Mark Rutte maakt alles nog duurder

De rechtse premier van Nederland is van plan om naast de verhoging van het eigen risico in de zorg, ook de BTW te verhogen op levensmiddelen. We weten allemaal nog hoe de neoliberaal in 2012 het voor elkaar kreeg om het BTW percentage van 19% naar 21% te verhogen (met hulp van de asociaal democraten der PvdA). Ondertussen broedt het aankomende kabinet Mark Rutte 3 op een BTW verhoging voor levensmiddelen. Als deze geruchten kloppen dan zullen vooral arbeiders met een laag inkomen zwaar geraakt worden. Natuurlijk geven VVD, CDA, D66 en ChristenUnie daar weinig om. Die pakken van de armen om de rijken te ontzien!

Daar moet verzet tegen komen. Helaas is verzet tegen de bestaande machthebbers iets waar veel Nederlanders niet aan denken. Vele accepteren vaak hoe het is en van klassenstrijd is nauwelijks spraken. Dit is het resultaat van de zwakheid der vakbonden en met name politiek links. Schuld zijn niet alleen vakbondsleiders, maar ook politieke partijen zoals de PvdA, GroenLinks en SP. We weten allemaal dat de sociaal democratie de werkende klasse verraden heeft, daarom is de PvdA gereduceerd tot een kleine partij in de Tweede Kamer. Echter de SP staat er niet beter voor. De gematigde socialistische partij verliest namelijk sinds 2006 zetels en stemmen. Schuld is niet alleen Emile Roemer, het probleem ligt bij de hele SP. Men heeft geen socialistisch programma, geen visie over hoe je socialisme opbouwt. Daarnaast heult de ”Sociaaldemocratische” Partij al hier en daar met neoliberale partijen, bijvoorbeeld in Amsterdam!

Doordat politiek links met rechts in zee ging en de arbeidersklasse liet barsten, verloren vele het vertrouwen dat verzet nut had. Het poldermodel zorgde er ook voor dat vakbondsleiders niet voorbereid waren op het enorme neoliberale offensief van de jaren 90. De kapitalistenklasse voert al meer dan 30 jaar een wreed offensief tegen arbeidsrechten en de sociale zekerheid. Onder verschillende rechtse kabinetten (Kok, Balkenende, Rutte) is het de kapitalisten gelukt om zichzelf te verrijken ten kosten van de arbeidersklasse. Het is een feit dat elk jaar de rijken weer rijker worden. Dit is allemaal te danken aan het feit dat de politiek volledig in dienst staat van één klasse, de klasse der kapitalisten!

Het kabinet Mark Rutte 3 zal binnenkort zichzelf presenteren. Verwacht moet worden dat Jan modaal weer gepakt wordt. Hoger BTW tarief op voedsel, hogere eigen risico in de zorg en stijgende zorg premies. VVD, CDA, D66 en ChristenUnie stemmers zullen het ook voelen. Politiek links in Nederland staat er zwak voor met alleen de SP als enigste partij die het neoliberalisme verwerpt. De PvdA is geen grote partij meer en GroenLinks mag dan wel groter zijn, de partij van Jesse Claver is niet bepaald een boegbeeld van anti-neoliberaal verzet. Claver is echt een soort Obama figuur, mooie woorden maar weinig daden. Toch is het goed dat GroenLinks niet deel heeft genomen aan een rechts kabinet met de VVD, CDA en D66!

Veel arbeiders laten zich (door het ontbreken van een socialistische arbeiderspartij) misleiden door rechtse nationalisten en populisten. Op dit vlak heeft Nederland twee radicaal rechtse partijen. De ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarkt Politiek” van dictator Geert Wilders en het neofascistische: ”Forum voor Democratie” van Thierry Baudet. Wilders is vaak een fascist genoemd, maar is dat eigenlijk niet. Wilders is een Donald Trump figuur, discriminerend tot op het bot. Echter hij mist klassiek fascistische opvattingen. Iemand die meer in de fijn van het klassieke fascisme (niet nazisme) denkt is de leider van het FvD. Deze Thierry Baudet is supertrots op de kolonialistische en imperialistische periode van de Europese geschiedenis. Toen Europa nog andere landen bezette en diens volkeren verslaafde, daar is de FvD leider trots op. Ook gaat Baudet graag op de foto met extreem rechtse Republikeinen in de VS, die openlijk pleiten voor de afscheiding van de zuidelijke Amerikaanse staten. Waar Wilders het zogenaamd opneemt voor vrouwenrechten is Baudet juist een seksist en beweert dat vrouwen zich graag onderwerpen aan mannelijk chauvinisme!

Het ”Forum voor Democratie” gebruikt net als de PVV misleidende woorden in hun namen. Want het FvD is er niet voor de democratie nog voor de mensenrechten. Erger, Thierry Baudet praat over hoe fout het is om rassen te mixen en hoe ”superior” de witte Europese cultuur is. Aan de buitenkant presenteert hij zich als een nette jonge man in pak. Maar achter de schermen laten zijn aanhangers precies zien waarom wij het FvD omschrijven als neofascistisch. Wie namelijk openlijk kritiek heeft op Thierry Baudet krijgt te maken met bedreigingen en intimidaties. Zo ook de activiste Anne Fleur Dekker. Die moest onderduiken na haar felle kritiek op Baudet. De aanhangers van het ”Forum voor Democratie” zijn geen brave jongens. Natuurlijk zal het FvD zich nooit fascistisch noemen en proberen aan de buitenkant niet over te komen als een racistische partij. Echter wie goed oplet zal merken dat Thierry Baudet verder gaat dan Wilders. De PVV heeft maar één lijn en dat is anti-Islam en rechts populistisch gelul. Het FvD gaat verder en dat maakt hun gevaarlijker. Daarnaast is de PVV maar één persoon en dat is Geert Wilders. Het FvD heeft al 5000 leden en groeit!

Terwijl populistisch-nationalistisch rechts de arbeidersklasse verdeelt, lachen Mark Rutte en de partijen van de bourgeoisie. Het doel van de VVD’er is meer dan duidelijk. Proletariërs moeten (weer) boeten en betalen. Rutte zal zich verdedigen met de klassieke woorden ”er is geen geld” en ”iedereen moet het met minder doen”. Dit is precies wat  Jan Peter Balkenende vanaf 2002 steeds zei. ”Eerst het zuur dan het zoet”, dat zuur proeven we nu al 15 jaar. Nederland heeft nood aan een arbeiderspartij op een socialistisch programma. Jeremy Corbyn heeft in Groot Brittannië laten zien dat arbeiders bereid zijn om een linkse partij te steunen die het voor hun interesses strijdt. De Arbeidspartij (Labour Party) wordt echter nog gedomineerd door rechtse sociaal democraten, die sinds de jaren 90 veel neoliberaal wanbeleid gesteund hebben. Corbyn moet zijn partij eerst zuiveren van alle politici die nog pal achter neoliberale opvattingen staan. De PvdA lijkt echter niet van plan om een draai naar links te maken. Dat is ook niet nodig want we hebben de SP. Die heeft enorm veel potentiaal, maar weet dat niet juist te gebruiken. Dat is het drama van politiek links in Nederland!

De kans is groot dat 2018 voor veel arbeidersgezinnen duurder wordt. Velen moeten al meer dan 50% van hun inkomen afstaan aan vaste lasten. Voor baanlozen is dit percentage nog groter. Met stijgende zorg premies, een hoger eigen risico en een verhoging van de BTW op levensmiddelen, laat Mark Rutte weer eens goed zien wat voor premier hij is. In plaats van het geld bij de rijken te halen pakt hij het zoals altijd bij de armen en de arbeidersklasse!

Update 21-09-2017: Het aankomende kabinet heeft besloten om het eigen risco in de zorg op 385 euro te laten. Dit laat niet weg dat de zorg premies stijgen en dat er misschien wel een verhoging van het BTW tarief op levenmidellen komt!

 

Allemaal goede vrienden. Neoliberaal met radicaal rechtse nationalist.

Advertenties

11 september 1973

Iedereen kent 11 september 2001, de dag waarop de WTC torens in New York vernietigd werden door islamistische terroristen. Maar heel weinig mensen kennen dat andere 9/11. Een datum waarop de Amerikaanse CIA participeerde in een misdaad die zo goed als onbekend is bij het publiek. Op 11 september 1973 steunde de CIA een staatsgreep van het Chileense leger tegen de regering van Salvador Allende. Deze gematigde socialist werd door zijn eigen militair verraden. Het rechtse leger vreesde de politiek van de president en met hulp van de CIA werd Allende op 9/11/73 omver geworpen. Hij pleegde zelfmoord in het presidentiële paleis. Chili werd een neoliberale dictatuur onder Augusto Pinochet!

De staatsgreep van Pinochet is niet ongewoon in Latijn Amerika. Veel rechtse regeringen kwamen aan de macht met de hulp van de CIA. Zo steunde deze criminele geheime dienst de militaire coup in Guatemala van 1954. De VS steunde ook Fulgencio Batista toen hij in 1952 alle macht naar zich toe trok in Cuba. Amerikanen waren de grootste ondersteuners van dictatoriale (anticommunistische) monarchieën in Zuid-Oost Azië, waaronder Cambodja, Laos en Thailand. In naam van de ”democratie” steunde de hypocriete Amerikanen bijna elke dictator die zich anticommunistisch opstelde. Uiteindelijk ging de VS zelfs over tot het steunen van Mao Zedong omdat die een sektarisch conflict met Moskou had. Ook het genocidale bewind van Pol Pot kon op Amerikaanse steun rekenen, nadat de Vietnamezen hem eind jaren 70 verdreven hadden uit Cambodja!

Chili is een land in Latijn Amerika. Het is een smalle strook aan het westelijke gedeelte van het continent. Spaanse imperialisten begonnen met de verovering van het huidige Chili rond 1540 onder de leiding van Pedro de Valdivia. Deze imperialist veroverde in zes jaar het hele gebied, de Spaanse bezetting zou bijna 210 jaar duren. In 1810 greep de lokale bourgeoisie de macht onder Mateo de Toro y Zambrano. Hij was de eerste Spaans-Chileense leider van de militaire junta die Chili losrukte van Spanje. Van 1810 tot 1826 was het onafhankelijke land een dictatuur van het militair, die in dienst van de heersende klasse stond. Deze klasse was voornamelijk wit, etnische minderheden hadden niets te zeggen!

Salvador Allende was de enigste socialistische president die het land ooit gekend heeft. De huidige president is ook van de Socialistische Partij van Chili, maar is in tegenstelling tot Allende juist een neoliberaal. Salvador geloofde in het socialisme, helaas niet in het revolutionair socialisme. Hij was een gematigde socialist, die probeerde via compromissen met de bourgeoisie het socialisme te realiseren. Dit deed hij door samen te werken met progressieve elementen van de heersende klasse. Eind jaren 60 stichtte de Socialistische Partij van Chili samen met de Communistische Partij van Chili, de Radicale Partij, de Sociaal Democratische Partij, de Onafhankelijke Populaire Actie en de Populaire Unitaire Actie Beweging de Populaire Eenheid coalitie. Deze coalitie moest politiek links in het land verenigen tegen de rechtse partijen!

In 1970 kwam Allende aan de macht. Hij werd de eerste linkse president van Chili. De heersende klasse was niet bij met deze zelfverklaarde marxist, die bewondering had voor Fidel Castro. Revolutionair socialisten steunde Allende, maar waren ook kritisch. Zo vonden wij het foutief dat de president het socialisme (net als Castro) van boven af wou realiseren. Ook Allende’s gematigdheid stond een socialistische revolutie in de weg. Hij vertrouwde op de bestaande overheid, die echter vol zat met pro-kapitalistische elementen. Daarnaast was het parlement en senaat niet in bezit van Populaire Eenheid. Rechtse partijen hadden daar de meerderheid en konden zo de president tegen werken. Hoewel de Populaire Eenheid coalitie in maart 1973 veel steun wist te winnen bij de verkiezingen, bleef de rechtse ”Confederatie voor de Democratie” de grootste coalitie in het parlement. Wat tegen Salvador Allende sprak was de opkomst. Bij de helft van de Chileense arbeiders kwamen nooit stemmen, vooral de armoede klasse stemde nooit. Het opkomst percentage bij verkiezingen lag altijd rond 50%!

De Christelijke Democratische Partij en de Nationale Partij waren de grootste tegenstanders van de linkse president. Zij vertegenwoordigde de bezittende klasse in het land. Een links deel van de christen democratie was bereid Allende te steunen. Maar de rest van de partij was toch erg pro-kapitalistisch ingesteld en reactionair. Toen duidelijk werd dat de linkse president politiek ging bedrijven tegen de kapitalisten keerde de Christelijke Democratische Partij zich tegen de president. De Nationale Partij was al vanaf het begin fel tegen elke linkse regering. Ze verspreiden de grootste leugens en onwaarheden. Salvador Allende zou van Chili een ”communistische dictatuur” willen maken, schreven de sensatie kranten van de bourgeoisie. Zo zaaide de anticommunisten angst bij de rijken die terecht bang waren om alles te verliezen. Achter de schermen besloten rechtse christenen en anticommunisten om de linkse president omver te werpen. De Amerikaanse CIA was bereid om hun hierbij te helpen. Ze hadden alleen nog de steun van een top militair nodig!

Economisch gezien veranderde veel voor arbeiders. Voor de komst van president Allende was er veel ongelijkheid. Vlees bijvoorbeeld was een luxe product voor veel arbeiders. Sociale voorziening waren nauwelijks aanwezig omdat de politiek nooit iets voor de werkende klasse had willen doen. Sociale uitgaven groeide enorm tussen 1970 en 1973. Miljoenen arbeiders kregen meer loon en werden ondersteunt. De rechtse partijen waren natuurlijk tegen deze enorme staatsuitgaven. Miljoenen uitgeven aan oorlogsmateriaal en kapitalistische prestige projecten waren natuurlijk goed, maar geld uitgeven aan mensen was altijd ”communistisch” en dus fout, in de ogen van politiek rechts. Ondanks alle progressieve politiek bleef de president werken binnen de bestaande kapitalistische machtsstructuren. Die deden enorm hun best om de boel te saboteren. Groot kapitalisten begonnen bedrijven te verplaatsen naar het buitenland. Lonen werden verlaagd, investeerde trokken zich terug, prijzen werden verhoogd en wie kreeg de schuld? Juist Salvador Allende. Die probeerde de aanvallen van de heersende klasse via de staat af te slaan door prijscontroles in te voeren. Dit zorgde er echter voor dat de kapitalisten (die nog steeds de economie controleerde) de arbeiders lieten boeten!

Revolutionair socialisten zeiden toen al dat Salvador Allende een einde moest maken aan het privé bezit van de productie middelen. Maar daarvoor had hij niet de meerderheid in het parlement en de senaat. Omdat Allende zo erg geloofde in het parlementarisme was hij min of meer verlamd. Hij liet zich beperken door de bestaande machtsstructuren. Hierin verschillen wij duidelijk. Revolutionair socialisten wisten dat de arbeidersklasse achter de socialistische opvattingen van de president stond. Maar die vertrouwde op het burgerlijk parlementaire systeem. Ook geloofde Allende dat het militair trouw was aan de democratie. Terwijl veel generaals fel anticommunistisch waren en dit vaak lieten merken. Augusto Pinochet werd in 1973 aangesteld als commandant van het leger door de president. Dit zou later een enorme fout blijken. Pinochet was namelijk bereid om met hulp van de CIA een staatsgreep door te voeren!

In 1973 was de economie in een crisis. De kapitalisten hadden in drie jaar met succes veel ellende veroorzaakt. Werkeloosheid was gestegen, lonen waren enorm verlaagd, arbeiders voelden de pijn en alle (kapitalistische) kranten gaven de ”socialistische” overheid de schuld. ”Socialisme werkt niet” brulde christenen, anticommunisten en andere rechtse politici. De oproep om de ”communistische” president met geweld af te zetten groeide in rechtse kringen. Ondertussen had de VS ook een grote rol gespeld in het destabiliseren van Chili. Miljoenen aan dollars werden gedoneerd aan de pro-kapitalistische partijen in het parement. Washington DC staakte ook alle steun aan Chili. Salvador Allende hoopte op economische steun van de Sovjet-Unie. Hij was bitter teleurgesteld in de steun die hij uit Moskou ontving. De Russische stalinisten hadden nauwelijks belangstelling voor dit kleine land, dat toch probeerde het socialisme te realiseren. Weer een bewijs voor het keiharde feit dat de machthebbers in het Kremlin geen echte marxisten waren!

De verkiezingen in maart 1973 gaven Populair Eenheid 44% van de stemmen. Toch wisten de kapitalistische partijen 55% te winnen en daarmee de aanhangers van Salvador Allende te verslaan. Door de lage opkomst en de enorme anti-socialistische hetze in de media en het bedrijfsleven, waren ook arbeiders vergiftigd met de leugens van rechts. Het parlement en de senaat bleven dus in handen van de bezittende klasse. Toch hield Allende zich rug recht en begon zelfs met de invoering van een digitaal systeem om een planeconomie mogelijk te maken. De kapitalisten vonden nu dat het tijd werd om deze ”communistische tiran” omver te werpen. Na drie jaar was het wel genoeg geweest. Legerleider Pinochet was het met hun eens. Zo werd in het geheim een coup voorbereid. Het hele leger zou participeren in de vernietiging van de Chileense democratie!

