Nationalistische propagada van de SP

De ”Socialistische” Partij heeft een propaganda filmpje gemaakt over de EU verkiezingen. Daarin wordt de Europese Unie afgebeeld als een elitaire bureaucraat die Nederland wil opslokken. Het filmpje is erg nationalistisch van aard, je ziet een rijke man (met EU symbolen) taarten eten met de vlaggen van Europese landen. Dit burgerlijke-nationalisme is echt fout, maar past helaas binnen de SP. In plaats voor een socialistisch Europa te strijden, denkt de partij alleen maar aan meer Den-Haag en minder Brussel!

Het filmpje toont hoezeer de SP vast zit in haar nationalisme. Want de partij wil ook de migratie van arbeidskrachten reguleren. In plaats van te strijden tegen de uitbuiting van Oost-Europese arbeiders vindt deze nationale sociaaldemocratische partij dat er moeite moet worden gedaan om buitenlandse arbeidskrachten te verminderen. De vijand is blijkbaar niet de kapitalist, maar de arbeider die zich laat uitbuiten. Daarmee toont de SP dat ze het vooral opnemen voor de witte arbeider, die geen werk vindt omdat de kapitalisten liever ”goedkope” niet witte arbeiders uitbuiten!

Daarmee worden vooral arbeiders uit Oost-Europa bedoeld, Poolse arbeiders en Roemeense arbeiders. Deze proletariërs worden het meest uitgebuit en laten zich ook veel minder betalen. Een resultaat van 40 jaar stalinistische heerschappij en 30 jaar kapitalistisch wanbeleid in hun eigen landen. Het stalinisme gaf Oost-Europa onderdanigheid en het kapitalisme dreigt met baanloosheid en armoede. Daarom vluchten veel jonge arbeiders naar West-Europa. Omdat 1000 euro netto per maand al bovenmodaal is in Polen en in Roemenië, laten ze zich maar al te graag uitbuiten!

De juiste positie van een socialistische partij zou zijn, solidariteit met alle arbeiders. Strijden voor een socialistisch verenigd Europa onder controle van de arbeidersklasse. Maar in het hele programma van de SP omtrent deze Europese verkiezingen komt het woord; socialisme, niet één keer voor. Er worden wel goede punten genoemd, maar een fundamenteel alternatief op deze neoliberale unie heeft de SP niet. Ze willen ”samenwerken” en geen superstaat. Die superstaat Europa is er toch niet, want de EU is een slappe unie waarin 28 verschillende kapitalistische economieën zitten!

De socialisten in de arbeidersbeweging moeten strijden voor:

  • Gelijk loon voor gelijk werk. Beëindig alle schijnconstructies en onzekere werkcontracten.
  • Voor regularisatie van alle ‘illegalen’, stop uitzettingen.
  • Voor genoeg betaalbare woningbouw voor iedereen, om isolatie van migranten in gebrekkige pensions te voorkomen.
  • Gratis vrijwillige taallessen voor buitenlandse arbeiders en hun partners
  • Stop de Erdogan-deal en soortgelijke akkoorden in Noord-Afrika.
  • Organiseer arbeiders van alle nationaliteiten in de arbeidersbeweging en vecht samen tegen de werkgevers, uitzendbureaus en koppelbazen.
  • Voor de nationalisering onder democratische werknemerscontrole van de hefbomen van de economie, om zo de macht van de banken en het grote bedrijfsleven te breken

Bron: Revolutie – De SP en arbeidsmigratie

Wel is het terecht dat de SP zich verzet tegen neoliberale politici die zo’n verenigd kapitalistisch Europa wensen. Revolutionair socialisten willen ook geen Europa voor het kapitaal. Maar minder Brussel, meer Den-Haag is niet de oplossing. De oplossing is een socialistisch Europa onder democratische controle van arbeidersraden. Alleen de raden-republiek kan de uitbuiting en ongelijkheid tussen oost en west doen verdwijnen. Helaas denkt de SP niet volgens socialistische richtlijnen. Na de ondergang van het stalinisme liet de partij het socialisme vallen. Vermoedelijk omdat ze in de ban waren van de heersende opvatting dat het ”reël bestaande socialisme” gefaald had!

Vooral in de jaren 90 was de kapitalistische propaganda erg sterk. ”There Is No Alternative” kraaide alle burgerlijke partijen. Van liberalen tot conservatieven, groenen en zelfs sociaal democraten. Vooral de sociaal democratie liet haar laatste linkse idealen vallen na 1990, zie de PvdA onder Wim Kok. Omdat de SP begon als stalinistische partij in 1972, heeft ze nooit een internationalistische houding gehad. Het ging altijd om Nederland, internationalisme werd bij hun gereduceerd tot ”samenwerken”, een vaag begrip. Revolutionair socialisten bekritiseren daarom dit nationalisme, omdat het erg in de buurt komt van partijen zoals de PVV en FvD!

Waar moeten arbeiders dan op stemmen? Er is helaas geen socialistisch alternatief voor Europa. Dus kunnen we niet anders dan SP stemmen, al is het alleen om de neoliberale EU te bevechten. Hoe anders is dat in Ierland, die hebben de mogelijkheid om echte socialisten te kiezen. Tussen 2009 en 2011 zat Joe Higgins in het EU parlement voor de Ierse: Socialistische Partij (Socialist Party). Hij was een revolutionair socialist en vocht fel tegen de politici van het kapitalisme. Higgins stelde het socialisme altijd centraal en zat niet enkele en alleen voor Ierse arbeiders in het EU parlement. Helaas kunnen we dat van Dennis de Jong (SP) niet zeggen!

De SP vertegenwoordiger in het EU parlement was niet te vergelijken met Joe Higgins. Dennis de Jong leek op een keurige ambtenaar, een grijze muis die wel de linkse taal sprak maar die niet revolutionair overkwam. Binnen de linkse fractie van Europees Verenigd Links/Noord Groen Links (niet verwant aan GroenLinks) was De Jong onzichtbaar. Hij volgde de stijl van Gregor Gysi, een gematigde ex-stalinist die gelooft dat je de Europese Unie ”menselijker en socialer” kunt maken (reformisme). Over socialisme hoor je politici zoals Gysi en De Jong niet praten. Higgins daarin tegen deed dat wel en is daarom een voorbeeld van hoe socialisten horen te strijden!

Higgins vertrok in 2011 naar het Ierse parlement. Hij werd opgevolgd door Paul Murphy, een jonge socialist die net als Joe Higgins vurig vocht voor alle arbeiders. Helaas verloor Murphy in 2014 zijn zetel, dit kwam omdat hij concurrentie kreeg van een linkse partij die ervoor koos om het tegen hem op te nemen. In plaats van een strijder voor socialisme te steunen, koos deze linkse partij (die we niet bij naam zullen noemen) ervoor om het anti-kapitalistische electoraat te splitsen. Hierdoor kreeg Murphy net niet genoeg stemmen om terug te keren naar Brussel. Hij werd wel gekozen in het Ierse parlement waar hij nog steeds vecht voor een socialistisch Ierland als deel van een socialistisch Europa!

 

ep-nl-2014-sp

100% voor een socialistisch Europa!!

Dat zou een socialistische partij moeten zeggen!

Advertenties

Cambodja in de 20ste eeuw

Het Koninkrijk Cambodja bestaat sinds 1993. Daarvoor was het land een monarchie van 1953 tot 1970, een militaire junta tussen 1970 en 1975, een nationaal-maoïstisch regime van 1975 tot 1979, dan een gematigde-stalinistische volksrepubliek tot 1989, een staat in transactie tot 1993 en sindsdien weer een kapitalistische monarchie. Cambodja lijdt tegenwoordig onder een corrupt regime van: ”Heer Minister President en Opperste Militaire Leider” Sun Sen, ex-stalinist en sinds 1993 een aanhanger van de monarchie en het kapitalisme. Dit is het verhaal van een land dat enorm geleden heeft onder het monarchisme, maoïsme, stalinisme en kapitalisme!

In Indochina bevindt zich het land Cambodja. De officiële naam is Kampuchea, maar Europeanen gebruiken de Franse vertaling: Cambodge. Franse imperialisten namen bezit van dit oude land in 1863 en roofde het leeg. Dit was typisch voor westerse witte imperialisten die zichzelf verheven zagen boven de Aziatische volkeren. In 1945 namen de Japanners even bezit van de Franse kolonie, echter de witte imperialisten keerde al snel weer terug. Om de schijn hoog te houden dat Frankrijk bereid was om Cambodja onafhankelijkheid te geven werd in 1953 een pro-Franse monarchie opgericht. De eerste monarch was koning Norodom Sihanouk!

Maar alles is niet zoals het lijkt in de geschiedenis van dit land. Daarom kan het heel verwarrend worden als je bekijkt hoe Cambodja door de 20ste eeuw kwam. Sihanouk was van 1941 tot 1955 koning van het land. Maar hij was niet gediend van een ceremoniële rol. Sihanouk wou macht en dus greep hij die in 55. Hij zette zijn eigen vader; Norodom Suramarit op de troon, zodat hijzelf politieke macht kon uitoefenen. Suramarit overleed echter in 1960 en dus had het Koninkrijk Cambodja geen koning meer, hoewel het koningshuis wel bleef bestaan. Sihanouk stichtte een politieke partij die zich de ”Socialistische Volksgemeenschap” noemde. Er was echter niets socialistisch aan deze partij, want Sihanouk vooral conservatief en anticommunistisch!

Ondertussen steunde Noord Vietnam onder Ho Chi Minh, de Arbeiders Partij van Cambodja. Die was in 1951 ontstaan nadat de Indochinese Communistische Partij was opgedeeld in drie politieke partijen. In Noord Vietnam was het de Arbeiders Partij van Vietnam onder Ho Chi Minh, in Laos de Lao Volksrevolutionaire Partij onder Souphanouvong en in Cambodja de Arbeiders Partij van Cambodja geleid door een man genaamd Saloth Sar. Deze Sar groeide op in een rijke boerenfamilie. Zijn vader bezat land en leefde op de arbeid van de arme boerenklasse. Door de bevoorrechte positie genoot de jonge Sar een Franse opleiding!

Saloth Sar werd een intellectueel die mocht studeren in het buitenland. Ook een elitaire positie, wat niet mogelijk was voor de meeste Cambodjanen. Hij sprak het Frans en studeerde in Parijs. Daar werd Saloth Sar lid van de stalinistische Franse Communistische Partij. De jonge Sar gaf toe dat hij de teksten van Karl Marx niet begreep. Daarom liet hij zich meer inspireren door Stalin en diens (valse) interpretatie van het communisme. De dogmatische rechtlijnigheid zou centraal staan in het leven van deze jonge Cambodjaan. Democratische debatten waren nutteloos, alles en iedereen moest zich onderwerpen aan het gezag van de partij!

In 1953 keerde Sar terug naar het Koninkrijk Cambodja dat net was opgericht. Hij leerde al snel dat koning en later minister president Norodom Sihanouk geen oppositie duldde. In de jungle bouwde Saloth Sar aan zijn macht binnen de communistische partij. Omdat ze niet legaal mochten werken namen de leiders van de partij schuilnamen aan. Die van Saloth Sar was Pol Pot. Onder deze naam zou Sar de geschiedenis ingaan als één van de meest wreedste dictators ooit. Maar tot 1963 was de naam Pol Pot nog onbekend. Hij had tien jaar nodig voordat hij generaal secretaris werd. Eenmaal aan de top verklaarde Saloth Sar dat de boerenklasse de revolutionaire voorhoede van de revolutie was en niet de arbeidersklasse!

Hiermee stond de Arbeiders Partij van Cambodja aan de kant van Mao Zedong, die in China ook een boerenrevolutie predikte. Pol Pot (Saloth Sar) verwierp het gematigde stalinisme dat na 1956 werd ingevoerd in de Sovjet-Unie. Vreedzaam samenleven met kapitalistische landen was onacceptabel. In de jaren 60 had de partij ongeveer 100 tot 200 actieve leden. Maar ze bezaten veel sympathisanten in het binnenland, vooral in afgelegen dorpen. Pol Pot besloot om in 1968 een opstand te beginnen en stichtte het Cambodjaans Revolutionaire Leger. Noord Vietnam was niet op de hoogte hiervan, toch steunde ze de opstandelingen met wapens. Twee jaar later werd het rebellenleger hernoemt in het Cambodjaanse Volks Nationale Bevrijdingsleger!

Minister president Norodom Sihanouk had geprobeerd om neutraal te blijven tijdens de Vietnam oorlog. Toch wierp de Amerikaanse luchtmacht bommen af boven Cambodja om de Viet-Cong te verdrijven. Zijn sympathie voor Noord Vietnam was bekend en dus pleegde anticommunistische officieren een staatsgreep tegen Sihanouk op 18 maart 1970. Dit kwam de VS erg goed uit. De nieuwe Khmer Republiek stond namelijk 100% aan de kant van de Amerikanen. Voor Pol Pot kwam deze staatsgreep goed uit. Nu kon hij een volledige opstand beginnen. In het diepste geheim had hij de Arbeiders Partij van Cambodja hernoemt in Communistische Partij van Kampuchea. Ook dit werd niet vermeld aan Hanoi en ook partijleden bleven in het duister. In plaats daarvan stond de organisatie bekend onder de naam: Angkar!

Ondanks het militaristische karakter van de Khmer Republiek en de miljoenen aan wapens via de Amerikanen, was het leger van de republiek slecht getraind. Daarnaast wonnen de Rode Khmer veel steun in het noord oosten van het land. Dat gebied hadden ze al in 1970 veroverd op de militaire junta. In vijf jaar wist het Cambodjaanse Volks Nationale Bevrijdingsleger meer gebied te veroveren. Begin 1975 bezat de Khmer Republiek alleen nog de hoofdstad Phnom Penh. De Rode Khmer van Pol Pot waren ondertussen getransformeerd in een totalitaire sekte, die zich liet leiden door Khmer nationalisme. Angkar bepaalde alles, hoewel diens leider zich verborgen hielden. Men kende hun alleen onder de namen Broeder 1,2,3,5,6…. en zo verder. Er waren geen staatsportretten, geen standbeelden en geen namen!

Op 15 april 1975 namen 40.000 soldaten van de Rode Khmer bezit van de hoofdstad. Pol Pot liet zich niet zien en het was totaal onduidelijk wie nu de macht bezat. Toch werd besloten om zo snel mogelijk te beginnen met de ”revolutionaire” transformatie van Cambodja. Volgens de leer van Pol Pot moest namelijk iedereen boer worden. Het nieuwe ”Democratisch Kampuchea” zou een agrarisch-communistische samenleving worden zonder klassen, geld of status. Naast kapitalisten waren intellectuelen de grootste vijand van de revolutie, aldus de propaganda van Angkar. Natuurlijk werd niet vermeld dat alle leiders van het Jaar Nul, ook intellectuelen waren. Al in april begon de Rode Khmer met het evacueren van de steden. Iedereen moest op het platteland gaan wonen!

