Weg met alle koloniale en racistische monumenten

Na de laffe aanslag op anti-racistische demonstranten in Charlottesville USA, is een ware beeldenstorm begonnen tegen de symbolen en monumenten van de racistische Geconfedereerde Staten van Amerika (CSA). Er staan ongeveer 1.500 monumenten in de zuidelijke staten, die generaals en soldaten van de CSA eren. Rechtse nationalisten en neoconfederalen zien de monumenten als ”historisch erfgoed”. Anti-racisten en anti-kolonialisten vinden het vooral een verering van een staat wiens aanhangers actief vochten voor het behoud van de slavernij. Revolutionair Socialistische Media is het met hun eens en roept op tot het verwijderen van alle koloniale en racistische monumenten, ook in Nederland!

De meeste monumenten die de confederatie vereren zijn niet in 1861 of tijdens de burgeroorlog opgericht. Nee, pas vijftig jaar na het conflict tussen noord en zuid, begonnen de kinderen van confederatie leiders met het oprichten van monumenten. Ze werden daarbij ondersteund door de toen nog racistische Democratische Partij. Die was 100 jaar geleden nog de partij van de zuiderlingen. Het is ironisch dat de partij van Abraham Lincoln (Republikeinse Partij) het juist nu opneemt voor de monumenten van de CSA. Veel Republikeinen zijn uit electorale overwegingen voor het behoud van de symbolen der confederatie!

Ongeveer 1.500 standbeelden staan verspreid over het gehele zuiden der VS, ze vereren leiders zoals Jefferson Davis (CSA president), Robert E. Lee (generaal), Joseph E. Johnston (generaal) en confederatie soldaten. Voor zwarte Amerikanen zijn de monumenten een pijnlijke herinnering aan een tijd toen de zuidelijke staten zich afsplitste van de VS, om de slavernij in leven te laten. Aanhangers van de CSA brullen dat de afsplitsing meer een economisch motief had, ze proberen het racisme hiermee te verdoezelen. Probleem met hun stelling is dat de CSA uitdrukkelijk zei dat het recht op het bezit van slaven één van hun grootste motieven was om de unie te verlaten. Jefferson Davis wou de witte boeren hun slaven niet ontnemen. Net als veel Democraten was Davis tegen Abraham Lincoln en diens pogingen om de slavernij af te schaven in 1861!

Nadat de confederatie in 1865 verslagen werd was het vijftig jaar rustig. CSA vlaggen en symbolen hadden geen betekenis meer. De meeste zuidelijke staten hadden dan wel de slavernij moeten opgeven, maar ze behielden hun racisme en diepe minachting voor zwarte Amerikanen. Het zou bijna 100 jaar duren voordat de burgenrechtenbeweging een einde maakte aan de racistische wetgevingen in het zuiden. President Lincoln heeft nooit kunnen voorkomen dat de racistische mentaliteit van de CSA nog 100 jaar zou blijven voort bestaan. Zwarte Amerikanen werden tot de jaren 60 van de 20ste eeuw het recht om te stemmen ontzien. Witte ambtenaren verzonnen allerlei smerige trucjes om te voorkomen dat zwarten konden stemmen!

Ondertussen werden in de zuidelijke staten meer dan 1.500 monumenten opgericht voor de CSA. Het leek wel alsof de confederatie de burgeroorlog gewonnen had. Nergens is dit duidelijker dan bij de opkomst van de racistische Ku Klux Klan. De KKK werd 1865 opgericht door ex-confederatie officieren. Hun doel was duidelijk, het regime van de unie verdrijven en de confederatie opnieuw oprichten. KKK leden gingen massief jacht maken op zwarten en witten die aan de kant van de unie (Verenigde Staten) stonden. De eerste Ku Klux Klan was protestants christelijk en fel anti-katholiek. Ze droegen witte maskers om terreur en angst te zaaien bij bevrijde slaven. In 1871 werd de KKK verslagen doordat de federale overheid keihard optrad. Daarnaast had de organisatie geen duidelijke centrale leiding en nauwelijks controle over hun sadistische en gewelddadige leden!

Pas in 1915 werd de tweede Ku Klux Klan opgericht. Deze had veel meer succes dan de eerste clan uit 1865. De tweede KKK had een strakke centrale leiding en speelde op wit-nationalisme, angst voor buitenlanders, haat tegen katholieken en natuurlijk diepe minachting voor zwarte Amerikanen. Op haar toppunt teelde de KKK ongeveer 4,5 miljoen leden. Ze kregen vooral bekendheid in de jaren 20 toen bijna 15% van alle volwassen mannen lid bleek te zijn. Naast hun haat tegen zwarten was de tweede KKK erg anti-katholiek vooral omdat in de jaren 20 veel Ieren naar de VS kwamen. Antisemitisme was ook een belangrijk onderdeel van de groep. Joden, katholieken, socialisten, ze werden allemaal gehaat. Gelukkig kwam ook aan deze tweede Ku Klux Klan een snel einde. Er kwam verzet vanuit de samenleving en door interne verdeeldheid was de racistische club gereduceerd tot 30.000 leden in 1930. In de jaren 40 zou de tweede KKK volledig verdwijnen. Een derde Ku Klux Klan werd in de jaren 50/60 opgericht, maar kreeg niet de massieve aanhang die ze ooit hadden. Net als eerder was sektarisme de oorzaak, waardoor ook deze derde incarnatie uit elkaar viel in rivaliseerde KKK groepen!

Ook na de demonstraties voor gelijke rechten in de jaren 60 van de 20ste eeuw, bleef bij veel zuiderlingen het beeld heersen dat de zwarte Amerikaan (de ”neger”) minderwaardig was. Om aan te tonen dat ze geen gelijke rechten wouden voor ”negers” begonnen de witten de oorlogsvlag van de confederatie te gebruiken. Zo kwam het dat een vlag die nooit een staatsvlag is geweest, verheven werd tot ”rebellen vlag” in het zuiden. De oorlogsvlag van Robert E. Lee’s leger werd het symbool van racistisch verzet, tegen de burgerrechtenbeweging. De staten Mississippi en Georgia hadden de oorlogsvlag van Lee’s leger al in de jaren vijftig op hun staatsvlag gezet. Vergelijk het maar met Duitse staten die opeens het nazistische hakenkruis op hun vlag plaatsen, dat zou in Duitsland en in Europa een enorme schande zijn. In Amerika echter is de CSA en diens racistische mentaliteit enorm wit gewassen door conservatieve politici. Dit resulteert in de heersende overtuiging dat de CSA niet slecht was en vocht voor ”zuidelijke belangen”. Dat die belangen puur racistisch waren wordt verdoezelt en op de achtergrond geplaatst!

De racistische gouverneur: George Wallace van de Staat Alabama, liet duidelijk merken dat hij tegen gelijkheid was. In de jaren 60 leidde hij de strijd tegen de burgerrechtenbeweging. Wallace was een echte zuidelijke Democraat, fel tegen de federale overheid en racistisch tot over het bot. In zijn eerste ambtsperiode (1963-1967) werd hij bekend door het feit dat hij de deur van de Universiteit van Alabama fysiek blokkeerde, om te voorkomen dat twee zwarte studenten de universiteit betraden. Gesteund door witte jongeren die geen ”negers” als medeleerlingen wouden stond de racist gesteund. Echter president Kennedy gaf hem de opdracht om de toegang vrij te maken. Wallace had geen keus en moest toegeven. Hij werd echter een held bij witte zuiderlingen omdat hij het opnam voor hun racistische idealen!

George Wallace kwam in 1971 terug als gouverneur van Alabama en liet de vlag van zijn staat en de CSA oorlogsvlag hijsen op het parlementsgebouw. Zo kwam het dat in de jaren 70 de vlag van de Verenigde Staten van Amerika NIET te zien was, op het parlementsgebouw van de Staat Alabama. Doordat de ”rebellen vlag” nu ook wapperde in de hoofdstad, zagen witte Amerikanen dat het oké was om de CSA oorlogsvlag te gebruiken. Witten zeiden tegen elkaar en vreemdelingen dat de vlag slechts een symbool van ”zuidelijke trotsheid” voorstelt, ”niets racistisch aan” was hun weerwoord. Vergeten wordt weer hoe Wallace in de jaren 60 onder die vlag had geprobeerd om zwarte studenten de toegang te ontzien aan de universiteit. Hij wou hun  recht ontnemen om te studeren puur omdat ze een donkere huidskleur hadden!

Nederland doet min of meer hetzelfde als Amerika. Ook wij vereren een racistische organisatie en diens leiders. De VOC was één van de eerste groot kapitalistische organisatie. Een wrede groepering van racisten, kolonialisten en hebzuchtige types die als doel hadden zichzelf te verrijken. In 200 jaar is hun dat (dankzij uitbuiting van zowel witte als zwarte arbeiders) massaal gelukt. Jan Pieterszoon Coen en Michiel de Ruyter worden nationale helden genoemd. Vergeten wordt dat Coen een massamoordenaar was, verantwoordelijk voor een massamoord op Javanen en de de Ruyter was een zeerover in dienst van de Republiek der Verenigde Nederlanden. De letterlijke betekenis van het oud-Nederlandse woord “ruyter” is “rover” of “kaper”. Het ging daarbij vooral om personen die in dienst van steden en landsheren invallen deden en strooptochten hielden op vijandelijk gebied. Dat was in het bijzonder van toepassing op De Ruyter!

De Verenigde Oost-Indische Compagnie opereerde van 1602 tot 1798. In haar laatste jaren was de ”trots van Nederland” gereduceerde tot een bende corrupte mislukkelingen. De revolutionaire Bataafse Republiek maakte er een einde aan en nationaliseerde het gehele bezit van de VOC. Daarmee kwam gelukkig een einde aan één van de grootste imperialistische uitbuiters van Nederland. 28.000 mensen hebben in totaal gewerkt bij de VOC. Daarvan was zeker de helft huursoldaat, die betaald werden om het bezit van de criminele organisatie veilig te stellen. De Bataafse Republiek heeft niet lang bestaan. In 1806 jaar besloot keizer Napoleon Bonaparte om een absolute monarchie in het leven te roepen. Het Koninkrijk Holland werd geboren met zijn broer Lodewijk als vorst. Die toonde echter niet hardheid die Bonaparte wou zien en dus werd geheel Nederland ingelijfd bij Frankrijk!

Pas na de val van de tiran Bonaparte werd Nederland een ”constitutionele monarchie”. Natuurlijk was dit meer een façade want koning Willem de eerste van Oranje moest niets hebben met de democratie. Ook de koningen Willem 2 en nummer 3 waren geen democraten. Het waren imperialisten, rovers en uitbuiters. Onder het bewind werd de VOC verheven tot een ”heldhaftige” organisatie. De periode 1600 tot 1800 was opeens de ”Gouden Eeuw” van Nederland. Dit terwijl de modale arbeider niets te winnen had. Alleen de eigenaren van de VOC en de corrupte ambtenaren van de republiek hadden iets te winnen. Toch verschenen monumenten voor personen zoals Jan Peterszoon Coen en Michiel de Ruyter. Want Nederlanders moesten trots zijn op ”hun” zeehelden. Anno 2017 wil het nieuwe kabinet Mark Rutte 3 het Wilhelmus verplicht stellen in de klaslokalen. Het nationalisme druipt hiervan af. Lessen over het kolonialisme en racisme van Nederland worden niet genoemd. Nee, Nederlanders moeten ”trots” zijn en niet de waarheid kennen achter de Verenigde Oost-Indische Compagnie en admiraal De Rover!

Revolutionair socialisten vinden dat er geen monumenten horen te zijn van racistische organisaties, diens generaals, admiraals en soldaten. Monumenten die de Geconfedereerde Staten van Amerika eren moeten allemaal verwijderd worden. Ze mogen naar een historisch museum, maar horen niet openbaar te zien zijn. De CSA was het resultaat van de diepe minachting die witte Amerikanen hadden tegenover zwarte slaven die ze als ”hun” eigendom zagen. Witte boeren waren doodsbang om hun winsten te verliezen, als slaven opeens de vrijheid hadden om de plantages te verlaten. Nee, dat mocht niet gebeuren want ”negers” waren HUN bezit. De confederatie der zuidelijke staten vocht voor het belang van de witte kapitalisten. Alleen al daarom horen er geen monumenten te bestaan van Jefferson Davis en Robert E. Lee. Wat voor Amerika geldt dat geldt ook voor Nederland. Monumenten voor misdadigers zoals Jan Pieterszoon Coen, Michiel de Rover en de ondemocratische koningen van Oranje horen niet te bestaan!

 

George Wallace hier in de jaren 60. Achter hem staat de CSA oorlogsvlag!

De jaren 70 voor links

Sommige linkse personen snakken terug naar de jaren 70. De illusie bestaat dat in deze periode veel Nederlanders meer linkser dan waren dan tegenwoordig. Onder jongeren was inderdaad een antikapitalistische tendentie te voelen. Dat leidde ook ertoe dat vele het socialisme wouden realiseren. Helaas smolt het linkse idealisme van veel studenten als boter voor de zon, toen ze na hun studie carrière gingen maken. In de jaren 80 was het dan ook gedaan met de experimenten uit de jaren 70. De kapitalistische mentaliteit kreeg weer grip op de samenleving en na 1986 ook op de Partij van de Arbeid. Met het wegvallen van de Sovjet-Unie en de communistische partijen, zag het anticommunisme zich als ultieme winnaar!

Toegegeven er waren meer demonstraties. Protesten tegen oorlog, ongelijkheid en gelijke rechten voor vrouwen. Ook was er meer oppositie tegen het Amerikaanse imperialisme, met name tegen de Vietnam oorlog. Politiek durfde revolutionair te zijn en antikapitalistisch. Men zag duidelijke verschillen tussen links en rechts. Een VVD’er moest niets hebben met feministische acties of lange haren voor jongens. Rechtse personen hadden de grootste minachting voor iedereen die links was. In hun ogen was de PvdA een ”communistisch nest” en elke CPN’er zou een massamoord op kapitalisten toejuichen, aldus het rechtse brein van toen!

Linkse personen waren verdeeld. PvdA’ers waren bijna allemaal wel voor het socialisme, maar de meesten waren gematigde socialisten. Dat houdt in dat ze het socialisme via hervormingen wouden bereiken, langzaam dus. De meer revolutionair ingestelden kon je vinden bij de Pacifistisch Socialistische Partij. Wie zich openlijk communist noemde kwam binnen het spectrum van het stalinisme, maoïsme en trotskisme. Van deze drie ideologieën was het maoïsme het meest radicaal en dus populair onder jongeren. Een verenigde maoïstische partij heeft Nederland niet gekend. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft er wel eentje opgezet als concurrent voor de CPN. De Marxistisch-Leninistische Partij van Nederland werd gerund door agenten van de BVD en kreeg zelfs contacten met de Volksrepubliek China!

De periode van experimenten begon in feite vanaf 1968. Politiek links nam aan kracht toe en de anticommunisten kregen te maken met een nieuw offensief aan linkse idealen, die aan populariteit wonnen. Nieuw links binnen de PvdA is een voorbeeld daarvan. De tien “kenmerkende programmapunten” van Nieuw Links zoals verwoord in Tien over Rood waren:

  1. De PvdA neemt niet deel aan een regering, tenzij vaststaat dat de ontwikkelingshulp in 1970 twee procent van het nationale inkomen bedraagt.
    Iedere gekozen volksvertegenwoordiger dient de plicht te worden opgelegd tot openbare verantwoording, die kan worden afgedwongen.
    Het parlement dient in staat te worden gesteld ongelimiteerd openbare hoorzittingen te houden van elkeen die naar oordeel van het parlement nuttige informatie kan verstrekken.
  2. Elk verkiezingsprogramma van de PvdA dient een minimum te bevatten, zonder de uitvoering waarvan de Partij van de Arbeid niet aan coalitiekabinetten zal deelnemen.
  3. Onvoorwaardelijke erkenning van de DDR en van de Vietcong is noodzakelijk. De PvdA dient het initiatief te nemen tot een Europese veiligheidsconferentie met de landen van het Warschaupact.
  4. Nederland behoort uit de NAVO te treden, wanneer Spanje lid van de NAVO wordt of wanneer Portugal bij de herziening van het verdrag als lid wordt gehandhaafd.
  5. Het is wenselijk dat Nederland een republiek wordt zodra de regering van koningin Juliana eindigt.
  6. De belasting op erfenissen en schenkingen moet progressief oplopen en boven de honderdduizend gulden negenennegentig procent bedragen.
  7. De PvdA dient een inkomenspolitiek te ontwerpen, door middel waarvan het verschil tussen de hoge en lage inkomens wezenlijk kleiner wordt.
  8. De werknemers in de bedrijven moeten directe invloed krijgen op het bestuur van hun ondernemingen.