Documenten die tijdens de regeerperiode van Bill Clinton werden vrijgegeven laten zien dat de VS al in 1970 van plan was om Allende omver te werpen. Het punt was dat toen der tijd een groot deel van de bourgeoisie nog bereid was om de linkse president het voordeel van de twijfel te geven. Hij was een gematigde socialist en wou het socialisme altijd via het parlementarisme verwezenlijken. In augustus 1973 waren de relaties tussen de president en de burgerlijke macht op zijn slechtste. Het parlement en het opperste gerechtshof waren felle tegenstanders van de nationalisaties die Salvador Allende wou doorvoeren. Ze noemde het onteigenen van de bezittende klasse ongrondwettelijk en illegaal. Volgens kapitalistische logica is dat ook zo, want het kapitalisme bestaat op het privé bezit van bedrijven. Echter Allende had socialistische wetten moeten invoeren en niet vertrouwen op bestaande kapitalistische wetgeving. Hij had al in 1970 moeten pleiten voor een socialistische grondwet en een arbeiderspartij. Zijn Populaire Eenheid was geen partij van de arbeidersklasse, eerder een coalitie van enkele linkse partijen rond hemzelf!

De arbeidersklasse had gemobiliseerd moeten worden, bewapend om de linkse regering te beschermen. Want politiek rechts dreigde al langer met een staatsgreep. Elke keer vertrouwde Allende op mensen zoals Pinochet. Het militair was loyaal aan de president, zo dacht de president. Zelfs in de ochtend van 11 september 1973 toen soldaten het presidentiele paleis omsingelde kon Allende niet geloven dat Pinochet hem verraden had. Om 8:00 uur had de marine belangrijke havens in bezit genomen. Het leger had de media bezet en de luchtmacht zorgde ervoor dat radio stations die nog niet bezet waren meteen gebombardeerd werden. Het was voor Salvador Allende onduidelijk wat aan de hand was. De president geloofde eerst nog dat slechts een deel van het leger zich tegen hem keerde. Pas een half uur later drong de realiteit door, Augusto Pinochet zijn ”loyale” legerleider was het brein achter de staatsgreep. Die verklaarde dat het leger volledig bezit had genomen van het land om een ”communistisch complot” tegen te houden!

Rond 9:00 uur was alleen nog het centrum van de hoofdstad met het presidentiele paleis nog onder controle van de president. Elders in het land hadden politie en militairen het bestuur overgenomen. Rechtse politici waren natuurlijk dolblij en verwelkomde de militairen. Linkse Chilenen keken natuurlijk anders naar de coup. Hun kranten en radio stations werden meteen gesloten. Pinochet verbood alle linkse partijen en ontbond de Populaire Eenheid coalitie. Ondertussen probeerde soldaten om het presidentiele paleis aan te vallen. Ze werden echter tegengehouden door sluipschutters van de presidentiele garde die Salvador Allende en de democratie trouw bleven. Ondanks dat ze zwaar in de minderheid waren, vocht de garde tot het bittere einde. De president wist dat dit zijn einde was en hij sprak voor het laatst. Allende zei:

Werknemers van mijn land, ik heb vertrouwen in Chili en zijn lot. Andere mannen zullen dit donkere en bittere moment overkomen, wanneer verraad probeert te overwinnen. Ga verder met het weten dat, eerder dan later, de grote lanen weer zullen openen en vrije mensen er doorheen gaan om een betere samenleving te bouwen. Lange leven Chili! Lange leve het volk! Lange leven de arbeiders!

Om niet in de handen van Pinochet en zijn verraders te vallen, pleegde Salvador Allende zelfmoord. De presidentiele garde vocht nog door tot 2:30 uur op 12 september 1973. Pas om half drie in de ochtend capituleerde de laatste verdedigers van de Chileense democratie. Maar ze zouden niet de laatste zijn. Elders in het land begon het verzet dat door de overheid en het kapitalistische westen altijd omschreven zou worden als ”terroristisch”. Want wie zich verzetten tegen de dictatoriale militaire junta van Pinochet was een ”smerige terrorist”!

Dictator Pinochet kreeg steun van de Verenigde Staten van Amerika. Vooral omdat hij aan de wieg stond van het neoliberalisme. Hij was het die de economische theorie van de Chicago Boys tot uitvoer ging brengen. Deze Chicago Boys waren markt fundamentalisten, radicale economen die heilig geloofde dat de overheid alleen mag bestaan om de vrijheid van de markt te beschermen. Pinochet geloofde niet in de almacht van de staat op het gebied van de economie. Wel natuurlijk in het onderdrukken van (linkse) meningen!

Enkele weken na de staatsgreep had de militaire junta haar ware gezicht laten zien. Vier leiders van de Socialistische Partij van Chili waren vermoord, samen met zeven regionale leiders. Omdat de partij niet voorbereid was om illegaal te werken werd ze min of meer uitgeschakeld. Als Allende meer op zijn hoede was geweest en niet blind had vertrouwd op het parlementarisme dan was dit misschien voorkomen geweest. Chili had een zeer rechts elite, die vooral na 1970 graag sprak over een staatsgreep om alle socialisten te vernietigen. De socialisten wisten van de enorme minachting die de heersende klasse voor hun had. Toch was de partij niet bereid om het militaire regime met geweld te bevechten. Ook na 11 september bleef de Socialistische Partij van Chili te gematigd. De Communistische Partij van Chili ging wel het verzet in en was medeoprichter van het Manuel Rodríguez Patriottische Front!

Het wrede neoliberalisme dat Pinochet introduceerde leidde tot een ”gouden eeuw” voor de kapitalisten. Net als de Nederlandse propaganda over de VOC periode, is deze benaming een pure leugen. Natuurlijk groeide de economie en kwam er meer geld binnen. Maar ten kosten van arbeidersrechten en de sociale zekerheid. Chileense kapitalisten konden vanaf 9/11/73 weer keihard arbeiders uitbuiten. Arbeidswetten werden zo aangepast dat het kapitaal bijna alles kon en alles mocht. Markt fundamentalisten zoals Milton Friedman beweerde keihard dat het Chileense model op alle landen toegepast diende te worden. Bijna alle rechtse politieke partijen kwamen in de ban van het neoliberalisme. Ook politiek links (met name de sociaal democratie) zou vergiftigd raken met dit markt fundamentalisme!

In oktober 1988 leed dictator Pinochet zijn eerste nederlaag. Tijdens een referendum over de uitbreiding van zijn macht zei het volk met 55% NEE. De militaire dictator had de uitslag kunnen vervalsen of negeren. Maar aan het einde van het Koude Oorlog begonnen de hypocriete Amerikanen weer te praten over mensenrechten in Chili. Pinochet wist dat er sancties konden komen als hij de uitslag zou negeren. Daarnaast was Chili volledig afhankelijk van handel. In december 1989 werden voor het eerst weer democratische verkiezingen gehouden. Die werden gewonnen door Patricio Aylwin, een christen democraat en tegenstander van Pinochet!

De ex-dictator bleef echter wel legerleider. Zo slim had hij gespeeld dat het leger nog jaren onder zijn bestuur kon blijven. De nieuwe regering liet Pinochet met rust, dit terwijl deze man verantwoordelijk was voor de dood van zeker 3.000 Chilenen. President Aylwin liet het misdadige leger links liggen en concentreerde zich op armoede bestrijding. Door het neoliberale bewind van Pinochet leefde bijna 44% van alle Chilenen in armoede. Dankzij de verbetering van de sociale zekerheid daalde dit aantal naar 33% van de bevolking in 1993. Toch was een deel van revolutionair links niet bereid om de strijd op te geven. Vele zagen Aylwin aan als een marionet van Pinochet. Zeker omdat er in feite niets veranderde aan de staat en het feit dat de aanhangers van de ex-dictator nog op belangrijke posities zaten. Het Manuel Rodríguez Patriottische Front bleef doorgaan met aanslagen plegen. Hun doelen waren voornamelijk zakenmensen, westerse bedrijven (zoals McDonalds) en rechtse politici. De Communistische Partij van Chili had zich ondertussen gedistantieerd van het gewapende verzet en was in 1990 weer gelegaliseerd!

200.000 Chilenen zijn zwaar getraumatiseerd door de periode 1973-1990. De neoliberale overheden die na Pinochet gekomen zijn hebben weinig tot niets voor hun gedaan. In 2006 kwam Michelle Bachelet aan de macht. Zij is de eerste vrouw die gekozen werd tot president van de Chileense Republiek. Net als Salvador Allende is zij lid van de Socialistische Partij van Chili. Er is echter een enorm verschil tussen Bachelet en Allende. Waar Allende nog geloofde in het socialisme is deze Bachelet een overtuigde aanhangster van het kapitalisme. Toch wist ze populair te worden door haar (beperkte) sociale politiek. Haar coalitie (waar ook de communistische partij inzit) won de presidentiele verkiezingen van 2013. Nieuwe Meerderheid is de naam van deze coalitie rond president Michelle Bachelet!

Hoewel de Socialistische Partij van Chili, de Communistische Partij van Chili en verschillende linkse partijen participeren in Nieuwe Meerderheid is deze coalitie niet socialistisch. Anders dan Populaire Eenheid van Salvador Allende accepteert Nieuwe Meerderheid de markt economie en het kapitalisme. Dit is voor revolutionair socialisten natuurlijk onaanvaardbaar. Dat de socialistische partij enorm verrechtst is snappen we. Echter dat de communistische partij hieraan meedoet toont echt het volledige faillissement van de stalinisten. Ironisch is wel dat Erich Honecker van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland naar Chili trok in 1993. Hij en zijn vrouw kregen politiek asiel van Patricio Aylwin. Dit als goedmaking dat de Duitse Democratische Republiek in de jaren 70 veel Chileense vluchtelingen had opgenomen!

11 september 1973 in Chili is door veel mensen vergeten. Alleen de generatie die toen leefde kan het zich nog goed herinneren. Het aantal doden van het Pinochet regime wordt op ongeveer 3.000 geschat. Vele duizenden blijven echter nog vermist en kunnen vermoord zijn. 30.000 tot 50.000 Chilenen zijn opgepakt en gemarteld in staatsgevangenissen. Augusto Pinochet bleef nog legerleider tot midden jaren 90. Hij stierf in 2006 en kreeg zelfs een staatsbegrafenis. De man die de democratie in 1973 vernietigde is nooit gestraft voor zijn misdaden. Hijzelf heeft zich nooit verantwoord voor een rechter. Echter de overheid van Chili heeft dat ook nooit geëist!

De ex-dictator had al in 1990 opgepakt en veroordeeld moeten worden. Dat de burgerlijke politiek dat niet gedaan heeft toont alleen maar hoe loyaal de staat aan Pinochet bleef, ook al was er een andere president. Men moest het verleden maar doodgewoon vergeten, dat was de mentaliteit van de politiek na 1990. Vergeten dat linkse mensen tussen 1973 en 1990 massaal vervolgd en onderdrukt werden. Vergeten dat Pinochet met de hulp van de CIA en rechtse politici bijna 17 jaar aan de macht was geweest. 44 jaar na de staatsgreep blijkt maar weer eens hoe belangrijk het is om socialisme op te bouwen in Chili. Daarvoor is echter een arbeiderspartij nodig en niet die verraders van zowel de Socialistische Partij van Chili als de Communistische Partij van Chili. Die hebben de idealen van Salvador Allende verraden, door deel te nemen aan Nieuwe Meerderheid van Michelle Bachelet!

 

Pinochet (links) naast Allende (rechts) voor de staatsgreep van 11 september 1973.

Eigen risico nog verder omhoog

Het opkomende rechtse kabinet Mark Rutte 3 zal het eigen risico in de zorg verhogen. Dit komt niet geheel onverwacht. Want het nieuwe kabinet zal een neoliberaal kabinet worden, dat de kosten bij de arbeiders legt en de kapitalisten ontziet. Het eigen risico in de zorg is al enorm hoog. 385 euro moet je zelf betalen. Veel Nederlandse arbeiders met een laag inkomen (of baanlozen) gaan al zorg mijden omdat veel medische hulp onder het eigen risico valt. Veel dure medicijnen worden niet vergoed en vallen allemaal onder je eigen risico. In 2012 steunde de PvdA de verhoging naar 350 en drie jaar later naar 385 euro. Nu wil politiek rechts (VVD, CDA, D66 en ChristenUnie) het eigen risico gaan verhogen naar hoeveel? 400 euro??

In 2009 was het eigen risico nog 150 euro. Dit bedrag werd elk jaar verhoogd, totdat het eerste kabinet Mark Rutte met een massa verhoging kwam in 2012 naar 220 euro. Dit lukte vooral omdat de Partij van de Arbeid akkoord ging. Alleen de SP heeft zich fel verzet tegen elke verhoging. De PvdA steunde juist de verhogingen vanaf 2012 en ook GroenLinks weigerde om een SP motie te steunen, die het eigen risico juist verlaagde. Rechts en kapitalistisch links brullen allemaal hetzelfde liedje: ”er is geen geld” en ”de zorg is te duur”. Zorg is duur vanwege het feit dat de farmaceutische industrie een kapitalistische sector is, waar winsthonger boven mensenlevens worden gesteld. Bedrijven die medicijnen ontwikkelen willen flinke winsten zien. Het is al een feit dat in arme landen de werkende klasse geen toegang heeft tot goede medische zorg. Zelfs in het ”rijke” Amerika hebben miljoenen niet het geld voor medicijnen. President Obama voerde een verplichtte zorgverzekering in, maar doordat de premies zo hoog zijn voelen veel Amerikanen hier niets voor. De radicaal rechtse Republikeinen doen daarnaast enorm hun best om ”Obama Care” af te schaven en de kapitalistische farmaceutische industrie volledig van dienst te zijn!

De ”Sociaaldemocratische” Partij is fel tegen het eigen risico en kwam met het idee voor een Nationaal Zorgfonds. Al meer dan 262.000 mensen steunen het Nationaal Zorgfonds zonder eigen risico. De politiek negeerde het voorstel van de SP en heeft de vrije markt juist meer macht gegeven. Rechtse politici zoals Wim Kok brulde in 1994 dat door marktwerking in de zorg alles goedkoper en beter zou worden. Nu weten we dat dit een leugen was. Alles en iedereen was toen der tijd in de ban van het markt fundamentalisme. Ook nu nog geloven alle rechtse partijen en een groot deel van de sociaal democratie dat de markt alles kan oplossen. Revolutionair socialisten natuurlijk niet. Wij blijven felle tegenstanders van de markt economie en het idee dat bedrijven met elkaar ”moeten” concurreren om goede zorg te leveren aan zieke mensen. Zorg is geen commercieel product en hoort gratis voor iedereen te zijn!

Dus binnenkort zal het kabinet Mark Rutte 3, frontaal de aanval openen door iedereen verplicht 400 euro eigen risico te laten betalen. Het resultaat zal zijn dat mensen zorg gaan mijden, wat nu al gebeurd. Veel medicijnen worden ondertussen verspild en weggeworpen, daar heeft de farmaceutische industrie geen probleem mee. Hun hebzucht is precies waarom de zorg zo duur wordt gemaakt. Revolutionair socialisten vinden het plan van de SP goed, maar wij willen verder gaan. Zorg en onderwijs horen gratis te zijn. In een kapitalistische samenleving is dit echter niet mogelijk. Omdat de gemeenschap geen controle heeft over de miljarden die in handen van de bezittende klasse liggen. 1300 superrijken heeft Nederland, die gezamenlijk meer dan 175 miljard euro bezitten. Geen van die 1300 heeft zo hard gewerkt dat ze recht op miljarden hebben. Daarom pleiten wij ook voor onteigening van alle miljonairs en miljardairs. Volledige nationalisatie van de farmaceutische industrie onder bestuur van de gemeenschap, arbeiders, doktoren en patiënten!

In haar rapport voor een Nationaal Zorgfonds schrijft de SP:

Mensen krijgen steeds minder zorg, maar de kosten voor de zorg gaan almaar omhoog. Meer dan 330.000 mensen kunnen de premie niet meer betalen. Meer dan 800.000 mensen moeten een betalingsregeling treffen, omdat ze het eigen risico niet meer kunnen opbrengen – dat ondertussen is gestegen tot maar liefst 385 euro. Steeds meer mensen die zorg nodig hebben, gaan die mijden: meer dan 20 procent van de bevolking geeft aan dat ze om financiële redenen af heeft gezien van zorg. Huisartsen maken zich zorgen en trekken aan de bel.

Sommige mensen moeten kiezen voor een goedkope ‘budgetpolis’, maar kunnen daardoor niet meer terecht bij het ziekenhuis in de buurt, dat hun voorkeur heeft en dat hen vertrouwd is. Artsen klagen steen en been over de bemoeizucht van verzekeraars – er zijn zelfs ziekenhuizen die patiënten moeten weigeren, omdat de zorgverzekeraar niet voldoende wil betalen. Terwijl de zorgverzekeraars meer dan genoeg geld hebben. Elke jaar maken zij een miljard euro winst en besteden zij honderden miljoenen aan onnodige reclames.