Door de exodus stierven al in de eerste maanden van het ”boerenparadijs” tienduizend Cambodjanen. Ze stierven aan honger, uitputting en een gebrek aan medicijnen. Want de Rode Khmer minachtte alles dat door het westen was geproduceerd. Alleen inheemse geneeskunde werd vertrouwd, wat natuurlijk volledig inadequaat was. De Volksrepubliek China erkende ”Democratisch Kampuchea” direct. Mao Zedong had Pol Pot jaren gesteund en beidden deelde het principe van een boerenrevolutie. Mao was echter oud en ziek in 1975. Hij leed aan parkinson en was aan het einde van zijn leven. Met Hanoi waren de relaties zeer slecht. Door het Khmer nationalisme vonden de Rode Khmer dat zij verheven waren boven de Vietnamezen. Ondanks 20 jaar steun gaf Pol Pot het bevel om Vietnamese dorpen aan te vallen!

Eenmaal op het platteland moesten Cambodjanen in grote agrarische communes gaan wonen. Hier bepaalde Angkar nog steeds alles. Kinderen werden geïndoctrineerd om te spioneren en hun ouders te verraden aan de Broeders van de Revolutie. Individualiteit was ”contrarevolutionair”, iedereen moest collectivistisch denken en handelen. Wie ook maar iets individueel deed werd zwaar gestraft, vaak door eigen familieleden. In de voormalige Chao Ponhea Yat school hadden de Rode Khmer een martelgevangenis gesticht. Hier zijn vermoedelijk 20.000 Cambodjanen opgesloten en gemarteld tussen 1976 en 1979. Van elk slachtoffer maakte men een foto, die zijn tegenwoordig opgehangen aan de muren van S-21, de martelgevangenis die nu dienst doet als museum!

Het wrede optreden van Pol Pot en zijn aanhangers zorgde echter voor onrust binnen de communistische partij. Hierop besloot Broeder 1 (Saloth Sar) om de staat en partij te zuiveren. In 1977 werden veel hoge partijbonzen opgepakte en zonder pardon doodgeschoten. In plaats van ”Democratisch Kampuchea” te stabiliseren gebeurde juist het tegenovergestelde. Aan de grens met Vietnam stichtte anti-Pol Pot revolutionairen onder leiding van Heng Samrin het Nationale Beschermingsfront. Met steun van Vietnam begon dit front de Angkar te bevechten. Maoïstisch China probeerde te onderhandelen tussen Pot Pot en Hanoi, maar de gesprekken liepen muurvast. In eigen lang besloot de Angkar (de partij) openheid te geven. Men maakte bekend wie aan de macht was. Nu pas werd duidelijk dat Pol Pot de naam was van Saloth Sar!

Hanoi had echter genoeg van de aanvallen op hun grondgebied. Op 25 december 1978 vielen 120.000 soldaten van de Socialistische Republiek Vietnam: ”Democratisch Kampuchea” binnen. Niet alleen China is woest over deze aanval, ook het kapitalistische westen veroordeelde de Vietnamese invasie. Alleen de Sovjet-Unie en diens bondgenoten steunde de actie van Hanoi. Amerika en Europa besloten om samen met China op te trekken en Pol Pot te steunen, hij was de legitieme leider van Cambodja. Het verzwakte leger van de Rode Khmer bleek niet in staat om het machtige Vietnamese Volksleger tegen te houden. Binnen een week was ”Democratisch Kampuchea” verslagen. De Vietnamezen troffen een verlaten hoofdstad aan. In Phnom Penh leefde nog maar 32.000 mensen, in 1975 waren dat 370.000 geweest!

Norodom Sihanouk was na zijn afzetting in 1970 naar China gevlucht. Met de val van de Khmer Republiek keerde hij terug naar Cambodja. Pol Pot installeerde de ex-koning als staatshoofd van ”Democratisch Kampuchea”, een functie zonder politieke macht. Sihanouk weigerde staatshoofd te zijn nadat hij de massamoorden met eigen ogen had gezien. De ex-koning zag de beroemde Killer Fields en de botten van honderdduizenden uit de grond steken. Pol Pot liet Norodom Sihanouk onder huisarrest plaatsen. Vlak voor de Vietnamese invasie vloog hij naar China om opnieuw in ballingschap te leven. Echter de Chinezen wouden Sihanouk als leider van de internationaal erkende overheid. Ook het kapitalistische westen erkende hem als enige rechtmatige leider!

Onder de vlag en volkslied van ”Democratisch Kampuchea” werd Norodom Sihanouk de President van de Coalitie Regering van Democratisch Kampuchea. Terwijl Vietnam de Volksrepubliek Kampuchea stichtte, wapperde bij de Verenigde Naties tot 1992 de vlag van Pol Pot’s regime. Sihanouk wist heel goed wat de Rode Khmer hadden gedaan. Maar zijn afkeer van de Vietnamezen was groter dan zijn afkeer voor de man die 1/3 van het Cambodjaanse volk had uitgemoord. Pol Pot nam in 1981 afstand van het agrarisch-communisme. Hijzelf werd een ”gematigde socialist” en de Communistische Partij van Kampuchea hernoemde hij om in ”Partij van het Democratische Kampuchea”. Ondertussen zat Heng Samrin met een land dat 1/3 van zijn bevolking was kwijt geraakt en niet erkent werd door de VN!

Uit de pro-Vietnamese vleugel van de Rode Khmer kwam de Volksrevolutionaire Partij van Kampuchea. Deze partij was gematigd-stalinistisch in lijn van de Communistische Partij van Vietnam en de Lao Volksrevolutionaire Partij. Op papier was Heng Samrin de baas als leider van de Volksrevolutionaire Raad. Echter de Vietnamezen behielden veel politieke en militaire invloed. Ze bepaalde de nieuwe grondwet en Samrin kon weinig besluiten onafhankelijk nemen. Daarnaast had hij veel moeite om zichzelf neer te zetten als een leider van een land dat alleen door (een deel) van de stalinistische wereld erkend werd. Vanaf 1985 verloor Samrin daarom ook invloed aan aan de 33 jarige Hun-Sen. Die zich als leider van de staatsbureucratie machtiger wist te maken dan de partijleider van de Volksrevolutionaire Partij van Kampuchea!

hun-sen-speach-1983-1170x658

Hun-Sen in 1983 als vice minister-president van de Volksrepubliek Kampuchea.

Hun-Sen was een echte bureaucraat, die enorm snel carrière wist te maken binnen de staatsbureaucratie. Sen was een bataljon commandant van de Rode Khmer, die overliep na de grote zuivering van 77. In een klassieke volksrepubliek zou de generaal secretaris van de communistische partij de machtigste man in het land zijn. Echter in het Cambodja na de genocide, was de volksrevolutionaire partij helemaal niet zo sterk. Hun programma was niet revolutionair te noemen, ondanks de marxistisch-leninistische symboliek. Toen Vietnam startte met Doi Moi (kapitalistische hervormingen) vanaf 1986, was Hun-Sen bereid om het kapitalisme langzaam te tolereren. Heng Samrin bleef voorzitter van de partij, maar de man die alle besluiten nam was Hun-Sen!

Het kapitalistische westen leverde wapens aan de ”Coalitie Regering van Democratisch Kampuchea” via het Koninkrijk Thailand. Vooral Ronald Reagan en Margaret Thatcher steunde Norodom Sihanouk en daarmee ook Pol Pot, wiens vlag en landsnaam gebruikt werd. Doordat de VN weigerde de Volksrepubliek Kampuchea te erkennen kwam hulp eigenlijk alleen van het Oostblok. De Sovjet-Unie, Oost-Duitsland en andere pro-Sovjet landen deden wat ze konden. Echter China, het westen en ook Noord Korea en stalinistisch Roemenië weigerde steun, zij erkende allemaal Sihanouk en de Rode Khmer, die nog steeds vochten in de jungle. De Australische journalist John Pilger maakte enkele belangrijke documentaires over het leed van Cambodja en hoe het westen uit politieke motieven liever de Rode Khmer steunde!

Op 1 mei 1989 nam de regering van Hun-Sen een nieuwe grondwet aan. De Volksrepubliek Kampuchea werd hernoemt in Staat van Cambodja. Langzaam begon de stalinistische bureaucratie afstand te nemen van het officiële marxisme-leninisme. Toch zou de nieuwe Staat van Cambodja een dictatuur blijven met Heng Samrin en Hun-Sen aan de macht. Vietnam besloot zijn soldaten in dat jaar terug te trekken omdat de Sovjet-Unie minder economische steun gaf. Op 23 oktober 1991 werd eindelijk een vredesverdrag gerekend tussen de hernoemde Nationale Regering van Cambodja (onder de vlag van Pol Pot) en de Staat van Cambodja. De stalinisten Heng Samrin en Hun-Sen lieten hun marxistische façade volledig vallen. Ze hernoemde hun Volksrevolutionaire Partij van Kampuchea om in de Cambodjaanse Volkspartij!

De Verenigde Naties namen de politieke macht over in het land om verkiezingen te organiseren. Norodom Sihanouk won de verkiezingen met 45% van de stemmen. Hij besloot samen te werken met Hun-Sen, die nu de leider was van de ex-stalinisten. Op 24 september 1993 werd de oude vlag van het Koninkrijk Cambodja weer gehesen. Voor het eerst sinds 1970 wapperde de monarchistische vlag over het land. Norodom Sihanouk werd opnieuw koning, nadat hij die functie 43 jaar eerder opzij had gezet. Pol Pot en zijn ”Partij van het Democratisch Kampuchea” weigerde de verkiezingen te erkennen. Zij zetten de burgeroorlog voort. Hun invloed in de jaren 90 was echter minimaal en hun machtsbasissen bleven beperkt tot aan de grens met Thailand!

Saloth Sar, de man die iedereen kende als Pol Pot overleed op 15 april 1998 in een armoedige hut. Met zijn overlijden verdwenen de Rode Khmer voorgoed. Diens aanhangers probeerde weer te integreren in de Cambodjaanse maatschappij. Het Koninkrijk Cambodja zat niet direct te wachten op een soort Proces van Neurenberg. Pas in 2007 werd Broeder 2 opgepakt en ter verantwoording geroepen. Broeder 2 was geboren als Lau Kim Lor, maar net als Pol Pot (Saloth Sar) bekender onder zijn revolutionaire naam Nuon Chea. Het zou nog zeven jaar duren voordat hij veroordeeld werd tot levenslange gevangenisstraf. Ook Khieu Samphan en Kang Kek Iew (directeur van martelgevangenis S-21) zitten tot hun dood in de cel!

Norodom Sihanouk bleef in de functie van ceremonieel staatshoofd tot aan zijn dood in 2004. De man die het koningschap in 1953 opzij zette, Cambodja leidde tot 1970 en met Pol Pot samenwerkte tot begin jaren 90, werd 89 jaar oud. Hij was het gezicht van Cambodja in de 20ste eeuw, ook al had hij vanaf 1970 geen politieke macht meer. Sihanouk was een icoon van de monarchisten en zijn zoon is de huidige Koning van Cambodja. De klassenverraders Heng Samrin en Hun-Sen hebben alle verwijzingen naar hun ”communistisch” verleden doen verdwijnen. Tegenwoordig lijkt het alsof de Cambodjaanse Volkspartij altijd een conservatieve-monarchistische partij is geweest. Ze tonen het enorme verraad van Heng Samrin en Hun-Sen aan de idealen van Karl Marx en Vladimir Lenin!

Er is geen democratie in Cambodja. Daarmee is het VN project van 1993 volledig mislukt. Hun-Sen is nog steeds aan de macht en draagt tegenwoordig de titel: ”Heer Minister President, Opperste Militaire Gezaghebber”. Hij heeft zelfs een monument ter eren van zichzelf laten bouwen. 33 jaar is deze ex-stalinist nu aan de macht en het wordt tijd dat de arbeidersklasse van Cambodja hem omver werpt. Via verkiezingen is dat niet te doen. Dat komt omdat de corrupte Cambodjaanse Volkspartij het niet zal toestaan dat ze hun privileges verliezen. Hun-Sen heerst nog steeds met dezelfde kaste die in 1979 aan de macht was gezet door Vietnam. Het verschil met toen is dat zijn rechtse regering sinds 1993 wel internationaal erkend is!

Anno 2019 wordt Cambodja gezien als het nieuwe China. Dat komt omdat de lonen nog lager zijn en dat is gunstig voor westerse hebzucht. Veel westerse fabrikanten hebben al productiewerk naar Cambodja verplaatst. Dat doet de economie groeien, maar zoals altijd bij het kapitalisme komt de welvaart alleen terecht bij een zeer klein elite. Het is ironisch dat Hun-Sen als 33 jarige nog een vurige aanhanger was van het marxisme-leninisme. Maar dat idealisme was slechts een façade om aan de macht te blijven. Na de val van de Sovjet-Unie werden alle herinneringen aan de Volksrepubliek Kampuchea en diens ”revolutie” verwijderd. Alleen een paar monumenten herinneren aan het idealisme waarin toch veel anti-Pol Pot revolutionairen geloofde!

Ondanks isolatie en verraad door het westen bleef het land overeind in de jaren 80. Een toekomstig socialistisch Kampuchea (Cambodja) kan alleen worden opgebouwd door de arbeidersklasse, niet door een stalinistische bureaucratie. De idealen van het revolutionair socialisme zijn door Pol Pot, Nuon Chea, Khieu Samphan, Kang Kek Iew, Heng Samrin en Hun-Sen ernstig misbruikt. Toch kan alleen een socialistische revolutie een einde maken aan de corruptie en kapitalistische uitbuiting in dit Aziatische land. De werkende klasse heeft een revolutionaire arbeiderspartij nodig!

Dit jaar is het 40 jaar geleden dat Pol Pot omver werd geworpen. 40 jaar na de genocide is het tijd dat ook de ex-stalinisten rond Hun-Sen onttroond worden. De Cambodjaanse arbeiders hebben daarbij niets te verliezen, ze hebben alles te winnen!

Hieronder een documentaire van John Pilger uit 1993

Rechtse dogma’s en linkse slapheid

Overal waar je kijkt is politiek rechts aan de macht. Toch klaagt met name populistisch rechts dat er spraken is van een ”linkse elite”. Deze ”cultuur-marxisten” zouden multiculturalisme afdwingen en de inheemse witte cultuur willen doen vernietigingen. Een scenario dat direct uit de nazistische propagandadoos komt. Want ook de nazi’s spraken over ”cultuur-bolsjewieken”. Ondanks deze hetze van rechts is het een feit dat alle Europese regeringen zich neoliberaal en autoritair opstellen. Dat is te zien aan het politieke spectrum waarop regeringen en politieke partijen beoordeeld worden!

eu2012

Hierboven is het politieke spectrum te zien. Zoals al verwacht bij neoliberaal rechtse regeringen scoren ze hoog op de autoritaire schaal. Nederland is het enigste Europese land dat dichterbij de grens tussen libertair en autoritair zit dan de rest. Dat komt omdat het autoritarisme in Nederland pas de laatste 20 jaar is gegroeid. Het meest autoritaire land van de Europese-Unie is Hongarije, waar Viktor Orban sinds 2010 met rechts-nationalisme voor haat en verdeeldheid zorgt. Het Verenigd Koninkrijk staat samen met Slovenië op de vijfde plaats. Het minst rechtse land is Frankrijk, dat zou je centrum-rechts kunnen noemen!