Natuurlijk is de lijn van Nieuw Links nooit volledig aangenomen door de gematigde PvdA leiding. Rechtse sociaal democraten zoals Willem Drees verlieten zelfs de partij omdat die te ”radicaal” werd in hun ogen. Het kabinet Den Uyl dat tussen 1973 en 1977 bestond wordt het meest links genoemd. Maar ook dit is te bestrijden. Want Joop Den Uyl was een trouwe verdediger van het kapitalisme. Hij is nooit een marxist geweest laat staan een revolutionair socialist. Nee, de Partij van de Arbeid was geen revolutionaire partij. Niet in 1945, niet in de jaren 70 en zeker niet in 2017. Erger, de PvdA is van een gematigde socialistische partij (1945-1986) naar een centrum partij (vanaf 1986) gegaan. Het is misschien wel goed dat Joop Den Uyl dit niet meer heeft meegemaakt. Hij stierf in dat jaar waarin vakbondsleider Wim Kok het roer overnam. Het is goed mogelijk dat Den Uyl nooit geweten heeft hoezeer Kok onder de invloed van rechtse ideeën stond. Vooral na 1995 nam de partij voorgoed afscheid van het socialisme!

Door de afkeer van het kapitalisme en het imperialisme, radicaliseerde de jongeren generatie na 1968. Wie tussen de 10 en 20 jaar was in de jaren 70, kwam zeker in aanmerking met wat revolutionair socialisten kunnen omschrijven als dogmatisme en sektarisme. Hoewel de maoïstische sektes vaak genoemd worden waren ook trotskistische groepen niet minder sektarisch. Probleem bij de trotskisten was hun voortdurende politieke onenigheid. Bij stalinistische partijen werd je meteen geroyeerd en buitengesloten van de groep. Kritiek op koers wordt nooit getolereerd bij stalinisten. De trotskisten waren dan wel niet totalitair, maar hadden vaak te maken met onenigheden en voortdurende ideologische ruzies over politieke zaken, zoals de aard van de Sovjet-Unie en diens bondgenoten. Dit is vooral in het Verenigd Koninkrijk het geval geweest, dit land heeft meer dan zes trotskistische groepen en partijen. In Nederland veel minder omdat bij ons de aanhangers van de Vierde Internationale beperkt waren tot de Internationale Kommunisten Bond (IKB).

Deze IKB bleef een kleine politieke partij. Toch waren de trotskisten bijzonder actief bij het steunen van de nationale bevrijdingslegers in Afrika en Azië. Waar de PvdA haar handen niet vuil aan wou maken, deed de IKB aan veel protest acties tegen bijvoorbeeld de NAVO. In 1976 organiseerde de trotskisten een solidariteitsbijeenkomst voor het verzet van het Afrikaans Nationaal Congres in Zuid Afrika. De IKB steunde Nelson Mandela en het ANC, toen der tijd nog een socialistische groepering. Anti-militarisme was ook een belangrijk onderdeel. In 1983 veranderde de IBK van naam en werd de Socialistiese Arbeiders Partij (SAP). Een kleine 19 jaar later maakte men een einde aan de politieke partij en ging de SAP verder als een politieke actiegroep genaamd: Socialistische Alternatieve Politiek. Helaas is de huidige SAP zeer marginaal, sommigen werken binnen de SP maar hun invloed is nauwelijks merkbaar!

Anders was dat bij de maoïsten. Hun aanhang groeide enorm na 1968. Een bekende maoïstische partij na 1972 was de Socialistiese Partij. Opgericht door de Rotterdammer: Daan Monjé was de SP ontstaan uit de Kommunistische Partij Nederland – Marxistisch-Leninistisch opgericht in 1971. Monjé besloot een jaar later om de naam van zijn partij te veranderen van KPN-ML naar SP, omdat dit makkelijk zou overkomen op de werkende klasse. Terwijl Mao Zedong in China een boerenrevolutie predikte, waren zijn aanhangers in Europa juist gericht op de proletarische revolutie. Monje’s SP zag zich dan ook als de voorhoede van de arbeidersklasse!

De SP leiding regelde bijna alles. Leden hadden nauwelijks tot niets in te brengen. De partij bepaalde zelfs je privé leven en in sommige maoïstische sektes ook met wie je seks mocht hebben. Parther trouw was een burgerlijk iets en werd dan ook verworpen. Iedereen moest maar met iedereen kunnen neuken was bij sommige maoïsten een echte dogma. Als dit niet lukte dan volgde langdurige (dwang) sessies over waarom Jantje niet opgewonden werd van Marieke. Want wie niet aan vrije seks wou doen leed vermoedelijk aan ”burgerlijk-liberale opvattingen”, het grootste taboe binnen het dogmatische maoïsme. Politiek sektarisme was ook standaard. Maoïsten zagen elke criticus aan als een anticommunist, ook critici vanuit de linkse hoek werden uitgescholden als ”klassenverraders”!

Erger is dat veel jongens en meisjes zich volledig overgaven aan de totalitaire cultuur binnen maoïstische sektes. Een oorzaak kan gevonden worden in het feit dat ze zich wouden afzetten van de cultuur van hun ouders. Ze wouden alles los laten wat als ”acceptabel” werd gezien door de heersende klasse in de jaren 70. Er heerste een algemeen ideaal dat het kapitalisme overwonnen moest worden. Dit is inderdaad een positief element die we graag in 2017 terug zouden zien. Probleem is dat toen er genoeg personen waren die dit openlijk durven te zeggen. Als je nu fel antikapitalistisch bent wordt je door bijna alle kranten neergezet als een ”idioot”. De kapitalistische media heeft bijgedragen aan de verrechtsing en zeker na 1991, toen elke grote krant beweerde dat het socialisme voorgoed verslagen was!

Eigenlijk begon in de jaren 70 een extreme vorm van individualisme. Alles moest draaien om de ontplooiing van het individu. Dit staat natuurlijk haaks op het collectivisme van links, waardoor in de jaren 80 veel voormalige linkse studenten besloten om hun antikapitalistische opvattingen opzij te zetten. Toen duidelijk werd dat de idealen van de jaren 70 niet gerealiseerd waren sloeg bij vele de desillusie toe. Men had gehoopt op een alternatieve maatschappij, vele wouden het allemaal anders doen. Maar omdat de politiek gewoon in dienst van het kapitalisme bleef, veranderde in feite niets fundamenteels. Een ”jeugdzonde” is hoe ex-maoïsten hun periode omschrijven. Voormalige aanhangers van Daan Monjé weten dit maar al te goed. Ondanks dat je het gevoel had deel van iets groots te zijn, leefde de jeugdige maoïsten geïsoleerd en bijna afgesloten van iedereen die niet-maoïstisch was!

Jan Marijnissen is een man die ook geloofde in het socialisme. Ook hij sloot zich aan bij de SP van Daan Monjé, maar keerde zich af van het marxisme-leninisme in de jaren 80. Met de dood van Monjé kon hij het roer van de partij overnemen. Onder Marijnissen werd de naam van de Socialistiese Partij in 1993 veranderd in Socialistische Partij. Daarmee kun je zeggen dat de breuk volledig was tussen de SP van Monjé en de SP van Marijnissen. Die laatste werd steeds gematigder en uiteindelijk zelfs een sociaal democraat. In 1999 werd niet eens meer gesproken over een socialistische revolutie in het SP partijprogramma. Binnen de huidige ”Socialistische” Partij is het socialisme een woord uit het verleden. Sociaal democratisch is de partij geworden en dat zien revolutionair socialisten niet positief in!

Dat revolutionair links implodeerde na 1991 ligt niet alleen aan de leugens en onwaarheden die rechts verspreiden. Veel linkse personen die in de jaren 70 voor de socialistische revolutie hadden gepoogd lieten hun idealen gewoon vallen. Desillusie en capitulatie aan de klassenvijand is de oorzaak. We zien dit in de vorm van personen zoals Wim Kok en Ina Brouwer. Deze dame was de eerste en enigste vrouwelijk leider van de Communistische Partij van Nederland. Ze bleek echter geen revolutionaire marxist en wou de partij juist sociaal democratiseren. Brouwer koos voor de CPN op 23 jarige leeftijd in 1973. De partij kreeg toen der tijd meer aanhang onder studenten. Ook de jonge Pim Fortuyn wou lid worden. Hij werd echter geweigerd omdat hij bevriend was met een criticus van de stalinisten!

Heeft Ina Brouwer ooit in het revolutionair socialisme gelooft? Wel had ze als doel om de CPN grondig te hervormen in 1982. Vermoedelijk is ze verrechts in de jaren 80. Wat begon als poging om de partij te ontdoen van het stalinisme, eindigde in de opheffing van de CPN en diens toetreding tot GroenLinks, een partij die nooit voor het socialisme zou strijden. Brouwer zorgde ervoor dat het marxisme-leninisme uit de statuten van de communistische partij werd gehaald. ”Heiligschennis” voor veel stalinisten die daarop vertrokken. Na 1982 verlieten nog meer leden het zinkende schip. 5.000 hadden zich uit de CPN terug getrokken in 1985. Vlak voor de opheffing telde de Communistische Partij van Nederland nog maar 3.416 betaalde leden!

Het linkse leven in de jaren 70 was een paradox. Zeker bij dogmatisch links zoals de maoïsten. Aan de ene kant de individualistische zelfontplooiing en aan de andere kant het totalitaire collectivisme. Jongeren vonden dat ze alles konden en alles mochten, maar legde zichzelf en anderen juist weer strenge ”revolutionaire” regels op. Dit paradox kan verklaren waarom in de jaren 80 vele het linkse pad verlaten hebben, voor de ”realiteit” van de dag. Dit toont waarom een toekomstige socialistische samenleving nooit dogmatisch mag worden. Socialisme is geen dogma, wie wel zo denkt zal op den uur al zijn/haar energie en idealisme verliezen. Kijk maar naar de communistische partijen van China, Vietnam en Laos. Zie hoezeer die van het marxistische pad zijn afgestapt in de naam van pragmatisme!

 

Wat doet de vriend van Wilders?

De bombastische nep-populist Donald Trump heeft laten zien aan welke kant hij werkelijk staat. De vriend van Geert Wilders en menige rechtse populisten toont zijn ware kleuren. Trump is geen politicus van de hardwerkende arbeider, geen president van het ”normale” volk. Nee, hij is een radicaal rechtse kapitalist. Een president die liegt en bedriegt. Mexico zou de Grote Muur tussen de VS en Mexico betalen, brulde Trump tijdens zijn verkiezingscampagne in 2016. De Mexicanen hebben altijd ontkent ook maar een cent in die racistische muur te stoppen. Nu druipt Trump dus naar zijn eigen congres en vraagt om 10 miljard dollar, om zijn Grote Muur te kunnen bouwen. Amerikaanse belastingbetalers nemen de rekening voor zich.  De bouwkosten zullen waarschijnlijk nog oplopen naar 20 miljard dollar, want men vermoed dat de Grote Muur veel meer belastinggeld gaat kosten!

Naast liegen om wie de Grote Muur tussen de Verenigde Staten van Amerika en de Verenigde Mexicaanse Staten gaat betalen, heeft Donald Trump ook andere neoliberale plannetjes. Zijn decreten zijn vooral gericht op het verlagen van de belastingen voor de superrijken en bezuinigingen op de sociale uitgaven. Dit is een typisch Republikeinse president, net zo conservatief en rechts als Reagan en Bush. De modale Republikeinse stemmer merkt hier helaas nog niets van. Pas jaren later zal de conservatieve arbeider zich opeens realiseren dat Trump’s politiek ook voor hem/haar nadelig uitpakte. Republikeinen spelen altijd het verdeel en heers spel. Om kiezers aan hun kant te krijgen wordt het ”wij tegen hun” spel gespeeld. Witte Amerikanen tegen zwarte Amerikanen, vrouwen tegen mannen, moslims tegen niet-moslims en homoseksuelen tegen heteroseksuelen. Je snapt wel aan welke kant de Republikeinse Partij steeds staat!

Helaas doet de neoliberale Democratische Partij het niet beter. De Democraten zitten muurvast in hun eigen kapitalistische logica en kunnen Trump alleen met woorden aanvallen. Daar is hij echter immune voor en kraait dat de Democraten toch allemaal ”mietjes” zijn. Dat beeld klopt, want de partij van Obama en Clinton hebben nooit het lef gehad om de kapitalistische machtsstructuren uit te dagen. Dit heeft te maken met het feit dat we hier praten over een neoliberale partij. De Democratische Partij is een doodgewone rechtse partij, ook al beweren rechtse TV presentatoren (van Fox News) vaak genoeg dat de Democraten allemaal ”marxistische socialisten” zouden zijn. Linkse types zoals Bernie Sanders passen helemaal niet binnen de Democratische Partij. Het is alsof je Roemer tussen D66’ers plaatst. Dan krijg je precies hetzelfde effect als wat we nu zien in de VS. Sanders wordt geminacht door bijna alle hoge leiders van de Democratische Partij. Onder jongeren heeft de oude senator uit Vermout juist wel aanhang. Die hopen dat hij in 2020 weer meedoet met de race om het Witte Huis!

In mei 2017 kondigde president Trump harde bezuinigingen aan. 3,6 triljoen dollar (2,05 triljard euro) moesten minder uitgegeven worden tijdens zijn termijn. Natuurlijk niet op het militair, daar geeft de VS jaarlijks meer dan 600 miljard dollar (509 miljard euro) aan uit. Nee, het geld komt van de sociale zekerheid zoals gezondheidszorg. In 2015 hadden de Amerikanen een overheidsbudget van 1,15 triljoen dollar. Daarvan werd 54% uitgegeven aan militaire doeleinden!

Meer dan -31% wordt bezuinigt op de regulering van de natuur in Amerika. Donald Trump heeft niets met regels die de natuur moeten beschermen tegen roofkapitalisten zoals hij. Meer dan drie miljard dollars worden van milieuzaken gehaald. -19,8% wordt bezuinigt op het reguleren van de arbeidsmarkt. Op regels die werknemers beschermen hecht de president weinig waarde. Als je goed kijkt dan zie je dat alleen het almachtige Ministerie van Defensie en de veiligheidsdiensten meer geld krijgen. Trump haalt overal geld vandaan, met name bij de onderdelen van de overheid die het milieu en de sociaal zwakkeren moeten beschermen. Hij is een echte rechtse president!

Wie zwaar geraakt zullen worden zijn juist de mensen die hem tot president kozen. De met name witte arbeidersklasse wordt keihard in de steek gelaten door ”Hun Donald”. Vooral arbeiders met een laag inkomen en die gebruik maken van het zogenaamde Medicaid. Dit is een hulpverleningsprogramma dat zorgt voor gezondheidsverzekeringen voor individuen en families met een laag inkomen. Medicaid wordt samen door de Amerikaanse staten en de federale overheid gefinancierd. Het programma is de grootste Amerikaanse bron voor medische en gezondheid gerelateerde diensten voor mensen met een gelimiteerd inkomen. Een enorme meerderheid van alle Amerikanen is fel tegen bezuinigingen op Medicaid. Maar de Republikeinen willen dat de armen nog armer worden en de superrijken nog rijker. Het is tragisch dat de Trump stemmers dit pas zullen merken als ze Medicaid nodig hebben!