De zorg is onnodig duur Onze zorg is onnodig duur. ZilverenKruis Achmea geeft jaarlijks bijna 600 miljoen uit aan ‘bedrijfskosten’. Geld dat dus niet wordt besteed aan de zorg. 222 miljoen aan premiegeld verdwijnt in het ‘eigen vermogen’ van de zorgverzekeraar. De vicevoorzitter van ZilverenKruis Achmea krijgt 1,17 miljoen per jaar. Alle zorgverzekeraars samen hebben een reserve van meer dan 10 miljard. Allemaal betaald met premiegeld. Premiegeld van dezelfde mensen die te horen krijgen dat de zorg die zij nodig hebben te duur zou zijn.

Veel mensen ergeren zich terecht aan het jaarlijkse ‘overstapcircus’ dat miljarden kost aan reclame, marktonderzoek, sponsoring, acquisitie en de ontwikkeling van nieuwe ‘merken’. Twee derde van de mensen is nog nooit overgestapt.

De strijd in Mozambique

De Republiek Mozambique is één van de armste landen in zuid oost Afrika. Tot 1975 was dit land een kolonie van Portugal. De Portugezen waren sinds 1498 de baas over het gebied dat tegenwoordig Mozambique heet. Tussen 1977 en 1992 woedde een felle strijd tussen de links nationalistische FRELIMO en de rechts nationalistische RENAMO. FRELIMO werd gesteund door de Sovjet-Unie en RENAMO kreeg steun van Rhodesië (tot 1979) en Zuid Afrika!

Portugal was een conservatieve dictatuur sinds de eerste wereld oorlog. Linkse partijen waren verboden en de Nationale Unie domineerde de politiek. In 1958 was admiraal; Américo de Deus Rodrigues Tomá gekozen tot president van het land. Hij diende onder de rechtse; António de Oliveira Salazar, die de conservatieve dictatuur in Portugal had gesticht in de jaren 30!

Salazar was een anticommunist en een felle tegenstander van alle linkse ideologieën. Hij verbood de socialistische partij en de communistische partij. Alle rechtse partijen werden verenigd in de Nationale Unie. Hoewel hij sympathie had met de nazi’s, koos Portugal geen kant tijdens de tweede wereld oorlog. Salazar was dan wel fel anticommunistisch, hij baseerde zijn regime op streng katholicisme en rechts-nationalisme!

Na de oorlog kreeg Portugal steun van West Europese landen. Dat Salazar andersdenkenden liet opsluiten deed de West Europese landen weinig. Anticommunisme was belangrijker dan mensenrechten voor landen zoals Frankrijk, Groot Brittannië en West Duitsland. Zeker voor West Duitsland waar Konrad Adenauer linkse mensen liet berechten door ex-nazi rechters!

In Tanzania werd in 1962, het Bevrijdingsfront van Mozambique gesticht. De Verenigde Republiek Tanzania stond positief tegenover de linkse nationalisten van FRELIMO. Net als veel Afrikaanse vrijheidsstrijders was het marxisme leninisme een secondaire ideologie, het primaire doel was de onafhankelijkheid van hun land. Het internationalisme had minder prioriteit!

De gewapende strijd tussen het conservatieve Portugal en de linkse rebellen duurde van 1962 tot 1975. In die strijd stierven 20.000 rebellen en 3.500 Portugese soldaten. 50.000 burgers werden gedood. Na bijna 13 jaar van strijd werd de conservatieve dictatuur in Portugal omver geworpen door het militair. De Portugese legerleiding maakte een einde aan het kolonialisme en trok alle soldaten uit Mozambique en Angola terug!

FRELIMO greep haar kans en stichtte op 25 juni 1975, de Volksrepubliek Mozambique. De nieuwe staat werd een stalinistische volksrepubliek en verbood alle politieke partijen. Leider van het land werd Samora Moisés Machel, oprichter van het Bevrijdingsfront van Mozambique en diens leider sinds de jaren 60. De nieuwe volksrepubliek onteigende Portugese grootgrondbezitters en collectiviseerde de economie volgens Sovjet voorbeeld. Het IMF en de Wereldbank waren niet blij en deden enorm hun best om de economie van het jonge land te saboteren!

In reactie op de revolutionaire overheid stichtte de inlichtingendienst van Rhodesië met steun van het racistische Zuid Afrika: het Mozambique Nationaal Verzet. RENAMO werd een conservatieve anticommunistische verzetsbeweging, gesteund door Rhodesië en Zuid Afrika. Twee jaar na de onafhankelijkheid begon RENAMO met aanslagen. Bewapend door het kapitalistische westen en gesteund door witte regimes vielen ze dorpen binnen en pleegde daar vreselijke misdaden. Ook saboteerde de anticommunisten spoorwegen en vielen scholen en ziekenhuizen aan. Kinderen werden vaak gebruikt door de RENAMO rebellen. Die werden dan uit hun dorpen ontvoert en moesten vechten tegen de overheid. Deze kindersoldaten hebben nog steeds grote trauma’s!

FRELIMO trad autoritair op tegen iedereen die kritiek op hun stalinistisch beleid had. Sympathisanten van RENAMO werden opgepakt en vaak meteen vermoord. Wie anticommunistisch dacht werd neergezet als ”contrarevolutionair” en als ”vijand van het volk” vervolgd. Hoewel de conservatieven in de VS poogde om RENAMO te steunen, deed de Amerikaanse overheid dat niet. Anders dan in Angola stond Amerika niet 100% aan de kant van RENAMO. Toch steunde Amerika via hun bondgenoten in Rhodesië en Zuid Afrika indirect ook het Mozambique Nationaal Verzet. Één van de grootste wapenleveranciers aan de anticommunisten was West-Duitsland. Duitse wapen-kapitalisten leverde maar al te graag oorlogsmateriaal aan groepen die de strijd aangingen met de ”communistische” wereld. In de Duitse wapenindustrie zaten veel ex-nazi’s en leden van de Wehrmacht en Waffen SS. Die stonden heel sympathiek tegenover racistische landen en anticommunistische terroristen!

De werkende klasse in de nieuwe volksrepubliek was puur marxistisch gezien helemaal niet klaar voor een socialistische samenleving. De Portugese bezetters hadden het volk dom gehouden en de massa’s hadden weinig kennis over politieke zaken. FRELIMO had dus de taak om de massa’s te voorzien van onderwijs. Door de burgeroorlog was dit echter niet altijd mogelijk. De bevolking van Mozambique wist niets beter dan zwijgen en gehoorzamen. Het dogmatische marxisme-leninisme (stalinisme) sprak weinigen aan, daarnaast waren de stalinisten enorm dictatoriaal en lieten elke kritiek meteen monddood maken. Hier zien we het paradox van de stalinisten. Aan de ene kant willen ze vooruitgang en ontwikkeling, maar alleen als iedereen hun lijn volgt. Zo werken mensen niet en bouw je al helemaal geen socialistische maatschappij op!

In de jaren 80 begon de revolutionaire overheid af te zien van de planeconomie. Samora Moisés Machel had voor zijn dood in 1986 al genoeg van de Russische bemoeienis in zijn land. Hij stierf tijdens een vliegtuig ongeluk in Zuid Afrika, toen zijn Tu-134 neerstortte. Sommigen zeggen dat de Sovjet-Unie of Zuid Afrika achter het ongeluk zat. Anderen zeggen dat de Russische bemanning schuld draagt. Die zouden niet goed hebben opgelet tijdens de vlucht!

Machel werd opgevolgd door Joaquim Alberto Chissano. Deze hervormde de grondwet van Mozambique in 1989. De nieuwe democratische grondwet maakte een einde aan de eenpartijstaat. Toch weigerde RENAMO om de strijd te staken. Dus vroeg Chissano om hulp bij de Verenigde Naties. Die stuurde soldaten om de vredesonderhandelingen te steunen. In 1992 werd met VN hulp een vredesverdrag getekend tussen FRELIMO en RENAMO. In drie jaar had het Bevrijdingsfront van Mozambique een transformatie ondergaan. De revolutionaire partij van 1962-1990 was nu een pragmatische sociaal democratische partij, die zich open stelde voor het kapitalisme en de vrije markt. Het IMF en de Wereldbank hadden hun doel bereikt!

Maar om de transformatie van een revolutionaire partij in een kapitalistische partij, goed af te sluiten moest FRELIMO haar geschiedenis opnieuw herschrijven. Alle verwijzingen naar Marx en Lenin verdwenen, alsof FRELIMO nooit marxistisch leninistisch was geweest. De strijd voor een socialistisch Mozambique werd nu de strijd voor een onafhankelijk Mozambique genoemd in de geschiedenisboeken van de partij!

De eerste vrije verkiezingen werden in 1994 gehouden. FRELIMO heeft elke verkiezing sinds die tijd gewonnen. Sommigen twijfelen of Mozambique wel een democratie is. De bestuurlijke elite in het land bestaat voor bijna 100% uit FRELIMO leden. RENAMO is nu een rechtse partij en is nooit gestraft voor haar misdaden tijdens de burgeroorlog. Er wordt vermoed dat 1.000.000 mensen gedood zijn in de strijd tussen het Bevrijdingsfront van Mozambique en het Mozambique Nationaal Verzet!

Sinds de eerste verkiezingen is veel veranderd. FRELIMO moedigt het volk van Mozambique aan om zich open te stellen voor buitenlandse ”investeerders”. De bestuurlijke elite belooft de kapitalistische landen dat ze alles zullen doen om bedrijven makkelijk toegang te geven tot de arbeidsmarkt, zo diep is FRELIMO gezakt. De Volksrepubliek China is nu de tweede grote handelspartner van het land. China ”investeerde” in 2010 meer dan tien miljard dollar. Elke tweede autoweg in het land wordt door Chinees geld gebouwd. Maar de Volksrepubliek China heeft geen solidaire bedoelingen. China wil de grondstoffen van Mozambique en krijgt door haar goede contacten met FRELIMO een monopolie op alle markten in het land. De Chinese Communistische Partij geeft niets om hun eigen arbeiders, laat staan de arbeiders van een straatarm Afrikaans land!

In 1990 werd het land hernoemt in Republiek Mozambique. Alle verwijzingen naar haar revolutionaire verleden zijn uitgewist. Alleen op de vlag en het embleem zie je de restanten van de ”socialistische” periode. De AK-47 en de schoffel, nog steeds verenigd onder de opkomende zon en de rode ster!

 

Weg met alle koloniale en racistische monumenten

Na de laffe aanslag op anti-racistische demonstranten in Charlottesville USA, is een ware beeldenstorm begonnen tegen de symbolen en monumenten van de racistische Geconfedereerde Staten van Amerika (CSA). Er staan ongeveer 1.500 monumenten in de zuidelijke staten, die generaals en soldaten van de CSA eren. Rechtse nationalisten en neoconfederalen zien de monumenten als ”historisch erfgoed”. Anti-racisten en anti-kolonialisten vinden het vooral een verering van een staat wiens aanhangers actief vochten voor het behoud van de slavernij. Revolutionair Socialistische Media is het met hun eens en roept op tot het verwijderen van alle koloniale en racistische monumenten, ook in Nederland!

De meeste monumenten die de confederatie vereren zijn niet in 1861 of tijdens de burgeroorlog opgericht. Nee, pas vijftig jaar na het conflict tussen noord en zuid, begonnen de kinderen van confederatie leiders met het oprichten van monumenten. Ze werden daarbij ondersteund door de toen nog racistische Democratische Partij. Die was 100 jaar geleden nog de partij van de zuiderlingen. Het is ironisch dat de partij van Abraham Lincoln (Republikeinse Partij) het juist nu opneemt voor de monumenten van de CSA. Veel Republikeinen zijn uit electorale overwegingen voor het behoud van de symbolen der confederatie!

Ongeveer 1.500 standbeelden staan verspreid over het gehele zuiden der VS, ze vereren leiders zoals Jefferson Davis (CSA president), Robert E. Lee (generaal), Joseph E. Johnston (generaal) en confederatie soldaten. Voor zwarte Amerikanen zijn de monumenten een pijnlijke herinnering aan een tijd toen de zuidelijke staten zich afsplitste van de VS, om de slavernij in leven te laten. Aanhangers van de CSA brullen dat de afsplitsing meer een economisch motief had, ze proberen het racisme hiermee te verdoezelen. Probleem met hun stelling is dat de CSA uitdrukkelijk zei dat het recht op het bezit van slaven één van hun grootste motieven was om de unie te verlaten. Jefferson Davis wou de witte boeren hun slaven niet ontnemen. Net als veel Democraten was Davis tegen Abraham Lincoln en diens pogingen om de slavernij af te schaven in 1861!

Nadat de confederatie in 1865 verslagen werd was het vijftig jaar rustig. CSA vlaggen en symbolen hadden geen betekenis meer. De meeste zuidelijke staten hadden dan wel de slavernij moeten opgeven, maar ze behielden hun racisme en diepe minachting voor zwarte Amerikanen. Het zou bijna 100 jaar duren voordat de burgenrechtenbeweging een einde maakte aan de racistische wetgevingen in het zuiden. President Lincoln heeft nooit kunnen voorkomen dat de racistische mentaliteit van de CSA nog 100 jaar zou blijven voort bestaan. Zwarte Amerikanen werden tot de jaren 60 van de 20ste eeuw het recht om te stemmen ontzien. Witte ambtenaren verzonnen allerlei smerige trucjes om te voorkomen dat zwarten konden stemmen!

Ondertussen werden in de zuidelijke staten meer dan 1.500 monumenten opgericht voor de CSA. Het leek wel alsof de confederatie de burgeroorlog gewonnen had. Nergens is dit duidelijker dan bij de opkomst van de racistische Ku Klux Klan. De KKK werd 1865 opgericht door ex-confederatie officieren. Hun doel was duidelijk, het regime van de unie verdrijven en de confederatie opnieuw oprichten. KKK leden gingen massief jacht maken op zwarten en witten die aan de kant van de unie (Verenigde Staten) stonden. De eerste Ku Klux Klan was protestants christelijk en fel anti-katholiek. Ze droegen witte maskers om terreur en angst te zaaien bij bevrijde slaven. In 1871 werd de KKK verslagen doordat de federale overheid keihard optrad. Daarnaast had de organisatie geen duidelijke centrale leiding en nauwelijks controle over hun sadistische en gewelddadige leden!

Pas in 1915 werd de tweede Ku Klux Klan opgericht. Deze had veel meer succes dan de eerste clan uit 1865. De tweede KKK had een strakke centrale leiding en speelde op wit-nationalisme, angst voor buitenlanders, haat tegen katholieken en natuurlijk diepe minachting voor zwarte Amerikanen. Op haar toppunt teelde de KKK ongeveer 4,5 miljoen leden. Ze kregen vooral bekendheid in de jaren 20 toen bijna 15% van alle volwassen mannen lid bleek te zijn. Naast hun haat tegen zwarten was de tweede KKK erg anti-katholiek vooral omdat in de jaren 20 veel Ieren naar de VS kwamen. Antisemitisme was ook een belangrijk onderdeel van de groep. Joden, katholieken, socialisten, ze werden allemaal gehaat. Gelukkig kwam ook aan deze tweede Ku Klux Klan een snel einde. Er kwam verzet vanuit de samenleving en door interne verdeeldheid was de racistische club gereduceerd tot 30.000 leden in 1930. In de jaren 40 zou de tweede KKK volledig verdwijnen. Een derde Ku Klux Klan werd in de jaren 50/60 opgericht, maar kreeg niet de massieve aanhang die ze ooit hadden. Net als eerder was sektarisme de oorzaak, waardoor ook deze derde incarnatie uit elkaar viel in rivaliseerde KKK groepen!

Ook na de demonstraties voor gelijke rechten in de jaren 60 van de 20ste eeuw, bleef bij veel zuiderlingen het beeld heersen dat de zwarte Amerikaan (de ”neger”) minderwaardig was. Om aan te tonen dat ze geen gelijke rechten wouden voor ”negers” begonnen de witten de oorlogsvlag van de confederatie te gebruiken. Zo kwam het dat een vlag die nooit een staatsvlag is geweest, verheven werd tot ”rebellen vlag” in het zuiden. De oorlogsvlag van Robert E. Lee’s leger werd het symbool van racistisch verzet, tegen de burgerrechtenbeweging. De staten Mississippi en Georgia hadden de oorlogsvlag van Lee’s leger al in de jaren vijftig op hun staatsvlag gezet. Vergelijk het maar met Duitse staten die opeens het nazistische hakenkruis op hun vlag plaatsen, dat zou in Duitsland en in Europa een enorme schande zijn. In Amerika echter is de CSA en diens racistische mentaliteit enorm wit gewassen door conservatieve politici. Dit resulteert in de heersende overtuiging dat de CSA niet slecht was en vocht voor ”zuidelijke belangen”. Dat die belangen puur racistisch waren wordt verdoezelt en op de achtergrond geplaatst!