De vraag is echter…..waar zijn linkse landen in Europa? Antwoord: Die zijn er niet!! In 1989 had je Tsjecho-Slowakije (Tsjechië en Slowakije) in het links-autoritaire vlak kunnen zetten, omdat het land toen nog een stalinistische republiek was. Links-libertaire landen bestaan niet. Logisch, omdat authentiek linkse opvattingen (socialisme) grotendeels opzij gezet zijn door wat men politiek links noemt. Linkse partijen stappen in regeringen, maar die blijven altijd trouw aan de bestaande kapitalistische economie. Dat komt omdat geen enkele ”linkse” (sociaal democratische) partij het lef heeft om zich tegen het kapitalisme te verzetten!

Daarom zijn revolutionair socialisten tegen regeringsdeelname van linkse partijen in kapitalistische regeringen. De sociaal democratie wou van oorsprong het kapitalisme hervormen, maar anno 2019 is daar geen spraken van. Sociaal democratische partijen accepteren allemaal de neoliberale dogma’s (TINA). Daarom is stemmen op partijen zoals de PvdA in Nederland zo nutteloos voor arbeiders. Toch heeft de sociaal democratie (helaas) nog een grote aantrekkingskracht op de werkende klasse. Vermoedelijk door het verleden toen sociaal democraten nog bekend stonden als politici van de arbeidersklasse!

Politiek rechts weet altijd te profiteren als zogenaamd ”linkse” regeringen beleid moeten voeren dat de werkende klasse niet ten goeden komt. Je ziet het vaker. Rechts zorgt voor ongelijkheid, links komt aan de macht, links durft de oorzaak van de ongelijkheid (het kapitalisme) niet aan te pakken en rechts weet hierdoor weer aan de macht te komen, zo herhaalt zich de cirkel. Met politiek links bedoelen we niet alleen de verrechtste sociaal democratie, ook ex-stalinisten (zoals de SP of Die Linke ) die zich nu ”democratische socialisten” noemen. Ook deze linkse partijen hebben de neiging om zich aan te passen aan de bestaande kapitalistische machtsstructuren. Wat parlementair politiek links vooral kenmerkt is acceptatie van het huidige economische systeem!

Dat is onze grootste punt van kritiek op met name de gematigde socialistische partijen waartoe we de Nederlandse SP rekenen. Hun bereidheid om te regeren onder het kapitalisme  is zeer zorgelijk want het zal leiden tot desillusie in de idealen van politiek links. Zeker als links niet in staat is om die idealen te realiseren. Logisch ook omdat het kapitalisme niet zal toestaan dat ook maar iets veranderd aan de bestaande ongelijkheid. Politiek rechts scoort met propaganda over ”verantwoordelijkheid” en ”lage belastingen”, terwijl rechtse politici er bekend om staan juist corrupt te zijn en hun eigen zakken te vullen. Het zijn ook rechtse regeringen geweest die de BTW verhoogd hebben en de inkomstenbelasting voor de rijken het bedrijfsleven sinds 1990 dramatisch verlaagde!

De linkse slapheid is precies waarom rechts aan de macht is. Linkse politici stellen de klassenstrijd niet centraal en praten al helemaal niet meer over een socialistisch alternatief op de barbarij van het kapitalisme. Ze beperken zich tot identiteitspolitiek en proberen zelfs het milieu te redden, maar allemaal binnen de grenzen van de bestaande markt normen. Partijen zoals de PvdA zijn door hun steun aan het neoliberalisme niet te vertrouwen, ook al slaan ze anno 2019 weer linkse taal uit. De gematigde socialisten van de SP hadden in 2006 veel meer steun dan nu. Dit kwam omdat de SP toen nog gezien werd als een alternatief. Na 14 jaar van compromissen zoeken en zelfs samenwerking met rechts, heeft de SP haar imago verloren!

Als de SP gekozen had om een socialistische partij te zijn die actief verzet bied aan het kapitalisme, dan had ze nooit zoveel leden en zetels verloren. Tegenwoordig is de partij qua ledenaantal terug naar het niveau van 2004. Ongeveer 39.000 mensen zijn lid van de SP, terwijl in 2007 er 50.000 lid waren. De partijtop kan het enorme verlies van leden niet toewijden aan ”groeiziektes”, want de SP is niet alleen in leden teruggevallen. Ze heeft niets meer gewonnen sinds 2010. Toch lijkt de leiding dat niet te begrijpen, ze zitten wanhopig vast in het sociaal democratische gedachtegoed van ”hervormen” in plaats van omverwerpen. Over socialisme praat men gewoon niet bij de SP. Men accepteert de monarchie, de NAVO en alle burgerlijke instituten die socialisten horen te verwerpen!

Dat alle Europese regeringen rechts en neoliberaal zijn is ook precies waarom er zoveel armoede, ongelijkheid en racisme heerst. Want racisme speelt op ongelijkheid, uitbuiting en de wanhoop van arbeiders. Doordat politiek links geen socialistisch alternatief neerzet wint politiek rechts vaak verkiezingen. Rechts heeft daarnaast steun van het grote geld, miljoenen aan donaties en het feit dat de media hun visie verdedigd. Want vraag je af, hoeveel tv zenders verkondigen het socialisme? Hoe veel socialistische kranten en radiozenders heeft Nederland? De VARA praat al 50 jaar niet meer over socialisme. Tegenwoordig is de omroep niet te onderscheiden van de anderen!

TINA is een bekende rechtse dogma uit de jaren 90. De term werd verzonnen door de Conservatieve Partij in Groot Brittannië. Deze beweerde dat er geen alternatief was op het neoliberale model dat Margret Thatcher vanaf 1979 invoerde. There Is No Alterantive werd vooral aangehaald tussen 1989 en 1991 tijdens de val van het stalinisme. In ex-stalinistische landen kraaide de aanhangers van het kapitalisme dat er geen alternatief op hun model (markt fundamentalisme) bestond. Ook ex-stalinisten raakte overtuigd van TINA. Zo ook de Hongaarse Socialistische Partij die het neoliberalisme trouw zweerde, toen ze in 1994 aan de macht kwamen. Ook de Poolse sociaal democraten steunde marktwerking en privatiseringen in de jaren 90. Dat leidde ertoe dat rechts in beidde landen aan het begin van de 21ste eeuw aan de macht kwam en dat helaas nog steeds is!

Rechts heeft in Hongarije en Polen veel ongelijkheid in stand gehouden. Dat wordt echter door populisme en hetze tegen minderheden verdoezelt. Vooral moslims worden beschouwd als ongewenst. De moslimhaat in Oost-Europa doet erg denken aan de jodenhaat, die erg sterk was in het vooroorlogse Oost-Europa. Hongarije heeft minder dan 10.000 moslims waarvan 70% behoort tot de Hongaarse etniciteit. Toch kraait de media in deze landen over de leugen dat hun ”christelijke cultuur” in gevaar is door de komst van Syrische vluchtelingen. Ook in West-Europa gebruikt politiek rechts de conflicten in de islamistische wereld om moslimhaat te versterken. De Franse; Marine Le Pen van het extreemrechtse Front National, zegt dat 8 miljoen moslims niet in Frankrijk thuis horen!

Het is duidelijk dat de arbeidersklasse niet kan vertrouwen op parlementair links, dat zijn politieke partijen die denken via hervormingen en het parlement, de maatschappij ”menselijker en socialer” te maken. Revolutionair socialisten pleiten voor de oprichting van een arbeiderspartij, een partij van en door de arbeidersklasse. Helaas is door het verraad van de sociaal democratie en het stalinisme nog steeds een groot vacuüm op politiek links. Ex-stalinisten worden meestal sociaal democraten en oude sociaal democraten zijn tegenwoordig niet te onderscheiden van  (neo)liberalen. Dat de sociaal democratie zoveel steun heeft verloren de laatste jaren is een direct resultaat van dat verraad. Dat veel arbeiders niet buiten de grenzen van de bestaande structuren denken komt voort uit het feit dat vakbonden en politiek links dat niet meer durven. Te bang zijn ze voor de reactie van het kapitalisme, dat alles en iedereen in een houdgreep houdt!

Geen steun aan Soedanees militair

De werkende klasse van Soedan moet geen steun geven aan het militaire bestuur dat de macht heeft overgenomen. De generaals die dictator Omar al-Bashir opzij hebben gezet waren jaren trouwe volgelingen van diens dictatuur. Daarom moet er geen vertrouwen zijn in het militair. Dit omdat de politiek in het Afrikaanse land altijd al dictatoriaal is geweest. Bashir’s partij heeft via corruptie en fraude elke verkiezing gewonnen. Hoewel de dictator nu weg is, zijn zijn lakeien nog steeds aan de macht. Die moeten weg, de gehele Nationale Congres Partij dient opgeheven te worden!

Dictator Bashir stichtte de NCP (Nationale Congres Partij) in 1992. Het is een rechtse conservatieve partij met islamistische trekken. Daarnaast staat de NCP voor Arabisch-nationalisme en discriminatie tegenover de zwarte bevolking van Soedan. Maar na 30 jaar is de bevolking het meer dan zat. Het autoritaire kapitalistische bewind van Omar Bashir moest ophouden. Om een revolutionaire escalatie te voorkomen heeft het militair nu de macht gegrepen door hun president te dumpen. Revolutionair socialisten zeggen dat de arbeidersklasse daar geen genoegen mee moet nemen. De gehele politieke en militair elite van het land moet opstappen!

In 2011 verloor Soedan 1/3 van haar grondgebied. Dit was het resultaat van de onafhankelijkheidsstrijd van zwarte Soedanezen die al jaren vochten tegen het Arabisch-nationalisme van dictator Bashir. Zuid-Soedan werd onafhankelijk onder de naam: Republiek van Zuid-Soedan. Helaas verviel het land al snel in een burgeroorlog tussen sektarische elementen uit het voormalige Soedanese Volksbevrijdingsleger. Het noorden bleef onder bestuur van Omar Bashir. Die won elke herkiezing met gemak door massieve fraude en het feit dat zijn partij alle media in bezit heeft. Ook werd besloten om meer bezuinigingen door te voeren. Subsidies op voedsel en brandstof werden begin 2019 afgeschaft, de dictator vergat echter dat de bevolking dit niet zou pikken!

Woedend over de corruptie, machtsmisbruik en ongelijkheid die de bezuinigingen zouden veroorzaken kwamen jonge Soedanezen massaal in opstand. Drie maanden lang protesteerde ze tegen de regering. Die probeerde met geweld een einde te maken, maar vergat dat hierdoor de afkeer van Omar Bashir alleen maar groeide. Nadat 60 demonstranten gedood waren en meer dan 800 gewonden in het ziekenhuis, besloot het leger dat men een revolutie moest voorkomen en dat lukte alleen door de gehate dictator tot aftreden te dwingen. Het Egyptische militair had precies hetzelfde gedaan met Mubarak in 2011. Dus besloot het Soedanese militair om hun man aan de top af te zetten. Omar Bashir had zijn tijd gehad.

Het leger beloofde vrije verkiezingen na twee jaar. Daar nemen veel jongeren geen genoegen mee. Dit omdat ze weten dat de politieke lakeien van de voormalige dictator nog overal zitten. De Nationale Congres Partij begon haar bestaan als een islamistische partij, de Soedanese afdeling van de Moslimbroederschap. Het was in Soedan waar de islamieten veel succes kende en Omar Bashir een strik regime leidde gebaseerd op Arabisch-nationalisme met soennitisch-islamisme. De zwarte christelijke Soedanezen hebben altijd al te maken gehad met discriminatie. Racisme is een groot probleem en hoe zwarter je bent in Soedan hoe meer minachting de Arabische meerderheid voor je heeft!

Omar Bashir steunde de extreemrechtse Janjaweed militie in de regio Darfur. Deze Arabische militie kregen internationale bekendheid vanwege misdaden tegen de zwarte bevolking van de regio. Het Internationale Strafhof in Den-Haag wou Bashir ondervragen, maar Soedan weigerde hun leider uit te leveren. De Darfur genocide (sinds 2003 gaande) is vooral gericht tegen vrouwen en kinderen van de Fur, Masalit en Zaghawa stammen. Deze drie stammen worden in de regio Darfur onderdrukt door de regering en Arabische stammen. Door het Arabisch-nationalisme van Bashir’s Nationale Congres Partij geeft de regering steun aan racistische milities zoals Janjaweed!

Een grote oorzaak voor de armoede in Soedan zijn is neoliberale politiek die het IMF afdwong op het land sinds 1989. 30 jaar van neoliberalisme door Omar Bashir en de Nationale Congres Partij resulteerde in een enorme verschil tussen arm en rijk. Het IMF eiste dat Soedan haar economie opstelde voor westerse kapitalisten die dan zouden ”investeren” in het land. 90% van de export is ruwe olie, daardoor is het land erg afhankelijk van de internationale olieprijs. Doordat de prijs erg daalde na 2014 (wat ook een oorzaak is voor de crisis in Venezuela) kreeg Soedan te maken met minder inkomsten. Dictator Bashir koos ervoor om belangrijke subsidies af te schaffen. Hij had echter niet gerekend op de demonstraties die hierdoor zouden ontstaan!

Het hypocriete westen heeft aangegeven dat ze graag een civiele overheid willen. Officieel spreekt de propaganda van de VS en EU over ”democratie” en ”vrije verkiezingen”. In werkelijkheid willen Brussel en Washington DC een regime zien dat het neoliberalisme van Omar Bashir voortzet. Dit is precies wat Revolutionair Socialistische Media afwijst. Wat Soedan (de rest van wereld) nodig heeft is een arbeiderspartij. Helaas ontbreekt zo’n partij omdat het land een dictatuur is. De Soedanese Communistische Partij bestaat, maar is geen revolutionaire partij te noemen. Ze stellen het socialisme niet centraal en blijven beperkt tot burgerlijk-democratische eisen. Ook is het maar de vraag of het militair vrije verkiezingen zou toestaan!

Een partij op een socialistisch programma is essentieel. De werkende klasse van arbeiders en jongeren kan dan inzien dat onder het kapitalisme geen toekomst te vinden is. De militairen die de macht hebben overgenomen van ex-dictator Bashir hebben al aangegeven hem niet uit te leveren aan het Internationale Strafhof in Den-Haag. Waarom? Omdat zij net zo schuldig zijn als hun voormalige leider. Het hele leger van Soedan is schuldig aan massamoord, onderdrukking en zelfverrijking. Alleen al dat enorm veel contant geld gevonden werd in het huis van Omar Bashir, bewijst dat de voormalige president zichzelf enorm verrijkt heeft. Een arbeiderspartij zou het militair direct afschaffen en de schuldige generaals samen met hun ex-leider berechten!

 

763

Dankzij het leger en enorme fraude wist Omar Bashir 30 jaar aan de macht te blijven.

Opnieuw wint zionistisch rechts

Opnieuw heeft zionistisch rechts een grote overwinning behaald bij de verkiezingen in de Staat Israël. De nationalistisch-neoliberale partij van massamoordenaar Benjamin Netanyahu kon zelfs op extra steun rekenen. Dit terwijl zijn regeringen verantwoordelijk zijn voor neoliberaal wanbeleid, waardoor 1/3 van het land in armoede leeft. Netanyahu speelt op angst en weet met harde taal een groot deel van de arbeidersklasse te winnen. Een veel grotere winner is een nieuwe zionistische alliantie genaamd: Blauw-Wit. Deze alliantie noemt zich liberaal maar wil de illegale bezetting van Palestina (de westelijke Jordaanoever) niet opheffen!    