Met onderwijs heeft de groot kapitalist weinig. Dus wordt er 9 miljard bezuinigt op het al slecht gefinancierde onderwijssysteem. Openbare scholen lijden door een tekort aan overheidsinvestering, wat de oorzaak is voor de slechte kwaliteit van het regulier onderwijs in de VS. Privé scholen doen het daarentegen beter. Maar die vragen ook tien duizenden dollars van rijke ouders om hun kinderen toegang te geven tot dit elite onderwijs. Donald Trump had in 2004 het plan om een eigen ”universiteit” te beginnen. Trump University was de naam van zijn oplichtingszaak waarmee ”The Donald” mensen misleidde om (nep) lessen te volgen. Enkele duizenden dachten snel rijk te kunnen worden door te leren van ”de meester”. Zijn ”universiteit” was echter pure oplichting. Hun diploma’s bleken niets waard in het bedrijfsleven en de leerlingen bleven achter met niets. Trump University kreeg te maken met rechtszaken die Donald Trump in 2016 afbetaalde met 25 miljoen dollar. Hierna sloot hij zijn ”universiteit” voorgoed. Het was weer een mislukt project van de ”Grote Ondernemer”!

Wat ”The Donald” in de VS doet is een vorm van identiteitspolitiek. Dit is ook waarom nog zo veel mensen hem trouw zijn. Hij weet precies hoe je mensen kan manipuleren. Daar is de kapitalistische uitbuiter al jaren een meester is. Manipulatie is een onderdeel van het systeem. Zelfs al worden conservatieve stemmers op de leugen van Trump geattendeerd dan nog blijven ze hem dogmatisch trouw. We zien dit ook in Nederland bij het debat rond Zwarte Piet. Ook al kun je aantonen dat piet een karikatuur is van een zwarte man uit 1850, zullen de meeste witte Nederlanders keihard ontkennen dat dit zo is. Republikeinen in het zuiden van Amerika hebben deze identiteitspolitiek ook met de oorlogsvlag (zogenaamde ”Dixie Flag”) van de Geconfedereerde Staten van Amerika (CSA). Tot de jaren 60 van de vorig eeuw was de vlag van de voormalige CSA geen politiek symbool. Het waren racistische politici die de oorlogsvlag van de Confederatie gingen gebruiken tegen de burgerrechtenbeweging. De CSA ging staan voor de ”rechten” van witte mensen. Conservatieven in het zuiden blijven dogmatisch geloven dat de oorlogsvlag van de Confederatie geen symbool van slavernij en racisme voorstelt!

Op het gebied van oorlogsvoering laat ”Our Donad” zien wat voor leugenaar hij is. Tijdens de race om het Witte Huis in 2016, zette hij zich neer als een anti-oorlog kandidaat. Dit in tegenstelling tot Hillary Clinton die de reputatie had om oorlogen te willen voeren voor het Amerikaanse imperialisme. Het Kremlin hoopte dat onder Trump het Amerikaanse imperialisme minder gericht op confrontatie zou zijn, ze hadden het mis. Onder druk van oorlogszuchtige Republikeinen en Democraten, heeft de president sancties tegen Rusland ondertekent en dreigt met oorlog tegen de Democratische Volksrepubliek Korea van Kim Jong Un. Die lanceert de ene raket na de andere om vooral een grote mond op te zetten. Jong Un weet ook wel dat hij beter geen conflict kan beginnen, maar als Trump de eerste zet doet is de VS de agressor en niet Noord Korea. Vladimir Poetin zal wel erkent hebben dat Donald Trump niet boven de almachtige oorlogslobby staat!

De enigste rede waarom Geert Wilders en andere rechtse populisten Trump steunen is vanwege diens diepe minachting voor moslims. Meteen nadat hij president werd poogde hij voor een immigratiestop van mensen uit enkele islamitische landen. Vreemd genoeg zijn dat niet landen die tot de bondgenoten van Washington DC behoren. Een terrorist uit bijvoorbeeld de Verenigde Arabische Emiraten of het reactionaire Koninkrijk Saoedi-Arabië kan gewoon naar de VS reizen. Executive Order 13769 zegt dat moslims uit Irak, Iran, Libië, Somalië, Soedan en Jemen dat niet mogen. Op 6 maart tekende Trump een aangepast decreet waarin Irak nu van de lijst was gehaald. Doordat enkele Amerikaanse staten echter de strijd aangaan tegen dit decreet, is het nog geen officiële wet. Het is wel duidelijk dat deze ”Executive Order 13769” puur discriminerend is en gericht op mensen met een islamitische achtergrond. Want nog nooit heeft de VS mensen geweigerd puur vanwege hun religie. Donald Trump wil dat wel doen en is daardoor geliefd bij racistische politici zoals Wilders en Le Pen!

 

Hong-Kong: Dictatuur een feit

Hong-Kong is geen democratie. Het idee dat in deze voormalige kolonie van het Verenigd Koninkrijk een democratie bestaat is een illusie. De staats-kapitalistische dictatuur in Beijing doet al jaren haar best om vrijheden te beperken. In dit jaar heeft het regime de ultieme aanval op de oppositie uitgevoerd. Vier leden van het Hong-Kong parlement zijn uit hun functie gezet. Nationalisten, neoliberalen en conservatieven juichen, want die steunen het dictatoriale beleid. De vier volksvertegenwoordigers zijn namelijk links en progressief ingesteld. Rechtse politici in Hong-Kong staan als een blok achter het regime van de Chinese ”Communistische” Partij!

Politiek rechts in Hong-Kong heeft niets met mensenrechten. De grote politieke partijen van het kapitalisme staan aan de kant van het neoliberale regime van de Chinese ”Communistische” Partij (CCP). Er bestaan twee kampen in de speciale administratieve regio. Je hebt het pan-democratische kamp en het pro-Beijing kamp. Hoewel er nog verkiezingen gehouden worden die min of meer democratisch zijn, doet Beijing enorm veel moeite om critici tegen te werken. De meest recentelijke aanval op het pan-democratische kamp is het verwijderen van vier volksvertegenwoordigers uit het parlement van Hong-Kong. Dit officieel omdat de vertegenwoordigers niet een juiste eed van trouw aflegde op de Volksrepubliek China, wat alle politici moeten doen!

Het pro-Beijing kamp bestaat uit de volgende (rechtse) politieke partijen:

  • Democratische Alliantie voor de verbetering en vooruitgang van Hong Kong. Een Chinese conservatieve partij, bestaat voornamelijk uit voormalige linkse aanhangers van de Volksrepulbiek China. Deze loyalisten draaide net als de Chinese ”Communistische” Partij naar het rechtse spectrum. Tegenwoordig is de Democratische Alliantie een sociaal conservatieve partij!
  • Zaken en Professionelen Alliantie voor Hong-Kong. Zoals de naam al zegt, een partij opgericht door zakenmensen. Anders dan de Democratische Alliantie die ooit linkse opvattingen had, is de Zaken en Professionelen Alliantie altijd rechts en pro-kapitalistisch geweest!
  • Hong Kong Federatie van Vakbonden. Een van oorsprong linkse vakbond voor arbeiders, die tegenwoordig echter kritiekloos achter de Volksrepulbiek China aanlopen. De Federatie van Vakbonden is daarnaast sociaal conservatief, Chinees nationalistisch en fel tegen elke criticus van Beijing. Ze zijn geen instrument voor de arbeidersklasse!
  • Liberale Partij. Een neoliberale partij opgericht door zakenmensen. Hoewel ze zich liberaal noemen steunt de partij geen typische liberale opvattingen. De Liberale Partij is trouw aan het neoliberalisme en steunt Beijing bij het onderdrukken van arbeiders en critici!
  • Nieuwe Volkspartij. Een conservatieve rechtse partij. Trouw aan Beijing en het neoliberalisme in Hong-Kong. Hun kiezersbasis komt ook grotendeels af van de ambtenaren, met name gepensioneerde ambtenaren van de gedisciplineerde diensten!

Tegenover het pro-Beijing kamp staat het pan-democratische kamp, bestaande uit:

  • Democratische Partij. Een sociaal liberale partij van oorsprong, die echter onder druk van het wereldwijde neoliberalisme veel compromissen sloot met Beijing. Hierdoor verloor de partij meer aanhang onder pan-democraten.
  • Burgerfeest. Opgericht in 2006 is het Burgerfeest afgeleid van de Basiswet Artikel 45 Concernen groep gevormd door een groep advocaten in het nastreven van het algemene kiesrecht!
  • Arbeidspartij. Een sociaal democratische partij die echter implodeerde door interne conflicten. Tegenwoordig heeft de Arbeidspartij nog maar één zetel in het Hong-Kong parlement!
  • Volksmacht. Een activistische partij opgericht in 2011 door een splitsing in de Liga van Sociaal Democraten. Ondanks dat de LSD en Volksmacht samenwerkte voor de 2016 verkiezingen, verloren ze veel steun onder jongeren en activisten!
  • Liga van Sociaal Democraten. Ooit een boegbeeld van links verzet tegen het Beijing regime, maar tegenwoordig een schaduw. De LSD verloor veel leden en aanhang door (je raad het al) interne ruzies wat resulteerde in een splitsing. Dit is een veel voorkomend probleem dat het pan-democratische kamp plaagt!

Het pro-Beijing kamp weet te profiteren van de interne verdeeldheid en de ruzies binnen het pan-democratische kamp. De conflicten zijn vaak persoonlijk van aard, charismatische figuren die ieder hun eigen clubje aanhangers hebben en elkaar bevechten. Het pro-Beijing kamp is daarnaast gecentraliseerd en autoritair ingesteld, een enorm verschil met het pan-democratische kamp dat juist decentraal is. Hun probleem is vooral dat ze te veel debatteren en te weinig eenheid in actie tonen. Lenin’s democratisch centralisme zou de oplossing kunnen bieden, maar daar denken de pan-democraten niet aan!

Naast de interne problemen heeft het pan-democratische kamp ook te maken met een overheid die zwaar onder druk staat van Beijing om de oppositie de mond te snoeren. De staatskapitalisten van de Chinese ”Communistische” Partij willen het liefst dat dat Hong-Kong een eenpartijstaat wordt. Maar de afspraak met Groot Brittannië was dat het ”socialistische” systeem van China pas na 50 jaar (vanaf 1997) mag worden ingevoerd in Hong-Kong. Niet dat Beijing zuivere socialistische bedoeling heeft want marxisten worden net zo hard vervolgt als pan-democraten. Zeker in de laatste 10 jaar heeft de CCP de aanval geopend op marxisten en zelfs maoïsten. Dit leidde tot de oprichting van de Maoïstische Communistische Partij van China. Deze illegale partij bekritiseerd de koers van de CCP en roept op tot een revolutie in naam van Mao Zedong. Dit kunnen de officiële erfgenamen van Mao natuurlijk niet accepteren en dus worden de maoïsten vervolgt!

Met het verwijderen van Sixtus Leung, Yau Wai-ching in november 2016 en Leung Kwok-hung, Nathan Law, Yiu Chung-yim en Lau Siu-lai op 14 juli 2017, heeft het pan-democratische kamp meer dan zes volksvertegenwoordigers verloren. Hiermee heeft het pro-Beijing kamp een sterke meerderheid gekregen. Het verwijderen van democratisch gekozen vertegenwoordigers is een directe aanval op de laatste restanten van wat de burgerlijke media altijd een ”democratie in Hong-Kong” noemde. De aanhangers van Beijing waren natuurlijk heel blij toen het hoge gerechtshof bepaalde dat de vier pan-democratische vertegenwoordigers niet terug naar het parlement mochten. Dit officieel omdat ze hun eed van trouw niet goed hadden afgelegd. Onder Chinese nationalisten, conservatieven en neoliberalen was luid gejuich te horen!

Revolutionair socialisten van Socialistische Actie keuren deze ondemocratische zet van het hoge gerechtshof fel af. Natuurlijk snappen we dat deze aanval niet onverwacht komt. Beijing wil de pan-democraten marginaliseren en dat lukt door ze op bureaucratische wijze tegen te werken. Ze worden daarbij ondersteunt door de manier waarop het pan-democratische kamp al jaren werkt. Een bureaucratische top-down constructie leidt ertoe dat veel activisten zich vervreemden van de pan-democraten. Die voeren hun politiek via de klassieke parlementaire weg, met weinig tot geen contact aan de basis. Dit verklaart ook waarom de Democratische Partij meer dan 200.000 stemmen heeft verloren sinds 1995!

Wat nodig is zijn massa protesten. Protesten van jong en oud tegen de ondemocratische houding van de politieke elite. Er zal een moment komen waarop Beijing besluit een einde te maken aan de speciale administratieve regio. Dat mogen ze doen vanaf 2047, dus de tijd tikt. In de laatste 20 jaar vanaf 1997 is gebleken dat de kapitalisten en hun lakeien achter het regime van de CCP staan. Niet omdat ze het eens zijn met de officiële propaganda van de communistische partij, maar eerder omdat ze inzien dat China tegenwoordig kapitalistisch is en niet ”socialistisch”. Dat miljonairs nu gewoon lid worden zijn van de communistische partij is meer dan genoeg bewijs dat Beijing de kant van de superrijken kiest, tegen de arbeidersklasse en de armen!

Vanuit de arbeidersklasse roept Socialistische Actie op tot stakingen. Dit is misschien belangrijker dan massa protesten. Stakingen komen minder voor en de Hong-Kong Federatie van Vakbonden (pro-Beijing) gaat die natuurlijk niet organiseren. Ook de vakbonden van het pan-democratische kamp hebben nooit echt tot massa stakingen opgeroepen. Veel pan-democraten durven het blijkbaar niet aan om het economische leven te verstoren. Dit is echter juist wat wereldwijd wordt gebruikt door arbeiders om hun eisen te versterken, stakingen en het verstoren van het economische leven. Natuurlijk zal de media in Hong-Kong niet positief over stakingen schrijven. We weten allemaal hoe negatief de kapitalistische media is, als arbeiders opkomen voor hun belangen via stakingen. Socialistische Actie is er van overtuigd dat stakingen een noodzakelijk onderdeel van de strijd horen te zijn. Protesten zijn goed, maar kunnen niet langdurig volgehouden worden. Daarnaast kijkt de overheid graag de andere kant op en negeert protesten. Stakingen raken echter de economie en de kapitalisten, ook in Hong-Kong!

 

De socialist: Leung Kwok-hung is democratisch gekozen, maar mag niet plaatst nemen in het parlement!

RAWA en de strijd in Afghanistan

Wat is RAWA? Weinig tot niemand zal er ooit over gehoord hebben. De Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan (Revolutionary Association of the Women of Afghanistan) is zo goed als onbekend in het westen. Dit terwijl de organisatie een belangrijke strijdt voert voor vrouwen rechten, tegen islamistisch fundamentalisme, Amerikaans imperialisme en de reactionaire regering in Kaboel. De RAWA werd in 1977 opgericht door Meena Keshwar Kamal, een jonge vrouw van 19 jaar oud. Haar organisatie heeft het zwaar gehad. Ze waren tegenstanders van de militair-stalinistische staatsgreep van 1978 en bekritiseerde fel de Sovjet invasie. Door de felheid van Meena Kamal werd de RAWA zwaar vervolgt en niet alleen door de stalinisten. Ook de islamieten die door het westen gesteund werden, moesten niets hebben met hun seculier-democratische opvattingen!

De Islamistische Republiek Afghanistan is een dictatuur. Ook al beweert Amerika en Europa dat ze een democratie opgericht hebben in 2001, wordt het land ondemocratisch bestuurd. Dit is vooral te merken in het feit dat de machthebbers in Kaboel, afstammelingen zijn van de islamistische moedjahedien. Deze moedjahedien vochten van 1978 tot 1992 tegen de stalinisten van de Volksdemocratische Partij van Afghanistan. Nadat de Sovjet-Unie zich in 1988 had teruggetrokken, probeerde de Afghaanse overheid onder Mohammad Najibullah zich te verzoenen met het streng islamistische volk. Ondanks dat de overheid na 1987 afstand nam van het marxisme-leninisme en in 1990 het land zelfs uitriep tot een islamistische staat, bleven de moedjahedien strijden. Zij weigerde om in te gaan op de vredesverzoeken van Najibullah!