De racistische gouverneur: George Wallace van de Staat Alabama, liet duidelijk merken dat hij tegen gelijkheid was. In de jaren 60 leidde hij de strijd tegen de burgerrechtenbeweging. Wallace was een echte zuidelijke Democraat, fel tegen de federale overheid en racistisch tot over het bot. In zijn eerste ambtsperiode (1963-1967) werd hij bekend door het feit dat hij de deur van de Universiteit van Alabama fysiek blokkeerde, om te voorkomen dat twee zwarte studenten de universiteit betraden. Gesteund door witte jongeren die geen ”negers” als medeleerlingen wouden stond de racist gesteund. Echter president Kennedy gaf hem de opdracht om de toegang vrij te maken. Wallace had geen keus en moest toegeven. Hij werd echter een held bij witte zuiderlingen omdat hij het opnam voor hun racistische idealen!

George Wallace kwam in 1971 terug als gouverneur van Alabama en liet de vlag van zijn staat en de CSA oorlogsvlag hijsen op het parlementsgebouw. Zo kwam het dat in de jaren 70 de vlag van de Verenigde Staten van Amerika NIET te zien was, op het parlementsgebouw van de Staat Alabama. Doordat de ”rebellen vlag” nu ook wapperde in de hoofdstad, zagen witte Amerikanen dat het oké was om de CSA oorlogsvlag te gebruiken. Witten zeiden tegen elkaar en vreemdelingen dat de vlag slechts een symbool van ”zuidelijke trotsheid” voorstelt, ”niets racistisch aan” was hun weerwoord. Vergeten wordt weer hoe Wallace in de jaren 60 onder die vlag had geprobeerd om zwarte studenten de toegang te ontzien aan de universiteit. Hij wou hun  recht ontnemen om te studeren puur omdat ze een donkere huidskleur hadden!

Nederland doet min of meer hetzelfde als Amerika. Ook wij vereren een racistische organisatie en diens leiders. De VOC was één van de eerste groot kapitalistische organisatie. Een wrede groepering van racisten, kolonialisten en hebzuchtige types die als doel hadden zichzelf te verrijken. In 200 jaar is hun dat (dankzij uitbuiting van zowel witte als zwarte arbeiders) massaal gelukt. Jan Pieterszoon Coen en Michiel de Ruyter worden nationale helden genoemd. Vergeten wordt dat Coen een massamoordenaar was, verantwoordelijk voor een massamoord op Javanen en de de Ruyter was een zeerover in dienst van de Republiek der Verenigde Nederlanden. De letterlijke betekenis van het oud-Nederlandse woord “ruyter” is “rover” of “kaper”. Het ging daarbij vooral om personen die in dienst van steden en landsheren invallen deden en strooptochten hielden op vijandelijk gebied. Dat was in het bijzonder van toepassing op De Ruyter!

De Verenigde Oost-Indische Compagnie opereerde van 1602 tot 1798. In haar laatste jaren was de ”trots van Nederland” gereduceerde tot een bende corrupte mislukkelingen. De revolutionaire Bataafse Republiek maakte er een einde aan en nationaliseerde het gehele bezit van de VOC. Daarmee kwam gelukkig een einde aan één van de grootste imperialistische uitbuiters van Nederland. 28.000 mensen hebben in totaal gewerkt bij de VOC. Daarvan was zeker de helft huursoldaat, die betaald werden om het bezit van de criminele organisatie veilig te stellen. De Bataafse Republiek heeft niet lang bestaan. In 1806 jaar besloot keizer Napoleon Bonaparte om een absolute monarchie in het leven te roepen. Het Koninkrijk Holland werd geboren met zijn broer Lodewijk als vorst. Die toonde echter niet hardheid die Bonaparte wou zien en dus werd geheel Nederland ingelijfd bij Frankrijk!

Pas na de val van de tiran Bonaparte werd Nederland een ”constitutionele monarchie”. Natuurlijk was dit meer een façade want koning Willem de eerste van Oranje moest niets hebben met de democratie. Ook de koningen Willem 2 en nummer 3 waren geen democraten. Het waren imperialisten, rovers en uitbuiters. Onder het bewind werd de VOC verheven tot een ”heldhaftige” organisatie. De periode 1600 tot 1800 was opeens de ”Gouden Eeuw” van Nederland. Dit terwijl de modale arbeider niets te winnen had. Alleen de eigenaren van de VOC en de corrupte ambtenaren van de republiek hadden iets te winnen. Toch verschenen monumenten voor personen zoals Jan Peterszoon Coen en Michiel de Ruyter. Want Nederlanders moesten trots zijn op ”hun” zeehelden. Anno 2017 wil het nieuwe kabinet Mark Rutte 3 het Wilhelmus verplicht stellen in de klaslokalen. Het nationalisme druipt hiervan af. Lessen over het kolonialisme en racisme van Nederland worden niet genoemd. Nee, Nederlanders moeten ”trots” zijn en niet de waarheid kennen achter de Verenigde Oost-Indische Compagnie en admiraal De Rover!

Revolutionair socialisten vinden dat er geen monumenten horen te zijn van racistische organisaties, diens generaals, admiraals en soldaten. Monumenten die de Geconfedereerde Staten van Amerika eren moeten allemaal verwijderd worden. Ze mogen naar een historisch museum, maar horen niet openbaar te zien zijn. De CSA was het resultaat van de diepe minachting die witte Amerikanen hadden tegenover zwarte slaven die ze als ”hun” eigendom zagen. Witte boeren waren doodsbang om hun winsten te verliezen, als slaven opeens de vrijheid hadden om de plantages te verlaten. Nee, dat mocht niet gebeuren want ”negers” waren HUN bezit. De confederatie der zuidelijke staten vocht voor het belang van de witte kapitalisten. Alleen al daarom horen er geen monumenten te bestaan van Jefferson Davis en Robert E. Lee. Wat voor Amerika geldt dat geldt ook voor Nederland. Monumenten voor misdadigers zoals Jan Pieterszoon Coen, Michiel de Rover en de ondemocratische koningen van Oranje horen niet te bestaan!

 

George Wallace hier in de jaren 60. Achter hem staat de CSA oorlogsvlag!

De jaren 70 voor links

Sommige linkse personen snakken terug naar de jaren 70. De illusie bestaat dat in deze periode veel Nederlanders meer linkser dan waren dan tegenwoordig. Onder jongeren was inderdaad een antikapitalistische tendentie te voelen. Dat leidde ook ertoe dat vele het socialisme wouden realiseren. Helaas smolt het linkse idealisme van veel studenten als boter voor de zon, toen ze na hun studie carrière gingen maken. In de jaren 80 was het dan ook gedaan met de experimenten uit de jaren 70. De kapitalistische mentaliteit kreeg weer grip op de samenleving en na 1986 ook op de Partij van de Arbeid. Met het wegvallen van de Sovjet-Unie en de communistische partijen, zag het anticommunisme zich als ultieme winnaar!

Toegegeven er waren meer demonstraties. Protesten tegen oorlog, ongelijkheid en gelijke rechten voor vrouwen. Ook was er meer oppositie tegen het Amerikaanse imperialisme, met name tegen de Vietnam oorlog. Politiek durfde revolutionair te zijn en antikapitalistisch. Men zag duidelijke verschillen tussen links en rechts. Een VVD’er moest niets hebben met feministische acties of lange haren voor jongens. Rechtse personen hadden de grootste minachting voor iedereen die links was. In hun ogen was de PvdA een ”communistisch nest” en elke CPN’er zou een massamoord op kapitalisten toejuichen, aldus het rechtse brein van toen!

Linkse personen waren verdeeld. PvdA’ers waren bijna allemaal wel voor het socialisme, maar de meesten waren gematigde socialisten. Dat houdt in dat ze het socialisme via hervormingen wouden bereiken, langzaam dus. De meer revolutionair ingestelden kon je vinden bij de Pacifistisch Socialistische Partij. Wie zich openlijk communist noemde kwam binnen het spectrum van het stalinisme, maoïsme en trotskisme. Van deze drie ideologieën was het maoïsme het meest radicaal en dus populair onder jongeren. Een verenigde maoïstische partij heeft Nederland niet gekend. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft er wel eentje opgezet als concurrent voor de CPN. De Marxistisch-Leninistische Partij van Nederland werd gerund door agenten van de BVD en kreeg zelfs contacten met de Volksrepubliek China!

De periode van experimenten begon in feite vanaf 1968. Politiek links nam aan kracht toe en de anticommunisten kregen te maken met een nieuw offensief aan linkse idealen, die aan populariteit wonnen. Nieuw links binnen de PvdA is een voorbeeld daarvan. De tien “kenmerkende programmapunten” van Nieuw Links zoals verwoord in Tien over Rood waren:

  1. De PvdA neemt niet deel aan een regering, tenzij vaststaat dat de ontwikkelingshulp in 1970 twee procent van het nationale inkomen bedraagt.
    Iedere gekozen volksvertegenwoordiger dient de plicht te worden opgelegd tot openbare verantwoording, die kan worden afgedwongen.
    Het parlement dient in staat te worden gesteld ongelimiteerd openbare hoorzittingen te houden van elkeen die naar oordeel van het parlement nuttige informatie kan verstrekken.
  2. Elk verkiezingsprogramma van de PvdA dient een minimum te bevatten, zonder de uitvoering waarvan de Partij van de Arbeid niet aan coalitiekabinetten zal deelnemen.
  3. Onvoorwaardelijke erkenning van de DDR en van de Vietcong is noodzakelijk. De PvdA dient het initiatief te nemen tot een Europese veiligheidsconferentie met de landen van het Warschaupact.
  4. Nederland behoort uit de NAVO te treden, wanneer Spanje lid van de NAVO wordt of wanneer Portugal bij de herziening van het verdrag als lid wordt gehandhaafd.
  5. Het is wenselijk dat Nederland een republiek wordt zodra de regering van koningin Juliana eindigt.
  6. De belasting op erfenissen en schenkingen moet progressief oplopen en boven de honderdduizend gulden negenennegentig procent bedragen.
  7. De PvdA dient een inkomenspolitiek te ontwerpen, door middel waarvan het verschil tussen de hoge en lage inkomens wezenlijk kleiner wordt.
  8. De werknemers in de bedrijven moeten directe invloed krijgen op het bestuur van hun ondernemingen.

Natuurlijk is de lijn van Nieuw Links nooit volledig aangenomen door de gematigde PvdA leiding. Rechtse sociaal democraten zoals Willem Drees verlieten zelfs de partij omdat die te ”radicaal” werd in hun ogen. Het kabinet Den Uyl dat tussen 1973 en 1977 bestond wordt het meest links genoemd. Maar ook dit is te bestrijden. Want Joop Den Uyl was een trouwe verdediger van het kapitalisme. Hij is nooit een marxist geweest laat staan een revolutionair socialist. Nee, de Partij van de Arbeid was geen revolutionaire partij. Niet in 1945, niet in de jaren 70 en zeker niet in 2017. Erger, de PvdA is van een gematigde socialistische partij (1945-1986) naar een centrum partij (vanaf 1986) gegaan. Het is misschien wel goed dat Joop Den Uyl dit niet meer heeft meegemaakt. Hij stierf in dat jaar waarin vakbondsleider Wim Kok het roer overnam. Het is goed mogelijk dat Den Uyl nooit geweten heeft hoezeer Kok onder de invloed van rechtse ideeën stond. Vooral na 1995 nam de partij voorgoed afscheid van het socialisme!

Door de afkeer van het kapitalisme en het imperialisme, radicaliseerde de jongeren generatie na 1968. Wie tussen de 10 en 20 jaar was in de jaren 70, kwam zeker in aanmerking met wat revolutionair socialisten kunnen omschrijven als dogmatisme en sektarisme. Hoewel de maoïstische sektes vaak genoemd worden waren ook trotskistische groepen niet minder sektarisch. Probleem bij de trotskisten was hun voortdurende politieke onenigheid. Bij stalinistische partijen werd je meteen geroyeerd en buitengesloten van de groep. Kritiek op koers wordt nooit getolereerd bij stalinisten. De trotskisten waren dan wel niet totalitair, maar hadden vaak te maken met onenigheden en voortdurende ideologische ruzies over politieke zaken, zoals de aard van de Sovjet-Unie en diens bondgenoten. Dit is vooral in het Verenigd Koninkrijk het geval geweest, dit land heeft meer dan zes trotskistische groepen en partijen. In Nederland veel minder omdat bij ons de aanhangers van de Vierde Internationale beperkt waren tot de Internationale Kommunisten Bond (IKB).

Deze IKB bleef een kleine politieke partij. Toch waren de trotskisten bijzonder actief bij het steunen van de nationale bevrijdingslegers in Afrika en Azië. Waar de PvdA haar handen niet vuil aan wou maken, deed de IKB aan veel protest acties tegen bijvoorbeeld de NAVO. In 1976 organiseerde de trotskisten een solidariteitsbijeenkomst voor het verzet van het Afrikaans Nationaal Congres in Zuid Afrika. De IKB steunde Nelson Mandela en het ANC, toen der tijd nog een socialistische groepering. Anti-militarisme was ook een belangrijk onderdeel. In 1983 veranderde de IBK van naam en werd de Socialistiese Arbeiders Partij (SAP). Een kleine 19 jaar later maakte men een einde aan de politieke partij en ging de SAP verder als een politieke actiegroep genaamd: Socialistische Alternatieve Politiek. Helaas is de huidige SAP zeer marginaal, sommigen werken binnen de SP maar hun invloed is nauwelijks merkbaar!

Anders was dat bij de maoïsten. Hun aanhang groeide enorm na 1968. Een bekende maoïstische partij na 1972 was de Socialistiese Partij. Opgericht door de Rotterdammer: Daan Monjé was de SP ontstaan uit de Kommunistische Partij Nederland – Marxistisch-Leninistisch opgericht in 1971. Monjé besloot een jaar later om de naam van zijn partij te veranderen van KPN-ML naar SP, omdat dit makkelijk zou overkomen op de werkende klasse. Terwijl Mao Zedong in China een boerenrevolutie predikte, waren zijn aanhangers in Europa juist gericht op de proletarische revolutie. Monje’s SP zag zich dan ook als de voorhoede van de arbeidersklasse!

De SP leiding regelde bijna alles. Leden hadden nauwelijks tot niets in te brengen. De partij bepaalde zelfs je privé leven en in sommige maoïstische sektes ook met wie je seks mocht hebben. Parther trouw was een burgerlijk iets en werd dan ook verworpen. Iedereen moest maar met iedereen kunnen neuken was bij sommige maoïsten een echte dogma. Als dit niet lukte dan volgde langdurige (dwang) sessies over waarom Jantje niet opgewonden werd van Marieke. Want wie niet aan vrije seks wou doen leed vermoedelijk aan ”burgerlijk-liberale opvattingen”, het grootste taboe binnen het dogmatische maoïsme. Politiek sektarisme was ook standaard. Maoïsten zagen elke criticus aan als een anticommunist, ook critici vanuit de linkse hoek werden uitgescholden als ”klassenverraders”!

Erger is dat veel jongens en meisjes zich volledig overgaven aan de totalitaire cultuur binnen maoïstische sektes. Een oorzaak kan gevonden worden in het feit dat ze zich wouden afzetten van de cultuur van hun ouders. Ze wouden alles los laten wat als ”acceptabel” werd gezien door de heersende klasse in de jaren 70. Er heerste een algemeen ideaal dat het kapitalisme overwonnen moest worden. Dit is inderdaad een positief element die we graag in 2017 terug zouden zien. Probleem is dat toen er genoeg personen waren die dit openlijk durven te zeggen. Als je nu fel antikapitalistisch bent wordt je door bijna alle kranten neergezet als een ”idioot”. De kapitalistische media heeft bijgedragen aan de verrechtsing en zeker na 1991, toen elke grote krant beweerde dat het socialisme voorgoed verslagen was!

Eigenlijk begon in de jaren 70 een extreme vorm van individualisme. Alles moest draaien om de ontplooiing van het individu. Dit staat natuurlijk haaks op het collectivisme van links, waardoor in de jaren 80 veel voormalige linkse studenten besloten om hun antikapitalistische opvattingen opzij te zetten. Toen duidelijk werd dat de idealen van de jaren 70 niet gerealiseerd waren sloeg bij vele de desillusie toe. Men had gehoopt op een alternatieve maatschappij, vele wouden het allemaal anders doen. Maar omdat de politiek gewoon in dienst van het kapitalisme bleef, veranderde in feite niets fundamenteels. Een ”jeugdzonde” is hoe ex-maoïsten hun periode omschrijven. Voormalige aanhangers van Daan Monjé weten dit maar al te goed. Ondanks dat je het gevoel had deel van iets groots te zijn, leefde de jeugdige maoïsten geïsoleerd en bijna afgesloten van iedereen die niet-maoïstisch was!