De joods-fundamentalisten van de politieke partij: Shas en de alliantie: Verenigd Thora Judaïsme, wonnen ook extra stemmen waardoor de rechtse regering van Benjamin Netanyahu door kan gaan met hun misdadige politiek. Zo beloofde de moordenaar dat hij de westelijke Jordaanoever officieel zou annexeren. Tot nu toe hebben zionistische regeringen sinds 1967 de Palestijnse gebieden slechts bezet, nooit toegevoegd aan de Staat Israël. Nu wil Benjamin Netanyahu dat ook de joodse kolonies in bezet gebied, deel worden van de ”joodse democratische staat”. Dit kan Netanyahu alleen doen omdat hij volledige steun krijgt van Donald Trump. Die erkent Jeruzalem als hoofdstad van Israël en ook de bezetting van de Golanhoogten accepteert Washington DC!

Het is een feit dat een grote meerderheid voor zionistisch-rechts stemt. Israël is daarmee de enigste democratie op aarde waarbij een volk moedwillig steeds kiest om een ander volk te onderdrukken. Daarin is Israël uniek, want in de meeste gevallen zijn bezetters vaak dictaturen. Premier Netanyahu is (hoe dictatoriaal hij ook is tegenover de Palestijnen) geen dictator in eigen land, dat is het verschil tussen hem en types zoals Erdogan uit Turkije. Die gebruikt namelijk de staat om andersdenkenden de mond te snoeren. Netanyahu is democratisch gekozen en weet door zijn alliantie met religieus-rechts aan de macht te blijven. Desondanks is Israël geen volwaardige democratie, dit komt omdat het net als Turkije gebouwd is op etnisch-nationalisme!

Joden maken 74% van de totale bevolking uit. Maar daar valt iedereen onder die uit een gezin komt met joodse wortels, of je nu wel of niet gelovig bent. Moslims maken 17,75% uit van de bevolking. Revolutionair socialisten wijze de Joodse staat af omdat landen niet voor één etnische of religieuze groepering horen te bestaan. Daarnaast zijn er te veel wetten in Israël die alleen betrekking hebben op gelovigen. Zo kunnen atheïsten of niet-gelovigen niet met elkaar trouwen, want het civiele huwelijk wordt niet erkent. Een beperkt geregistreerd partnerschap is enkel mogelijk. Daarnaast ervaren veel Arabische arbeiders discriminatie op de arbeidsmarkt. Vooral onder de Arabische Israëliërs is de armoede het hoogst!

Bij deze verkiezingen kwam 67% van alle Israëliërs stemmen. 1/3 stemt nu niet en dat is begrijpbaar. Er is namelijk geen socialistisch alternatief dat Arabieren en Joden verenigd. Daarnaast is de media in Israël erg anti-Palestijns en worden de Palestijnen voortdurend afgebeeld als ”terroristen”, terwijl de echte terroristen juist uit Israël komen en dienst doen in het Israëlisch ”defensieleger”. Alleen al de naam is een grap aangezien je de IDF beter kunt hernoemen in het Israëlisch bezettingsleger. Want dat is wat de IDF al sinds 1967 doet, Palestina bezetten met geweld. Tot 1994 was er zelfs geen spraken van Palestijns zelfbestuur in de paar gebieden waar geen joodse kolonialisten gingen wonen. Palestijnen werden toen zelfs opgepakt voor het tonen van hun eigen vlag!

Netanyahu’s Likud Partij won 26,27% van de stemmen. Ze zijn dus niet in de meerderheid zoals bijvoorbeeld de AK Partij van Erdogan in Turkije. Het is mogelijk dat Netanyahu steun gaat zoeken bij de nieuwe alliantie: Blauw-Wit. Deze alliantie zet zich neer als centristisch en zionistisch. Zeker is wel dat arbeiders er niet op vooruit gaan. Dat is de tragiek als rechts steeds stemmen van werkende mensen krijgt. Want Netanyahu heerst nu al tien jaar en de ongelijkheid is alleen maar gegroeid. De premier is populair bij zionistisch rechts, toch wordt Netanyahu verdacht van corruptie. Er lopen verschillende rechtszaken tegen de premier wegens misbruik van zijn functie. Dat zou ons revolutionair socialisten niets verbazen want Likud krijgt veel geld van kapitalisten!

De grote verliezer bij de verkiezingen is de Arbeidspartij, de zionistische sociaal democraten. Ooit de machtigste concurrent van Likud is de Arbeidspartij gereduceerd tot een kleine partij. De sociaal democraten wonnen nog maar 4,46% van de stemmen. Vermoedelijk is hun electoraat overgelopen naar Blauw-Wit, de centristische alliantie. Toch is de Arbeidspartij geen linkse partij te noemen, hun beleid de laatste 20 jaar is neoliberaal geweest. Wat Israël/Palestina nodig heeft is een arbeiderspartij die het zionisme (en islamisme) afwijst en een socialistische democratie nastreeft. Een seculier-socialistisch Israël naast een seculier-socialistisch Palestina. Alleen onder het socialisme is vrede tussen Palestijnen en Israëliërs mogelijk!

Vrede is echter niet wat de moordenaar Benjamin Netanyahu wil. Hij negeert de Verenigde Naties en de rest van de wereld, omdat Israël maar naar één natie luistert en dat is het land dat miljarden dollars doneert elk jaar. In feite is de rijkdom van het land te danken aan Amerikaans belastinggeld. Het Israëlische ”defensieleger” IDF (bezettingsleger) leeft van dollars, hierdoor hoeft de Staat Israël maar 4% van haar begroting te reserveren voor het leger. Zonder de miljarden aan subsidies en donaties vanuit de VS zou Israël nooit de bezetting kunnen volhouden, economisch gezien. De IDF kreeg in 2018 van de Amerikanen ongeveer 3,1 miljard dollars aan ”militaire ondersteuning”. Van dat geld kunnen die 350.000 joodse kolonisten goed beschermd worden op de westelijke Jordaanoever!

De Socialistische Strijdbeweging in Israël/Palestina roept op om een partij te op te richten voor arbeiders. Ze bekritiseren de mislukte pogingen van anti-zionistisch links om samen met Arabische nationalisten op te trekken. Nationalisme van beidde kanten lost niets op. Er is nood aan een arbeiderspartij die een socialistisch alternatief neerzet. 1/3 van het electoraat is niet komen stemmen, vermoedelijk omdat ze geen alternatief zien bij verkiezingen. Netanyahu en zijn neoliberale media beweren dat Israël er goed voor staat, feiten tonen dat het (over)leven steeds lastiger wordt. Huur prijzen blijven stijgen, lonen stagneren en levensonderhoudt wordt duurder, dit kennen we uit het westen. Ondanks de miljarden aan donaties, is het vooral de kapitalistenklasse rond Netanyahu die profiteert en rijk wordt!

Een annexatie van Oost-Jeruzalem en de westelijke Jordaanoever zou Netanyahu meteen 700.000 nieuwe potentiële stemmers kunnen opleveren. Dat is namelijk wat de joodse kolonialisten al sinds 1967 willen, deel zijn van de Staat Israël. Zionistisch-rechts geeft geen moer om wat de VN en de internationale gemeenschap vindt. Volgens hun religie heeft het Joodse volk namelijk het recht om zich te vestigen in wat Palestina hoort te zijn. Door elke Amerikaanse regering deze redenering steunt is er nog steeds spraken van bezetting anno 2019. Ook Europa steunt in feite de bezetting omdat geen enkele Europese regering het voor de Palestijnen wil opnemen. Europa loopt braaf achter de VS aan en laat de Palestijnen al 50 jaar leven onder een brutaal zionistisch Apartheid bewind!

Waarom noemt RSM hier Apartheid? Omdat er veel overeenkomsten zijn. Bijvoorbeeld:

  • In de bezette Palestijnse gebieden geldt voor Israëli’s en Palestijnen een geheel gescheiden wetgeving.

  • Israël verbiedt buitenlanders zich te vestigen in de bezette gebieden

  • De nederzettingen in de bezette gebieden zijn woongebieden speciaal voor joden, gescheiden van de Palestijnse bevolking

  • Bijna al het land is eigendom van de Israëlische staat, die de handhaving van het joodse karakter als eerste prioriteit heeft

  • Vrijwel alle woongebieden in Israël zijn ingedeeld in ofwel joods, ofwel Arabisch

  • Op de Arabische scholen is het leren van Hebreeuws verplicht; op de Hebreeuwse is het leren van Arabisch niet verplicht, zodat slechts 10% van de joden vloeiend Arabisch spreekt.

  • Eind 2015 werd door de overheid verspreiding op scholen van een boek over een gemengde relatie verboden, omdat gemengde relaties “een bedreiging zijn voor een gescheiden identiteit”

  • In de Westelijke Jordaanoever heeft Israël wegen aangelegd die joodse nederzettingen rechtstreeks met Israël verbinden en vaak alleen maar door Israëli’s mogen worden gebruikt, terwijl Palestijnen worden omgeleid via speciaal voor hen bestemde wegen.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden van hoe Israel een beleid van Apartheid doorvoert. Andere voorbeelden zijn hier te vinden.

Het is goed dat er steeds meer verzet komt tegen Israël. Nederland zou bijvoorbeeld niet mee moeten doen aan het Eurovisie Song Festival in Tel Aviv. Dat Israël deel is van een Europees festival zegt al genoeg. Europese regeringen behandelen Benjamin Netanyahu met respect terwijl hij verantwoordelijk is voor dood en ellende. De NAVO participeerde in de moord op Gaddafi omdat zijn leger zich schuldig maakte aan misdaden tegen de civiele bevolking. Dat is precies wat de IDF doet in bezet gebied, zich schuldig maken aan het schenden van de mensenrechten. Wie vreedzaam zijn mening zegt of demonstreert kan al beschoten worden. Ook pakt het militair genadeloos kinderen op die zich verbaal verzetten. Het Israëlische bezettingsleger is terecht een vijand van de Palestijnen!

Israël mag dan wel een democratie zijn voor diens eigen mensen (joden), voor niet-joden is de Staat Israël er nooit geweest. In bezet Palestina gedraagt Israël zich als een wrede kolonisator op het niveau van de oude Europese imperialisten. Het verzet van de Palestijnen tegen hun 50 jarige bezetting is legitiem, ook al wijzen revolutionair socialisten het individuele terrorisme af. Toch is het de Israëlische arbeidersklasse die een einde kan maken aan dit conflict. Palestijnse arbeiders kunnen weinig doen omdat ze bezet worden. Maar als men steeds stemt voor zionistisch rechts zal er niet snel vrede komen. Benjamin Netanyahu wil dat ook niet. Hij vindt het allemaal best zoals het nu is. Misschien gaat de moordenaar nog wel verder en annexeert hij de westelijke Jordaanoever!

Van de Verenigde Staten van Amerika en de Europese Unie hoeven we geen vredesplan te verwachten. Die staan namelijk 100% achter Netanyahu. Daarom pleiten revolutionair socialisten ook voor strijd, solidariteit en socialisme. Enkel de arbeidersklasse van Israël en Palestina kunnen vrede sluiten. Echter het grootste obstakel voor vrede is de Staat Israël en de rechtse zionisten die met steun van de VS, het Palestijnse proletariaat onderdrukken. Klassenstrijd is daarom nodig en daarvoor moeten de Israëlische arbeiders inzien dat steun voor zionistisch-rechts hun geen vrede zal bieden. Ook versterkt een stem op rechts het neoliberalisme en de ongelijkheid. De Socialistische Strijdbeweging zet zich in om dat duidelijk te maken!

 

13895414_1197936283581496_1869191810578261654_n

De Socialistische Strijdbeweging in actie tegen de zionistische-neoliberale regering!

Het smerige spel van Erich Mielke

Wie in de voormalige Duitse Democratische Republiek heeft geleefd zal de naam Mielke zeker nog kennen. Van 11 december 1957 tot 18 november 1989 was Erich Mielke de baas over het Ministerie van Staatsveiligheid, afgekort MfS maar bekender onder de naam: Stasi. Het rol model van de Oost-Duitse geheime dienst was het Comité voor Staatsveiligheid (KGB) van de Sovjet-Unie. Mielke was een wrede stalinist die al tijdens de Spaanse burgeroorlog jacht maakte op linkse tegenstanders van het stalinisme. Na de tweede wereld oorlog werd hij deel van het stalinistische machtsapparaat en wist uiteindelijk op te klimmen tot de meest gevreesde man van de DDR!

Erich Fritz Emil Mielke werd geboren op 28 december 1907 in het Duitse Keizerrijk. Hij groeide op een proletarisch gezin wiens ouders lid waren van de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland, net als veel arbeidersgezinnen. Na het verraad van de SPD aan de Duitse arbeidersklasse sloten de ouders van Mielke zich aan bij de nieuwe Communistische Partij van Duitsland. Op 13 jarige leeftijd werd hij lid van het Communistische Jeugdverband van Duitsland, de jongeren organisatie van de KPD. Vier jaar later kon hij volwaardig partijlid worden en deed dat direct!

In de communistische partij werd de 18 jarige Erich Mielke een journalist voor Die Rote Fahne, het partijblad. Dit werk deed van hij 1928 tot 1931. Begin jaren 30 sloot Mielke zich aan bij het ”Parteiselbstschutz” de weerbaarheidsdienst van de KPD. In de tijd voor de opkomst van de nazi’s hadden bijna alle politieke partijen zo’n paramilitaire afdeling. De bekendste was de ”Schutz Staffel” van de Nationaal Socialistische Duitse Arbeiders Partij. De KPD had de ”Roter Frontkämpferbund”, maar die werd eind jaren 20 verboden door de Duitse overheid. Daarop werd de ”Parteiselbstschutz” opgericht met Mielke als fanatiek lid!

Vanaf 1928 werd het stalinisme de partij ideologie. Op bevel van Moskou werden de sociaal democraten afgebeeld als ”sociaal fascisten” door de KPD. Hierdoor was er geen verenigd front tegen het oprukkende nazisme. Op 30 januari 1933 werd Hitler aangesteld tot rijkskanselier door de oude Paul von Hindenburg. De Communistische Partij van Duitsland werd niet direct verboden, maar omdat de Duitse politie altijd al anticommunistisch dacht waren ze bereid om de nieuwe nazi regering direct te steunen bij hun razzia’s. De Duitse democratie bleek na de machtsovername door de nazi’s een schijn, want veel ambtenaren werkte dolgraag met de nazi’s in het uitvoeren van hun totalitaire ideologie!

Dat de KPD en de Duitse politie elkaar niet lagen is duidelijk. De politie was het instrument van de kapitalistische Weimar Republiek en de communistische partij was daar fel tegen. Ook keek de politie graag de andere kant op als KPD leden gedood werden door nazi knokploegen. In 1931 gaf Walter Ulbricht aan Erich Mielke de opdracht om wraak te nemen voor het feit dat de politie steeds arbeidersprotesten met geweld neersloeg. Mielke moest een politieagent doden en dat deed hij. Het slachtoffer was Paul Anlauf een SPD lid en een felle anticommunist. Anlauf  en een collega werden op 9 augustus 1931 vermoord door een doodseskader onder leiding van Erich Mielke!