Sinds 1967 was de volksdemocratische partij verdeeld in twee vleugels, de radicale Khalq en de gematigde Parcham. Partijleider Nur Muhammad Taraki was erg sektarisch en kon het moeilijk vinden met Babrak Karmal, de tweede man van de partij. In feite was er van een verenigde communistische partij geen spraken. De twee sektarische vleugels hadden zich gesplitst, maar officieel werd dit nooit bekend gemaakt. De Khalq hadden veel aanhang onder het officiers korps en haar leden was meestal armer dan de Parcham aanhangers. Ook waren er ideologische verschillen. Taraki had vaak genoeg beweerd dat de Parcham fractie niet revolutionair dacht, omdat Karmal vond dat de partij zich niet openlijk marxistisch moest neerzetten. Kort samengevat: De Khalq wouden een revolutie volgens ”leninistisch” model met een arbeiderspartij als voorhoede. Echter de Parcham vonden het land niet rijp genoeg voor een directe socialistische revolutie. Volgens hun moest er eerst een burgerlijk-democratische periode komen!

Aan de universiteit van Kaboel studeerde in 1977, de 19 jarige Meena Keshwar Kamal. Een feminist die vond dat vrouwen meer waren dan slechts lust objecten en tweederangsburgers. Haar revolutionaire mening werd niet bepaald getolereerd in een land waar de vrouw een ondergeschikte positie inneemt. Maar de hoofdstad Kaboel was een stuk vooruitstrevender onder het bewind van president/dictator: Mohammed Daoud Khan. Die had in 1973 de Afghaanse monarchie omver geworpen. Hij vond dat de vrouw moest emanciperen en liet toe dat Meena Kamal, de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan mocht oprichten. Conservatieve moslims kunnen echter niet accepteren dat meisjes en vrouwen op gelijke hoogte staan met jongens en mannen. Zij doen alles om de RAWA dwars te zitten. Aan seksuele intimidaties, fysiek geweld en zelfs moord worden de revolutionaire vrouwen blootgesteld!

In april 1978 greep de Khalq fractie van de volksdemocratische partij, de macht via het militair. Babrak Karmal van de Parcham had Mohammed Daoud Khan gesteund toen hij de monarchie omverwierp. Maar toen de anticommunistische president zich tegen zijn Parcham bondgenoten keerde, moest Karmal zich scharen achter de staatsgreep van de Khalq. Concurrent Nur Taraki werd voorzitter van de Revolutionaire Raad van de Democratische Republiek Afghanistan. Van een echte democratie was natuurlijk geen spraken. De stalinisten tolereerde geen politieke oppositie. Taraki liet ook meer dan 20.000 personen executeren in de eerste maanden na de staatsgreep. Voor Afghaanse begrippen was dit extreem wreed. Afghanistan was staatsgrepen wel gewend, maar die verliepen meestal geweldloos!

De stalinistische politiek van de Khalq fractie zorgde voor flinke onrusten. Hun totalitarisme leidde ertoe dat de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan, zich fel uitsprak tegen de regering. Zeker omdat ondanks alle revolutionaire propaganda, er in feite weinig veranderde voor de positie van de vrouw. De RAWA zag de stalinisten net zo sektarisch dachten als bijna alle (mannelijke) politieke machthebbers. Staatsleiders Nur Taraki en Hafizullah Amin lagen elkaar voortdurend in de haren. Beidde mannen waren van de Khalq maar wouden allebei absolute heerser van het land zijn. Taraki zag zichzelf als de ”Grote Leider” en iedereen moest dat weten. Aanvankelijk steunde Amin hem in het bouwen van zijn persoonlijkheidscultus, maar keerde zich in 1979 tegen de ”Grote Leider”. Door de sektarische conflicten binnen de volksdemocratische partij was de stalinistische overheid niet in staat om adequaat te reageren op een veel groter gevaar!

Want op het platteland organiseerde radicale moslims het verzet tegen de overheid. Deze islamieten wisten veel steun te winnen van arme boeren en streng religieuze Afghanen. De wreedheid van de Khalq versterkte de aanhang van de moedjahedien. Die beweerde een heilige oorlog te voeren tegen de atheïstische overheid. Nur Taraki had inderdaad niets met de islam. Hij verafschuwde de manier waarop oude mannetjes bepaalde wat een mens moest doen aan de hand van oude religieuze dogma’s. Hij snapte echter niet dat zijn revolutionaire politiek op enorme weerstand stoten. Islamistische leiders riepen de massa’s op om zich aan de kant van de moedjahedien te scharen. De meerderheid van de Afghanen deed dit ook. Alleen een kleine (goed opgeleide) elite in de grote steden kon zich vinden het dogmatisme van de Khalq!

Op 14 oktober 1979 pleegde Hafizullah Amin een staatsgreep. Dit gebeurde nadat Nur Taraki had geprobeerde om Amin te doden. Met enkele trouwe aanhangers werd de ”Grote Leider” van de Democratische Republiek Afghanistan opgepakt en vast gezet. Amin vroeg aan Sovjet leider Leonid Brezhnev was hij met de gevallen leider moest doen. Die antwoordde dat hij over het lot van Taraki mocht bepalen. Hafizullah Amin gaf de opdracht om de eerste leider van stalinistisch Afghanistan te doden. Hierop draaide de overheid volledig om. Nu beweerde de stalinisten dat ze niet anti-islam waren en men begon met het herstellen van moskeeën, er werden zelfs gratis Korans uitgedeeld. Natuurlijk geloofde niemand de plotselinge bekering. Want veel Afghanen hielden Hafizullah Amin verantwoordelijk voor het oppakken en executeren van politieke tegenstanders. Ook Meena Keshwar Kamal was er niet van overtuigd dat de stalinisten opeens vrijheid van meningsuiting, vrijheid van religie en vrouwenrechten zouden staan steunen!

De Sovjet-Unie keek met wanhoop toe hoe de moedjahedien steeds meer aanhang won. De moord op Taraki zorgde niet voor stabiliteit. Voor de USSR was het duidelijk, de radicale Khalq fractie moest weg. Dus sloot men een overeenkomst met Babrak Karmal, leider van de gematigde Parcham fractie. In december 1979 vielen Sovjet troepen Afghanistan binnen. Hafizullah Amin was hiervan op de hoogte en geloofde heilig dat ze hem kwamen helpen. Pas toen KGB eenheden zijn paleis onder vuur namen werd de waarheid duidelijk. De Sovjet-Unie had hem verraden en Moskou wou hem dood. Operatie Storm-333 resulteerde in de dood van Amin en zijn zoon. Met hun dood kwam een einde aan de macht van de Khalq fractie in Afghanistan!

Natuurlijk waren veel Afghanen woedend toen Sovjet soldaten hun land binnen vielen. De internationale gemeenschap veroordeelde de invasie, ook de maoïstische Volksrepulbiek China deed dat. Beijing noemde de actie van de Sovjets, een daad van ”sociaal imperialisme”. De stalinisten hadden al in 1978 alle kritiek vanuit de marxistische hoek verboden. Ook de aanhangers van Mao Zedong werden opgepakt, gemarteld en gedood. Faiz Ahmad was een jonge maoïst en actief in de studenten beweging van Kaboel. In 1976 trouwde hij met Meena Keshwar Kamal en begon een gewapende strijd tegen het regime van de volksdemocratische partij!

Meena Kamal besloot de strijd te steunen, maar dan via geweldloze acties. Vooral na december 1979 deed de RAWA aan een propaganda oorlog. De jonge Meena werd al snel het gezicht van het vrouwelijk verzet tegen de stalinisten. Zij en haar man steunde een verenigd front met gematigde moslims. Met de fundamentalisten waren de relaties slechter, want de radicale islam zat niet te wachten op jonge revolutionairen die poogde voor vrouwenrechten, secularisme en democratie. Gematigde delen van de moedjahedien besloten om samen te werken met de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan en de Revolutionaire Groep van het Volk in Afghanistan. Toen de gewapende strijd tegen de Sovjet-Unie een feit was, besloot Faiz Ahmad om de naam van zijn groep te veranderen in: Afghanistan Bevrijdingsorganisatie (ALO)!

Vier organisaties maakte deel uit van het Afghanistan Moedjahedien Vrijheidsstrijders Front. Dit verenigde front ging de strijd aan met de Afghaanse overheid en diens Sovjet bondgenoten. Operaties werden voornamelijk uit Pakistan geleid. De Pakistanen stonde namelijk een sympathiek tegenover de moedjahedien. Ook de Amerikanen gaven geld en wapens om tegen de ”communistische” vijand te vechten. Ondertussen was de RAWA bezig met het ondersteunen van vrouwelijke vluchtelingen in Pakistan. Ze werden echter tegengewerkt door de Pakistaanse overheid. Die steunde de streng religieuze moedjahedien maar moest niets hebben met het secularisme, vrouwenrechten en democratie van de RAWA en ALO. Het fundamentalisme is daarnaast behoorlijk sterk in de Islamistische Republiek Pakistan!

Gulbuddin Hekmatyar is de man die een grote rol speelde bij het installeren van een islamitisch bewind in Afghanistan. Hij was een krijgsheer die door de RAWA en ALO verantwoordelijk gehouden wordt voor de moord op Meena Kamal en Faiz Ahmad. Hekmatyar was geen voorstander van een verenigd front met niet-gelovigen of andersdenkenden. Hij keerde zich eind jaren 80 tegen het Afghanistan Moedjahedien Vrijheidsstrijders Front en liet diens leiders doden in Pakistan. Zijn politieke partij is Hezbi Islami (islamitische Partij) die tegenwoordig in het Afghaanse parlement zit. Dat deze radicaal islamistische bende zeer gewelddadig was blijkt wel uit de moord op de Britse journalist: Andy Skrzypkowiak. Die werd door aanhangers van Hezbi Islami vermoord, vermoedelijk omdat hij te veel vragen stelde. In plaats van de daders te straffen deelde Gulbuddin Hekmatyar cadeautjes aan hun uit!

Babrak Karmal werd door de Sovjets aangesteld als nieuwe leider van Afghanistan. Slechts weinigen waren bereid om hem te erkennen. Hij functioneerde meer als een marionet en ondanks wat hervormingen (verandering van vlag bijvoorbeeld) bleef de volksdemocratische partij aan de macht. Karmal probeerde zeven jaar van alles om het volk aan zijn kant te krijgen. Uiteindelijk werd hij opzij gezet door de baas van de wrede Staatsinlichtingendienst (KHAD). Mohammad Najibullah was het boegbeeld van corruptie binnen de veiligheidsdienst. Tussen 1980 en 1985 leidde hij de KHAD en verrijkte zichzelf enorm. Omkopingen, vriendjespolitiek, roof en zelfverrijking waren normaal. Wreedheid mag je hierbij ook zetten. Want de KHAD was van 1980 tot 1992 het zwaard en schild van het Parcham regime!

In mei 1986 was Najibullah, Generaal Secretaris van de Volksdemocratische Partij van Afghanistan. Hij zag het fout ging en wou enorme ”hervormingen” doorvoeren. Anders dan de gematigd-stalinistische Parcham fractie, was Najibullah bereid om veel verder te gaan. Het hele marxisme-leninisme moest overboord, wat in de oude partij natuurlijk als hoog verraad zou zijn aangezien. Echter de slechte situatie in het land zorgde ervoor dat men naar de ”hervormer” ging luisteren. Najibullah bouwde zijn macht op en het lukte hem om Sovjet steun te krijgen. Zeker omdat Sovjet leider Gorbachev zijn troepen uit het moeras dat zich Afghanistan noemt, terug wou trekken. Op 24 november 1986 trad Babrak Karmal af als president. Hij werd opgevolgd door Haji Mohammad Chamkani, die al snel plaatst maakte voor Mohammad Najibullah!

Eind jaren 80 voerde de fundamentalistische moedjahedien een interne oorlog om gematigde moslims en revolutionair linkse groeperingen (zoals de ALO en RAWA) te vernietigen. Veel islamistische strijders hadden toch al weinig sympathie voor mensen zoals Kamal en Ahmad. Binnen hun theocratische leer was geen plaatst voor de opvattingen van andersdenkenden. De VS steunde met name de radicale islam en gaf weinig wapens en steun aan de gematigden en hun linkse bondsgenoten. Logisch ook omdat de ALO niet bepaald pro-Amerikaans was. Ook de RAWA had zich zeer kritisch uitgesproken over de buitenlandse politiek van Ronald Reagan!

Meena Kamal en Faiz Ahmad bleven hun revolutionaire ideeën verkondigen in Pakistan. Hoewel ze buiten de greep van de Sovjets en hun marionetten waren, werden de radicale islamieten steeds woedender wanneer Meena Kamal zich uitsprak tegen het mannelijke chauvinisme en hun minachting voor vrouwenrechten. Faiz Ahmad was daarnaast een atheïst en een felle criticus van het islamisme. Op 12 november 1986 werd Ahmad vermoord samen met zes ALO leiders. De daders waren allemaal leden van Hezbi Islami, die natuurlijk niet gestraft werden door Gulbuddin Hekmatyar. Ook Pakistan deed niets en liet de moordenaars gewoon met rust. Dit was de omslag en de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan keerde zich fel tegen de moedjahedien!

Op 4 februari 1987 (minder dan twee maanden na de moord op haar man) werd Meena Keshwar Kamal ook vermoord, ze was slechts 30 jaar oud. Wie haar gedood heeft blijft tot de dag van vandaag onduidelijk. De RAWA wijst naar zowel de KHAD, de Pakistaanse veiligheidsdienst en de aanhangers van Gulbuddin Hekmatyar. Duidelijk is wel dat de RAWA oprichtster enorm gehaat werd door conservatieve moslims en de stalinisten. Ondanks Pakistaanse bureaucratische tegenwerkingen, mannelijk chauvinisme en onderdrukking door de Afghaanse stalinisten, ging de strijd van RAWA door. Meena Keshwar Kamal was een bijzondere jonge vrouw. In haar korte 12 jaar als leidster van de RAWA heeft ze zich enorm ingezet voor een seculiere democratie. Ondanks de moord op haar man bleef Meena strijden voor de bevrijding van de Afghaanse vrouw!

De stalinisten draaide onder Mohammad Najibullah volledig af van het marxistisch-leninistische pad. De Democratische Republiek Afghanistan werd hernoemt in Republiek Afghanistan, er kwam een einde aan de eenpartijstaat en ook de islam werd in de nieuwe grondwet aangenomen. Najibullahs Nationale Verzoening werd verworpen door de radicale elementen uit de moedjahedien. Toch stond een deel van de intellectuele elite sympathiek tegenover zijn plannen. Daarnaast werd het leger enorm uitgebreid van 40.000 mannen in 1986 naar 100.000 eind 1989. Binnen de volksdemocratische partij heerste ondertussen een sfeer van paniek en pessimisme. Zeker omdat 60% nog socialistisch dacht en vond dat de president te veel toegaf. Daarnaast verzetten vele zich fel tegen de pogingen van Najibullah om de partij te islamiseren!

Met de implosie van het stalinisme in Oost Europa wou Najibullah zijn laatste slag slaan. In 1990 werd een nieuwe grondwet aangenomen, een islamitische grondwet. Hierin werd de Republiek Afghanistan als een islamitische staat omschreven. De moedjahedien weigerde nog steeds om de gewapende strijd op te geven. Aan het leger lag het niet, want in het jaar 1991 had het militiar geleerd om effectief tegen de moedjahedien te vechten. De luchtmacht had meer dan 150 vliegtuigen en 50 aanvalshelikopters. Nee, de nederlaag van Najibullah lag aan het feit dat zijn aanhangers er niet meer in geloofde. Desillusie in alles waar de Volksdemocrastiche Partij van Afghanistan voor stond lag aan de wieg van de implosie!