Jan Marijnissen is een man die ook geloofde in het socialisme. Ook hij sloot zich aan bij de SP van Daan Monjé, maar keerde zich af van het marxisme-leninisme in de jaren 80. Met de dood van Monjé kon hij het roer van de partij overnemen. Onder Marijnissen werd de naam van de Socialistiese Partij in 1993 veranderd in Socialistische Partij. Daarmee kun je zeggen dat de breuk volledig was tussen de SP van Monjé en de SP van Marijnissen. Die laatste werd steeds gematigder en uiteindelijk zelfs een sociaal democraat. In 1999 werd niet eens meer gesproken over een socialistische revolutie in het SP partijprogramma. Binnen de huidige ”Socialistische” Partij is het socialisme een woord uit het verleden. Sociaal democratisch is de partij geworden en dat zien revolutionair socialisten niet positief in!

Dat revolutionair links implodeerde na 1991 ligt niet alleen aan de leugens en onwaarheden die rechts verspreiden. Veel linkse personen die in de jaren 70 voor de socialistische revolutie hadden gepoogd lieten hun idealen gewoon vallen. Desillusie en capitulatie aan de klassenvijand is de oorzaak. We zien dit in de vorm van personen zoals Wim Kok en Ina Brouwer. Deze dame was de eerste en enigste vrouwelijk leider van de Communistische Partij van Nederland. Ze bleek echter geen revolutionaire marxist en wou de partij juist sociaal democratiseren. Brouwer koos voor de CPN op 23 jarige leeftijd in 1973. De partij kreeg toen der tijd meer aanhang onder studenten. Ook de jonge Pim Fortuyn wou lid worden. Hij werd echter geweigerd omdat hij bevriend was met een criticus van de stalinisten!

Heeft Ina Brouwer ooit in het revolutionair socialisme gelooft? Wel had ze als doel om de CPN grondig te hervormen in 1982. Vermoedelijk is ze verrechts in de jaren 80. Wat begon als poging om de partij te ontdoen van het stalinisme, eindigde in de opheffing van de CPN en diens toetreding tot GroenLinks, een partij die nooit voor het socialisme zou strijden. Brouwer zorgde ervoor dat het marxisme-leninisme uit de statuten van de communistische partij werd gehaald. ”Heiligschennis” voor veel stalinisten die daarop vertrokken. Na 1982 verlieten nog meer leden het zinkende schip. 5.000 hadden zich uit de CPN terug getrokken in 1985. Vlak voor de opheffing telde de Communistische Partij van Nederland nog maar 3.416 betaalde leden!

Het linkse leven in de jaren 70 was een paradox. Zeker bij dogmatisch links zoals de maoïsten. Aan de ene kant de individualistische zelfontplooiing en aan de andere kant het totalitaire collectivisme. Jongeren vonden dat ze alles konden en alles mochten, maar legde zichzelf en anderen juist weer strenge ”revolutionaire” regels op. Dit paradox kan verklaren waarom in de jaren 80 vele het linkse pad verlaten hebben, voor de ”realiteit” van de dag. Dit toont waarom een toekomstige socialistische samenleving nooit dogmatisch mag worden. Socialisme is geen dogma, wie wel zo denkt zal op den uur al zijn/haar energie en idealisme verliezen. Kijk maar naar de communistische partijen van China, Vietnam en Laos. Zie hoezeer die van het marxistische pad zijn afgestapt in de naam van pragmatisme!

 

Wat doet de vriend van Wilders?

De bombastische nep-populist Donald Trump heeft laten zien aan welke kant hij werkelijk staat. De vriend van Geert Wilders en menige rechtse populisten toont zijn ware kleuren. Trump is geen politicus van de hardwerkende arbeider, geen president van het ”normale” volk. Nee, hij is een radicaal rechtse kapitalist. Een president die liegt en bedriegt. Mexico zou de Grote Muur tussen de VS en Mexico betalen, brulde Trump tijdens zijn verkiezingscampagne in 2016. De Mexicanen hebben altijd ontkent ook maar een cent in die racistische muur te stoppen. Nu druipt Trump dus naar zijn eigen congres en vraagt om 10 miljard dollar, om zijn Grote Muur te kunnen bouwen. Amerikaanse belastingbetalers nemen de rekening voor zich.  De bouwkosten zullen waarschijnlijk nog oplopen naar 20 miljard dollar, want men vermoed dat de Grote Muur veel meer belastinggeld gaat kosten!

Naast liegen om wie de Grote Muur tussen de Verenigde Staten van Amerika en de Verenigde Mexicaanse Staten gaat betalen, heeft Donald Trump ook andere neoliberale plannetjes. Zijn decreten zijn vooral gericht op het verlagen van de belastingen voor de superrijken en bezuinigingen op de sociale uitgaven. Dit is een typisch Republikeinse president, net zo conservatief en rechts als Reagan en Bush. De modale Republikeinse stemmer merkt hier helaas nog niets van. Pas jaren later zal de conservatieve arbeider zich opeens realiseren dat Trump’s politiek ook voor hem/haar nadelig uitpakte. Republikeinen spelen altijd het verdeel en heers spel. Om kiezers aan hun kant te krijgen wordt het ”wij tegen hun” spel gespeeld. Witte Amerikanen tegen zwarte Amerikanen, vrouwen tegen mannen, moslims tegen niet-moslims en homoseksuelen tegen heteroseksuelen. Je snapt wel aan welke kant de Republikeinse Partij steeds staat!

Helaas doet de neoliberale Democratische Partij het niet beter. De Democraten zitten muurvast in hun eigen kapitalistische logica en kunnen Trump alleen met woorden aanvallen. Daar is hij echter immune voor en kraait dat de Democraten toch allemaal ”mietjes” zijn. Dat beeld klopt, want de partij van Obama en Clinton hebben nooit het lef gehad om de kapitalistische machtsstructuren uit te dagen. Dit heeft te maken met het feit dat we hier praten over een neoliberale partij. De Democratische Partij is een doodgewone rechtse partij, ook al beweren rechtse TV presentatoren (van Fox News) vaak genoeg dat de Democraten allemaal ”marxistische socialisten” zouden zijn. Linkse types zoals Bernie Sanders passen helemaal niet binnen de Democratische Partij. Het is alsof je Roemer tussen D66’ers plaatst. Dan krijg je precies hetzelfde effect als wat we nu zien in de VS. Sanders wordt geminacht door bijna alle hoge leiders van de Democratische Partij. Onder jongeren heeft de oude senator uit Vermout juist wel aanhang. Die hopen dat hij in 2020 weer meedoet met de race om het Witte Huis!

In mei 2017 kondigde president Trump harde bezuinigingen aan. 3,6 triljoen dollar (2,05 triljard euro) moesten minder uitgegeven worden tijdens zijn termijn. Natuurlijk niet op het militair, daar geeft de VS jaarlijks meer dan 600 miljard dollar (509 miljard euro) aan uit. Nee, het geld komt van de sociale zekerheid zoals gezondheidszorg. In 2015 hadden de Amerikanen een overheidsbudget van 1,15 triljoen dollar. Daarvan werd 54% uitgegeven aan militaire doeleinden!

Meer dan -31% wordt bezuinigt op de regulering van de natuur in Amerika. Donald Trump heeft niets met regels die de natuur moeten beschermen tegen roofkapitalisten zoals hij. Meer dan drie miljard dollars worden van milieuzaken gehaald. -19,8% wordt bezuinigt op het reguleren van de arbeidsmarkt. Op regels die werknemers beschermen hecht de president weinig waarde. Als je goed kijkt dan zie je dat alleen het almachtige Ministerie van Defensie en de veiligheidsdiensten meer geld krijgen. Trump haalt overal geld vandaan, met name bij de onderdelen van de overheid die het milieu en de sociaal zwakkeren moeten beschermen. Hij is een echte rechtse president!

Wie zwaar geraakt zullen worden zijn juist de mensen die hem tot president kozen. De met name witte arbeidersklasse wordt keihard in de steek gelaten door ”Hun Donald”. Vooral arbeiders met een laag inkomen en die gebruik maken van het zogenaamde Medicaid. Dit is een hulpverleningsprogramma dat zorgt voor gezondheidsverzekeringen voor individuen en families met een laag inkomen. Medicaid wordt samen door de Amerikaanse staten en de federale overheid gefinancierd. Het programma is de grootste Amerikaanse bron voor medische en gezondheid gerelateerde diensten voor mensen met een gelimiteerd inkomen. Een enorme meerderheid van alle Amerikanen is fel tegen bezuinigingen op Medicaid. Maar de Republikeinen willen dat de armen nog armer worden en de superrijken nog rijker. Het is tragisch dat de Trump stemmers dit pas zullen merken als ze Medicaid nodig hebben!

Met onderwijs heeft de groot kapitalist weinig. Dus wordt er 9 miljard bezuinigt op het al slecht gefinancierde onderwijssysteem. Openbare scholen lijden door een tekort aan overheidsinvestering, wat de oorzaak is voor de slechte kwaliteit van het regulier onderwijs in de VS. Privé scholen doen het daarentegen beter. Maar die vragen ook tien duizenden dollars van rijke ouders om hun kinderen toegang te geven tot dit elite onderwijs. Donald Trump had in 2004 het plan om een eigen ”universiteit” te beginnen. Trump University was de naam van zijn oplichtingszaak waarmee ”The Donald” mensen misleidde om (nep) lessen te volgen. Enkele duizenden dachten snel rijk te kunnen worden door te leren van ”de meester”. Zijn ”universiteit” was echter pure oplichting. Hun diploma’s bleken niets waard in het bedrijfsleven en de leerlingen bleven achter met niets. Trump University kreeg te maken met rechtszaken die Donald Trump in 2016 afbetaalde met 25 miljoen dollar. Hierna sloot hij zijn ”universiteit” voorgoed. Het was weer een mislukt project van de ”Grote Ondernemer”!

Wat ”The Donald” in de VS doet is een vorm van identiteitspolitiek. Dit is ook waarom nog zo veel mensen hem trouw zijn. Hij weet precies hoe je mensen kan manipuleren. Daar is de kapitalistische uitbuiter al jaren een meester is. Manipulatie is een onderdeel van het systeem. Zelfs al worden conservatieve stemmers op de leugen van Trump geattendeerd dan nog blijven ze hem dogmatisch trouw. We zien dit ook in Nederland bij het debat rond Zwarte Piet. Ook al kun je aantonen dat piet een karikatuur is van een zwarte man uit 1850, zullen de meeste witte Nederlanders keihard ontkennen dat dit zo is. Republikeinen in het zuiden van Amerika hebben deze identiteitspolitiek ook met de oorlogsvlag (zogenaamde ”Dixie Flag”) van de Geconfedereerde Staten van Amerika (CSA). Tot de jaren 60 van de vorig eeuw was de vlag van de voormalige CSA geen politiek symbool. Het waren racistische politici die de oorlogsvlag van de Confederatie gingen gebruiken tegen de burgerrechtenbeweging. De CSA ging staan voor de ”rechten” van witte mensen. Conservatieven in het zuiden blijven dogmatisch geloven dat de oorlogsvlag van de Confederatie geen symbool van slavernij en racisme voorstelt!

Op het gebied van oorlogsvoering laat ”Our Donad” zien wat voor leugenaar hij is. Tijdens de race om het Witte Huis in 2016, zette hij zich neer als een anti-oorlog kandidaat. Dit in tegenstelling tot Hillary Clinton die de reputatie had om oorlogen te willen voeren voor het Amerikaanse imperialisme. Het Kremlin hoopte dat onder Trump het Amerikaanse imperialisme minder gericht op confrontatie zou zijn, ze hadden het mis. Onder druk van oorlogszuchtige Republikeinen en Democraten, heeft de president sancties tegen Rusland ondertekent en dreigt met oorlog tegen de Democratische Volksrepubliek Korea van Kim Jong Un. Die lanceert de ene raket na de andere om vooral een grote mond op te zetten. Jong Un weet ook wel dat hij beter geen conflict kan beginnen, maar als Trump de eerste zet doet is de VS de agressor en niet Noord Korea. Vladimir Poetin zal wel erkent hebben dat Donald Trump niet boven de almachtige oorlogslobby staat!

De enigste rede waarom Geert Wilders en andere rechtse populisten Trump steunen is vanwege diens diepe minachting voor moslims. Meteen nadat hij president werd poogde hij voor een immigratiestop van mensen uit enkele islamitische landen. Vreemd genoeg zijn dat niet landen die tot de bondgenoten van Washington DC behoren. Een terrorist uit bijvoorbeeld de Verenigde Arabische Emiraten of het reactionaire Koninkrijk Saoedi-Arabië kan gewoon naar de VS reizen. Executive Order 13769 zegt dat moslims uit Irak, Iran, Libië, Somalië, Soedan en Jemen dat niet mogen. Op 6 maart tekende Trump een aangepast decreet waarin Irak nu van de lijst was gehaald. Doordat enkele Amerikaanse staten echter de strijd aangaan tegen dit decreet, is het nog geen officiële wet. Het is wel duidelijk dat deze ”Executive Order 13769” puur discriminerend is en gericht op mensen met een islamitische achtergrond. Want nog nooit heeft de VS mensen geweigerd puur vanwege hun religie. Donald Trump wil dat wel doen en is daardoor geliefd bij racistische politici zoals Wilders en Le Pen!

 

Hong-Kong: Dictatuur een feit

Hong-Kong is geen democratie. Het idee dat in deze voormalige kolonie van het Verenigd Koninkrijk een democratie bestaat is een illusie. De staats-kapitalistische dictatuur in Beijing doet al jaren haar best om vrijheden te beperken. In dit jaar heeft het regime de ultieme aanval op de oppositie uitgevoerd. Vier leden van het Hong-Kong parlement zijn uit hun functie gezet. Nationalisten, neoliberalen en conservatieven juichen, want die steunen het dictatoriale beleid. De vier volksvertegenwoordigers zijn namelijk links en progressief ingesteld. Rechtse politici in Hong-Kong staan als een blok achter het regime van de Chinese ”Communistische” Partij!

Politiek rechts in Hong-Kong heeft niets met mensenrechten. De grote politieke partijen van het kapitalisme staan aan de kant van het neoliberale regime van de Chinese ”Communistische” Partij (CCP). Er bestaan twee kampen in de speciale administratieve regio. Je hebt het pan-democratische kamp en het pro-Beijing kamp. Hoewel er nog verkiezingen gehouden worden die min of meer democratisch zijn, doet Beijing enorm veel moeite om critici tegen te werken. De meest recentelijke aanval op het pan-democratische kamp is het verwijderen van vier volksvertegenwoordigers uit het parlement van Hong-Kong. Dit officieel omdat de vertegenwoordigers niet een juiste eed van trouw aflegde op de Volksrepubliek China, wat alle politici moeten doen!

Het pro-Beijing kamp bestaat uit de volgende (rechtse) politieke partijen:

  • Democratische Alliantie voor de verbetering en vooruitgang van Hong Kong. Een Chinese conservatieve partij, bestaat voornamelijk uit voormalige linkse aanhangers van de Volksrepulbiek China. Deze loyalisten draaide net als de Chinese ”Communistische” Partij naar het rechtse spectrum. Tegenwoordig is de Democratische Alliantie een sociaal conservatieve partij!
  • Zaken en Professionelen Alliantie voor Hong-Kong. Zoals de naam al zegt, een partij opgericht door zakenmensen. Anders dan de Democratische Alliantie die ooit linkse opvattingen had, is de Zaken en Professionelen Alliantie altijd rechts en pro-kapitalistisch geweest!
  • Hong Kong Federatie van Vakbonden. Een van oorsprong linkse vakbond voor arbeiders, die tegenwoordig echter kritiekloos achter de Volksrepulbiek China aanlopen. De Federatie van Vakbonden is daarnaast sociaal conservatief, Chinees nationalistisch en fel tegen elke criticus van Beijing. Ze zijn geen instrument voor de arbeidersklasse!
  • Liberale Partij. Een neoliberale partij opgericht door zakenmensen. Hoewel ze zich liberaal noemen steunt de partij geen typische liberale opvattingen. De Liberale Partij is trouw aan het neoliberalisme en steunt Beijing bij het onderdrukken van arbeiders en critici!
  • Nieuwe Volkspartij. Een conservatieve rechtse partij. Trouw aan Beijing en het neoliberalisme in Hong-Kong. Hun kiezersbasis komt ook grotendeels af van de ambtenaren, met name gepensioneerde ambtenaren van de gedisciplineerde diensten!

Tegenover het pro-Beijing kamp staat het pan-democratische kamp, bestaande uit:

  • Democratische Partij. Een sociaal liberale partij van oorsprong, die echter onder druk van het wereldwijde neoliberalisme veel compromissen sloot met Beijing. Hierdoor verloor de partij meer aanhang onder pan-democraten.
  • Burgerfeest. Opgericht in 2006 is het Burgerfeest afgeleid van de Basiswet Artikel 45 Concernen groep gevormd door een groep advocaten in het nastreven van het algemene kiesrecht!
  • Arbeidspartij. Een sociaal democratische partij die echter implodeerde door interne conflicten. Tegenwoordig heeft de Arbeidspartij nog maar één zetel in het Hong-Kong parlement!
  • Volksmacht. Een activistische partij opgericht in 2011 door een splitsing in de Liga van Sociaal Democraten. Ondanks dat de LSD en Volksmacht samenwerkte voor de 2016 verkiezingen, verloren ze veel steun onder jongeren en activisten!
  • Liga van Sociaal Democraten. Ooit een boegbeeld van links verzet tegen het Beijing regime, maar tegenwoordig een schaduw. De LSD verloor veel leden en aanhang door (je raad het al) interne ruzies wat resulteerde in een splitsing. Dit is een veel voorkomend probleem dat het pan-democratische kamp plaagt!