De moord verslechterde de relaties tussen de SPD en KPD alleen maar verder. De Duitse regering liet een standbeeld neerzetten van Paul Anlauf. Ironisch genoeg eerde de nazi’s de gedode politieman als ”slachtoffer van communistische agressie” dit terwijl hij een sociaal democraat was. Mielke sloeg op de vlucht naar Moskou waar hij onder een valse naam deel nam aan een militaire school, ook zat hij op de Lenin School. Doordat Erich Mielke het Russisch leerde werd hij gerekruteerd door de OGPU, de voorloper van de beruchte NKVD. Hier vond Mielke zijn passie, werken bij de stalinistische veiligheidsdienst. Terwijl veel Duitse communisten vermoord werden tijdens de grote zuiveringen werd Erich Mielke een harde politieagent voor Stalin!

In Spanje toonde hij zijn wreedheid tegenover critici van de Spaanse Communistische Partij. Die zat samen met de Spaanse Socialistische Arbeiders Partij in de regering van de Republiek Spanje. Toen de nationalisten onder leiding van Franco een burgeroorlog begonnen was Mielke erbij om de republikeinen te steunen. Critici van het Volksfront tussen sociaal democraten en stalinisten waren ”verraders” in de ogen van Erich Mielke. Als agent van het Volkscommissariaat van Binnenlandse zaken der Sovjet-Unie (NKVD) genoot de Duitser het volledige vertrouwen. Mielke werkte in Spanje onder de naam  Fritz Leissner, zijn collega’s merkte op dat hij niet aan het front vocht. Hij en de NKVD waren druk bezig om revolutionair socialisten (POUM) en anarchisten (CNT-FAI) op te pakken en dood te schieten. Want dat waren ”klassenverraders” volgens Mielke en de Spaanse stalinisten!

Nadat de republikeinen de burgeroorlog verloren was Erich Mielke terug in de Sovjet-Unie. Zijn acties tijdens de tweede wereld oorlog zijn onzeker, hijzelf beweerde bij partizanen in Belarus (Wit-Rusland) gevochten te hebben. Mielke kende al diens liederen en kon ze in het Russisch zingen zonder fouten. Ook kreeg hij hoge onderscheidingen, dus zijn werk moet belangrijk geweest zijn. Na de capitulatie van de nazi’s keerde Erich Mielke na 14 jaar terug naar Duitsland. Hij was 38 jaar oud en een harde stalinist. Van de Russen moest hij een politiemacht opbouwen in de Sovjet bezettingszone in Oost-Duitsland. Mielke ging werken bij Kommissariat 5, de organisatie belast met het onderdrukken van critici. Met name de SPD in Oost-Duitsland werd tegengewerkt!

Kommissariat 5 (K-5) stond onder het gezag van Wilhelm Zaisser, net als Mielke een wrede stalinist en 100% loyaal aan de Russen. Ondanks de intimidaties en arrestaties bleef de heropgerichte SPD groeien in Oost-Duitsland. KPD leider Walter Ulbricht moest aanzien hoe de sociaal democraten groter werden dan zijn eigen stalinistische partij. Dus besloten de Russen om de SPD en KPD te fuseren onder dwang. Kommissariat 5 begon meteen met het arresteren van elke sociaal democraat die tegen de fusie was. Uiteindelijk werd uit de dwangfusie de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland geboren. De SED was nog niet direct een marxistisch-leninistische (stalinistische) partij. Dat was de illusie die de stalinisten hoog hielden tot januari 1949!

Personen die door K-5 waren opgepakt moesten vaak slavenarbeid doen voor de Russen. Zo werden duizenden ingezet bij het verrijken van Uranium. Dit materiaal had de Sovjet-Unie nodig bij de bouw van hun eerste atoom bom. Erich Mielke was echter niet tevreden met zijn baan als tweede man van K-5. Toen de Sovjet administratie ophield met bestaan in 1950, werd K-5 deel van het nieuwe Ministerie voor Staatsveiligheid der Duitse Democratische Republiek (MfS-Stasi). Na de arbeidersopstand van juli 1953 werd Wilhelm Zaisser opzij gezet als Minister voor Staatsveiligheid. Hij werd opgevolgd door Ernst Wollweber. Erich Mielke moest nog vier jaar wachten voordat de SED leiding besloot hem aan de top van het machtigste ministerie in de DDR te zetten!

Eind jaren 40 had de West-Berlijnse politie (onder toezicht van de westelijke geallieerden) Erich Mielke herkent als een dader in de moord op Paul Anlauf. Natuurlijk weigerde de Sovjet administratie om hem uit te leveren. Alle belastende informatie die ze verkregen hadden werden overdragen aan Mielke persoonlijk. Je zou denken dat hij deze info direct zou vernietigen. Mielke deed dat echter niet. Alle bewijzen tegen hem, bewaarde de toekomstige Stasi baas in een koffer. Die werd in 1990 gevonden toen de DDR volkspolitie Mielke’s huis doorzocht. Tijdens zijn rechtszaak in de jaren 90 zouden de oude bewijzen tegen hem gebruikt worden!

Het grote moment voor Erich Mielke kwam in 1957. Op 50 jarige leeftijd kreeg hij de kans waarop hij jaren had gewacht. Ernst Wollweber moest aftreden nadat die in conflict gekomen was met SED leider: Walter Ulbricht. De tweede man van de Stasi koos natuurlijk kant van Ulbricht en die beloonde hem. Op 11 december 1957 werd Erich Mielke benoemd tot Minister voor Staatsveiligheid. Zijn Ministerie voor Staatsveiligheid (MfS) was officieel onafhankelijk van de KGB, maar de macht van de Russen bleef enorm. Als ex-NKVD agent gaf Mielke de KGB veel bevoegdheden en hun agenten mochten op DDR gebied alles doen wat ze ook in de Sovjet-Unie deden. Het vertrouwen tussen MfS en KGB was zo groot dat de Russen zelfs toestemming gaven aan Oost-Duitse agenten om ook Duitsers in de USSR te bespioneren!

Als je voor Mielke werkte dan was dat een baan voor je leven. Het MfS (Stasi) verlaten was geen optie. Deed je dat wel dan kon je elke carrière in de DDR vergeten. Alleen slecht betaald werk bleef dan nog mogelijk. In de jaren 80 had Mielke een ministerie dat 100.000 medewerkers telde en 17 miljoen mensen in de gaten hield. De nazistische Geheime Staatspolitie (Gestapo) had maar 40.000 medewerkers op een bevolking van 80 miljoen. Qua efficiëntie waren de stalinisten veel beter dan de nazi’s. Angst was hun middel en daar speelde Mielke op. Je kon niet weten wie spioneerde voor de Stasi, hierdoor deed iedereen alsof ze het systeem trouw waren. Twee miljoen werden lid van de SED, maar na november 1989 zou blijken dat slechts 200.000 echte aanhangers waren van het marxisme-leninisme (stalinisme)!

De tegenpool van Erich Mielke was de West-Duitse BND, de Bondsberichtendienst. Deze BND werd op 1 april 1956 opgericht. Net als K-5 van de Sovjet administratie was de BND opgericht als een onderdeel van de Amerikaanse administratie in bezet West-Duitsland. De CIA besloot tot oprichting van de ”Gehlen Organization” in 1947. Reinhard Gehlen was de man die naam gaf aan de eerste West-Duitse geheimendienst. Gehlen stelde zich pro-Amerikaans op en door zijn werk in de voormalige inlichtingendienst van het Duitse leger, perfect voor de Amerikanen. Gehlen kende de tactieken van de Sovjet-Unie en dat gaf de CIA een voordeel. De Gehlen Organisatie rekruteerde vooral leden van de SS en diens geheime dienst de SD. Daar hadden de Amerikanen geen problemen mee, ex-nazi’s waren nu de beste vrienden in de strijd tegen Moskou!

Met de oprichting van de BND in 1956 werd Reinhard Gehlen diens leider. Dat hij trouw was geweest aan Adolf Hitler en zijn Bondsberichtendienst vol stopte met SS en SD tuig deed de West-Duitse leider Konrad Adenauer niets. West-Duitsland wou doen alsof Nazi-Duitsland nooit had bestaan. Adenauer kon steun vinden bij de Amerikanen hierin. Die vonden ex-nazi’s veel te belangrijk vanwege hun anticommunisme. De DDR gebruikte dat als bewijs dat de Bondsrepubliek een voortzetting was van Nazi Duitsland. Oost-Duitsland ontkende daarnaast dat hun deel van Duitsland iets te maken had met het Derde Rijk. Want de mythe van de DDR was dat ze anti-fascistisch waren. Dus werd het hele Oost-Duitse volk omgedoopt tot een anti-fascistisch volk, alsof 17 miljoen mensen allemaal anti-Hitler waren geweest!

Om de BRD (Bondsrepubliek Duitsland) tegen te werken was elk middel gerecht. Erich Mielke ging zelfs zo ver dat hij neo-nazi’s gebruikte om West-Duitsland aan te vallen. Hij en spionmeester Markus Wolf gaven stiekem veel geld aan extreemrechtse Duitsers die dan antisemitische propaganda verspreidden in het westen. Dan kon de DDR propaganda dat weer gebruiken onder het mom dat West-Duitsland niets deed om de joden te beschermen. Ex-nazi’s werden zelf gechanteerd om te spioneren voor het MfS. Ook doping in de sport was een smerig spel van Erich Mielke. Hij wou dat zijn DDR in alles de beste was. Dus werd een dopingprogramma in het leven geroepen om de sporters van Oost-Duitsland sterker te maken!

Staatsplan 14.25, de naam van het programma dat vanaf 1974 werd gebruikt. Sommige atleten wisten dat ze doping gebruikte, maar hun drang om de ”arbeiders en boerenstaat” van dienst te zijn was groter dan sportieve eerlijkheid. We moeten hierbij melden dat ook West-Duitsland aan doping deed, maar dat werd stiekem gedaan terwijl in de DDR het officieel beleid was om vals te spelen. Al eind jaren 70 werd duidelijk dat Oost Duitse atleten aan doping deden. Maar tot de val van de Berlijnse Muur wist men niet dat het MfS een speciaal doping programma had. DDR atleten moesten meer goud winnen dan de kapitalistische BRD, zo dacht Erich Mielke. Hijzelf was voorzitter van SV Dynamo, de sportclub van het Ministerie voor Staatsveiligheid!

SV Dynamo trainde alle belangrijke topsporters van het land. Wie bij SV Dynamo zat die had het goed voor elkaar. De club vereerde KPD leden die door Hitler vermoord waren. Natuurlijk zweeg men over Duitse communisten die niet levend uit de Goelags van Stalin waren gekomen. In 1983 waren 200.000 Oost Duitsers lid van SV Dynamo, waarvan de helft kinderen waren. Want Erich Mielke vond een sportieve opvoeding erg belangrijk. De politieagent van het Oost-Duitse stalinisme geloofde in orde en discipline. Wie niet de lijn van de partij volgde die was meteen een verrader aan ”de eerste socialistische staat op Duitse bodem”. Net als de twee SED leiders woonde Mielke in de afgesloten Waldsiedlung ten noorden van Berlijn. Die plek had de Minister voor Staatsveiligheid in 1958 laten bouwen voor de bonzen van de SED, waaronder hijzelf!

In de Waldsiedlung woonde Mielke in Huis Nr. 14. Een ruime woning, zeker als je bedenkt dat veel Oost-Duitse arbeiders het moesten doen met appartementen van net 77 vierkante meter. Daarnaast had de Waldsiedlung speciale winkels met producten uit het westen. Erich Mielke had toegang tot artikelen die niet te koop waren voor Oost-Duitsers. Onder het mom van ”anti-imperialisme” was elk middel rechtvaardig. De wetgeving van de Duitse Democratische Republiek wees moord, ontvoering, afpersing, bankovervallen en brandstichting keihard af. Toch steunde het MfS groepen in West-Duitsland en internationaal die zich hieraan schuldig maakte. Zo ook de RAF, De Rode-Legerfractie. Deze linkse terreurgroep kreeg steun van Mielke onder het mom van ”anti-imperialistische solidariteit”!

Het jaar 1989 was het veertig jarig bestaan van de DDR. Toch wist het Ministerie voor Staatsveiligheid dat onrust groeide. Het jaar daarvoor hadden demonstranten tijdens de herdenking van Karl Liebknecht en Rosa Luxemburg gewezen op diens strijd voor democratische vrijheden. In september 89 begonnen grote demonstraties waarbij al snel 100.000 Oost-Duitsers aan meededen. Erich Mielke zag in de protesten het bewijs voor een ”contrarevolutionaire coup”. Zijn dogmatisch brein kon niet accepteren dat dit de arbeidersklasse was, die genoeg had van 40 jaar stalinisme. De Stasi baas wou geweld gebruiken, maar zijn mede bonzen vreesde voor hun leven. Er werd besloten om Erich Honecker opzij te zetten. Mielke speelde het spel mee en liet de oude Honecker als een baksteen vallen. Toch kon hem dat niet redden!

Als leider van het MfS moest Mielke verschijnen voor de Volkskamer (DDR parlement) op 13 november 1989. Het parlement eiste uitleg en toen Mielke begon met een bombastische start kreeg hij opeens weerwoord. Voor het eerst in zijn leven werd de machtige Stasi baas de mond gesnoerd, hem duidelijk gemaakt dat niet enkel kameraden in de zaal zaten. De oude man begreep dat niet en toen Mielke zei dat hij van iedereen hield barsten de Volkskamer in lachen uit. ”Ik hou toch van iedereen, van alle mensen” riep de man die ooit voor angst en vrees zorgde en nu massaal werd vernederend. Erich Mielke verloor zijn positie als Minister voor Staatsveiligheid vijf dagen na zijn afgang in de Volkskamer. Nog geen twee weken later stond de Volkspolitie voor zijn deur en werd Mielke opgepakt wegens misbruik van overheidsgeld!

De ex-Stasi baas zat al bijna een jaar in de cel toen de DDR zich liet inlijven bij de Bondsrepubliek Duitsland. De justitie wou Erich Mielke vervolgen wegens de moord op Paul Anlauf in 1931. Daarvoor werd hij schuldig bevonden en veroordeeld tot zes jaar celstraf. In de rechtbank leek hij dementerend en niet te begrijpen waar het om ging. De BRD klaagde hem ook aan voor het feit dat hij aan de top stond van een totalitair politieapparaat, dat 17 miljoen mensen onderdrukte. Uiteindelijk werd de 87 jarige Erich Mielke te oud bevonden om nog veroordeeld te worden. Hij had al zes jaar in de gevangenis gezeten sinds zijn arrestatie in Oost-Duitsland. Mielke werd vrij gelaten en leefde nog vijf jaar in een verzorgingshuis. Volgens hem had de DDR nog bestaan als men hem in november 1989 had toegestaan om geweld te gebruiken!

Net als Erich Honecker en andere leden van het SED centraal comité, verloor Erich Mielke ook zijn financieel bezit. De stalinist verliet de gevangenis als een gebroken man. Revolutionair socialisten beoordelen Erich Mielke als een stalinistische bureaucraat. Hij toonde zijn loyaliteit aan het stalinisme al tijdens de Spaanse burgeroorlog. Mielke was er heilig van overtuigd dat de linkse tegenstanders van de Spaanse Republiek allemaal met de fascisten werkten. Deze zwart-wit visie stond centraal in het leven van Erich Mielke. Uiteindelijk verloor de gevreesde Stasi baas alles. SV Dynamo werd al in november 1989 opgeheven en zijn land verdween op 3 oktober 1990. Erich Mielke was een wrede dogmatische stalinist, een vijand van de Duitse arbeidersklasse die terecht alles verloren heeft. Hijzelf werd uiteindelijk 92 jaar oud en stierf op 21 mei 2000!