De Sovjet-Unie hield op met bestaan op 25 december 1991. In januari 1992 verklaarde de nieuwe Russische Federatie dat ze het regime van Najibullah niet meer zouden steunen. Zonder goedkope Russische olie kon de Afghaanse luchtmacht niet meer opstijgen. Daarnaast was het moreel onder de soldaten tot een diepte punt gedaald. Er was gewoon geen vertrouwen meer in president Najibullah en de volksdemocratische partij. De moedjahedien besloten op te rukken naar Kaboel, generaal Abdul Rashid Dostum kreeg de opdracht om ze tegen te houden. Maar in plaats van dat te doen keerde hij zich tegen de regering. Zonder een leger om de hoofdstad te verdedigen was het einde in zicht. Op 17 april probeerde Mohammad Najibullah het land te verlaten. Maar de luchthaven stond onder het bevel van Dostum en liet hem niet gaan. Dus zocht de ex-president zijn toevlucht in de VN ambassade. Daar zou hij vier jaar wonen, totdat de Taliban hem in 1996 zouden oppakken en ophangen!

Enkele dagen later capituleerde de ex-stalinisten. De volksdemocratische partij hield op te bestaan en diens aanhangers sloegen op de vlucht. Op 24 april 1992 werd de Islamitische Staat Afghanistan opgericht met Burhanuddin Rabbani als president. Echter de radicale islamieten van Gulbuddin Hekmatyar weigerde om de vrede te erkennen. Zij hadden enorm veel Sovjet materiaal buit gemaakt tijdens hun offensief. Al die wapens die tot april 1992 in bezit van de overheid waren, kwamen hun in de handen van de radicale islam. In Kaboel voerde president Rabbani een reactionair bewind. Vrouwen moesten een hoofddoek omdoen en veel theocratische wetten werden ingevoerd. De RAWA vanuit Pakistan bekritiseerde dit, maar ze waren een eenzame stem. De Verenigde Staten en het kapitalistische westen stonden pal achter de nieuwe islamistische overheid. Naar de waarschuwingen van de Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan werd niet geluisterd!

Al snel ontstond een interne burgeroorlog tussen de verschillende moedjahedien groepen. Tussen april 1992 en september 1996 vochten meer dan vier islamitische milities om de macht. De winner was uiteindelijk een groepering die tot 1994 helemaal niet bestond. Het waren 50 studenten van Mohammed Omar, een mullah (geestelijk leider) die een radicaal islamitische heilstaat wou oprichten. Ze noemen zich de ”Studenten” wat vertaald wordt als: Taliban. Deze Taliban groeide uit tot een grote bedreiging voor de Islamitische Staat Afghanistan. Mohammed Omar wist veel steun te winnen onder vluchtelingen en arme Afghanen die langs de grenzen met Pakistan woonde. Hij vocht fel tegen de enorme corruptie die binnen de oude moedjahedien ook aanwezig was. Dit leverde hem veel steun op. Vooral jongeren die hun hele jeugd verloren hadden aan de burgeroorlog, konden zich vinden in de radicale leer van deze mullah!

De Taliban wou de Islamistische Staat Afghanistan omvormen tot een streng theocratisch emiraat. In september 1996 hadden ze de regering van Rabbani verdreven uit 2/3 van het land en de hoofdstad. Kaboel lag onder hun controle en ze voerde een schrik bewind. De RAWA zei dat de steun van het westen aan de moedjahedien fundamenteel was voor de opkomst van de Taliban. Erkend werd het Islamistische Emiraat van Afghanistan alleen door Pakistan, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Toeval? Echt niet. Deze drie landen vormen de kern van de politieke islam. Vooral Saoedi-Arabië leverde veel strijders in de jaren 80, waaronder Osama Bin Laden.

Na de aanslagen van 9/11 besloten de Amerikanen om Afghanistan te ”bevrijden” zogenaamd omdat ze Osama Bin Laden niet wouden uitleveren. In werkelijkheid wou Washington een regime aan de macht zetten dat pro-Amerikaans was. Het Verenigde Islamistische Front voor de Redding van Afghanistan was helemaal bereid om de marionet van de VS te worden. Net als de Volksdemocratische Partij van Afghanistan na 1979 was deze ”Noordelijke Alliantie” na de Amerikaanse invasie een marionet van een buitenlandse macht. De RAWA is fel tegen de Amerikanen en werd daarom niet geliefd bij de nieuwe machthebbers in Kaboel nadat de Taliban verdreven waren!

16 jaar na de zogenaamde ”bevrijding” is Afghanistan een soort tweede Pakistan geworden. Een corrupt-dictatoriaal land dat elke criticus vervolgt die het islamitische fundament van het land verwerpt. Politieke partijen moeten allemaal erkennen dat de politieke islam de grondlegger is van de Islamistische Republiek Afghanistan. De Revolutionaire Associatie van de Vrouwen van Afghanistan is daarom fel tegen de huidige overheid en de Amerikaanse militaire aanwezigheid. Zij wijzen terecht op het feit dat Amerika en Europa een reactionair regime aan de macht houden. Een regime dat vrouwen tot tweederangsburgers heeft veroordeeld en de mensenrechten aan zijn laars lapt. Revolutionair Socialistische Media geeft daarom steun aan de RAWA en diens dappere strijd voor vrouwenrechten, secularisme en democratische vrijheden. Hun strijdvaardigheid zal niet vergeten worden!!

 

De Kalief van IS

De Kalief van Islamistische Staat: Abu Bakr al-Baghdadi is dood. Althans dat zegt het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten. In het verleden hebben de Russen ook al eens gezegd dat de Kalief gedood was. Maar erg betrouwbaar is Moskou nooit geweest. Al een maand geleden beweerde de Russen dat ze de leider van IS hadden gedood. Het Syrische observatorium meldt nu echter dat aan de hand van gesprekken door IS kopstukken is gebleken dat Abu Bakr al-Baghdadi gedood is bij een recentelijk luchtaanval in Syrië, waar de hoofdstad van het zogenaamde ”kalifaat” is gevestigd. De Amerikanen hebben echter geen bewijs kunnen leveren voor deze bewering. Ook IS heeft officieel geen bericht naar buiten gebracht dat hun leider is gestorven!

De man die zich Abu Bakr al-Baghdadi noemt/noemde heet in werkelijkheid Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri. Net als veel dictators was hij een man die geweld niet uit de wegging. Als mannelijke chauvinist was hij er heilig van overtuigd dat vrouwen zijn bezit waren. Dit verklaart ook waarom de terroristen onder zijn leiding volledige vrijheid kregen om vrouwen en meisjes te zien als bezit van de mannen. Tot 2004 was deze Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri een onbekend figuur. De invasie van Irak door de Amerikanen in maart 2003, had echter een grote invloed op de toekomstige IS leider. Hij werd zelfs een keer gearresteerd door de Amerikanen. Maar ondanks zijn anti-Amerikaanse houding werd Ibrahim al-Badri vrij gelaten!

De radicale islam bleek een machtig instrument waarmee je veel Irakezen kon mobiliseren tegen de Amerikanen. Al-Badri was medeoprichter van de militie: Jamaat Jaysh Ahl al-Sunnah wa-l-Jamaah. Hij diende als geestelijk leider in de Sharia Raad van deze groep, die de oorlog aan de Amerikanen verklaarde en de Irakese overheid. In 2006 werd zijn groep deel van de Mujahideen Shura Raad van Irak. Ook dit keer werd Al-Badri lid van de Sharia Raad, het orgaan dat erop toeziet dat de islamistische wetgeving wordt nageleefd. In oktober 2006 werd besloten om over te gaan van een militie naar een ”staat”. De groep nam de naam: Islamistische Staat in Irak aan, Abu Omar al-Baghdadi werd de eerste emir!

In de westerse media was de Islamistische Staat in Irak vooral bekend onder de naam Al-Qaida in Irak. Dit kwam omdat Abu Omar al-Baghdadi trouw had gezworen aan Osama Bin Laden. Hun doel was duidelijk, Irak moest een soennitische theocratie worden. In deze theocratie was geen plaatst voor seculiere democraten, sjiitische moslims of westerse ideologieën. Als hooggeplaatst lid van de Sharia Raden was Ibrahim al-Badri al een belangrijk kopstuk van de terreurgroep. Zijn moment kwam in april 2010, toen Amerikaanse bommen een einde maakte aan het leven van Abu Omar al-Baghdadi. Met zijn dood kwam de Islamistische Staat in Irak onder het bestuur te staan van het hoofd van de Sharia Raden. Ibrahim Awad Ibrahim al-Badri besloot om de naam Abu Bakr al-Baghdadi aan te nemen. In mei 2010 werd officieel bekend gemaakt dat de groep een nieuwe leider had!

De corrupte Irakese overheid van Nouri al-Maliki had grote moeite om overeind te blijven. De sjiitische moslims in het zuid oosten steunde Bagdad, ook de Koerden in het noorden waren (deels) bereid om hem als premier te aanvaarden. Maar de soennitische minderheid moest niets hebben van de sektarische al-Maliki. Die vond namelijk dat alleen sjiitische moslims bij de overheid mochten werken. Hierdoor vervreemde hij zich van de soennieten. Ondertussen lukte het Abu Bakr al-Baghdadi om bondgenootschappen te sluiten met leger officieren van het voormalige Ba’ath regime. Die waren allemaal ontslagen toen de Amerikanen het Irakese leger ontbonden. Een enorme fout want hierdoor kwamen veel officieren met militaire kennis op straat te staan. Onder Saddam Hussein hadden ze een relatief goed leven, maar onder Nouri al-Maliki waren ze niet gewenst Het nieuwe Irakese leger nam geen oude officieren en generaals aan. Dit wouden de Amerikanen die geen vertrouwen hadden in de voormalige officieren van Saddam Hussein!

Woedend over het feit dat ze geen deel meer mochten uitmaken van het Irakese leger besloten veel voormalige Ba’ath officieren om zich aan te sluiten bij de opstandelingen, waaronder ook de Islamistische Staat in Irak. Hierdoor had al-Baghdadi toegang tot een schat aan militaire kennis, die hij vanaf 2014 massief ging inzetten. Het ging allemaal nog beter toen de Amerikanen in 2011 weg trokken. Zonder Amerikaanse steun bleek al snel hoe ineffectief het leger van de Republiek Irak was. Ondertussen brak in Syrië en Libië een burgeroorlog uit tussen de aanhangers van de dictatoriale regeringen en hun tegenstanders. In Libië vochten verschillende rebellen tegen Muammar Gaddafi die sinds 1969 over het land heerste. In Syrië was het Bashar al-Asssd die zijn vader in 2000 opvolgde. Die vader was sinds 1970 dictator van de Syrische Arabische Republiek!

Islamistische strijders bleken veel steun te krijgen van jonge Arabieren die genoeg hadden van de pro-westerse dictaturen. Zowel Gaddafi als al-Assad hadden een pro-westerse koers gevaren en ook neoliberale economische politiek gevoerd. Het westen was tevreden over deze dictatoriale regimes, maar het arbeidersvolk leed enorm. Vooral de jeugd liet zich niet meer misleiden door de propaganda van de Syrische Ba’ath Partij of het Groene Boekje van de Jamahiriya. De radicale islam presenteert zich als een ”rechtvaardig” alternatief op de corrupte dictatoriale regeringen. Veel soennieten zijn daar vatbaar voor, sjiitische moslims minder omdat in Syrië en Irak de regeringen geleidt worden door sjiieten!

Hoewel Muammar Gaddafi in oktober 2011 werd vermoord, zou Libië geen stabiel land worden. Sektarische milities begonnen elkaar te bevechten en ook de centrale regering viel uit elkaar in twee overheden die elkaar tot op de dag van vandaag (2017) bevechten. Bashar al-Assad verloor ondertussen grote delen van Oost Syrië aan de Islamistische Staat in Irak, die de grens was overgegaan en daar profiteerde van de rebelse opstand. Raqqa was de eerste grote stad die ze in handen kregen. De groep van al-Baghdadi werkte aanvankelijk samen met het Vrije Syrische Leger en het Al-Nusra Front, de Syrische tak van Al-Qaida. Die laatste was echter niet gediend dat de Irakese tak zich bemoeide met de Syrische burgeroorlog. Het hoofdkwartier van Al-Qaida gaf het Al-Nusra Front gelijk en al-Baghdadi kreeg te horen dat hij zich niet meer met Syrië mocht bemoeien. Die besloot om het bevel te negeren. De emir had namelijk een veel groter plan voor ogen. Met de verovering van Raqqa was opeens zijn grootste droom uitgekomen, een internationaal kalifaat van de soennitische islam.

Zo kwam het dat op 8 april 2013 de Islamistische Staat in Irak zich hernoemde in Islamistische Staat in Irak en Syrië (ISIS). Daarnaast noemde Abu Bakr al-Baghdadi zich geen emir meer maar kalief en beweerde dat een zuiver islamitisch kalifaat was opgericht. De propaganda die gemaakt werd voor dit nieuwe ”kalifaat” was veel moderner en geavanceerder. Men gebruikte HD kwaliteit en ging professioneel te werk. Al-Qaida had nooit echt moeite gedaan om moderne propagandatechnieken toe te passen. Echter de mannen achter de ISIS waren in staat om films in elkaar te zetten die inspeelde op emoties van jongeren. Jonge moslims uit andere landen werden aangemoedigd om voor het ”kalifaat” te vechten. Zo kreeg Abu Bakr al-Baghdadi een leger van jongeren die bereid waren om dood en verderf te zaaien, in de naam van hun religie!

De meeste vrijwilligers voor ISIS kwamen uit Tunesië en Saoedi-Arabië. Meer dan 5.000 Tunesiërs hebben zich aangesloten sinds 2014, 2.500 vrijwilligers kwamen uit het Koninkrijk Saoedi-Arabië. Op zich is dat niet verwonderlijk. De Saoedische monarchie levert de ideologie van Abu Bakr al-Baghdadi, het streng islamitische: wahabisme. Deze radicaal rechtse ideologie gaat ervan uit dat de alles en iedereen onder gesteld is aan de wil en wet van de islam. Vrouwen zijn niet alleen tweederangsburgers, maar ook lustobjecten voor mannen. We zien dit terug in Saoedi-Arabië, waar vrouwen geen auto mogen rijden en ook niet op straat mogen zonder een mannelijke escort. In de gebieden die ISIS in bezit kreeg werden dan ook dezelfde reactionaire wetten ingevoerd als in Saoedi-Arabië!

Op 4 juni 2014 hadden de strijders van de toen nog Islamistische Staat in Irak, zich heer en meester gemaakt van Mosul, de tweede stad van het land. Hoewel het Irakese leger meer dan 30.000 soldaten had, werden ze toch verslagen door nog geen 2.500 militanten. Ook waren 30.000 politie agenten actief in Mosul op het moment toen de islamieten aanvielen. Echter het moraal was laag en de vooral sjiitische soldaten voelde er weinig voor om een soennitische stad te verdedigen. Ook was er geen duidelijke commandostructuur en werd de aanval van de 2.500 militanten geleid door ex-Ba’ath militairen. Die hadden jaren lange ervaring en ook de wil om wraak te nemen op het leger, dat de Amerikanen in 2004 hadden opgezet zonder hun. Na enkele dagen vechten sloegen de soldaten op de vlucht. 2.000 van hun werden gedood, 4.000 gevangengenomen en meteen geëxecuteerd. De islamieten verloren slechts 100 militanten en wisten meer dan 2.000 Amerikaanse Humvee’s buit te maken!

Mosul kwam in de handen van de Kalief en zijn Islamistische Staat in Irak en Syrië. Een terreur regime gebaseerd op theocratische dogma’s werd een realiteit. Vrouwen werden verplicht om zich volledig te bedekken en ISIS was genadeloos in het executeren van politieke tegenstanders op straat. Die werden dan publiekelijk onthoofd waarbij islamistische strijders trots met afgehakte hoofden poseerde. De aanwezigheid van oude tempels uit het verleden was een doorn in het oog van de islamieten. Dus werden veel historische ruïnes opgeblazen. 2000 jaar oude standbeelden werden in museums kapot gemaakt door de cultuur criminelen van de Islamistische Staat. Met de val van Mosul ging Abu Bakr al-Baghdadi nog een stapje verder. Irak en Syrië waren niet genoeg, nee hij wou een wereldwijd kalifaat oprichten. Dus werd de naam van zijn groeiend rijk opnieuw hernoemt. Dit keer in Islamistische Staat afgekort IS, ondanks deze naamswijziging blijven met name de Amerikanen de groep omschrijven als ISIS!