Het pro-Beijing kamp weet te profiteren van de interne verdeeldheid en de ruzies binnen het pan-democratische kamp. De conflicten zijn vaak persoonlijk van aard, charismatische figuren die ieder hun eigen clubje aanhangers hebben en elkaar bevechten. Het pro-Beijing kamp is daarnaast gecentraliseerd en autoritair ingesteld, een enorm verschil met het pan-democratische kamp dat juist decentraal is. Hun probleem is vooral dat ze te veel debatteren en te weinig eenheid in actie tonen. Lenin’s democratisch centralisme zou de oplossing kunnen bieden, maar daar denken de pan-democraten niet aan!

Naast de interne problemen heeft het pan-democratische kamp ook te maken met een overheid die zwaar onder druk staat van Beijing om de oppositie de mond te snoeren. De staatskapitalisten van de Chinese ”Communistische” Partij willen het liefst dat dat Hong-Kong een eenpartijstaat wordt. Maar de afspraak met Groot Brittannië was dat het ”socialistische” systeem van China pas na 50 jaar (vanaf 1997) mag worden ingevoerd in Hong-Kong. Niet dat Beijing zuivere socialistische bedoeling heeft want marxisten worden net zo hard vervolgt als pan-democraten. Zeker in de laatste 10 jaar heeft de CCP de aanval geopend op marxisten en zelfs maoïsten. Dit leidde tot de oprichting van de Maoïstische Communistische Partij van China. Deze illegale partij bekritiseerd de koers van de CCP en roept op tot een revolutie in naam van Mao Zedong. Dit kunnen de officiële erfgenamen van Mao natuurlijk niet accepteren en dus worden de maoïsten vervolgt!

Met het verwijderen van Sixtus Leung, Yau Wai-ching in november 2016 en Leung Kwok-hung, Nathan Law, Yiu Chung-yim en Lau Siu-lai op 14 juli 2017, heeft het pan-democratische kamp meer dan zes volksvertegenwoordigers verloren. Hiermee heeft het pro-Beijing kamp een sterke meerderheid gekregen. Het verwijderen van democratisch gekozen vertegenwoordigers is een directe aanval op de laatste restanten van wat de burgerlijke media altijd een ”democratie in Hong-Kong” noemde. De aanhangers van Beijing waren natuurlijk heel blij toen het hoge gerechtshof bepaalde dat de vier pan-democratische vertegenwoordigers niet terug naar het parlement mochten. Dit officieel omdat ze hun eed van trouw niet goed hadden afgelegd. Onder Chinese nationalisten, conservatieven en neoliberalen was luid gejuich te horen!

Revolutionair socialisten van Socialistische Actie keuren deze ondemocratische zet van het hoge gerechtshof fel af. Natuurlijk snappen we dat deze aanval niet onverwacht komt. Beijing wil de pan-democraten marginaliseren en dat lukt door ze op bureaucratische wijze tegen te werken. Ze worden daarbij ondersteunt door de manier waarop het pan-democratische kamp al jaren werkt. Een bureaucratische top-down constructie leidt ertoe dat veel activisten zich vervreemden van de pan-democraten. Die voeren hun politiek via de klassieke parlementaire weg, met weinig tot geen contact aan de basis. Dit verklaart ook waarom de Democratische Partij meer dan 200.000 stemmen heeft verloren sinds 1995!

Wat nodig is zijn massa protesten. Protesten van jong en oud tegen de ondemocratische houding van de politieke elite. Er zal een moment komen waarop Beijing besluit een einde te maken aan de speciale administratieve regio. Dat mogen ze doen vanaf 2047, dus de tijd tikt. In de laatste 20 jaar vanaf 1997 is gebleken dat de kapitalisten en hun lakeien achter het regime van de CCP staan. Niet omdat ze het eens zijn met de officiële propaganda van de communistische partij, maar eerder omdat ze inzien dat China tegenwoordig kapitalistisch is en niet ”socialistisch”. Dat miljonairs nu gewoon lid worden zijn van de communistische partij is meer dan genoeg bewijs dat Beijing de kant van de superrijken kiest, tegen de arbeidersklasse en de armen!

Vanuit de arbeidersklasse roept Socialistische Actie op tot stakingen. Dit is misschien belangrijker dan massa protesten. Stakingen komen minder voor en de Hong-Kong Federatie van Vakbonden (pro-Beijing) gaat die natuurlijk niet organiseren. Ook de vakbonden van het pan-democratische kamp hebben nooit echt tot massa stakingen opgeroepen. Veel pan-democraten durven het blijkbaar niet aan om het economische leven te verstoren. Dit is echter juist wat wereldwijd wordt gebruikt door arbeiders om hun eisen te versterken, stakingen en het verstoren van het economische leven. Natuurlijk zal de media in Hong-Kong niet positief over stakingen schrijven. We weten allemaal hoe negatief de kapitalistische media is, als arbeiders opkomen voor hun belangen via stakingen. Socialistische Actie is er van overtuigd dat stakingen een noodzakelijk onderdeel van de strijd horen te zijn. Protesten zijn goed, maar kunnen niet langdurig volgehouden worden. Daarnaast kijkt de overheid graag de andere kant op en negeert protesten. Stakingen raken echter de economie en de kapitalisten, ook in Hong-Kong!

 

De socialist: Leung Kwok-hung is democratisch gekozen, maar mag niet plaatst nemen in het parlement!

RAWA en de strijd in Afghanistan

Wat is RAWA? Weinig tot niemand zal er ooit over gehoord hebben. De Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan (Revolutionary Association of the Women of Afghanistan) is zo goed als onbekend in het westen. Dit terwijl de organisatie een belangrijke strijdt voert voor vrouwen rechten, tegen islamistisch fundamentalisme, Amerikaans imperialisme en de reactionaire regering in Kaboel. De RAWA werd in 1977 opgericht door Meena Keshwar Kamal, een jonge vrouw van 19 jaar oud. Haar organisatie heeft het zwaar gehad. Ze waren tegenstanders van de militair-stalinistische staatsgreep van 1978 en bekritiseerde fel de Sovjet invasie. Door de felheid van Meena Kamal werd de RAWA zwaar vervolgt en niet alleen door de stalinisten. Ook de islamieten die door het westen gesteund werden, moesten niets hebben met hun seculier-democratische opvattingen!

De Islamistische Republiek Afghanistan is een dictatuur. Ook al beweert Amerika en Europa dat ze een democratie opgericht hebben in 2001, wordt het land ondemocratisch bestuurd. Dit is vooral te merken in het feit dat de machthebbers in Kaboel, afstammelingen zijn van de islamistische moedjahedien. Deze moedjahedien vochten van 1978 tot 1992 tegen de stalinisten van de Volksdemocratische Partij van Afghanistan. Nadat de Sovjet-Unie zich in 1988 had teruggetrokken, probeerde de Afghaanse overheid onder Mohammad Najibullah zich te verzoenen met het streng islamistische volk. Ondanks dat de overheid na 1987 afstand nam van het marxisme-leninisme en in 1990 het land zelfs uitriep tot een islamistische staat, bleven de moedjahedien strijden. Zij weigerde om in te gaan op de vredesverzoeken van Najibullah!

Sinds 1967 was de volksdemocratische partij verdeeld in twee vleugels, de radicale Khalq en de gematigde Parcham. Partijleider Nur Muhammad Taraki was erg sektarisch en kon het moeilijk vinden met Babrak Karmal, de tweede man van de partij. In feite was er van een verenigde communistische partij geen spraken. De twee sektarische vleugels hadden zich gesplitst, maar officieel werd dit nooit bekend gemaakt. De Khalq hadden veel aanhang onder het officiers korps en haar leden was meestal armer dan de Parcham aanhangers. Ook waren er ideologische verschillen. Taraki had vaak genoeg beweerd dat de Parcham fractie niet revolutionair dacht, omdat Karmal vond dat de partij zich niet openlijk marxistisch moest neerzetten. Kort samengevat: De Khalq wouden een revolutie volgens ”leninistisch” model met een arbeiderspartij als voorhoede. Echter de Parcham vonden het land niet rijp genoeg voor een directe socialistische revolutie. Volgens hun moest er eerst een burgerlijk-democratische periode komen!

Aan de universiteit van Kaboel studeerde in 1977, de 19 jarige Meena Keshwar Kamal. Een feminist die vond dat vrouwen meer waren dan slechts lust objecten en tweederangsburgers. Haar revolutionaire mening werd niet bepaald getolereerd in een land waar de vrouw een ondergeschikte positie inneemt. Maar de hoofdstad Kaboel was een stuk vooruitstrevender onder het bewind van president/dictator: Mohammed Daoud Khan. Die had in 1973 de Afghaanse monarchie omver geworpen. Hij vond dat de vrouw moest emanciperen en liet toe dat Meena Kamal, de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan mocht oprichten. Conservatieve moslims kunnen echter niet accepteren dat meisjes en vrouwen op gelijke hoogte staan met jongens en mannen. Zij doen alles om de RAWA dwars te zitten. Aan seksuele intimidaties, fysiek geweld en zelfs moord worden de revolutionaire vrouwen blootgesteld!

In april 1978 greep de Khalq fractie van de volksdemocratische partij, de macht via het militair. Babrak Karmal van de Parcham had Mohammed Daoud Khan gesteund toen hij de monarchie omverwierp. Maar toen de anticommunistische president zich tegen zijn Parcham bondgenoten keerde, moest Karmal zich scharen achter de staatsgreep van de Khalq. Concurrent Nur Taraki werd voorzitter van de Revolutionaire Raad van de Democratische Republiek Afghanistan. Van een echte democratie was natuurlijk geen spraken. De stalinisten tolereerde geen politieke oppositie. Taraki liet ook meer dan 20.000 personen executeren in de eerste maanden na de staatsgreep. Voor Afghaanse begrippen was dit extreem wreed. Afghanistan was staatsgrepen wel gewend, maar die verliepen meestal geweldloos!

De stalinistische politiek van de Khalq fractie zorgde voor flinke onrusten. Hun totalitarisme leidde ertoe dat de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan, zich fel uitsprak tegen de regering. Zeker omdat ondanks alle revolutionaire propaganda, er in feite weinig veranderde voor de positie van de vrouw. De RAWA zag de stalinisten net zo sektarisch dachten als bijna alle (mannelijke) politieke machthebbers. Staatsleiders Nur Taraki en Hafizullah Amin lagen elkaar voortdurend in de haren. Beidde mannen waren van de Khalq maar wouden allebei absolute heerser van het land zijn. Taraki zag zichzelf als de ”Grote Leider” en iedereen moest dat weten. Aanvankelijk steunde Amin hem in het bouwen van zijn persoonlijkheidscultus, maar keerde zich in 1979 tegen de ”Grote Leider”. Door de sektarische conflicten binnen de volksdemocratische partij was de stalinistische overheid niet in staat om adequaat te reageren op een veel groter gevaar!

Want op het platteland organiseerde radicale moslims het verzet tegen de overheid. Deze islamieten wisten veel steun te winnen van arme boeren en streng religieuze Afghanen. De wreedheid van de Khalq versterkte de aanhang van de moedjahedien. Die beweerde een heilige oorlog te voeren tegen de atheïstische overheid. Nur Taraki had inderdaad niets met de islam. Hij verafschuwde de manier waarop oude mannetjes bepaalde wat een mens moest doen aan de hand van oude religieuze dogma’s. Hij snapte echter niet dat zijn revolutionaire politiek op enorme weerstand stoten. Islamistische leiders riepen de massa’s op om zich aan de kant van de moedjahedien te scharen. De meerderheid van de Afghanen deed dit ook. Alleen een kleine (goed opgeleide) elite in de grote steden kon zich vinden het dogmatisme van de Khalq!

Op 14 oktober 1979 pleegde Hafizullah Amin een staatsgreep. Dit gebeurde nadat Nur Taraki had geprobeerde om Amin te doden. Met enkele trouwe aanhangers werd de ”Grote Leider” van de Democratische Republiek Afghanistan opgepakt en vast gezet. Amin vroeg aan Sovjet leider Leonid Brezhnev was hij met de gevallen leider moest doen. Die antwoordde dat hij over het lot van Taraki mocht bepalen. Hafizullah Amin gaf de opdracht om de eerste leider van stalinistisch Afghanistan te doden. Hierop draaide de overheid volledig om. Nu beweerde de stalinisten dat ze niet anti-islam waren en men begon met het herstellen van moskeeën, er werden zelfs gratis Korans uitgedeeld. Natuurlijk geloofde niemand de plotselinge bekering. Want veel Afghanen hielden Hafizullah Amin verantwoordelijk voor het oppakken en executeren van politieke tegenstanders. Ook Meena Keshwar Kamal was er niet van overtuigd dat de stalinisten opeens vrijheid van meningsuiting, vrijheid van religie en vrouwenrechten zouden staan steunen!

De Sovjet-Unie keek met wanhoop toe hoe de moedjahedien steeds meer aanhang won. De moord op Taraki zorgde niet voor stabiliteit. Voor de USSR was het duidelijk, de radicale Khalq fractie moest weg. Dus sloot men een overeenkomst met Babrak Karmal, leider van de gematigde Parcham fractie. In december 1979 vielen Sovjet troepen Afghanistan binnen. Hafizullah Amin was hiervan op de hoogte en geloofde heilig dat ze hem kwamen helpen. Pas toen KGB eenheden zijn paleis onder vuur namen werd de waarheid duidelijk. De Sovjet-Unie had hem verraden en Moskou wou hem dood. Operatie Storm-333 resulteerde in de dood van Amin en zijn zoon. Met hun dood kwam een einde aan de macht van de Khalq fractie in Afghanistan!

Natuurlijk waren veel Afghanen woedend toen Sovjet soldaten hun land binnen vielen. De internationale gemeenschap veroordeelde de invasie, ook de maoïstische Volksrepulbiek China deed dat. Beijing noemde de actie van de Sovjets, een daad van ”sociaal imperialisme”. De stalinisten hadden al in 1978 alle kritiek vanuit de marxistische hoek verboden. Ook de aanhangers van Mao Zedong werden opgepakt, gemarteld en gedood. Faiz Ahmad was een jonge maoïst en actief in de studenten beweging van Kaboel. In 1976 trouwde hij met Meena Keshwar Kamal en begon een gewapende strijd tegen het regime van de volksdemocratische partij!

Meena Kamal besloot de strijd te steunen, maar dan via geweldloze acties. Vooral na december 1979 deed de RAWA aan een propaganda oorlog. De jonge Meena werd al snel het gezicht van het vrouwelijk verzet tegen de stalinisten. Zij en haar man steunde een verenigd front met gematigde moslims. Met de fundamentalisten waren de relaties slechter, want de radicale islam zat niet te wachten op jonge revolutionairen die poogde voor vrouwenrechten, secularisme en democratie. Gematigde delen van de moedjahedien besloten om samen te werken met de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan en de Revolutionaire Groep van het Volk in Afghanistan. Toen de gewapende strijd tegen de Sovjet-Unie een feit was, besloot Faiz Ahmad om de naam van zijn groep te veranderen in: Afghanistan Bevrijdingsorganisatie (ALO)!

Vier organisaties maakte deel uit van het Afghanistan Moedjahedien Vrijheidsstrijders Front. Dit verenigde front ging de strijd aan met de Afghaanse overheid en diens Sovjet bondgenoten. Operaties werden voornamelijk uit Pakistan geleid. De Pakistanen stonde namelijk een sympathiek tegenover de moedjahedien. Ook de Amerikanen gaven geld en wapens om tegen de ”communistische” vijand te vechten. Ondertussen was de RAWA bezig met het ondersteunen van vrouwelijke vluchtelingen in Pakistan. Ze werden echter tegengewerkt door de Pakistaanse overheid. Die steunde de streng religieuze moedjahedien maar moest niets hebben met het secularisme, vrouwenrechten en democratie van de RAWA en ALO. Het fundamentalisme is daarnaast behoorlijk sterk in de Islamistische Republiek Pakistan!

Gulbuddin Hekmatyar is de man die een grote rol speelde bij het installeren van een islamitisch bewind in Afghanistan. Hij was een krijgsheer die door de RAWA en ALO verantwoordelijk gehouden wordt voor de moord op Meena Kamal en Faiz Ahmad. Hekmatyar was geen voorstander van een verenigd front met niet-gelovigen of andersdenkenden. Hij keerde zich eind jaren 80 tegen het Afghanistan Moedjahedien Vrijheidsstrijders Front en liet diens leiders doden in Pakistan. Zijn politieke partij is Hezbi Islami (islamitische Partij) die tegenwoordig in het Afghaanse parlement zit. Dat deze radicaal islamistische bende zeer gewelddadig was blijkt wel uit de moord op de Britse journalist: Andy Skrzypkowiak. Die werd door aanhangers van Hezbi Islami vermoord, vermoedelijk omdat hij te veel vragen stelde. In plaats van de daders te straffen deelde Gulbuddin Hekmatyar cadeautjes aan hun uit!