 

2-format1012

Erich Mielke’s lidmaatschap boek van SV Dynamo, de laatste stempel is van 1989.

FvD wint door falen SP

De Socialistische Partij heeft opnieuw verloren en opnieuw snapt de partijleiding niet waarom. Al in 2017 verloor de SP een verkiezing en de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 waren ook rampzalig. In elke gemeente verloor de partij zetels en nu is de grootste klap gekomen. Bij de provinciale staten verkiezingen verliest de SP in totaal 35 zetels. Zelfs de neoliberale PvdA komt met 10 zetels verlies er beter vanaf. Volgens de kapitalistische media zijn veel SP stemmers overgelopen naar ”Forum voor Democratie”, de grote winnaar. Vermoedelijk omdat Thierry Baudet zich beter wist neer te zetten als felle tegenstander van de neoliberale regering Rutte 3. De SP faalde opnieuw om een alternatief te zijn en heeft daar een hoge prijs voor betaald!

Met 56% was de opkomst hoger dan in 2011. Toch blijft een grote minderheid thuis en stemt niet. Hoewel zeker niet alle FvD behoren tot een rechts-nationalistisch kamp, is hun proteststem op Baudet toch een signaal. Want ondanks de enorme rijkdom is kapitalistisch Nederland enorm ongelijk. De regering van Rutte heeft de BTW verhoogd begin 2019, terwijl er niets gedaan wordt aan de miljarden die elk jaar verdwijnen naar belastingparadijzen. Nee, de minister president wil juist dat Nederland ”aantrekkelijk” blijft voor grote bedrijven en dus hoeven die nauwelijks belasting te betalen. ”Forum voor Democratie” wil ook graag het kapitaal van dienst zijn!

Zij pogen voor nog minder inkomstenbelasting. Zo hoeven de superrijken straks slechts 35% aan inkomstenbelasting gaan betalen als FvD haar zin krijgt. De rechtse nationalisten (neofascisten) beweren de lasten te willen verlagen voor de arbeidersklasse. Maar wat vergeten wordt is dat de overheid dan weer moet bezuinigen als ze minder inkomsten krijgen. We weten dat kapitalistische overheden dat nooit doen op de rijken of het groot kapitaal. Ze pakken altijd het geld van de arbeiders. Baudet gelooft in slechts twee belastingschijven voor de inkomstenbelasting: 20% en 35%. De meerderheid van de werkende klasse zou dus in die 20% komen. Leuk denk je, minder loonheffing op je salaris. Maar vergeet niet dat de superrijken in verhouding sinds 1990 al -30% minder betalen!

Ook een leuk standpunt van FvD, ze willen de toeslagen vanuit de belastingdienst stop zetten. Weg met de zorgtoeslag, huurtoeslag en kindertoeslag. In feite willen de nationalisten alle voorzieningen afschaven die arbeiders met een laag inkomen boven water houden. Dwangarbeid invoeren voor (niet-westerse) bijstandsgerechtigden hoort daar ook bij. Want wie geen werk heeft is een parasiet van de gemeenschap, aldus de rechtse logica die we al bij VVD, CDA, PvdA en D66 zien. FvD stemde ook tegen een motie van GroenLinks over aanpak van belastingontwijking als speerpunt van de overheid. Het aanpakken van belastingontwijking (meestal door grote bedrijven) is iets waar Baudet niet voor pleit!

Een kleine overheid en een grote markt. Dat is wat politiek rechts altijd wil en daarin verschilt FvD niet van de grootste neoliberale partij: VVD. In de VS zien we wat er gebeurd als een Thierry Baudet figuur aan de macht komt. Donald Trump heeft de belastingen voor de superrijken enorm verlaagd en milieu regels zo afgezwakt dat zijn kapitalistische vrienden weer op grote schaal aan milieuvervuiling kunnen doen. Niet dat Baudet daar een probleem mee heeft, hij ontkent glashard dat de mensheid verantwoordelijk is voor de klimaatverandering. Dat Trump ook moslims wou verbieden om naar de VS te komen moet als muziek in de oren van Baudet klinken. Tijdens een lang gesprek met Samuel Jared Taylor maakt de FvD leider duidelijk dat hij diens racistische opvattingen van een Europa alleen voor witte mensen zou steunen!

Taylor is een witte nationalist die er heilig van overtuigd is dat niet-witte volkeren de VS verwoesten. Zo denkt ook ”Forum voor Democratie” want Baudet heeft vaak genoeg extreemrechtse figuren aangehaald op Twitter. Dat zijn vooral witte nationalisten die (anders dan typische fascisten) in zakenkleding lopen. Baudet is ook zo’n neofascist. Geen militaire uniformen en bombastische toespraken, maar politiek bedrijven volgens brave burgerlijke richtlijnen, aldus zolang FvD geen meerderheid heeft. De nazi’s speelde tot maart 1933 ook volgens parlementaire regels en kregen steun van types zoals Baudet. Nationaal-conservatieven in ”keurige zakenkleding” die Hitler aan een meerderheid hielpen. Zonder hun had de NSDAP nooit een regering kunnen vormen om hun dictatuur te legitimeren!

Het is best mogelijk dat Thierry Baudet zijn ”Forum voor Democratie” in 2016 begon op het model van de Taylor’s New Century Foundation en het blad: American Renaissance. Jared Taylor is ook woordvoerder voor de Raad van Conservatieve Burgers, een wit-nationalistische groepering die pleit voor Apartheid. Het logo van American Renaissance toont veel overeenkomt met die van FvD. Beidden hanteren een Grieks/Romeinse pilaar als symbool. Want het (witte) Romeinse Keizerrijk is een symbool van trotsheid voor Baudet en Taylor. De ondergang van Rome was ook te danken aan de migratie van ”barbaren” en niet de enorme corruptie en decadentie, aldus witte nationalisten en neofascisten zoals Jared Taylor en Thierry Baudet!

Net als Wilders en de PVV beschuldigt FvD de Europese Unie ervan ”cultureel-marxistisch” te zijn. Dit is eigenlijk hetzelfde als ”cultureel-bolsjewistisch” de term die de nazi’s gebruikte om het communisme aan te duiden. Aanhangers van het ”culturele bolsjewisme” zouden Europa willen vernietigen, de christelijke (witte) cultuur doen verdwijnen en het witte ras mixen met ”joden, negers en gelen” (Aziaten). Baudet doet met zijn ”cultureel-marxisme” precies hetzelfde. De EU zou door haar open grenzen de ”witte cultuur” in gevaar brengen. Maar waag het niet om de FvD leider een fascist te noemen, want dat is hij echt niet. Hij flirt alleen maar met ideeën van een zuiver wit Europa, praat uren met extreemrechtse figuren die in Apartheid geloven en verspreidt hun boodschap via Twitter!

De SP had het verzet tegen het oprukkende neofascisme moeten leiden. Maar de gematigde socialisten doen dat niet. Ze waren totaal niet aanwezig en blijven vast zitten in oude verkiezingsslogans zoals de kreet: NU SP uit 2006. In feite horen we al 13 jaar deze slogan en dat terwijl de partij juist niet voor verandering heeft gezorgd. Hoe socialer zijn gemeentes geworden waar de SP toetrad tot de bestaande machtsstructuren? Hoe ”menselijker en socialer” is Amsterdam dankzij SP wethouders geworden?? De werkende klasse vindt van niet, want de partij verloor in de hoofdstad bij de vorige gemeenteraadsverkiezing! Toch stapte de gematigde socialisten opnieuw in een college met neoliberale partijen. In de provinciale staten van Noord Holland is de Socialistische Partij nu gereduceerd tot drie zetels, terwijl ze in 2007 nog negen hadden!

In 2007 was Jan Marijnissen erg trots op de toetreding van de Socialistische Volkspartij (SV) tot de regering van het Koninkrijk Noorwegen. SV leidster Kristin Halvorsen had dit echter al twee jaar eerder toegezegd en haar partij verloor flink wat stemmen. Want veel Noorse arbeiders zaten er niet op te wachten dat de SV deel werd van een kapitalistische regering. Toch stapte de Socialistische Volkspartij aan boord en was medeverantwoordelijk voor alle bezuinigingen (en de Afghanistan oorlog). Want ook in Noorwegen sloeg de sociaal democratie een neoliberale weg in. Bij de verkiezingen van 2009 en 2013 werd het ”rolmodel” van Marijnissen volledig afgestraft voor diens regeringsdeelname. Revolutionair socialisten wezen erop dat compromispolitiek met rechts zou leiden tot desillusie in socialistische partijen, wat keer op keer blijkt!

Het onvermogen van de SP om een socialistisch alternatief te bieden versterkt politiek rechts. Nu de Partij van de Arbeid al neoliberaal is, GroenLinks het kapitalisme aanvaard en de SP kies voor compromissen en toenadering tot de bourgeoisie, kan politiek rechts erg tevreden zijn. Met VVD, CDA en D66 als de grootste partijen van het neoliberalisme en met steun van de ChristenUnie, SGP en PvdA als coalitiepartners, staat rechts heel sterk. PVV en FvD leveren ook belangrijke stemmen voor rechtse standpunten in de Tweede Kamer. Waarop kan de Nederlandse arbeidersklasse vertrouwen? Op een groene partij die niet verder durft te kijken dan wat de markt toestaat? Een ”Sociaaldemocratische Partij” die heilig is gaan geloven in de burgerlijke optiek dat je altijd ”water bij de wijn moet doen”!

De tomatensoep van de SP is hierdoor wel erg waterig geworden, je proeft de rode smaak niet meer. Dat is kern waarom de partij stagneert en 11.000 leden verloren heeft. Ooit dachten vele dat de partij een alternatief was, zeker in 2006. Maar Jan Marijnissen was geen revolutionair meer. Hij poogde 13 jaar geleden al voor regeringsdeelname, maar de verrechtste PvdA en CDA vertrouwde de SP toen nog niet. Het was het charisma van Jan Marijnissen dat de SP aanzien gaf. Dat hadden personen zoals Agnes Kant en Emile Roemer niet. Ook Lilian Marijnissen heeft niet het charisma van haar vader. Revolutionair socialisten geloven niet in charismatische figuren. Wij zeggen dat idealen zwaarder wegen dan personen. De SP kan weer winnen door een duidelijk socialistisch programma aan te nemen!

Revolutionair Socialistische Media sluit zich aan bij de opvattingen van Socialistisch Alternatief. Een groep revolutionair socialisten (trotskisten) die in 2010 uit de SP gezet waren omdat de partijleiding beweerde dat de groep een ”partij in een partij” was. Deze bureaucratische methode werd in 2005 ook gebruikt om de Internationale Socialisten te weren. De SP heeft er blijkbaar moeite mee als socialisten zich rond marxistische opvattingen verenigen die kritisch staan tegenover de gematigde partijlijn. Internationale Socialisten en Socialistisch Alternatief hebben het recht om hun visie binnen de SP te verspreiden. Echter door de twee trotskistische organisaties te bestempelen als ”politieke partijen” kon de partijleiding diens leden weren!

De vraag is of zo’n discussie omtrent de partijkoers wel komt. De SP is niet Die Linke in Duitsland, waar socialistische tendenties wel toegestaan zijn. Daarom is Die Linke ook een bredere partij. Als de Socialistische Partij een arbeiderspartij wil worden, dan moet ze openstaan voor verschillende vleugels. Daar heeft met name de oude garde moeite mee, omdat die altijd het bureaucratisch centralisme hebben aangehangen. Jan Marijnissen die van 1988 tot 2015 de SP leidde, was opgegroeid met het centralisme van Daan Monjé (partij oprichter). Hij en ook Emile Roemer waren in hun jeugd in de ban van een totalitaire partijcultuur, met Monjé als absolute leider achter de schermen. Pas na de val van het stalinisme (1989-1991) draaide de SP af van het idee om een socialistisch Nederland te realiseren, ook al blijft het wel staan in artikel 3 van de partijstatuten!

Socialistisch Alternatief zegt:In de SP is er nog veel discussie nodig over de koers in het algemeen en vooral over het migratiebeleid. Opnieuw is de SP niet uit de verf gekomen als alternatief voor het neoliberale kabinetsbeleid. De afgelopen jaren is in provincies en gemeentes ingezet op meeregeren, maar ondanks veel goede initiatieven op het gebied van gezondheidszorg en wonen heeft de huidige koers de SP geen succes gebracht. Er is dringend behoefte aan een arbeiderspartij die doet wat zij belooft en niet al water bij de wijn doet voor de wijn gedronken wordt; de SP moet in die richting veranderen of ze zal irrelevant worden als alternatief. Een brede, democratisch georganiseerde arbeiderspartij is de beste stap vooruit om de eisen op het punt van klimaat, seksuele intimidatie en geweld, huisvesting, pensioenen en arbeidsvoorwaarden te bundelen en te realiseren door middel van acties”

 

es-peor-que-con-somoza-los-sandinistas-que-rechazan-al-traidor-daniel-ortega

De SP tomatensoep is te waterig geworden en hierdoor niet meer zo lekker!

Terreur in de geest van Breivik

In de geest van Anders Breivik heeft Brenton Tarrant in Nieuw Zeeland voor een massamoord gezorgd. De extreemrechtse Australiër opende het vuur en dode daarbij vijftig mensen die de Al Noor Moskee en het Linwood Islamic Center bezochten. Naast de doden zijn ook vijftig gewonden gevallen. Dit keer kwam de kogel van rechts, want Tarrant heeft aangegeven dat hij handelde in de geest van types zoals Wilders, Baudet, Trump en natuurlijk Breivik. Hij vreesde voor de vernietiging van de witte cultuur en wou een ”heilige oorlog” beginnen tegen de islam. Breivik dacht ook zo, toen hij 79 slachtoffers maakte in Noorwegen!  

Als een moslim een terreuraanslag pleegt wordt hij nooit ziek of gek genoemd. Alsof alle moslim terroristen volledig normaal zijn wanneer ze hun daden uitvoeren. Breivik daarin tegen is ziek omdat wanneer niet-moslims een terreurdaad plegen ze wel ziek moeten zijn. Aanhangers van de islam plegen terrorisme, maar niet westerlingen, niet mensen zoals Anders Breivik en Dylann Roof. Toen Breivik zijn daad uitvoerde werd meteen uitgegaan van een islamistische dader in de kapitalistische media. Want een bomaanslag in Oslo moet wel het werk zijn van moslimterroristen, zo sprak met name Fox News, de propagandazender van de extreemrechtse: Republikeinse Partij!

Brenton Tarrant is een extreemrechtse massamoordenaar die zichzelf (net als Breivik) omschrijft als een heilige ridder die een krijstocht voert tegen de islam. Wat zowel Breivik, Roof en Tarrant delen is de ideologie van vreemdelingenhaat en met name afkeer van niet-westerlingen. Breivik besloot jonge sociaal democraten te doden omdat hun moederpartij zich uitsprak voor democratische rechten van moslims. Roof verheerlijkte het racistische Zuid Afrika en Rhodesie, twee landen waar witte mensen als minderheid heerste over de zwarte meerderheid. Tarrant is geen Nieuw Zeelander, hij komt uit Australiër, een land dat net als Amerika en Zuid-Afrika deed aan Apartheid. Er zijn daar veel witte mannen die heilig geloven in de superioriteit van hun ”ras”!