Met Raqqa in Syrië en Mosul in Irak was de ooit kleine verzetsgroep opeens een land geworden met meer miljoenen inwoners. De val van Mosul zorgde voor een enorme shockgolf in de westerse wereld. Vooral het feit dat 30.000 (door de VS getrainde) soldaten als bange honden waren gevlucht voor slechts 2.500 militanten, bewees hoe ineffectief, corrupt en slecht georganiseerd het Irakese leger was. Het westen besloot om luchtsteun en wapens te leveren aan de groepen die tegen IS vochten. Probleem is echter dat de VS juist groepen die bevoorraden die ook reactionair islamistisch zijn. Zo kwamen Amerikaanse wapens in bezit van Syrische rebellen die openlijk vechten voor een theocratie in Syrië. Ze verschillen dan wel met IS, maar hun leer is niet minder reactionair. De Amerikanen weigerde in het begin om de Koerden in Syrië te bewapenen. Dit kwam omdat NAVO bondgenoot Turkije hier fel tegen is. De Koerden in Syrië worden geleid door de Democratische Unie Partij (PYD), de zusterorganisatie van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK)!

Turkije noemt de PKK en PYD ”terroristisch” en ook de VS en de EU hebben de PKK als ”terroristisch” omschrijven (puur om Turkije van dienst te zijn). Echter de PYD in Syrië is niet als terroristisch omschreven door het westen, dit tot enorme frustratie van de Turkse dictator Erdogan. Terwijl veel rebellen die tegen Bashar al-Assad vechten zeer sektarisch denken en vaak discrimineren op religie, besloten de Koerden om juist samen op te trekken met Arabische, Assyrische en Turkmeense groepen. De Koerdische Volksbeschermingseenheden bleken al snel de beste strijders tegen IS te worden. Zeker omdat ook veel Koerdische vrouwen meevechten. Voor de chauvinistische islamieten is het onacceptabel om door een vrouw gedood te worden. Hun theocratische leer zegt namelijk dat ze hierdoor niet in de hemel komen (en geen 72 maagden ontvangen) Het schijnt dat de mannen van de Kalief soms op de vlucht sloegen, bij het aanzien van vrouwen bewapend met een AK-47!

Een grote nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi was de belegering van Kobani, die begon in september 2014 en eindigde in maart 2015. 9.000 islamieten stonden tegenover 2.500 Koerdische strijders. Meer dan zes maanden werd keihard gevochten. De Koerden bleken taai en enorm strijdvaardig. Ondanks dat ze in de minderheid waren en de islamieten in bezit waren van tanks, lukte het IS niet om Kobani te veroveren. 400.000 burgers wisten naar Turkije te vluchten, waardoor het civiele dodenaantal beperkt bleef. Op 15 maart 2015 moest IS zich volledig terugtrekken. Ze hadden 2/3 van hun militanten verloren + 18 tanks. De Koerden verloren ongeveer 600 soldaten, maar wisten stand te houden. Dankzij de hulp van PKK strijders uit Turkije, linkse vrijwilligers en Amerikaanse bombardementen was de nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi volledig. De slag om deze stad wordt ook wel het Stalingrad van Syrië genoemd!

Erdogan moet niet blij zijn geweest met de overwinning van de Koerden in noord Syrië. Want in 2015 voerde hij de oorlog met de PKK weer op. Duizenden Koerden werden weer opgepakt en het Turkse leger begon met massieve aanvallen op Syrisch grondgebied. Erdogan zag zijn grootste nachtmerrie al werkelijkheid worden. Een noord Syrië onder bestuur van de PYD, de zuster van de PKK. Dat wouden de Turken kost wat kost voorkomen. Erdogan verklaarde de oorlog aan IS om zo legitimiteit te krijgen voor zijn interventie in de Syrische burgeroorlog. IS sloeg terug en begon met terroristische aanslagen. Ook een Koerdische splintergroep voerde terreur aanvallen uit. Het versterkte de positie van de Turkse dictator die met nationalistische bombarie kraaide dat de IS en de PKK hetzelfde zijn!

2015 werd het jaar van de omslag. Islamistische Staat had in 2014 vooral veel gewonnen dankzij de zwakte van het Irakese leger en de Syrische burgeroorlog. Maar nu sloeg een internationale coalitie terug. Amerikanen bombardeerde IS posities in Irak en Syrië. Daarnaast werden anti-IS rebellen bewapend en ook het Irakese leger kreeg weer ondersteuning van Amerikaanse commando’s en militaire adviseurs. Ook de aanhangers van Saddam Hussein waren niet meer zo trouw aan Abu Bakr al-Baghdadi, nadat die getuigen werden van de gruwelijke executies. Voormalige Ba’ath officieren hadden IS gesteund om wraak te nemen op de sjiitische regering. Maar massamoorden die live gefilmd en uitgezonden werden was toch iets te veel voor de Irakese Ba’ath. De islamieten dachten het ook zonder de voormalige officieren van Hussein te kunnen doen en besloten om alle Ba’ath aanhangers te vermoorden. Zonder het te weten sneed IS zich volledig in het hart, want het gehele militair van de terreur groep werd geleid door voormalige legerleiders van Saddam Hussein!

2016 was niet goed voor al-Baghdadi. Ondanks terreuraanslagen in Europa en elders in naam van IS, begon het kalifaat grondgebied te verliezen. In Syrië kwam dat vooral door de oprichting van de Syrische Democratische Strijdkrachten in oktober 2015. De Koerden waren oprichters van dit leger dat ook bestaat uit Arabische, Turkmeense en Assyrische strijders. Samen vormen ze nu de SDF, de Syrische Democratische Strijdkrachten. Anders dan bijvoorbeeld de islamistische of nationalistische rebellen die tegen Bashar al-Assad vechten is de leer van de SDF, seculier en multicultureel. Dat is vooral aan de Koerden te danken die de leer van PKK leider: Abdullah Öcalan volgen. Zijn democratisch confederalisme ligt aan de basis van de Democratische Federatie van Noord Syrië, het gebied dat beter bekend staat onder Rojava. Op 16 oktober 2016 bereikte het Irakese leger de buitenwijken van Mosul, de stad die ze hals over kop in 2014 verlaten hadden. Dankzij de Amerikanen was het leger herstelt en beter getraind. De aanval op het IS bolwerk begon en het zou een bloedige strijd worden. Want de mannen van de Kalief waren niet bereid om hun veroverde stad op te geven!

In Libië vechten radicale islamieten sinds de eerste burgeroorlog (2011). Het zijn vooral jongeren die zich aangetrokken voelen tot het fundamentalisme van Abu Bakr al-Baghdadi. Veel IS aanhangers in Libië behoren tot de voormalige rebellen die Muammar Gaddafi in 2011 omver wierpen. Na vier jaar van onrust, sektarisme en groeide armoede waren vele makkelijk vatbaar voor extremistische opvattingen. Verschillende islamitische milities zweerde trouw aan de Kalief begin 2015, hier ligt de basis voor Islamistische Staat in Libië. In mei 2015 namen IS strijders bezit van de stad: Sirte, de geboorteplaats van Gaddafi. Het is ironisch dat de ”Broederlijke Leider van de Jamahiriya” in 2011 beweerd had dat Al-Qaida de opstand tegen hem leidde. Gaddafi had niet helemaal ongelijk, want veel rebellen bleken zeer vatbaar voor het wahabisme, de extreem rechtse leer van IS en Saoedi-Arabië!

Sirte kwam bijna een jaar onder IS bestuur te staan. Vanuit het Ouagadougou Conferentie Center bestuurde de wrede theocraten hun Libische provincie. Net als in Syrië en Irak was terreur tegen de bevolking dagelijks aanwezig. Sirte was de hoofdstad van al-Baghdadi’s rijk in Libië en dus belangrijk. De Kalief kon echter niet voorkomen dat de twee rivaliseerde overheden zich (tijdelijk) zouden verenigingen in een Regering van Nationaal Akkoord om hem en zijn militanten uit Libië te verjagen. Op 12 mei 2016 begon de belegering van Sirte. Een belegering die 6 maanden, drie weken en drie dagen duurde. De strijd duurde lang omdat het verzet van IS relatief hard was. Daarnaast waren de Libische milities net zo slecht uitgerust en vochten zonder een duidelijke tactiek. We praten hier niet over gedisciplineerde soldaten die oprukken en tactisch vechten. Daarom duurde het relatief lang voordat de geboorteplaats van Gaddafi gezuiverd was van Islamistische Staat!

Na de val van hun Libische provincie begon het net om al-Baghdadi’s rijk te spannen. De Irakezen wisten het oostelijk gedeelte van de stad Mosul in januari 2017 te bevrijden. Ondertussen drongen de SDF de islamieten terug richting Raqqa, de hoofdstad van het ”kalifaat”. Het finale offensief in Mosul begon in februari, maar doordat IS zich in elk huis verschanste werd het vechten om elke woning. Hierdoor kreeg je een scenario dat lijkt op de slag om Berlijn in april 1945. Toen moesten de Sovjets ook vechten om elk huis van de Duitse hoofdstad. Net als toen vochtten de verdedigers om elk stukje grond. Toen duidelijk werd dat ze het zouden verliezen werd de oude Al-Nuri-moskee opgeblazen. Abu Bakr al-Baghdadi had in deze moskee zijn wereldwijd kalifaat uitgeroepen in 2014. Met de dreigende nederlaag in aantocht toonde IS wederom hun minachting voor de gebedshuizen van moslims. Op 10 juli 2017 kon het Irakese leger melden dat de gehele stad gezuiverd was van IS strijders. Of inderdaad alle mannen van de Kalief uitgeschakeld zijn blijft de vraag. Wel is duidelijk dat in de laatste dagen de commando structuur van IS volledig uit elkaar gevallen was en IS strijders op de vlucht sloegen!

In Raqqa ziet het ook slecht uit voor de theocraten. Hun hoofdstad is omsingelt door de Syrische Democratische Strijdkrachten. Op 9 juli hadden SDF strijders de eerste aanval gedaan op de buitenwijken en daar heel wat huizen weten te bezetten. De stad is al afgesloten, IS strijders kunnen niet vluchten. Als de Kalief zich in Raqqa bevindt dan zit hij als een rat in de val. Het is duidelijk dat ook dit grote bolwerk van de reactionaire groep zal vallen. 35.000 SDF eenheden ondersteunt door Amerikaanse luchtaanvallen zullen de hoofdstad van het kalifaat veroveren. Dan is de IS zo goed als verslagen. Zonder Mosul en Raqqa stelt hun rijk niets meer voor. Het schijnt dat al-Baghdadi de hoofdstad al verplaatst heeft naar Mayadin in het zuid-oosten van Syrie. Of de leider zich daar schuilt houdt is onduidelijk!

Hoewel het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten beweert dat de Kalief is gedood, hebben de Amerikanen daar geen bewijs voor kunnen vinden. De Russen hebben ook al vaker gezegd dat ze al-Baghdadi hebben gedood. Berichten van IS zelf blijven onduidelijk. Als hun leider is gedood dan wordt dit geheim gehouden. Een officieel bericht over de dood van hun kalief is er niet. Zeker is wel dat de groep die zich een islamistische staat noemt, grondgebied aan het verliezen is. Dankzij de eenheid van Koerden, Arabieren, Assyriërs en Turkmenen is het de SDF gelukt om richting Raqqa op te rukken. De leer van Abdullah Öcalan bracht deze volkeren samen, om een vijand te verslaan die hun religie misbruikt voor terreur, moord en onderdrukking. Samen zullen ze Abu Bakr al-Baghdadi en het wahabisme volledig vernietigen in Syrië!

 

De vlag van IS wordt verbrand!

MH17, drie jaar later

Vlucht MH17, een nummer dat nog lange tijd zal blijven rond spoken. Op 17 juli 2014 vertrok Malaysia Airlines vlucht MH17 van Amsterdam naar Kuala Lumpur, met aan boord 298 mensen. Boven Oost Oekraïne werd de Boeing 777 geraakt door een BUK raket waardoor het neerstortte. 193 inzittenden hadden de Nederlandse nationaliteit, 4 inzittenden hadden de Belgische nationaliteit. Er waren geen overlevenden. Al drie jaar is er onenigheid over wie nu schuldig is. Moskou en de Russische separatisten in Oost Oekraïne wijzen naar Kiev, terwijl Amerika en het westen wijzen naar Rusland. Revolutionair Socialistische Media is ervan overtuigd dat MH17 een slachtoffer werd van een nationalistisch conflict tussen twee imperialistische grootmachten!

De oorlog in Oost Oekraïne is niet zomaar begonnen. Russisch sprekende Oekraïners maken in het oosten de meerderheid uit. Vooral in de regio’s Donetsk en Lugansk staan etnische Russen sterk. Die hebben altijd weinig gehad met de pro-westerse Oekraïners. Na de val van het stalinisme werden de etnische Russen een minderheid in Oekraïne. Sindien is de politiek altijd verdeeld geweest tussen pro-Russische regeringen en pro-westerse regeringen. Na de val van president Viktor Yanukovich in december 2013, nam een pro-westerse regering onder leiding van oligarch Petro Poroshenko het roer over!

De Sovjet periode wordt enorm negatief neergezet door de huidige anticommunistische regering. Die liet alle monumenten van Sovjet helden en leiders verwijderen. Daarnaast heeft Kiev de hele communistische ideologie verboden en antisemitische nationalisten verheven tot staatshelden. Dat valt natuurlijk niet goed bij Russische Oekraïners die zich vernederd en onderdrukt voelen. Moskou weet dit goed uit te buiten en heeft haar eigen nationalistische propaganda enorm versterkt sinds 2014!

Separatistische groepen wisten met steun van moedertje Rusland, de steden Donetsk en Lugansk in bezit te krijgen. Ondanks pogingen van het Oekraïense leger is het Kiev niet gelukt om de rebelse steden terug te veroveren. Hoewel de separatisten spelen op Sovjet nostalgie en antifascisme is hun politiek eerder Russisch nationalistisch en chauvinistisch. In separatistisch gebied is het Russisch orthodoxe geloof uitgeroepen tot staatsgodsdienst. Etnische Oekraïners worden geminacht en omschreven als ”fascisten”. Corruptie is zo groot dat de rebelse overheden nauwelijks goed kunnen functioneren. Vaak wordt politiek gevoerd aan de hand van het geweer. Van een verenigd separatistisch leger is ook geen spraken. De rebellen zijn verdeeld in verschillende milities waaronder:

  • De Dombas Volksmilitie 
  • De Oplot Brigade 
  • Het Russisch Orthodoxe Leger (theocratisch leger)
  • Het Mijnwerkers Leger
  • De Kalmius Brigade
  • Het Sparta Bataljon 
  • De Republikeinse Garde
  • Het Legioen van Saint Stephen (Hongaarse rechtse nationalisten)
  • Het Jovan Šević Detachement (Servische rechtse nationalisten )
  • De RNU Vrijwilligers (Russische neonazi’s)

Deze groepen hierboven zijn alleen actief in de Volksrepubliek Donetsk. In de Volksrepubliek Lugansk zijn de volgende milities/groepen actief:

  • De Volksrepubliek Lugansk Volksmilitie 
  • De Kozak Nationale Garde (Etnische Kozakken uit Rusland en Oekraïne)
  • De Continentale Eenheid (Franse, Servische en Braziliaanse vrijwilligers)
  • Eenheid #404 (een ”communistische” militie)
  • De Prizrak Brigade 

De aanhangers van de rebellen/separatisten beweren dat ze strijden tegen fascisme en imperialisme. Sommige communisten zijn hiervoor gevoelig en steunen in hun naïeve domheid deze groepen, die meer Russisch nationalistisch zijn dan revolutionair socialistisch. Alleen Eenheid #404 noemt zichzelf ”communistisch”. Echter wie zich zo noemt wijst vaak op het Sovjet stalinisme en niet op het daadwerkelijke revolutionair socialisme (dat anti-stalinistisch is). Want veel ”communisten” in de voormalige Sovjet-Unie steunen Poetin omdat hij zo fel tegen het westen is. Ze delen ook zijn nationalistische opvattingen en Poetin’s diepe minachting voor LGBT+ rechten. Zo is de Communistische Partij van de Russische Federatie zeer anti-homoseksueel en roept openlijk op tot het vervolgen van homoseksuelen in Rusland. Dat deze ”communisten” niet voor de vrijheden van de arbeidersklasse vechten is meer dan duidelijk!

