willen zelfs het liefste een aanval van Amerikaanse vliegtuigen op het noorden. Rechts in Zuid Korea heeft altijd al een pro-oorlogshouding gehad. Echter de conservatieven hebben veel gezichtsverlies geleden toen hun president uit haar ambt was gezet door een enorm corruptie schandaal. Die zijn niet nieuw, Zuid Korea is een broeinest van politieke en economische corruptie. De arbeidersklasse is de neoliberale politiek meer dan zat, echter doordat media en staat in dienst van de kapitalisten staan lukt het politiek links niet om door te breken. Jaren van anticommunistisch totalitarisme hebben nog effect op de Zuid Koreaanse democratie, die nog erg veel mankementen vertoont!

Kim Jong Un is de derde monarch van Noord Korea. Deze jonge Kim werd in 2010 voorgesteld als opvolger van de zwakke Kim Jong Il, de zoon van Kim Il Sung. Jong Il was van 1994 tot 2011 dictator. Onder zijn bewind stagneerde de economie en door het wegvallen van goedkope Russische olie moesten veel fabrieken hun productie staken. Door de implosie van de economie ontstond een hongersnood waarbij zeker één miljoen Noord Koreanen aan stierven. Kim Il Sung had dit al in 1991 kunnen voorkomen. Maar de dogmatische koning hield vol dat zijn Juche ideologie het land zou helpen. Vanaf 1972 heeft Noord Korea het officiële marxisme-leninisme (stalinsme) opzij gezet voor Juche, de leer van Kim Il Sung. Juche staat voor zelfvoorziening en eist dat het land zichzelf voorziet van alles. Naast economische zelfvoorziening is deze leer bijzonder nationalistisch, xenofobisch en militaristisch. Zeker toen Kim Jong Il vanaf 1997 de Songun ideologie naast Juche invoerde. Songun staat voor ”Militair Eerst” en geeft militairen in alles voorrang!

In 2009 werd het communisme uit de grondwet gehaald, waarna je kunt zeggen dat Noord Korea geen stalinistische republiek meer is zoals Stalin dat voor ogen had. De laatste portretten van Marx en Lenin werden in dat jaar ook verwijderd van het partijgebouw van de heersende: Arbeiders Partij van Korea. Extreem Koreaans nationalisme blijft een steunpilaar van het huidige regime. Kim Jong Un speelt daarnaast op angst en vrees. Echter recente beelden tonen aan dat arbeiders minder bang geworden zijn. Kim Il Sung en Kim Jong Il konden spelen op de isolatie van het land. Echter in de laatste tien jaar lukt het steeds vaker om multimedia in en uit Noord Korea te smokkelen. Geheime opnames laten zien dat Noord Koreanen van zich af bijten en de kaste van staatsambtenaren niet direct vrezen. Dit is speciaal omdat de bureaucraten altijd absolute macht leken te hebben over de arbeidersklasse!

Wat we nu zien is een confrontatie tussen een cowboy uit het westen en een jonge keizer die zijn spierballen wil laten zien. Kim Jong Un weet waarschijnlijk niet eens hoe zwak zijn regime staat. Op televisie lijkt alles een paradijs, de propaganda doet enorm haar best om de winkels van Pyongyang te vullen met artikelen die voor westerlingen doodnormaal zijn. Maar zelfs voor de elite in de hoofdstad zijn deze producten niet te koop. Ze dienen als reclame stunt om de illusie te kweken dat je alles kunt krijgen in Pyongyang. In feite weet iedereen hoe erg het land eraan toe is. De elite weet het en ook de arbeidersklasse. De enige die niet willen weten zijn de top, met name de generaals en Kim Jong Un. Die willen in een droomwereld leven waarin hun steeds wordt verteld dat alles goed gaat!