Babrak Karmal werd door de Sovjets aangesteld als nieuwe leider van Afghanistan. Slechts weinigen waren bereid om hem te erkennen. Hij functioneerde meer als een marionet en ondanks wat hervormingen (verandering van vlag bijvoorbeeld) bleef de volksdemocratische partij aan de macht. Karmal probeerde zeven jaar van alles om het volk aan zijn kant te krijgen. Uiteindelijk werd hij opzij gezet door de baas van de wrede Staatsinlichtingendienst (KHAD). Mohammad Najibullah was het boegbeeld van corruptie binnen de veiligheidsdienst. Tussen 1980 en 1985 leidde hij de KHAD en verrijkte zichzelf enorm. Omkopingen, vriendjespolitiek, roof en zelfverrijking waren normaal. Wreedheid mag je hierbij ook zetten. Want de KHAD was van 1980 tot 1992 het zwaard en schild van het Parcham regime!

In mei 1986 was Najibullah, Generaal Secretaris van de Volksdemocratische Partij van Afghanistan. Hij zag het fout ging en wou enorme ”hervormingen” doorvoeren. Anders dan de gematigd-stalinistische Parcham fractie, was Najibullah bereid om veel verder te gaan. Het hele marxisme-leninisme moest overboord, wat in de oude partij natuurlijk als hoog verraad zou zijn aangezien. Echter de slechte situatie in het land zorgde ervoor dat men naar de ”hervormer” ging luisteren. Najibullah bouwde zijn macht op en het lukte hem om Sovjet steun te krijgen. Zeker omdat Sovjet leider Gorbachev zijn troepen uit het moeras dat zich Afghanistan noemt, terug wou trekken. Op 24 november 1986 trad Babrak Karmal af als president. Hij werd opgevolgd door Haji Mohammad Chamkani, die al snel plaatst maakte voor Mohammad Najibullah!

Eind jaren 80 voerde de fundamentalistische moedjahedien een interne oorlog om gematigde moslims en revolutionair linkse groeperingen (zoals de ALO en RAWA) te vernietigen. Veel islamistische strijders hadden toch al weinig sympathie voor mensen zoals Kamal en Ahmad. Binnen hun theocratische leer was geen plaatst voor de opvattingen van andersdenkenden. De VS steunde met name de radicale islam en gaf weinig wapens en steun aan de gematigden en hun linkse bondsgenoten. Logisch ook omdat de ALO niet bepaald pro-Amerikaans was. Ook de RAWA had zich zeer kritisch uitgesproken over de buitenlandse politiek van Ronald Reagan!

Meena Kamal en Faiz Ahmad bleven hun revolutionaire ideeën verkondigen in Pakistan. Hoewel ze buiten de greep van de Sovjets en hun marionetten waren, werden de radicale islamieten steeds woedender wanneer Meena Kamal zich uitsprak tegen het mannelijke chauvinisme en hun minachting voor vrouwenrechten. Faiz Ahmad was daarnaast een atheïst en een felle criticus van het islamisme. Op 12 november 1986 werd Ahmad vermoord samen met zes ALO leiders. De daders waren allemaal leden van Hezbi Islami, die natuurlijk niet gestraft werden door Gulbuddin Hekmatyar. Ook Pakistan deed niets en liet de moordenaars gewoon met rust. Dit was de omslag en de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan keerde zich fel tegen de moedjahedien!

Op 4 februari 1987 (minder dan twee maanden na de moord op haar man) werd Meena Keshwar Kamal ook vermoord, ze was slechts 30 jaar oud. Wie haar gedood heeft blijft tot de dag van vandaag onduidelijk. De RAWA wijst naar zowel de KHAD, de Pakistaanse veiligheidsdienst en de aanhangers van Gulbuddin Hekmatyar. Duidelijk is wel dat de RAWA oprichtster enorm gehaat werd door conservatieve moslims en de stalinisten. Ondanks Pakistaanse bureaucratische tegenwerkingen, mannelijk chauvinisme en onderdrukking door de Afghaanse stalinisten, ging de strijd van RAWA door. Meena Keshwar Kamal was een bijzondere jonge vrouw. In haar korte 12 jaar als leidster van de RAWA heeft ze zich enorm ingezet voor een seculiere democratie. Ondanks de moord op haar man bleef Meena strijden voor de bevrijding van de Afghaanse vrouw!

De stalinisten draaide onder Mohammad Najibullah volledig af van het marxistisch-leninistische pad. De Democratische Republiek Afghanistan werd hernoemt in Republiek Afghanistan, er kwam een einde aan de eenpartijstaat en ook de islam werd in de nieuwe grondwet aangenomen. Najibullahs Nationale Verzoening werd verworpen door de radicale elementen uit de moedjahedien. Toch stond een deel van de intellectuele elite sympathiek tegenover zijn plannen. Daarnaast werd het leger enorm uitgebreid van 40.000 mannen in 1986 naar 100.000 eind 1989. Binnen de volksdemocratische partij heerste ondertussen een sfeer van paniek en pessimisme. Zeker omdat 60% nog socialistisch dacht en vond dat de president te veel toegaf. Daarnaast verzetten vele zich fel tegen de pogingen van Najibullah om de partij te islamiseren!

Met de implosie van het stalinisme in Oost Europa wou Najibullah zijn laatste slag slaan. In 1990 werd een nieuwe grondwet aangenomen, een islamitische grondwet. Hierin werd de Republiek Afghanistan als een islamitische staat omschreven. De moedjahedien weigerde nog steeds om de gewapende strijd op te geven. Aan het leger lag het niet, want in het jaar 1991 had het militiar geleerd om effectief tegen de moedjahedien te vechten. De luchtmacht had meer dan 150 vliegtuigen en 50 aanvalshelikopters. Nee, de nederlaag van Najibullah lag aan het feit dat zijn aanhangers er niet meer in geloofde. Desillusie in alles waar de Volksdemocrastiche Partij van Afghanistan voor stond lag aan de wieg van de implosie!

De Sovjet-Unie hield op met bestaan op 25 december 1991. In januari 1992 verklaarde de nieuwe Russische Federatie dat ze het regime van Najibullah niet meer zouden steunen. Zonder goedkope Russische olie kon de Afghaanse luchtmacht niet meer opstijgen. Daarnaast was het moreel onder de soldaten tot een diepte punt gedaald. Er was gewoon geen vertrouwen meer in president Najibullah en de volksdemocratische partij. De moedjahedien besloten op te rukken naar Kaboel, generaal Abdul Rashid Dostum kreeg de opdracht om ze tegen te houden. Maar in plaats van dat te doen keerde hij zich tegen de regering. Zonder een leger om de hoofdstad te verdedigen was het einde in zicht. Op 17 april probeerde Mohammad Najibullah het land te verlaten. Maar de luchthaven stond onder het bevel van Dostum en liet hem niet gaan. Dus zocht de ex-president zijn toevlucht in de VN ambassade. Daar zou hij vier jaar wonen, totdat de Taliban hem in 1996 zouden oppakken en ophangen!

Enkele dagen later capituleerde de ex-stalinisten. De volksdemocratische partij hield op te bestaan en diens aanhangers sloegen op de vlucht. Op 24 april 1992 werd de Islamitische Staat Afghanistan opgericht met Burhanuddin Rabbani als president. Echter de radicale islamieten van Gulbuddin Hekmatyar weigerde om de vrede te erkennen. Zij hadden enorm veel Sovjet materiaal buit gemaakt tijdens hun offensief. Al die wapens die tot april 1992 in bezit van de overheid waren, kwamen hun in de handen van de radicale islam. In Kaboel voerde president Rabbani een reactionair bewind. Vrouwen moesten een hoofddoek omdoen en veel theocratische wetten werden ingevoerd. De RAWA vanuit Pakistan bekritiseerde dit, maar ze waren een eenzame stem. De Verenigde Staten en het kapitalistische westen stonden pal achter de nieuwe islamistische overheid. Naar de waarschuwingen van de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan werd niet geluisterd!

Al snel ontstond een interne burgeroorlog tussen de verschillende moedjahedien groepen. Tussen april 1992 en september 1996 vochten meer dan vier islamitische milities om de macht. De winner was uiteindelijk een groepering die tot 1994 helemaal niet bestond. Het waren 50 studenten van Mohammed Omar, een mullah (geestelijk leider) die een radicaal islamitische heilstaat wou oprichten. Ze noemen zich de ”Studenten” wat vertaald wordt als: Taliban. Deze Taliban groeide uit tot een grote bedreiging voor de Islamitische Staat Afghanistan. Mohammed Omar wist veel steun te winnen onder vluchtelingen en arme Afghanen die langs de grenzen met Pakistan woonde. Hij vocht fel tegen de enorme corruptie die binnen de oude moedjahedien ook aanwezig was. Dit leverde hem veel steun op. Vooral jongeren die hun hele jeugd verloren hadden aan de burgeroorlog, konden zich vinden in de radicale leer van deze mullah!

De Taliban wou de Islamistische Staat Afghanistan omvormen tot een streng theocratisch emiraat. In september 1996 hadden ze de regering van Rabbani verdreven uit 2/3 van het land en de hoofdstad. Kaboel lag onder hun controle en ze voerde een schrik bewind. De RAWA zei dat de steun van het westen aan de moedjahedien fundamenteel was voor de opkomst van de Taliban. Erkend werd het Islamistische Emiraat van Afghanistan alleen door Pakistan, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Toeval? Echt niet. Deze drie landen vormen de kern van de politieke islam. Vooral Saoedi-Arabië leverde veel strijders in de jaren 80, waaronder Osama Bin Laden.

Na de aanslagen van 9/11 besloten de Amerikanen om Afghanistan te ”bevrijden” zogenaamd omdat ze Osama Bin Laden niet wouden uitleveren. In werkelijkheid wou Washington een regime aan de macht zetten dat pro-Amerikaans was. Het Verenigde Islamistische Front voor de Redding van Afghanistan was helemaal bereid om de marionet van de VS te worden. Net als de Volksdemocratische Partij van Afghanistan na 1979 was deze ”Noordelijke Alliantie” na de Amerikaanse invasie een marionet van een buitenlandse macht. De RAWA is fel tegen de Amerikanen en werd daarom niet geliefd bij de nieuwe machthebbers in Kaboel nadat de Taliban verdreven waren!

16 jaar na de zogenaamde ”bevrijding” is Afghanistan een soort tweede Pakistan geworden. Een corrupt-dictatoriaal land dat elke criticus vervolgt die het islamitische fundament van het land verwerpt. Politieke partijen moeten allemaal erkennen dat de politieke islam de grondlegger is van de Islamistische Republiek Afghanistan. De Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan is daarom fel tegen de huidige overheid en de Amerikaanse militaire aanwezigheid. Zij wijzen terecht op het feit dat Amerika en Europa een reactionair regime aan de macht houden. Een regime dat vrouwen tot tweederangsburgers heeft veroordeeld en de mensenrechten aan zijn laars lapt. Revolutionair Socialistische Media geeft daarom steun aan de RAWA en diens dappere strijd voor vrouwenrechten, secularisme en democratische vrijheden. Hun strijdvaardigheid zal niet vergeten worden!!

 

De Kalief van IS

De Kalief van Islamistische Staat: Abu Bakr al-Baghdadi is dood. Althans dat zegt het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten. In het verleden hebben de Russen ook al eens gezegd dat de Kalief gedood was. Maar erg betrouwbaar is Moskou nooit geweest. Al een maand geleden beweerde de Russen dat ze de leider van IS hadden gedood. Het Syrische observatorium meldt nu echter dat aan de hand van gesprekken door IS kopstukken is gebleken dat Abu Bakr al-Baghdadi gedood is bij een recentelijk luchtaanval in Syrië, waar de hoofdstad van het zogenaamde ”kalifaat” is gevestigd. De Amerikanen hebben echter geen bewijs kunnen leveren voor deze bewering. Ook IS heeft officieel geen bericht naar buiten gebracht dat hun leider is gestorven!

De man die zich Abu Bakr al-Baghdadi noemt/noemde heet in werkelijkheid Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri. Net als veel dictators was hij een man die geweld niet uit de wegging. Als mannelijke chauvinist was hij er heilig van overtuigd dat vrouwen zijn bezit waren. Dit verklaart ook waarom de terroristen onder zijn leiding volledige vrijheid kregen om vrouwen en meisjes te zien als bezit van de mannen. Tot 2004 was deze Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri een onbekend figuur. De invasie van Irak door de Amerikanen in maart 2003, had echter een grote invloed op de toekomstige IS leider. Hij werd zelfs een keer gearresteerd door de Amerikanen. Maar ondanks zijn anti-Amerikaanse houding werd Ibrahim al-Badri vrij gelaten!

De radicale islam bleek een machtig instrument waarmee je veel Irakezen kon mobiliseren tegen de Amerikanen. Al-Badri was medeoprichter van de militie: Jamaat Jaysh Ahl al-Sunnah wa-l-Jamaah. Hij diende als geestelijk leider in de Sharia Raad van deze groep, die de oorlog aan de Amerikanen verklaarde en de Irakese overheid. In 2006 werd zijn groep deel van de Mujahideen Shura Raad van Irak. Ook dit keer werd Al-Badri lid van de Sharia Raad, het orgaan dat erop toeziet dat de islamistische wetgeving wordt nageleefd. In oktober 2006 werd besloten om over te gaan van een militie naar een ”staat”. De groep nam de naam: Islamistische Staat in Irak aan, Abu Omar al-Baghdadi werd de eerste emir!

In de westerse media was de Islamistische Staat in Irak vooral bekend onder de naam Al-Qaida in Irak. Dit kwam omdat Abu Omar al-Baghdadi trouw had gezworen aan Osama Bin Laden. Hun doel was duidelijk, Irak moest een soennitische theocratie worden. In deze theocratie was geen plaatst voor seculiere democraten, sjiitische moslims of westerse ideologieën. Als hooggeplaatst lid van de Sharia Raden was Ibrahim al-Badri al een belangrijk kopstuk van de terreurgroep. Zijn moment kwam in april 2010, toen Amerikaanse bommen een einde maakte aan het leven van Abu Omar al-Baghdadi. Met zijn dood kwam de Islamistische Staat in Irak onder het bestuur te staan van het hoofd van de Sharia Raden. Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri besloot om de naam Abu Bakr al-Baghdadi aan te nemen. In mei 2010 werd officieel bekend gemaakt dat de groep een nieuwe leider had!

De corrupte Irakese overheid van Nouri al-Maliki had grote moeite om overeind te blijven. De sjiitische moslims in het zuid oosten steunde Bagdad, ook de Koerden in het noorden waren (deels) bereid om hem als premier te aanvaarden. Maar de soennitische minderheid moest niets hebben van de sektarische al-Maliki. Die vond namelijk dat alleen sjiitische moslims bij de overheid mochten werken. Hierdoor vervreemde hij zich van de soennieten. Ondertussen lukte het Abu Bakr al-Baghdadi om bondgenootschappen te sluiten met leger officieren van het voormalige Ba’ath regime. Die waren allemaal ontslagen toen de Amerikanen het Irakese leger ontbonden. Een enorme fout want hierdoor kwamen veel officieren met militaire kennis op straat te staan. Onder Saddam Hussein hadden ze een relatief goed leven, maar onder Nouri al-Maliki waren ze niet gewenst Het nieuwe Irakese leger nam geen oude officieren en generaals aan. Dit wouden de Amerikanen die geen vertrouwen hadden in de voormalige officieren van Saddam Hussein!

Woedend over het feit dat ze geen deel meer mochten uitmaken van het Irakese leger besloten veel voormalige Ba’ath officieren om zich aan te sluiten bij de opstandelingen, waaronder ook de Islamistische Staat in Irak. Hierdoor had al-Baghdadi toegang tot een schat aan militaire kennis, die hij vanaf 2014 massief ging inzetten. Het ging allemaal nog beter toen de Amerikanen in 2011 weg trokken. Zonder Amerikaanse steun bleek al snel hoe ineffectief het leger van de Republiek Irak was. Ondertussen brak in Syrië en Libië een burgeroorlog uit tussen de aanhangers van de dictatoriale regeringen en hun tegenstanders. In Libië vochten verschillende rebellen tegen Muammar Gaddafi die sinds 1969 over het land heerste. In Syrië was het Bashar al-Asssd die zijn vader in 2000 opvolgde. Die vader was sinds 1970 dictator van de Syrische Arabische Republiek!

Islamistische strijders bleken veel steun te krijgen van jonge Arabieren die genoeg hadden van de pro-westerse dictaturen. Zowel Gaddafi als al-Assad hadden een pro-westerse koers gevaren en ook neoliberale economische politiek gevoerd. Het westen was tevreden over deze dictatoriale regimes, maar het arbeidersvolk leed enorm. Vooral de jeugd liet zich niet meer misleiden door de propaganda van de Syrische Ba’ath Partij of het Groene Boekje van de Jamahiriya. De radicale islam presenteert zich als een ”rechtvaardig” alternatief op de corrupte dictatoriale regeringen. Veel soennieten zijn daar vatbaar voor, sjiitische moslims minder omdat in Syrië en Irak de regeringen geleidt worden door sjiieten!