MH17 vloog over Oost Oekraïne juist op het moment toen de oorlog het felste was. In de dagen voor het neerhalen hadden de separatisten al enkele militair vliegtuigen van het Oekraïense leger neergehaald. Zo werd een An-24 neergeschoten en ook een Il-76 vrachtvliegtuig kwam neer. Op 14 juli 2014 is het mogelijk dat de separatisten de Boeing 777 aanzagen voor een Oekraïens militair toestel. Dat ze de techniek hebben om grote vliegtuigen neer te halen is meer dan duidelijk. Op internet forums van de Volksrepulbiek Donetsk werden meldingen gedaan van BUK raketten, die de separatisten in bezit hebben. Ook maakte een rebelse commandant op 14 juli bekend dat weer een Oekraïens militair toestel was neergehaald. Toen duidelijk werd dat het ging om een civiele Boeing 777 van Malaysia Airlines werd het Twitter account van de volksrepubliek gesloten en ook de forums gingen dicht. Moskou ontkent al drie jaar dat de separatisten iets met het neerhalen van MH17 te maken hebben. Ze verspreiden de ene theorie na de andere om vooral verwarring te zaaien. Zo was er het verhaal van een Oekraïense Su-25. Deze straaljager zou de B777 hebben neergeschoten op bevel van Kiev. Moskou kwam zelfs met radar beelden waarop een Su-25 te zien was. Na onderzoek bleek dat de beelden gemanipuleerd waren en niet echt!

Kiev speelt echter ook geen zuivere rol. De rechts-nationalistische regering beweert keihard dat de BUK raket door Russische soldaten is afgeschoten, doelbewust om Oekraïne zwart te maken. Revolutionair Socialistische Media gelooft niet dat het neerhalen van MH17 opzettelijk is gebeurd. Wel lijken de schuldigen zich te verstoppen achter het Kremlin. Zeker omdat de BUK installatie na 14 juli opeens verdwenen is. Het glashard ontkennen en verspreiden van valse theorieën doet de Russen natuurlijk niet goed. We zien dit gedrag terug in veel nationalistische landen. Ook Turkije is een ster in het ontkennen van eigen misdaden. De Armeense Genocide wordt ontkent door Ankara. Ook het rechts-nationalistische regime in Beijing (ex-Maoïstisch China) doet er alles aan om de Culturele Revolutie te vergeten. Het neerslaan en doden van studenten en arbeiders in 1989 wordt ontkent. Daar zijn nationalisten goed in, ontkennen dat hun landen ook maar iets fout gedaan hebben!

Het kapitalistische westen heeft natuurlijk ook politieke interesses in Oekraïne. Hierdoor heeft Brussel geen kritiek op het schenden van de mensenrechten door Poroshenko. Dat marxisten nu vogel vrij verklaard zijn doet de EU niets. Dat revolutionair socialisten op gelijke hoogte met nazi’s worden gesteld is onacceptabel. Dit terwijl de Oekraïense nationalisten die tegen Stalin vochten (en met Hitler samenwerkte) vereerd worden als helden. Het is zelfs verboden om je negatief uit te laten over de antisemitische strijders die enorm veel Poolse joden afgemaakt hebben tussen 1941 en 1945. Toch is het gedrag van de Russische Federatie in de zaak MH17 meer dan verdacht. In de VN hebben de Russen elke poging tot een internationaal onderzoek tegengehouden met hun veto. Het toont weer eens aan hoe nutteloos de VN veiligheidsraad is. Vooral omdat de raad permanent gedomineerd wordt door grote imperialistische landen (Amerika, China, Rusland, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk).

MH17 is het slachtoffer geworden van een oorlog tussen twee imperialistische grootmachten. Europa/Amerika aan de ene kant en Rusland aan de andere kant. Rusland steunt de separatisten en het kapitalistische westen steunt Oekraïne. Miljoenen dollars en euro’s stromen naar dat corrupte dictatoriale regime in Kiev. Wapens, uniformen en natuurlijk militaire adviseurs. Het Kremlin voelt zich aangevallen en wil voorkomen dat het westen (de NAVO) verder oprukt. Daarom steunt Vladimir Poetin die chauvinistische rebellen in Oost Oekraïne. Op dit moment lijken Donetsk en Lugansk een soort koude oorlog zone te worden. De separatistische bolwerken vertrouwen op de (geheime) steun van Rusland om overeind te blijven. Sinds 2014 zijn meer dan tien pogingen ondernomen om vrede te sluiten. Elke keer wordt het staak het vuren geschonden door beidde partijen. Kiev geeft steeds de separatisten te schuld en die geven de Oekraïense regering weer de schuld. Arbeiders lijden ondertussen door!

De werkende klasse in de twee steden hebben niets te winnen door de separatisten te steunen. Het Russisch nationalisme dat de milities uitstralen is vergif en hun antifascistische propaganda is een leugen. Want Russische neonazi’s van de extreem rechtse partij: Russische Nationale Eenheid vechten mee aan de kant van de Volksrepubliek Donetsk. Echter etnische Oekraïners en hun eigen nationalisme is ook een oorzaak voor dit conflict. De minachting voor etnische Russen in Oost Oekraïne heeft enorm bijgedragen aan het angst scenario dat Poetin verspreid heeft. Daarnaast is men in het oosten niet te spreken over de manier waarop Kiev zich aan de kant heeft geschaard van het kapitalistische westen. Zeker is ook dat alle arbeiders in Oekraïne lijden door het neoliberale beleid van de regering. Het IMF wil dat Oekraïne een rechts economisch model aanneemt en Poroshenko is als kapitalist en oligarch bereid om te gehoorzamen. Arbeiders hebben niets te winnen door een kant te kiezen. Ze moeten het Kiev regime en de chauvinistische separatisten afwijzen als reactionair en antidemocratisch. Dit is lastig in een klimaat waar etnisch nationalisme boven rationaliteit is verheven.

De oorlog in Oost Oekraïne is nog niet voorbij. 193 Nederlanders zijn echter al gestorven toen ze onwillig deel werden van dit conflict!

Een klein monument, gemaakt door de lokale bevolking voor de 298 slachtoffers van MH17

Tijs van den Brink is onjuist

De christelijke EO presentator Tijs van den Brink is meer dan duidelijk. ”Ik wil niet leven in land waar moslims in de meerderheid zijn”. In zijn driedelige serie over het Suikerfeest, gaat hij op bezoek bij een islamitisch gezin. Hoewel Van den Brink lovend is over dit gezin, heeft hij een onjuiste mening over moslims en christenen omtrent hun steun voor democratische opvattingen. Volgens de EO presentator willen moslims het liefste een theocratie invoeren (de Sharia). Dit beeld wordt aangehangen door veel westerlingen. Wat Van den Brink echter hierna beweert toont zijn foutieve mening over zijn eigen religie en diens houding tegenover het secularisme. Christenen zouden namelijk wel seculier democratisch van aard zijn. Volgens hem zie je geen drang naar een theocratie in christelijke landen. Dit is onjuist want in christelijk Afrika en met name de USA, groeit de drang om Bijbelse normen en waarden te laten heersen!

Christenen in Europa hebben inderdaad merendeels het secularisme aanvaard. Maar dat komt omdat de meeste christenen tegenwoordig hobby christenen zijn. Ze leven niet volgens de leer van de Bijbel. Er zijn genoeg teksten in het christelijke heilige boek die slavernij steunen, mannen dwingen om hun baarden te laten staan en een verbod op het eten van varkens, konijnen en hazen. Moslims zijn strikter in leer dan veel Europese christenen, met name die in West-Europa. Veel Europese christenen zijn alleen nog in naam christelijk. De meesten zijn seculier ingesteld en willen het woord van hun god niet verspreiden via de politiek. Alleen de Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) wil nog strenge religieuze wetten hanteren!

Tijs van den Brink is één van de laatste echt gelovige presentors op televisie. Echt gelovig in de zin dat hij openlijk christelijk is. Hij gelooft in de mooie verhalen van de Bijbel. Tijs zal het kwaad dat de christelijke god heeft gedaan natuurlijk ontkennen of afdoen als onjuist. Want voor christenen is hun god, een ”goede god”. Natuurlijk vertelt de Bijbel een heel ander verhaal. Alleen al de moord op alle eerstgeboren in Egypte is misdadig, ook de massamoord op alle mensen rond de tijd van Noah is niet iets wat een goede god zou doen. Natuurlijk is er nooit een massamoord geweest op eerstgeborenen in Egypte en ook het verhaal van Noahs ark is een mythe. Tijs van den Brink heeft het recht om alle verhalen van zijn Bijbel te zien als ”werkelijkheid”. Maar om te gaan beweren dat alle westerse christenen, goede seculiere democraten zijn en alle moslims theocratisch denken is fout.

Vraag aan Amerikanen wat ze voortrekken, de seculiere democratie of de Bijbelse wetten? Het is al aangetoond dat een deel van de Amerikanen een christelijke theocratie zouden willen, met name conservatieve christenen die secularisme minachten. 80% van de VS is christen waarvan 40% tot 50% conservatief en de Bijbel ervaart als het letterlijke woord van hun god. Ook in christelijk Afrika (met name Oeganda) steunt de meerderheid der gelovigen de normen uit de Bijbel. Ze vinden het logisch dat mannen het recht hebben om over vrouwen te heersen en dat je homoseksuelen mag vervolgen, martelen en zo nodig doden. Afrikaanse leiders wijzen dan naar christelijke teksten als rechtvaardiging voor hun misdaden!

Dat een christen het Suikerfeest bijwoonde viel niet goed bij het rechts-populistische stemvee, de aanhangers van Geert Wilders en Thierry Baudet. Tijs van den Brink kreeg heel wat negatieve reacties omdat hij zou doen aan ”zelf-islamisering” door te participeren in een islamitische traditie. De EO presentator wilde gewoon ervaren hoe moslims aan vasten doen en dat samen vieren. Maar met moslims optrekken is onacceptabel voor veel witte Nederlanders, die zichzelf en hun ”joods-christelijke” samenleving zien als ”verheven” boven de islam. Zo kreeg ook Van den Brink te maken met de haat en minachting die moslims ervaren in dit zogenaamde ”tolerante en liberale” Koninkrijk der Nederlanden.

Om te gaan zeggen dat alle moslims een theocratie willen is past natuurlijk in het anti-islam sentiment van de laatste 15 jaar. Het is wel zo dat conservatief en reactionair denken nog heel stevig verankerd zit in de moslim gemeenschap. Tolerantie voor homoseksualiteit is nog laag en kritiek op de religie is taboe. Echter vijftig jaar geleden in de jaren 60, waren de meeste goedgelovige christenen net zo intolerant in hun denken. Pas na 1968 is er verandering opgekomen, een verandering die pas vijftig jaar oud is. In 1973 had Nederland 53.000 moslims in totaal. Doordat onze fabrieken echter arbeiders nodig hadden groeide het aantal islamistische gastarbeiders naar 600.000 eind jaren 80. Hoewel Wilders en Baudet beweren dat moslims ons overspoelen spreken de feiten dit tegen. Sinds 2004 daalt het aantal mensen met een islamistisch geloof. 944.000 moslims kende dit land ongeveer 13 jaar geleden. Vier jaar later was dit aantal gedaald naar 825.000. Populistisch rechts kan van alles brullen, maar de feiten laten zien dat we 100.000 minder moslims hebben. Dat komt omdat ook onder niet-westerse Nederlanders het geloof steeds minder belangrijk wordt!

Revolutionair socialisten zijn geen staats-atheïsten zoals de stalinisten. Wij vinden dat een socialistische democratie volledig gescheiden van de religie hoort te zijn. Geen steun aan kerken, moskeeën of andere religieuze instituten. Het ”bijzonder onderwijs” dient daarom ook afgeschaft te worden. Kinderen religieus opvoeden op scholen is bijzonder slecht, omdat een kind heel makkelijk te manipuleren is. Natuurlijk mag er best over religie gepraat worden, maar dat moet openlijk en zonder dwang gebeuren. Bij de les: Maatschappijleer zou je wat lessen kunnen wijden aan verschillende godsdiensten, waarbij gelovigen en ongelovigen met elkaar in gesprek kunnen gaan.

Onder het mom van islam kritiek wordt tegenwoordig veel racistisch taalgebruik gemaskeerd. Rechtse populisten vinden het normaal dat ze moslims mogen discrimineren, omdat ze allemaal ”terroristen” zouden zijn. Radicale christenen mogen in hun kerken homo’s, atheïsten en andersdenkenden de hel in vloeken, extremistische zionisten mogen van Wilders oproepen tot genocide op Arabieren (wat in Israël steeds vaker gebeurd). Maar moslims mogen dat niet, die moeten preventief opgepakt worden zodra ze radicale dingen zeggen. Natuurlijk is elke vorm van religieus extremisme gevaarlijk. Probleem is dat rechtse populisten alleen naar de radicale islam kijken en extremisme bij christenen en joden negeren of ontkennen!

Socialisme is het alternatief

In de gehele wereld verzetten arbeiders zich steeds vaker tegen de politiek van het kapitalisme. Traditionele politici worden verslagen en verliezen massief aan steun. In het Verenigd Koninkrijk lukte het Jeremy Corbyn om een verkiezing te winnen. Dit terwijl alle kapitalistische kranten (en rechtse sociaal democraten) beweerde dat de linkse Corbyn nooit zou winnen. In Amerika zijn de Democratische Socialisten van Amerika gegroeid van 6.000 leden in 2015, naar 31.000 in 2017. Bernie Sanders bracht het socialisme terug en maakte een einde aan de antisocialistische hetze. Jonge Amerikanen laten zich niet meer hersenspoelen tot wrede antisocialisten. De jeugd verzet zich tegen de neoliberale geest. In zulke tijden heeft politiek links het grootste potentiaal om door te breken. Het ontbreken van een duidelijk socialistisch programma bij veel linkse partijen is de laatste hindernis die overwonnen moet worden!

Het is onvoldoende om te denken dat je een hebzuchtig systeem ”menselijker en socialer” kunt maken. Deze fout maken met name personen zoals Jeremy Corbyn, Bernie Sanders en Emile Roemer. Deze linkse sociaal democraten geloven dat je met meer overheid, ervoor zorgt dat het kapitalisme beperkt wordt in haar wreedheid en drang om zichzelf te verrijken ten kosten van mens, dier en natuur. Helaas heeft de sociaal democratie al 30 jaar geleden gefaald. Dat er ooit een sociaal kapitalisme kon bestaan had te maken met de Koude Oorlog. Kapitalisten vreesde dat de arbeidersklasse de kant zou kiezen van de ooit machtige communistische partijen. Dus sloot men een historische compromis met de antirevolutionaire sociaal democraten. Met de christen democratie als voorhoede van kapitalistische belangen en de sociaal democratie als verdediger van arbeiders belangen leek een goed compromis te bestaan!

Maar de compromis duurde alleen zolang het grote geld vreesde voor de invloed van revolutionair links. De sociaal democratie had de taak om de arbeiders weg te houden van revolutionaire gedachtes. Dat personen zoals Joop den Uyl trouwe volgelingen van de markt economie, het kapitalisme en de westerse wereld waren is duidelijk. Den Uyl redde zelfs de monarchie na de onthullingen dat de corrupte Prins der Nederlanden, zich schuldig had gemaakt aan het aannemen van steekpenningen. Andere sociaal democraten waren zelfs bereid om de staat in te zetten tegen linkse activisten om zo het grote geld te beschermen. In de jaren 80 liet de verraderlijke regering van François Mitterrand de Rainbow Warrior tot zinken brengen. Dit omdat de Franse regering vreesde dat het schip van Greenpeace gebruikt zou worden om de belangen van het kapitalisme in de weg te staan. De misdadige president had persoonlijk toestemming gegeven, terwijl hij in het openbaar de aanslag op de Rainbow Warrior veroordeelde!