Australië begon als dumpplaats van het Britse Imperium. De imperialisten dumpte op dat continent veel criminelen, dissidenten en anderen die niet welkom waren. Toch voelde de witte ”kolonialisten” zich verheven boven de Aboriginals, de oorspronkelijke bevolking van Australië. Toen de witte mensen eenmaal de dominante etnische groep waren geworden, begonnen ze met racistische wetgevingen die Aboriginals veroordeelden tot minder. In 1949 was het nog heel gewoon dat de wetgeving in Australië heel racistisch was. Alleen migratie uit witte landen was toegestaan, terwijl de zwarte Aboriginals in eigen land veroordeeld waren tot tweede klas burgers. Pas in de jaren 70 werden deze Apartheid wetten afgeschaft, hoewel de niet-witte Australiërs nog steeds in relatieve armoede leven!

Het rechtse nationalisme dat Tarrant aanhangt is gebaseerd op het idee dat witte mensen het land opgebouwd hebben. Dat Australië alles te danken heeft aan Europeanen. Volgens deze racistische leer hebben moslims het land vergiftigd, dat is een populair thema sinds 9/11. Migratie uit de islamistische wereld wordt niet alleen door extreemrechts afgekeurd. Ook conservatieven verspreiden het plaatje van de fundamentalistische migrant, die terreur wil verspreiden. Veel witte mensen zijn echt bang voor vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië. Deze irrationele angst komt voort uit het feit dat de kapitalistische media moslims vaak afbeeld als terroristen en anti-democratisch. Brenton Tarrant gelooft heilig in het witte nationalisme en vreest dat er een genocide aan de gang is om het ”witte ras” te doen vernietigen!

Als meer witte mannen overtuigd raken dat ze jonge Noorse sociaal democraten (Breivik), zwarte Amerikanen (Roof) of islamitische Nieuw Zeelanders (Tarrant) moeten doden om hun ”ras” te beschermen, is dat levensgevaarlijk. Extreemrechts voelt zich versterkt doordat hun racisme aanslaat. Dat is enkel en alleen mogelijk omdat het kapitalisme faalt en politiek links geen socialistisch alternatief wil bieden. Door het verraad van de sociaal democratie en het verval van het stalinisme, staat politiek links al 30 jaar zwak. Waar linkse partijen ook aan de macht komen, er ontstaat geen breuk met het systeem dat ongelijkheid, uitbuiting en armoede veroorzaakt. Door het ontbreken van een politieke partij die de arbeidersklasse centraal stelt, kan extreemrechts een kloof bouwen tussen etnische groepen!

Op 18 maart 2019 pleegde Gökmen Tanis een aanslag op een tram in Utrecht. Daarbij zijn drie doden gevallen. Of de terrorist deze aanval pleegde uit wraak voor de vijftig moslims die door Brenton Tarrant werden gedood is nog onduidelijk. Mark Rutte sprak meteen van een aanslag, de eerste op Nederlandse bodem. Deze terreurdaad zal het gevoel van ”Wij tegen Hun” versterken bij zowel moslims als niet-moslims. Racisten zullen er slim op inspelen en werkende mensen tegen elkaar opzetten. De aanval van PVV jongeren op een moslimgezin, de massamoord van Brenton Tarrant, het toont dat extreemrechts bereid is om geweld te gebruiken. Revolutionair socialisten veroordelen zowel de aanslag in Nieuw Zeeland als de aanval op een tram in Utrecht. Wij roepen op tot eenheid van de arbeidersklasse en de oprichting van de politieke partij die het socialisme kan realiseren in Nederland!

 

37728cca-5a9d-4e20-8e4a-76e2bdbd937b

Verkiezingen 2019

In 2019 zullen er twee verkiezingen zijn. De provinciale staten verkiezingen op 20 maart en de Europese verkiezingen op 23 mei. Revolutionair socialisten zijn niet positief over de positie van politiek links in Nederland en Europa. Bijna alle linkse partijen bieden geen socialistisch alternatief, met name de Nederlandse SP die juist erg nationaal gericht is en niet pleit voor een socialistisch Europa. Extreemrechts profiteert enorm van de woede en afkeer die veel arbeiders ervaren door neoliberale overheden. Zo is het mogelijk dat straks 1/4 van Europa zal stemmen voor partijen die rechts-nationalistisch en autoritair denken!

In Groot Brittannië en in Duitsland wordt fel gestreden in partijen zoals Die Linke en Labour. Socialisten vechten daar tegen de pro-kapitalistische vleugel die poogt voor compromissen en acceptatie van de Europese Unie. De Arbeidspartij (Labour) in Groot Brittannië heeft sinds 2016 meer dan 240.000 nieuwe leden ontvangen. Dat zijn met name jonge arbeiders die steun geven aan Jeremy Corbyn. Zij willen een socialistische Arbeidspartij die pleit voor een alternatief op de neoliberale politiek, van zowel de Conservatieve Partij als ook sociaal democraten van Labour die rechtse politiek steunen. Corbyn wordt door veel parlementariërs van de Arbeidspartij tegengewerkt, omdat deze sociaal democraten juist de neoliberale koers van Tony Blair trouw zijn (New Labour)!

Die Linke is de Duitse socialistische partij. Terwijl de verraderlijke sociaal democraten van de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland geen linkse politiek steunen en de neoliberale EU aanhangen, wordt binnen Die Linke fel gestreden om de koers. De ex-stalinisten die uit de voormalige Partij van het Democratische Socialisme (PDS) komen, geloven in de zogenaamde ”sociaal democratisering van de EU”. Zij pogen voor een EU die kijkt naar de mensen en niet de grote bedrijven. Revolutionair socialisten verschillen met deze gematigde socialisten, wij zeggen dat de EU nooit sociaal kan worden. De unie is gebouwd voor het bedrijfsleven en de Europese Commissie kan alleen maar denken volgens neoliberale lijnen, omdat die is samengesteld door 28 kapitalistische regeringen!

Ex-PDS leden maken een groot deel van de partijleden uit. Dat is ook waarom het modale partijlid ongeveer 60 jaar oud is. Die Linke was in 2007 opgericht toen de Oost-Duitse PDS fuseerde met een West-Duitse sociaal democratische groep genaamd WASG. Met 60.000 leden was de PDS de grootste partij aangezien het WASG maar 9.000 had. Die Linke begon haar bestaan met 69.000 partijleden waarvan 2/3 nog lid waren geweest van de stalinistische Oost-Duitse staatspartij: SED. In feite was de Partij van het Democratische Socialisme de naam van de Socialistische Eenheidspartij van Duitsland na 4 februari 1990. De ex-stalinisten die het marxisme-leninisme (stalinisme) aanhingen tot december 89, zouden zich ontwikkelingen tot de pro-kapitalistische vleugel in de huidige partij!

De Socialistische Partij in Nederland verschilt met Die Linke vooral op het vlak van debatten. Er wordt binnen de SP niet gedebatteerd over de koers van zowel landelijk als internationaal. De 36.000 leden lijken het zich niet te beseffen dat hun partij al negen jaar stagneert. 11.000 mensen hebben de SP verlaten sinds 2007, toen nog 50.000 lid waren. Dit kan alleen maar verklaart worden uit het keiharde feit dat de partij niet gezien wordt als alternatief. De vage ledencampagne genaamd ”Beweging voor Rechtvaardigheid” zal niets doen veranderen aan dit feit. ”Rechtvaardigheid” is een kreet die je van de sociaal democratie en zelfs het sociaal liberalisme kunt verwachten!

Je zou denken dat na negen jaar van stagnatie, het verlies van zeven Kamerzetels sinds 2007 en dat 11.000 leden zijn weggelopen, debatten gevoerd worden omtrent de partijkoers. Helaas is dit niet het geval. Lilian Marijnissen probeert met haar ”Beweging voor Rechtvaardigheid” mensen te lokken, maar in essentie twijfelt niemand over de sociaal democratische koers die haar vader insloeg na 1999, toen in het nieuwe partijprogramma (Heel de Mens) niet meer gesproken werd over socialisering van de productiemiddelen, arbeiderszelfbestuur en gebonden representatie. Dat de partij niet meer verloren heeft komt voort uit een trouwe achterban die SP stemt, maar dat zal de partij niet doen groeien. De slogan: ”NU SP” uit 2006 wordt opnieuw gebruikt, terwijl we al in 2019 leven!

Op Europees niveau heeft de SP nooit een socialistische visie gehad. ”Samenwerken” is wat de partij wil, maar wat houdt dat in? Samenwerking van wat? Kapitalistische landen? Socialistische landen? De partij is terecht tegen de bureaucratische neoliberale Europese Unie, maar ze pleit niet voor een socialistisch alternatief op de EU. In 2004 was de SP zelfs heel kritisch tegenover de oprichting van de Europese Linkse Partij. Revolutionair socialisten bekritiseren de Europese Linkse Partij ook, maar dat doen we omdat Europees links (net als de SP) geen socialistisch Europa nastreeft. Vage termen zoals ”menselijk Europa” en ”sociaal Europa” worden gebruikt. Dit toont dat met name ex-stalinisten, gematigde socialisten en zelfs ”communisten” het socialisme niet zien als een alternatief!

Omdat de SP een stalinistisch verleden heeft is ze altijd meer nationaal geweest dan internationaal. Ze zegt heel duidelijk dat de ”nationale democratieën” altijd voorgetrokken moeten worden. Dit precies wat rechtse populisten/nationalisten ook beweren. In hun afkeer van de EU is de SP erg nationalistisch bezig, maar ze zijn niet de enigste. Ook linkse partijen zoals Die Linke hebben deze nationale lijn omdat ze geen socialistisch Europa nastreven. De sociaal democratie en groene partijen daarin tegen zijn wel internationalistisch. Helaas is hun internationalisme gebaseerd op steun voor de Europese Unie en het Europese kapitalisme. Ook rechtse partijen zoals de Europese liberalen en christen democraten steunen een verenigd kapitalistisch Europa!

Revolutionair Socialistische Media zal adviseren om op de SP te stemmen op 20 maart bij de provinciale staten en op 23 mei bij de Europese verkiezingen. Dit doen wij zeer kritisch omdat de SP geen socialistisch alternatief is. Toch zijn deze gematigde socialisten de enigste die zich verzetten tegen het neoliberalisme. De Partij van de Arbeid en GroenLinks zijn niet te vertrouwen als linkse partijen. Beidde hebben bewezen niet anti-kapitalistisch te zijn. Mark Rutte kreeg steun van de PvdA en GroenLinks accepteert de EU en de logica van het kapitalisme (net als de sociaal democraten). Er is veel mis bij de SP en het lijkt erop dat er nog geen einde komt aan diens stagnatie. Het is aan de leden om te beseffen dat hun 20 jarige sociaal democratische ideologie de partij heeft doen stagneren!

De euforie van 25 zetels en 50.000 leden lijkt zo lang geleden. Toen konden tegenstanders van het socialisme luid kraaien dat de winst te danken was aan de sociaal democratisering van de partij. Maar de SP groeide alleen omdat arbeiders het voortdurende verraad van de PvdA zat waren. De SP won die 25 zetels in november 2006 juist doordat de socialisten gezien werd als iets beters dan de Partij van de Arbeid. Nu twijfelt een groot deel van de arbeidersklasse hieraan, nadat de ”Sociaaldemocratische” Partij (deels)bewezen heeft een PvdA kloon te zien. Hun steun aan de burgerlijke instituten (de staat, politie, leger, koningshuis) is problematisch, maar wel typisch voor een sociaal democratische partij!

Door het onvermogen van Europees links om een socialistisch programma te bieden, zullen veel arbeiders misleidt worden door rechts nationalisme. Vele zijn al vatbaar voor de nationalistische propaganda van extreemrechts. In Hongarije wordt Viktor Orban gezien als held, omdat hij zogenaamd vecht tegen de bemoeizucht van Europa. Het waren de ex-stalinisten (nu sociaal democraten) en liberalen die in Hongarije poogde voor marktwerking en privatisering van de economie. Dit was altijd EU beleid, wat afgekeurd werd door de nationaal-conservatieven van Orban. Hierdoor wonnen ze een 2/3 meerderheid, omdat Hongaars ”links” verantwoordelijk was voor neoliberaal wanbeleid!

Viktor Orban versterkt het Hongaarse nationalisme met autoritarisme. Politiek links wordt in de Hongaarse media afgebeeld als anti-Hongaars en als lakeien van de EU en de joden. Antisemitisme is altijd al een probleem geweest in kapitalistisch Hongarije. De extreemrechtse partij Jobbik is de derde partij van het land en steunt Viktor Orban in zijn hetze tegen minderheden. Hoewel het land maar 5.000 moslims bezit, kraait de media dat de ”christelijke cultuur” bedreigt wordt en dat moslims erop uit zijn om de ”Hongaarse manier van leven te vernietigen”. Veel Hongaren geloven deze leugens omdat zowel de staatsmedia als ook de commerciële media (in bezit van aanhangers van Orban) dit beweren!

Een andere verrader is de Griekse premier Alexis Tsipras. Hij kwam in 2015 aan de macht met een programma gericht tegen de neoliberale bezuinigingen die Brussel had opgelegd aan Griekenland. De ”Coalitie van Radicaal-Links” (SYRIZA) moest een einde maken aan de ongelijkheid die het neoliberalisme veroorzaakte. Griekse sociaal democraten (PASOK) waren zwaar afgestraft, datzelfde gelde voor de conservatieven. SYRIZA had een historische taak om een alternatief te bieden. Maar Tsipras had geen socialistische visie en toen hij de Europese Unie tegen zich kreeg capituleerde de klassenverrader. Tsipras koos voor hetzelfde neoliberalisme als zijn voorgangers. Het is meer dan logisch dat SYRIZA hierdoor de Griekse verkiezingen in 2019 zal verliezen!

Grieks rechts staat er goed voor in de peilingen, maar ook alleen maar doordat ze kunnen spelen op het verraad van Tsipras. Een lage opkomst bij de verkiezingen zal goed uitpakken voor ”Nieuwe Democratie” de conservatieve partij. Dat veel Griekse arbeiders zich verraden voelen is meer dan begrijpbaar. Maar stemmen op een partij of partijen die al eens eerder voor neoliberaal beleid (zoals ”Nieuwe Democratie” en PASOK) stonden is 100% contraproductief. Wat de Grieken nodig hebben is een arbeiderspartij die NEE zegt tegen het kapitalisme en de Europese Unie. De Communistische Partij van Griekenland is helaas te sektarisch om zo’n partij te worden en SYRIZA is vier jaar na de capitulatie van hun leider volledig leeggelopen. Welke Griekse socialist gelooft nog in Alexis Tsipras? Slechts weinigen!