Hoewel Muammar Gaddafi in oktober 2011 werd vermoord, zou Libië geen stabiel land worden. Sektarische milities begonnen elkaar te bevechten en ook de centrale regering viel uit elkaar in twee overheden die elkaar tot op de dag van vandaag (2017) bevechten. Bashar al-Assad verloor ondertussen grote delen van Oost Syrië aan de Islamistische Staat in Irak, die de grens was overgegaan en daar profiteerde van de rebelse opstand. Raqqa was de eerste grote stad die ze in handen kregen. De groep van al-Baghdadi werkte aanvankelijk samen met het Vrije Syrische Leger en het Al-Nusra Front, de Syrische tak van Al-Qaida. Die laatste was echter niet gediend dat de Irakese tak zich bemoeide met de Syrische burgeroorlog. Het hoofdkwartier van Al-Qaida gaf het Al-Nusra Front gelijk en al-Baghdadi kreeg te horen dat hij zich niet meer met Syrië mocht bemoeien. Die besloot om het bevel te negeren. De emir had namelijk een veel groter plan voor ogen. Met de verovering van Raqqa was opeens zijn grootste droom uitgekomen, een internationaal kalifaat van de soennitische islam.

Zo kwam het dat op 8 april 2013 de Islamistische Staat in Irak zich hernoemde in Islamistische Staat in Irak en Syrië (ISIS). Daarnaast noemde Abu Bakr al-Baghdadi zich geen emir meer maar kalief en beweerde dat een zuiver islamitisch kalifaat was opgericht. De propaganda die gemaakt werd voor dit nieuwe ”kalifaat” was veel moderner en geavanceerder. Men gebruikte HD kwaliteit en ging professioneel te werk. Al-Qaida had nooit echt moeite gedaan om moderne propagandatechnieken toe te passen. Echter de mannen achter de ISIS waren in staat om films in elkaar te zetten die inspeelde op emoties van jongeren. Jonge moslims uit andere landen werden aangemoedigd om voor het ”kalifaat” te vechten. Zo kreeg Abu Bakr al-Baghdadi een leger van jongeren die bereid waren om dood en verderf te zaaien, in de naam van hun religie!

De meeste vrijwilligers voor ISIS kwamen uit Tunesië en Saoedi-Arabië. Meer dan 5.000 Tunesiërs hebben zich aangesloten sinds 2014, 2.500 vrijwilligers kwamen uit het Koninkrijk Saoedi-Arabië. Op zich is dat niet verwonderlijk. De Saoedische monarchie levert de ideologie van Abu Bakr al-Baghdadi, het streng islamitische: wahabisme. Deze radicaal rechtse ideologie gaat ervan uit dat de alles en iedereen onder gesteld is aan de wil en wet van de islam. Vrouwen zijn niet alleen tweederangsburgers, maar ook lustobjecten voor mannen. We zien dit terug in Saoedi-Arabië, waar vrouwen geen auto mogen rijden en ook niet op straat mogen zonder een mannelijke escort. In de gebieden die ISIS in bezit kreeg werden dan ook dezelfde reactionaire wetten ingevoerd als in Saoedi-Arabië!

Op 4 juni 2014 hadden de strijders van de toen nog Islamistische Staat in Irak, zich heer en meester gemaakt van Mosul, de tweede stad van het land. Hoewel het Irakese leger meer dan 30.000 soldaten had, werden ze toch verslagen door nog geen 2.500 militanten. Ook waren 30.000 politie agenten actief in Mosul op het moment toen de islamieten aanvielen. Echter het moraal was laag en de vooral sjiitische soldaten voelde er weinig voor om een soennitische stad te verdedigen. Ook was er geen duidelijke commandostructuur en werd de aanval van de 2.500 militanten geleid door ex-Ba’ath militairen. Die hadden jaren lange ervaring en ook de wil om wraak te nemen op het leger, dat de Amerikanen in 2004 hadden opgezet zonder hun. Na enkele dagen vechten sloegen de soldaten op de vlucht. 2.000 van hun werden gedood, 4.000 gevangengenomen en meteen geëxecuteerd. De islamieten verloren slechts 100 militanten en wisten meer dan 2.000 Amerikaanse Humvee’s buit te maken!

Mosul kwam in de handen van de Kalief en zijn Islamistische Staat in Irak en Syrië. Een terreur regime gebaseerd op theocratische dogma’s werd een realiteit. Vrouwen werden verplicht om zich volledig te bedekken en ISIS was genadeloos in het executeren van politieke tegenstanders op straat. Die werden dan publiekelijk onthoofd waarbij islamistische strijders trots met afgehakte hoofden poseerde. De aanwezigheid van oude tempels uit het verleden was een doorn in het oog van de islamieten. Dus werden veel historische ruïnes opgeblazen. 2000 jaar oude standbeelden werden in museums kapot gemaakt door de cultuur criminelen van de Islamistische Staat. Met de val van Mosul ging Abu Bakr al-Baghdadi nog een stapje verder. Irak en Syrië waren niet genoeg, nee hij wou een wereldwijd kalifaat oprichten. Dus werd de naam van zijn groeiend rijk opnieuw hernoemt. Dit keer in Islamistische Staat afgekort IS, ondanks deze naamswijziging blijven met name de Amerikanen de groep omschrijven als ISIS!

Met Raqqa in Syrië en Mosul in Irak was de ooit kleine verzetsgroep opeens een land geworden met meer miljoenen inwoners. De val van Mosul zorgde voor een enorme shockgolf in de westerse wereld. Vooral het feit dat 30.000 (door de VS getrainde) soldaten als bange honden waren gevlucht voor slechts 2.500 militanten, bewees hoe ineffectief, corrupt en slecht georganiseerd het Irakese leger was. Het westen besloot om luchtsteun en wapens te leveren aan de groepen die tegen IS vochten. Probleem is echter dat de VS juist groepen die bevoorraden die ook reactionair islamistisch zijn. Zo kwamen Amerikaanse wapens in bezit van Syrische rebellen die openlijk vechten voor een theocratie in Syrië. Ze verschillen dan wel met IS, maar hun leer is niet minder reactionair. De Amerikanen weigerde in het begin om de Koerden in Syrië te bewapenen. Dit kwam omdat NAVO bondgenoot Turkije hier fel tegen is. De Koerden in Syrië worden geleid door de Democratische Unie Partij (PYD), de zusterorganisatie van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK)!

Turkije noemt de PKK en PYD ”terroristisch” en ook de VS en de EU hebben de PKK als ”terroristisch” omschrijven (puur om Turkije van dienst te zijn). Echter de PYD in Syrië is niet als terroristisch omschreven door het westen, dit tot enorme frustratie van de Turkse dictator Erdogan. Terwijl veel rebellen die tegen Bashar al-Assad vechten zeer sektarisch denken en vaak discrimineren op religie, besloten de Koerden om juist samen op te trekken met Arabische, Assyrische en Turkmeense groepen. De Koerdische Volksbeschermingseenheden bleken al snel de beste strijders tegen IS te worden. Zeker omdat ook veel Koerdische vrouwen meevechten. Voor de chauvinistische islamieten is het onacceptabel om door een vrouw gedood te worden. Hun theocratische leer zegt namelijk dat ze hierdoor niet in de hemel komen (en geen 72 maagden ontvangen) Het schijnt dat de mannen van de Kalief soms op de vlucht sloegen, bij het aanzien van vrouwen bewapend met een AK-47!

Een grote nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi was de belegering van Kobani, die begon in september 2014 en eindigde in maart 2015. 9.000 islamieten stonden tegenover 2.500 Koerdische strijders. Meer dan zes maanden werd keihard gevochten. De Koerden bleken taai en enorm strijdvaardig. Ondanks dat ze in de minderheid waren en de islamieten in bezit waren van tanks, lukte het IS niet om Kobani te veroveren. 400.000 burgers wisten naar Turkije te vluchten, waardoor het civiele dodenaantal beperkt bleef. Op 15 maart 2015 moest IS zich volledig terugtrekken. Ze hadden 2/3 van hun militanten verloren + 18 tanks. De Koerden verloren ongeveer 600 soldaten, maar wisten stand te houden. Dankzij de hulp van PKK strijders uit Turkije, linkse vrijwilligers en Amerikaanse bombardementen was de nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi volledig. De slag om deze stad wordt ook wel het Stalingrad van Syrië genoemd!

Erdogan moet niet blij zijn geweest met de overwinning van de Koerden in noord Syrië. Want in 2015 voerde hij de oorlog met de PKK weer op. Duizenden Koerden werden weer opgepakt en het Turkse leger begon met massieve aanvallen op Syrisch grondgebied. Erdogan zag zijn grootste nachtmerrie al werkelijkheid worden. Een noord Syrië onder bestuur van de PYD, de zuster van de PKK. Dat wouden de Turken kost wat kost voorkomen. Erdogan verklaarde de oorlog aan IS om zo legitimiteit te krijgen voor zijn interventie in de Syrische burgeroorlog. IS sloeg terug en begon met terroristische aanslagen. Ook een Koerdische splintergroep voerde terreur aanvallen uit. Het versterkte de positie van de Turkse dictator die met nationalistische bombarie kraaide dat de IS en de PKK hetzelfde zijn!

2015 werd het jaar van de omslag. Islamistische Staat had in 2014 vooral veel gewonnen dankzij de zwakte van het Irakese leger en de Syrische burgeroorlog. Maar nu sloeg een internationale coalitie terug. Amerikanen bombardeerde IS posities in Irak en Syrië. Daarnaast werden anti-IS rebellen bewapend en ook het Irakese leger kreeg weer ondersteuning van Amerikaanse commando’s en militaire adviseurs. Ook de aanhangers van Saddam Hussein waren niet meer zo trouw aan Abu Bakr al-Baghdadi, nadat die getuigen werden van de gruwelijke executies. Voormalige Ba’ath officieren hadden IS gesteund om wraak te nemen op de sjiitische regering. Maar massamoorden die live gefilmd en uitgezonden werden was toch iets te veel voor de Irakese Ba’ath. De islamieten dachten het ook zonder de voormalige officieren van Hussein te kunnen doen en besloten om alle Ba’ath aanhangers te vermoorden. Zonder het te weten sneed IS zich volledig in het hart, want het gehele militair van de terreur groep werd geleid door voormalige legerleiders van Saddam Hussein!

2016 was niet goed voor al-Baghdadi. Ondanks terreuraanslagen in Europa en elders in naam van IS, begon het kalifaat grondgebied te verliezen. In Syrië kwam dat vooral door de oprichting van de Syrische Democratische Strijdkrachten in oktober 2015. De Koerden waren oprichters van dit leger dat ook bestaat uit Arabische, Turkmeense en Assyrische strijders. Samen vormen ze nu de SDF, de Syrische Democratische Strijdkrachten. Anders dan bijvoorbeeld de islamistische of nationalistische rebellen die tegen Bashar al-Assad vechten is de leer van de SDF, seculier en multicultureel. Dat is vooral aan de Koerden te danken die de leer van PKK leider: Abdullah Öcalan volgen. Zijn democratisch confederalisme ligt aan de basis van de Democratische Federatie van Noord Syrië, het gebied dat beter bekend staat onder Rojava. Op 16 oktober 2016 bereikte het Irakese leger de buitenwijken van Mosul, de stad die ze hals over kop in 2014 verlaten hadden. Dankzij de Amerikanen was het leger herstelt en beter getraind. De aanval op het IS bolwerk begon en het zou een bloedige strijd worden. Want de mannen van de Kalief waren niet bereid om hun veroverde stad op te geven!

In Libië vechten radicale islamieten sinds de eerste burgeroorlog (2011). Het zijn vooral jongeren die zich aangetrokken voelen tot het fundamentalisme van Abu Bakr al-Baghdadi. Veel IS aanhangers in Libië behoren tot de voormalige rebellen die Muammar Gaddafi in 2011 omver wierpen. Na vier jaar van onrust, sektarisme en groeide armoede waren vele makkelijk vatbaar voor extremistische opvattingen. Verschillende islamitische milities zweerde trouw aan de Kalief begin 2015, hier ligt de basis voor Islamistische Staat in Libië. In mei 2015 namen IS strijders bezit van de stad: Sirte, de geboorteplaats van Gaddafi. Het is ironisch dat de ”Broederlijke Leider van de Jamahiriya” in 2011 beweerd had dat Al-Qaida de opstand tegen hem leidde. Gaddafi had niet helemaal ongelijk, want veel rebellen bleken zeer vatbaar voor het wahabisme, de extreem rechtse leer van IS en Saoedi-Arabië!

Sirte kwam bijna een jaar onder IS bestuur te staan. Vanuit het Ouagadougou Conferentie Center bestuurde de wrede theocraten hun Libische provincie. Net als in Syrië en Irak was terreur tegen de bevolking dagelijks aanwezig. Sirte was de hoofdstad van al-Baghdadi’s rijk in Libië en dus belangrijk. De Kalief kon echter niet voorkomen dat de twee rivaliseerde overheden zich (tijdelijk) zouden verenigingen in een Regering van Nationaal Akkoord om hem en zijn militanten uit Libië te verjagen. Op 12 mei 2016 begon de belegering van Sirte. Een belegering die 6 maanden, drie weken en drie dagen duurde. De strijd duurde lang omdat het verzet van IS relatief hard was. Daarnaast waren de Libische milities net zo slecht uitgerust en vochten zonder een duidelijke tactiek. We praten hier niet over gedisciplineerde soldaten die oprukken en tactisch vechten. Daarom duurde het relatief lang voordat de geboorteplaats van Gaddafi gezuiverd was van Islamistische Staat!

Na de val van hun Libische provincie begon het net om al-Baghdadi’s rijk te spannen. De Irakezen wisten het oostelijk gedeelte van de stad Mosul in januari 2017 te bevrijden. Ondertussen drongen de SDF de islamieten terug richting Raqqa, de hoofdstad van het ”kalifaat”. Het finale offensief in Mosul begon in februari, maar doordat IS zich in elk huis verschanste werd het vechten om elke woning. Hierdoor kreeg je een scenario dat lijkt op de slag om Berlijn in april 1945. Toen moesten de Sovjets ook vechten om elk huis van de Duitse hoofdstad. Net als toen vochtten de verdedigers om elk stukje grond. Toen duidelijk werd dat ze het zouden verliezen werd de oude Al-Nuri-moskee opgeblazen. Abu Bakr al-Baghdadi had in deze moskee zijn wereldwijd kalifaat uitgeroepen in 2014. Met de dreigende nederlaag in aantocht toonde IS wederom hun minachting voor de gebedshuizen van moslims. Op 10 juli 2017 kon het Irakese leger melden dat de gehele stad gezuiverd was van IS strijders. Of inderdaad alle mannen van de Kalief uitgeschakeld zijn blijft de vraag. Wel is duidelijk dat in de laatste dagen de commando structuur van IS volledig uit elkaar gevallen was en IS strijders op de vlucht sloegen!

In Raqqa ziet het ook slecht uit voor de theocraten. Hun hoofdstad is omsingelt door de Syrische Democratische Strijdkrachten. Op 9 juli hadden SDF strijders de eerste aanval gedaan op de buitenwijken en daar heel wat huizen weten te bezetten. De stad is al afgesloten, IS strijders kunnen niet vluchten. Als de Kalief zich in Raqqa bevindt dan zit hij als een rat in de val. Het is duidelijk dat ook dit grote bolwerk van de reactionaire groep zal vallen. 35.000 SDF eenheden ondersteunt door Amerikaanse luchtaanvallen zullen de hoofdstad van het kalifaat veroveren. Dan is de IS zo goed als verslagen. Zonder Mosul en Raqqa stelt hun rijk niets meer voor. Het schijnt dat al-Baghdadi de hoofdstad al verplaatst heeft naar Mayadin in het zuid-oosten van Syrie. Of de leider zich daar schuilt houdt is onduidelijk!

Hoewel het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten beweert dat de Kalief is gedood, hebben de Amerikanen daar geen bewijs voor kunnen vinden. De Russen hebben ook al vaker gezegd dat ze al-Baghdadi hebben gedood. Berichten van IS zelf blijven onduidelijk. Als hun leider is gedood dan wordt dit geheim gehouden. Een officieel bericht over de dood van hun kalief is er niet. Zeker is wel dat de groep die zich een islamistische staat noemt, grondgebied aan het verliezen is. Dankzij de eenheid van Koerden, Arabieren, Assyriërs en Turkmenen is het de SDF gelukt om richting Raqqa op te rukken. De leer van Abdullah Öcalan bracht deze volkeren samen, om een vijand te verslaan die hun religie misbruikt voor terreur, moord en onderdrukking. Samen zullen ze Abu Bakr al-Baghdadi en het wahabisme volledig vernietigen in Syrië!

 

De vlag van IS wordt verbrand!