Met de opkomst van het neoliberalisme zag het kapitalisme minder nut in haar historische compromis. Kapitalistische regeringsleiders waren maar al te positief over de economie van Chili, waar dictator Pinochet voor het eerst het neoliberale systeem met dwang introduceerde. De welvaart groeide, maar kwam bij een kleine elite te liggen. Arbeiders in Chili hadden te lijden onder het wegvallen van de sociale wetgeving. Vakbonden konden weinig doen omdat het land een militaire dictatuur was. Daarnaast stonden de hypocriete Amerikanen achter de junta van Pinochet. Chili’s economische wonder was alleen te danken aan massieve uitbuiting en onderdrukking van de arbeidersklasse. Door ”positieve” ervaringen met dit markt fundamentalisme raakte politiek rechts helemaal in de ban van dit ”nieuwe liberalisme”. Al snel waren bankiers, zakenlui, rechtse politici en hun pionnen het eens dat er een einde moest komen aan regulering van de economie. Zeker toen in de Sovjet-Unie en in China kapitalistische experimenten ondernomen werden!

Gevestigd links (met name de sociaal democratie) was niet opgewassen tegen de enorme vloedgolf aan neoliberale propaganda, die vanaf de jaren 80 over de wereld waaide. Charismatische iconen zoals Ronald Reagan en Margaret Thatcher wisten vele te overtuigen. Zeker omdat het sociaal democratische model vastliep op een berg van staatsschulden en bureaucratisch wanbeleid. Rechtse sociaal democraten zoals Wim Kok hadden zich al in 1986 heer en meester gemaakt van hun partijen. Zij vonden dat de oude linkse gedachtes plaatst moesten maken voor de acceptatie van het gehele kapitalistische systeem. De ondergang van het stalinisme en de Sovjet-Unie gaf de heersende klasse een enorm propaganda middel. Niet alleen sociaal democraten raakte overtuigd van de mislukking van het zogenaamde ”reëel bestaande socialisme” maar ook communisten, socialisten en miljarden arbeiders die ooit geloofde in de leer van Marx!

Partijen zoals de PvdA hebben sindsdien hun laatste socialistische idealen opzij gezet. De sociaal democratie probeert al 30 jaar haar plaatst te vinden in een politiek landschap dat enorm naar rechts is opgeschoven. Klassiek linkse opvattingen waren taboe verklaard door de bourgeoisie, want geen enkele sociaal democratische leider durfde tegen de neoliberale mentaliteit in te gaan. De markt is God, concurrente is Koning. Dat is nog steeds een ongeschreven sociale regel. Ook TINA wordt vaak aangeslagen om politiek links duidelijk te maken dat er geen alternatief bestaat op het huidige economische model. Neoliberalisme werkt en verder niets. Dat is wat de eigenaren van onze economie brullen en de meeste politici gehoorzamen aan deze dogma!

Revolutionair socialisten hebben zich altijd verzet tegen de leugens van politiek rechts en de kapitalisten klasse. Ook na de ondergang van de USSR, bleven wij strijden voor een socialistische samenleving, ook toen de sociaal democratie zich volledig achter de bezittende klasse schaarde. Nu in 2017 is duidelijk hoe ongelijk de wereld geworden is. Slechts acht superrijken bezitten 50% van alle welvaart op deze planeet. Acht rijke mannen zijn dankzij het kapitalisme zo rijk, dat ze meer geld hebben dat 3 miljard arbeiders. Dit keiharde feit is een direct resultaat van het neoliberalisme. 30 jaar geleden hadden we ook superrijken, maar de welvaart was iets eerlijker verdeeld. Men zou ons voor gek verklaard hebben als we in 1987 hadden gezegd, dat 50% van alle monetaire rijkdom bij slechts acht mensen zou komen te liggen in 2017!

Door de bezuinigingen die politiek rechts en hun sociaal democratische marionetten hebben doorgevoerd is de armoede gegroeid. In Londen leeft 1/3 van een laag inkomen, we praten hier over 2,5 miljoen mensen die vaak wel een baan hebben, maar den nog moeite hebben om rond te komen. Laagloon arbeid is groot in het Verenigd Koninkrijk, maar de elitaire Britse kapitalisten doen daar niet moeilijk over. Tot kort hadden ze de drie grootste politieke partijen op hun zak. De Conservatieve Partij is traditioneel gezien de partij van de rijken en de bezitters. Een tweede kapitalistische partij is de LibDem, de Liberaal Democraten. Doordat de sociaal democraten van de Arbeidspartij (Labour) zich hadden ontdaan van hun socialistische ideologie, stond de Britse sociaal democratie bereid om rechtse opvattingen te steunen. Met name met Tony Blair en zijn opvolger Gorden Brown toonde Labour dat ze een brave kapitalistische partij voorstelde. Jeremy Corbyn heeft veel moeite moeten doen om de linkse kiezer terug te winnen, maar dat is hem gelukt. Alleen zit zijn partij nog vol met types die maar al te graag het neoliberalisme van dienst willen zijn. Rechtse sociaal democraten die dankzij donaties van rijke Britten veel verkiezingen hebben weten te winnen!

Een dramatisch gevolg van bezuinigingen op van alles en nog wat, is de enorme brand in de Grenfell Tower op 14 juni 2017. De flat werd in 1974 gebouwd en er woonde meer dan 600 mensen uit de arbeidersklasse erin. We praten hier over een multiculturele flat met veel nationaliteiten, religies en culturen die vreedzaam met elkaar leefde. Echter de huurders van de 120 woningen in de Grenfell toren waren niet blij met hun huurbaas, Kensington and Chelsea TMO. Deze organisatie beheerde de toren in opdracht van Royal Borough of Kensington and Chelsea, een stadsdeel van Londen. Want de flat is in bezit van de Britse staat, die verantwoordelijk was voor de veiligheid. De toren was al 40 jaar oud toen men in 2016 besloot om te gaan renoveren. Echter het materiaal waarmee Grenfell Tower werd gemoderniseerd was brandgevaarlijk. Daarnaast had men alleen oog voor de buitenkant. De flat staat namelijk in een conservatieve wijk met welvarende Britse burgers. De jaren 70 toren maakte het uiterlijk van deze modale buurt er niet mooi op. Bij de renovatie werd de flat voorzien van een nieuwe buiten laag. Hierdoor leek het gebouw ”moderner”. Huurders waren niet tevreden. Al jaren vreesde ze dat het eens goed fout kon gaan. De Grenfell Action Group zei zelfs dat alleen een grote ramp de ogen van de bestuurlijke elite zou openen!

Op 14 juni 2017 om 1:54 uur Nederlandse tijd sloeg het noodlot toen. In een woning op de tweede etage brak brand uit. Na 15 minuten had het vuur de brandgevaarlijke isolatielaag gevonden die aan de buitenkant van de flat was aangebracht. Hierdoor klom het vuur makkelijk omhoog en wist na 30 minuten de 25ste etage te bereiken. Doordat het vuur zo snel klom raakte bewoners opgesloten in hun eigen woningen. Vluchten werd afgeraden door een stikker van Kensington and Chelsea TMO. Hierin staat dat bij brand, men beter 30 minuten kan wachter voordat je probeert de woning te verlaten. Toch besloten vele om toch te vluchten. De moslim huurders van de Grenfell toren hadden geluk. Zij waren nog wakker rond 1:54 uur (0:54 uur Britse tijd) omdat ze de Ramadan vierde. Toen het vuur om zich heen sloeg waren het moslims die de deuren langs gingen om medebewoners te waarschuwen!

Toen de zon opkwam stonden bijna alle 120 appartementen in brand. 79 personen zijn dood gevonden, maar dit aantal kan nog oplopen. Van de 600 bewoners wordt vermoed dat zeker 100 niet op tijd konden vluchten. De Grenfell Action Group had gewaarschuwd dat de renovatie niet had bijgedragen aan de brandveiligheid. Maar de overheid en KCTNO trokken zich niets aan van hun waarschuwingen. De bezorgdheid van huurders deed de lokale stadsraad niets. Want de conservatieven domineren de lokale politiek dit omdat de buurt rond Grenfell juist tot de betere sociale klasse behoort en die stemmen rechts. De flat met haar multiculturele bewoners hadd geen prioriteit. We kunnen met zekerheid zeggen dat als Grenfell een flat was geweest voor rijkere witte Britten, dat men wel moeite had gedaan om klachten serieus te nemen!

De Socialistische Partij (Socialist Party) in Engeland en Wales zegt heel duidelijk dat door bezuinigingen op de lokale politiek, men materiaal ging gebruiken dat niet gebruikt had moeten worden. Conservatieve bestuurders zijn medeverantwoordelijk omdat zij niet alleen de bezuinigingen doorvoerde, maar ook geen moment kennis namen van de klachten die bewoners hadden. Een activist van de Socialist Party in West Londen, Bob Sulatycki, stelde nog: “Het is duidelijk dat dit geen tragisch ongeval is, maar een voorspelbaar en crimineel gevolg van een beleid van besparingen, privatiseringen, gebrek aan democratische verantwoording en een bewuste politiek van verwaarlozing op zowel nationaal als lokaal vlak”

Om te voorkomen dat meer rampen ontstaan door rechts wanbeleid, hebben we socialisme nodig. De Arbeidspartij van Jeremy Corbyn heeft net een landelijke verkiezing gewonnen, maar de conservatieven hebben helaas nog steeds de meeste zetels. Om de Tories te verslaan moet Corbyn niet alleen strijdvaardig optreden, maar ook zijn eigen partij zuiveren van alle neoliberale (a)sociaal democraten. Het is duidelijk dat een nieuwe generatie partijleden het niet eens is met de oude rechtse garde rond Blair en Gordon. Corbyn zal de steun van de leden krijgen bij het royeren van dat tuig. Het zal de Arbeidspartij zeker even verzwakken, maar in de toekomst juist verstreken. Groot Brittannië heeft een arbeiderspartij nodig en Labour kan dat weer worden. Maar alleen als ze een duidelijke socialistische koers in slaan en de arbeidersklasse laten merken dat de partij er voor hun is. Na 30 jaar het kapitalisme en neoliberalisme gesteund te hebben heeft de Arbeidspartij veel goed te maken bij het Britse proletariaat!

In de Verenigde Staten heeft Donald Trump zichzelf al ontmaskerd. De nep-populist heeft duidelijk gemaakt dat hij echt geen politiek gaat bedrijven voor gewone mensen. Toch dankt Trump zijn presidentschap aan arbeiders, die hoopt dat hij voor banen zou zorgen. Tijdens de verkiezingen brulde de radicaal rechtse seksist dat hij banen uit China terug zou halen. Ook zou hij proletarische Amerikaan ondersteunen. Maar zodra de blonde miljardair aan de macht kwam werden de belastingen voor de (super)rijken verlaagt en ook de gezondheidswet van Obama ging de prullenmand in. Nu dreigen miljoenen Amerikanen hun zorgverkiezing kwijt te raken. Een drama als je bedenkt dat de zorgkosten in de VS enorm hoog zijn!

De radicaal rechtse Republikeinse Partij voelt zich versterkt, omdat de neoliberale Democratische Partij geen alternatief kan neerzetten. De Amerikanen wantrouwen terecht de partij van Obama en Clinton, omdat de Democraten niets veranderd hebben. Erger nog, de Democratische Partij is gewoon een neoliberale partij waar arbeiders niet op kunnen vertrouwen. Helaas denken sommige linkse Amerikanen zoals Bernie Sanders, dat je de Democraten kunt gebruiken om de Republikeinen te verslaan. Omdat Amerika in feite een twee partijen stelsel heeft is het zeer lastig voor andere partijen om mee te draaien. Alle media aandacht gaat naar kandidaten van deze twee rechtse partijen. Dit is waarom Sanders en de Democratische Socialisten van Amerika (DSA) denken dat je verandering alleen via de Democraten kunt brengen. De DSA steunde ook Hillary Clinton toen zij Bernie Sanders versloeg. Dit terwijl er een linkse kandidaat in de race om het Witte Huis was. Jill Stein van de Groene Partij bood een echt alternatief, maar ze werd genegeerd door de kapitalistische media. Echter ook Sanders en de DSA weigerde om Stein te steunen. In hun denkwereld moet alles via de Democratische Partij gebeuren!

Een positieve ontwikkeling is dat Sanders het woord: socialisme uit het moeras van de negativiteit heeft gehaald. Sinds 1917 zorgde de kapitalistische media er altijd voor dat Amerikanen gehersenspoeld werden om het woord socialisme te minachten. Na 1945 werd communisme een nog slechter woord, maar socialisme was altijd de nummer twee. Na de Koude Oorlog raakte het slechtwoord in verval, behalve als radicaal rechtse Republikeinen het gingen gebruiken op Fox News om Democraten aan te vallen. Die wisten dan niet hoe snel ze duidelijk moesten maken dat ze het kapitalisme volledig steunen. Obama’s populisme in 2008 werd gelijk geschakeld met socialisme. Dit omdat linkse groepen opriepen om (kritiekloos) op Obama te stemmen. Ook de DSA stond weer vooraan om de Democratische presidentskandidaat te steunen (tegen linkse kandidaten van de Groene Partij). Dit terwijl de Democratische Socialisten van Amerika juist aan steun winnen. Ze hebben anno 2017 meer dan 31.000 leden. In slechts 12 maanden hebben zich meer dan 25.000 nieuwe leden aangemeld bij de DSA. Wat ooit een kleine linkse groep binnen de Democratische Partij vormde is nu bijna net zo groot als een politieke partij in Nederland!

De groeide populariteit voor het socialisme laat zien dat de rechtse leugens aan kracht verliezen. Zeker omdat de generatie die na 1990 is geboren zich niet laat misleiden. Via het internet leren ze het echte socialisme kennen, niet het stalinisme dat als communisme/socialisme wordt omschreven door hun geschiedenisboeken. Marxistisch socialisme is niet wat in stalinistisch Rusland en maoïstisch China bestond. Het heeft nooit bestaan in Oost Europa ondanks wat de burgerlijke geschiedenisschrijvers beweren. Helaas helpen oude linkse personen niet bepaald mee als ze blijven vastzitten in de opvattingen dat de USSR wel ”socialistisch” was. De onwaarheden over het socialisme wonnen juist aan kracht omdat delen van revolutionair links ze leken te bevestigen. Als een arbeider hoort van een ”communist” dat in de USSR ”socialisme” is gerealiseerd en hij/zij ziet dat de Sovjet staat andersdenkenden onderdrukt, dat denkt zo’n arbeider van: ”socialisme is onderdrukking en dat wil ik niet” (wie wel?).

Socialisme kan niet van bovenaf worden op gedwongen. Het is een systeem dat alleen werkt als de arbeidersklasse daartoe bereid is. Het is de taak van een arbeiderspartij om de arbeiders bewust te maken dat zij de vruchten van hun arbeid horen te bezitten en niet de kapitalisten. Helaas doet een partij zoals de SP dat juist niet. De gematigde partij van Emile Roemer wil dolgraag aan het kapitaal laten zien dat ze ”regeringsverantwoordelijkheid” kunnen dragen. Met de VVD wil de SP nog niet landelijk in zee, terwijl ze dat in Amsterdam al doen. Echter met het CDA en D66 wil Roemer een ”centrum-links” kabinet oprichten?? Alsof deze twee rechtse partijen opeens bereid zullen zijn om de sociaal democratische politiek weer te gaan steunen. Emile Roemer leeft in een schijnwereld waarbij hij denkt dat via compromissen alles te doen is. Een klassiek sociaal democratische gedachte uit de vorig eeuw die anno 2017 niet meer werkt!

Je moet twee keer zo hard werken

Eerder dit voorjaar presenteerden het Surinaams Inspraak Orgaan (SIO) en New Urban Collective (NUC) het onderzoek “Je moet twee keer zo hard werken”, waarin racisme tegen en discriminatie van Surinaamse-Nederlanders in het onderwijs en op de arbeidsmarkt centraal staan. De conclusies zijn veelzeggend.