In Spanje staat links ook behoorlijk zwak. De Spaanse beweging tegen bezuinigingen genaamd Podemos had een enorm potentiaal, er werden meer dan 500.000 mensen lid van. Toch besloten de leiders van Podemos om zich te richten op burgerlijk parlementarisme. Het idee van een massapartij voor een revolutionaire verandering is vervangen door acceptatie van de burgerlijke-democratie en diens instituten. Podemos leiders weigerde zich ook uit te speken tegen de misdadige manier waarop Catalonië haar autonomie verloor. In plaats van solidariteit met de Catalanen hielden de linkse populisten zich stil en organiseerde geen massaal verzet. Ook Verenigd Links rond de Spaanse Communistische Partij komt niet met een socialistisch alternatief. Die willen dolgraag de burgerlijke Spaanse Republiek van 1931 herstellen, over een socialistische democratie wordt bij de Spaanse stalinisten niet gepraat!

Ooit was de Italiaanse Communistische Partij een machtige partij die in 1987 nog 28% van de stemmen wist te winnen. Toch besloten de Italiaanse stalinisten om het socialisme opzij te zetten na de implosie van het Sovjet-rijk. De opvolger van de communistische partij won nog 16% in 1992, maar zou vier jaar later opgeheven worden. De Heropgerichte Communistische Partij kreeg in 92 ongeveer 5,6% van de stemmen. Helaas besloten deze nog ”communistisch” noemde partij om deel te worden van burgerlijke coalities en ze traden zelfs toe tot de kapitalistische regering van Romano Prodi. Italiaanse arbeiders zagen het verschil uiteindelijk niet meer tussen de ”communistische” partij en de partijen van corruptie, kapitalisme en uitbuiting!

In 2019 is het onwaarschijnlijk dat leden van de Heropgerichte Communistische Partij gekozen worden in het Europese parlement. In 2014 waren de ”communisten” deel van een pro-Tsipras coalitie, dat was nog voordat de Griekse premier zijn arbeiders in de steek liet. In Italië gaat politiek vooral tussen de populistische; Vijf Sterren Beweging, de Democratische Partij (opgericht door veel ex-stalinisten) en het rechtse ”Voorwaarts Italië” van Silvio Berlusconi. Deze veroordeelde misdadiger is helaas nog actief. Zijn rechtse beweging is wel verzwakt na de vele corruptie schandalen. De Italiaanse arbeidersklasse vertrouwt echter niet meer op politici die zich links noemen en dat is meer dan terecht, gezien het verraad van zowel ex-stalinisten (die nu in de Democratische Partij zitten) als ook de leden van de Heropgerichte Communistische Partij!

Revolutionair socialisten begrijpen heel goed dat een socialistisch Europa door de meerderheid van politiek links niet nagestreefd wordt. Dat is waarom partijen zoals de SP stagneren en niet gezien worden als alternatief. SYRIZA in Griekenland kreeg de kans en pleegde verraad, de Italiaanse ”communisten” traden toe tot regeringen in dienst van het kapitalisme. De Spaanse linkse populisten zwijgen over de misdaden van de Spaanse staat in zaken Catalonië en elders in Europa blijft links vast zitten in de klassieke sociaal democratie van meer overheid en minder markt. Dit is niet wat wij aanhangen. Revolutionair socialisten staan voor de omverwerping van de Europese Unie. 100 jaar geleden poogde Lenin voor de Wereld Federatieve Republiek van Sovjets. Nog steeds is dat ons einddoel, een verenigde wereld onder bestuur van arbeidersraden (sovjets)!

 

ep-nl-2014-sp

100% socialistisch zou het moeten zijn. NEE tegen de EU, JA tegen een verenigd socialistisch Europa!

Het antisocialistische beleid van de Chinese overheid

De Chinese overheid versterkt haar aanval op arbeiders en diens vertegenwoordigers. Het neoliberale regime van dictator Xi Jinping kraait nu en dan nog wel eens marxistische parolen, maar in werkelijkheid worden de aanhangers van Karl Marx juist opgepakt en veroordeeld. In de westerse media wordt Xi neergezet alsof hij het marxisme weer centraal wil stellen. De Volkskrant beweerde zelfs dat China alleen marxistische journalisten wou tolereren. Dit is een pure leugen aangezien aanhangers van de Duitse filosoof juist vervolgd worden in de Volksrepubliek China, een keihard feit waar de Volkskrant niet over schrijft!

Marxisme, leninisme, communisme, deze idealen zijn allang niets meer waard in de Volksrepubliek China. Al in 1949 moesten anti-stalinistische communisten (trotskisten) erkennen dat Mao Zedong geen socialistische democratie zou oprichten. De maoïsten hadden duidelijk gemaakt dat ze het bureaucratisch-totalitaire stalinisme zouden aanhangen. Opgejaagd door de nationalisten van Chiang-Kai-Shek en gehaat door de maoïsten van Mao Zedong, hadden de echte communisten geen keus dan te vluchten naar Hong-Kong, een Britse kolonie!

P’eng Shu-tse en Ch’en Pi-lan waren de enigste die levend Hong-Kong wisten te bereiken. Van alle leiders die de Chinese anti-stalinistische communistische beweging had gekend in de jaren 30, lukte het alleen hun om de tweede wereld oorlog en de Chinese burgeroorlog te overleven. In Hong-Kong stichtte ze de Revolutionair Communistische Partij van China (RCPC). De Britten waren niet gediend van communisten in het algemeen, of ze nu maoïstisch of trotskistisch waren. P’eng Shu-tse en Ch’en Pi-lan moesten ook uit Hong-Kong vertrekken en vestigde zich in Zuid Vietnam. Natuurlijk waren ze daar niet veilig, want Zuid Vietnam werd een anticommunistische dictatuur!

Pas in de jaren 70 wisten trotskistische communisten wat aanhangers te winnen in Hong-Kong. Hun strijd was echter lastig omdat de maoïsten veel invloed hadden op de arbeidersbeweging en de Hong-Kong Federatie van Vakbonden controleerde. Het is ironisch dat deze ”vakbond” anno 2019 juist het staats-kapitalisme verdedigt en helemaal geen instrument is van de Chinese arbeiders in Hong-Kong. Beijing gebruikte de Hong-Kong Federatie van Vakbonden om steun voor de Chinese ”Communistische” Partij te winnen in de toenmalige Britse kolonie. Tegenwoordig is deze ”vakbond” een spreekbuis voor Xi Jinping en zijn staatskapitalisme gemixt met Chinees nationalisme, hij is daarmee een echte Chiang-Kai-Shek!

De Revolutionaire Marxistische Liga (RML) die in 1975 werd opgericht, speelde jaren een grote rol in Hong-Kong. Samen met de Revolutionair Communistische Partij van China waren ze de vertegenwoordigers van het anti-stalinistische communisme. De bekende politicus: Leung Kwok-hung (Long-Hair) was lid van deze RML. Leung werd in 2017 gekozen in de Raad van Hong-Kong. Echter omdat hij tijdens de eed aflegging had geprotesteerd tegen het dictatoriale beleid van de Volksrepubliek China, werd Leung Kwok-hung verbannen. Hij en vier andere pro-democratie gekozenen werden letterlijk geweigerd in de Raad van Hong-Kong door de rechtse pro-Beijing regering!

Tegenwoordig bestaat de RCPC nog steeds in Hong-Kong. Ze zijn echter marginaal klein en spelen nauwelijks een rol. Een trotskistische groep die wel fel actief is, is Socialistische Actie. Deze revolutionair socialisten behoren tot de jongere generatie en hun organisatie is in 2010 opgericht. Socialistische Actie is de Hong-Kong afdeling van het Comité voor een Arbeiders Internationale (CWI). De neoliberale dictatuur van Xi Jinping weet dat het CWI hun actief bevecht. Want het maandblad van de revolutionair socialisten wordt illegaal en stiekem verspreidt in China, wat natuurlijk verboden is. Xi wil namelijk niet dat socialistische propaganda verspreidt wordt, die hem ontmaskert als een (staats)kapitalistische dictator!

De klassenstrijd wordt opgevoerd nu meer Chinese arbeiders bereid zijn om te staken. Een grote staking bij de Jasic Technology fabriek in Shenzhen leidde tot een enorme razzia tegen linkse studenten op universiteiten. Dit omdat veel stakingleiders zich omschrijven als marxistisch en zelfs maoïstisch. Het neoliberale regime ging over tot het produceren van video’s waarin vier jonge stakers gedwongen werden om bekentenissen af te leggen. Alleen dogmatische aanhangers van Xi Jinping geloven natuurlijk dat deze bekentenissen legitiem zijn. Ook in stalinistisch Rusland en maoïstisch China was het normaal om bekentenissen af te dwingen via dwang!

Hieronder een tekst die afkomstig is van Yue Xin. Een feministische activist die opgepakt werd omdat ze solidair was met stakers bij Jasic Technology. Ze moest dit zeggen in een videoboodschap die getoond werd op universiteiten. Met de bedoeling om studenten weg te houden van ”radicale” ideeën.

“Omdat ik nu heb begrepen dat mijn activiteiten tijdens het Jasic-incident de wet schonden, zal ik de straf van de wet accepteren. Ik ontdekte ook dat de radicale organisatie en ideologie achter het Jasic-incident, schade toebrengen aan jonge studenten. Dus besluit ik vrijwillig te breken met de organisatie en diens ideologie. Als het mogelijk is hoop ik openlijk de ideologie als geheel en de activiteiten van de organisatie te ontmaskeren en te bekritiseren. Ik zal ook proberen de idealen van de partij te verduidelijken, te bestuderen en de theorie van de partij strikt na te leven. Nu begrijp ik dat het de Chinese Communistische Partij is, die zich als enigste zorgen maakt over de rechten van arbeiders en boeren in de ”Nieuwe Tijd”. Ik begrijp ten zeerste dat ik ten eerste bij de partij moet staan, niet alleen met het moederland en de mensen”

– Bekentenis van Yue Xin

Met ”organisatie” en ”ideologie” worden natuurlijk de Jasic Ondersteuningsgroep bedoeld en de idealen van arbeidersrechten die de Chinese ”Communistische” Partij (CCP) dagelijks schendt. De staking van arbeiders bij de Jasic Technology fabriek toont hoe diep de band tussen Chinese kapitalisten en de ”communistische” partij is. De oprichter/eigenaar van Jasic Technology is een partijlid en daarmee is het duidelijk dat de CCP geen arbeiderspartij voorstelt, maar meer lijkt op de Chinese Nationalistische Partij (Kuomintang) van Chiang-Kai-Shek. Natuurlijk zal de westerse kapitalistische media dit feit niet rondvertellen. Mensen in het westen moeten namelijk geloven dat China een ”communistische dictatuur” voorstelt en dat Xi Jinping vooral de idealen van Marx trouw is (aldus de westerse media)!

In 2018 voerde de CCP haar aanvallen op linkse studenten op. Wie het ook maar waagt om vanuit een socialistisch perspectief kritiek te geven op de partij en staat, riskeert arrestatie en gevangenis. Eigenlijk komt het erop neer dat je alleen communist mag zijn als je kritiekloos de Chinese ”Communistische” Partij volgt en blind bent voor de neoliberale politiek die gevoerd wordt, om nog maar te zwijgen van het nationalisme dat de CCP uitkoost. Leden van de partij zijn ook geen revolutionairen. Het zijn opportunisten, bureaucraten, nationalisten en natuurlijk kapitalisten, die voordeeltjes halen uit lidmaatschap van de regerende staatspartij!

De website Chinaworker.info doet berichtgeving van de klassenstrijd in China. Net als elders erkennen Chinese revolutionair socialisten dat een arbeiderspartij noodzakelijk is om het socialisme op te bouwen. In de Republiek China op Taiwan werd kort geleden voor het eerst een marxistische zomerschool gehouden. Dat was ooit ondenkbaar omdat Taiwan altijd een streng anticommunistisch beleid voerde. Maar de democratisering in de jaren 90 maakte een einde aan het wrede anticommunisme. Dat komt puur door de strijd van Taiwanese/Chinese arbeiders. Hun strijd tegen de dictatoriale Kuomintang leidde ertoe dat Taiwan een burgerlijke democratie werd. De nationalisten werden gedwongen om andere politieke meningen te tolereren onder massieve druk van de arbeidersklasse!

Het internet is zwaar gecensureerd en populaire websites zoals de Engelstalige Google (zoekmachine), You-Tube, Facebook, Instagram en WhatsApp zijn niet toegankelijk voor Chinezen. Ook websites van media organisaties die wel eens kritische berichtgeving doen over China zijn niet toegankelijk. Hieronder vallen met name de BBC, WikiLeaks, Wall Street Journal en Radio Free Asia. China is misschien wel de grootste vijand van het internet, juist omdat het mensen toegang geeft tot vrije informatie. Alleen al het feit dat You-Tube geblokkeerd is zegt genoeg. Beijing weet heel goed hoe gevaarlijk de vrije media is voor een dictatuur. Dit omdat de Chinese jeugd veel meer actief is op het internet dan 10 jaar geleden. Ook protesten en stakingen worden digitaal georganiseerd en daarom is WhatsApp ook geblokkeerd!

Waar Taiwan enorm gegroeid is, heeft China nog een lange weg te gaan. Door de vele arrestaties durven veel studenten zich niet meer uit te spreken tegen de ongelijkheid en barbarij die het kapitalisme in China veroorzaakt, dankzij de Chinese ”Communistische” Partij. Er gaan wilde verhalen rond over personen in zwarte kleding, die studenten in de nacht komen ontvoeren. Deze verhalen zouden nog wel eens best reëel kunnen zijn, aangezien veel studenten met een socialistische politieke achtergrond opeens verdwenen waren. Het gaat hierbij om jongeren die zich verdiept hebben in Karl Marx, maar ook in de oprichter van de Volksrepubliek China: Mao Zedong!

De Jasic Ondersteuningsgroep die was opgericht om de stakers te ondersteunen is nu volledig opgerold door de overheid. Revolutionair Socialistische Media salueert de dappere arbeiders en studenten die zich niet lieten monddood maken. De eigenaar van Jasic Technology had natuurlijk niet verwacht dat er zoveel protest zou zijn tegen de uitbuiting en wrede aanpak. Ook al heeft de overheid veel stakingsleiders opgepakt en doen ze bij Jasic Technology alsof er niets is gebeurd, de woede is groot. Er is maar één vonk nodig om de Chinese arbeidersklasse in gang te krijgen. Zelfs met een leger van 1 miljoen soldaten kan dan niemand Xi Jinping redden. China heeft minimaal 800 miljoen arbeiders die lijden onder het wrede (staats)kapitalisme van de overheid. Als die in revolutie komen is het gedaan met de Chinese ”Communistische” Partij!

Daarom moeten we niet vergeten wat er gebeurd is bij Jasic Technology. We moeten niet vergeten hoe dappere arbeiders het opnamen tegen hun kapitalistische uitbuiter, die het staatsapparaat inzette tegen de stakers. Dat is de aard van de Volksrepubliek China, waar kapitalistische leden van de ”communistische” partij gewoon de politie inzetten om stakers te laten arresteren. Dit toont wederom waarom China niet socialistisch van aard is en al helemaal niet ”communistisch”. De Volksrepubliek China is een wrede staatskapitalistische dictatuur waarin de kapitalistenklasse deel is van de heersende partij!

 

Chinese-Maoists-join-students-in-fight-for-workers’-rights-at-Jasic-Technology

Oude maoïsten steunen de studenten en de stakers van Jasic Technology!