De Amerikanen willen hun macht tonen en Trump is niet onder de indruk van Pyongyang. Volgens de logica van Washington DC mogen alleen de bondgenoten van het Amerikaanse imperialisme, nucleaire wapens bezitten. Dus dreigt Trump met een militaire interventie als Kim Jong Un doorgaat met het testen van raketten. President Obama en president Bush wisten wel beter. Die keurde elke raket test door Noord Korea altijd af, maar Donald Trump stuurt een legervloot naar het Koreaanse schiereiland. Wie gaat lijden bij een mogelijke oorlog tussen Amerika en Noord Korea, zijn de Zuid Koreanen. De 10 miljoen inwoners van Seoul liggen binnen bereik van duizenden artillerie wapens. Amerika heeft 28.000 legerpersoneel in het zuiden, die ondersteunen het 600.000 man sterke Zuid Koreaanse leger. Noord Korea kan één miljoen soldaten sturen en heeft daarnaast vijf miljoen paramilitairen. Mocht het tot een oorlog komen dan zal het doden aantal enorm oplopen!

Daarom moet een conflict voorkomen worden. Zowel Donald Trump en Kim Jong Un hebben de morele verplichting om een escalatie te voorkomen. Probleem is dat beidde leiders nogal narcistisch denken en enorm egocentrisch gedrag vertonen. Trump is het niet gewend dat mensen hem tegenspreken, als voormalig leider van de Trump Organisatie gehoorzaamt iedereen aan zijn wil. Ditzelfde kun je zeggen over Kim Jong Un, die als een godheid wordt vereerd. Zuid Koreaanse conservatieven juichen een oorlog tussen noord en zuid aan. Deze groep anticommunisten hopen nog altijd dat ze de kruistocht tegen het ”communisme” kunnen voortzetten. Ook in de VS zijn er genoeg die een oorlogje wel zien zitten. Met name de kapitalisten die munitie leveren aan het leger. Miljarden aan winsten kunnen behaald worden als Amerika ten oorlog trekt. Alleen al in Afghanistan en Irak hebben deze oorlogskapitalisten erom veel geld verdient, door wapens te leveren aan het leger van de VS en haar NAVO bondgenoten!

Dat de radicaal rechtse president van de VS zijn populistische beloftes al gebroken heeft is een feit. In tegenstelling tot Hillary Clinton die hij in 2016 versloeg, beloofde Trump dat hij geen oorlogspresident zou worden. Geen conflicten wilde hij steunen. Geen bommen op Syrië en geen spanningen met landen zoals Rusland. Anno 2017 heeft Trump bommen op Syrië geworpen, Rusland pissig gemaakt en nu een vloot gestuurd naar Noord Korea. Cowboy Trump doet precies dat wat hij beweerde niet te doen. In plaats van conflicten te vermijden zoals hij in 2016 beloofde, voert Trump juist conflicten op. Hij doet in feite wat elke kapitalistische president van de VS doet, de interesses van het Amerikaanse imperialisme uitvoeren. Donald Trump is helemaal geen man die zich tegen de belangen van het grote geld keert. Hijzelf is het grote geld en bezit aandelen in veel bedrijven die profiteren van oorlog. Geen wonder dat hij door rechtse types zoals Geert Wilders  wordt vereerd!

De wereld kijkt gespannen naar de vloot die Trump naar Korea heeft gestuurd. Kim Jong Un dreigt met oorlog als die schepen ook maar iets doen. Toch blijft het schatten of Pyongyang echt in de aanval gaat. De generaals weten heel goed dat ze een directe oorlog zullen verliezen tegen de VS en Zuid Korea. Ook al hebben ze meer soldaten, het technische niveau van hun wapentuig is minimaal vijftig jaar verouderd. Noord Korea bezit 900 vliegtuigen, maar alleen 40 daarvan zijn echt modern te noemen. Sovjet MIG-23 jagers (1967) en Chinese kopieën van de MIG-19 (1955) en MIG-21 (1959) maken ongeveer 2/3 van de luchtmacht uit. Op de grond heeft het regime ongeveer 1.600 T-55 (1955) tanks in dienst. De Chonma-ho tank is een inheemse productie en bezit elementen van zowel de T-55 als T-62. Echter alle grondvoertuigen uit het Koreaanse Volksleger zijn antiek in vergelijk met die van Amerika en Zuid Korea!

 

Trump vs Kim