Evo Morales heeft gefaald

Evo Morales was van 2006 tot 2019 president van de Plurinationale Staat Bolivia. Een icoon voor inheemse Bolivianen en gehaat door de witte conservatieve elite van het land. Morales werd in 2006 gekozen toen politiek links heel populair was in Latijn Amerika. Net als Hugo Chavez in Venezuela baseerde Evo Morales zich op links populisme en wist hierdoor president te worden. Helaas bleef Bolivia onder zijn bewind net zo kapitalistisch als Venezuela. Nu na 13 jaar kon de rechtse oppositie met steun van het leger en de politie de president tot aftreden dwingen. Dit was alleen mogelijk omdat Morales en zijn aanhangers capituleerde en nu in ballingschap zijn gegaan!

Morales is een inheemse Aymara, hij en zijn volk hadden jaren niets te zeggen in de Republiek Bolivia. Het waren vooral de afstammelingen van de ”witte” Spanjaarden die over de inheemse volkeren heerste. De taal en cultuur van de Aymara werden niet erkend, het Spaans was tot 2006 de enigste officiële taal. Met de ”Beweging naar het Socialisme” (MAS) won Evo Morales al de landelijke verkiezingen in 2005. De kapitalistische elite van Bolivia was in shock, vooral omdat ze MAS aanzagen als een bedreiging voor hun privileges. Toen Morales een jaar later ook nog eens gekozen werd tot president was de bourgeoisie helemaal van slag!

Gelukkig voor hun bleek Evo Morales geen revolutionair socialist. Net als Hugo Chavez hield hij het bij hervormingen. De naam van het land werd de Plurinationale Staat Bolivia, inheemse volkeren kregen erkenning en de staat was niet langer een instrument voor de witte Bolivianen. Die hebben dat nooit gecapteerd en net als de rechtse oppositie in Venezuela vaak genoeg pogingen gedaan om Morales tegen te werken. Dat lukte nooit omdat hij steeds de verkiezingen met een enorme meerderheid wist te winnen. Dit had de ”Beweging naar het Socialisme” te danken aan arme boeren en inheemse arbeiders, die in MAS hun partij gevonden hadden!

Revolutionair socialisten waarschuwde echter dat zonder een socialistische politiek, MAS vroeg of later aangevallen zal worden door de heersende klasse. Want net als Chavez deed Morales niets om het kapitalisme af te schaffen. Hierdoor bleef veel economische macht en welvaart bij de witte minderheid liggen. Deze witte minderheid sloeg dit jaar zijn slag en heeft het nu voor elkaar gekregen om Evo Morales tot aftreden te dwingen. Dit gebeurde omdat volgens de rechtse oppositie, de laatste presidentiële verkiezingen oneerlijk verlopen waren. Ook de Organisatie van Amerikaanse Landen beweert dit!

Toen het leger en ook de politie de president in de steek lieten capituleerde Evo Morales. Hierop heeft politiek rechts in Bolivia al 13 jaar gewacht. Want niet alleen Morales gaf op, ook veel MAS leiders vertrokken. Hierdoor ligt het hele land plat en kunnen rechtse types de macht grijpen. Het militair heeft Evo Morales verraden, maar dat had voorkomen kunnen worden. Morales en MAS hadden het socialisme in 2006 moeten realiseren. Als ze dat hadden gedaan dan was er 13 jaar na zijn eerste aantreden geen rechtse staatsgreep geweest. Want dat is precies wat er nu in Bolivia gebeurt. Politiek rechts heeft via hun gewelddadige protesten en aanhang in het militair/politie het ervoor elkaar gekregen om MAS uit te schakelen!

De ”Beweging naar het Socialisme” (MAS) heeft duidelijk gefaald en dat is de kern van het verhaal. Terwijl politiek rechts zich klaar maakt om de voormalige Republiek Bolivia te herstellen, worden MAS politici geïntimideerd en met geweld verdreven. Voor de inheemse volkeren zal deze rechtse staatsgreep erg slecht uitpakken, want de oude republiek was een elitair broeinest voor witte rijke Bolivianen. MAS heeft elke verkiezingen tot 2014 met 60% van de stemmen steeds gewonnen, maar het is de vraag of de partij van Morales nog kan bestaan. Dit omdat de staatsgreep al heeft geleid tot gewelddadige acties van extreemrechtse knokploegen tegen MAS politici!

Hugo Chavez in Venezuela werd in 2002 ook verraden door zijn militair. Echter hij weigerde om af te treden en wist via de mobilisatie van de werkende klasse, om de rechtse staatsgreep te verslaan. Evo Morales in 2019 kiest voor de vlucht en met hem vluchten ook verschillende MAS leiders. De rechtse propaganda kraait ondertussen dat de ”dictatoriale” Morales en zijn ”communistische” partij verslagen zijn. Alsof Bolivia een stalinistische volksrepubliek voorstelt. Morales heeft nooit een oppositie partij verboden, hij heeft de rechtse oppositie en hun diepe minachting altijd getolereerd. Het is juist door de gematigdheid van MAS dat rechts vandaag kon overwinnen!

De senaat van Bolivia heeft de rechtse Jeanine Áñez aangesteld. Deze vrouw heeft al duidelijk gemaakt dat ze fel tegen de progressieve politiek van Evo Morales is. Politiek rechts zal wel verbaast geweest zijn hoe makkelijk MAS de strijd heeft opgegeven. Wij revolutionair socialisten begrijpen dat maar al te goed. Morales deed namelijk al jaren aan compromissen met de bourgeoisie en met name met het militair. Net als de opvolger van Chavez heeft Morales verschillende overeenkomsten gesloten met militaire bevelhebbers om hun loyaliteit te winnen. In Venezuela is dat waarom Nicolas Maduro aan de macht is gebleven. In Bolivia echter koos het militair voor de heersende klasse en liet Evo Morales barsten!

MAS heeft veel politieke steun verloren de laatste vijf jaar. Dit komt doordat Evo Morales steeds meer collaboreerde met de kapitalistenklasse. De uitslag van de presidentiële verkiezing dit jaar bevestigd een neergang in stemmen. In 2014 stemde nog 63% op de man van het Aymara volk. Bij de laatste verkiezing dit jaar stemde 48% op de MAS leider. Dat is vooral te danken aan de collaboratiepolitiek van de regering met buitenlandse groot-kapitalisten om grondstoffen te exporteren. Arbeiders zien hem niet meer als verdediger van hun belangen. Uiteindelijk vertrouwende Morales ook nog eens op de zogenaamde ”neutrale” mening van de Organisatie van Amerikaanse Landen (OAS)!

Deze OAS is echter niet te vertrouwen, omdat ze juist niet neutraal zijn. OAS afvaardigen steunen volop de pogingen van de VS om Venezuela te destabiliseren. Ze zijn een spreekbuis voor Donald Trump en het Amerikaanse imperialisme. Daarom is het logisch dat de OAS alles zou doen om Morales negatief neer te zetten. De laatste presidentiële verkiezingen zijn door hun omschreven als ”niet eerlijk”, precies wat de rechtse oppositie al jaren kraait. Evo Morales en zijn ”Beweging naar het Socialisme” hebben vertrouwt op de Boliviaanse bourgeoisie en de Organisatie van Amerikaanse Landen. Nu bewijst de staatsgreep wederom dat ze JUIST NIET te vertrouwen zijn!

Net als Hugo Chavez heeft Evo Morales nooit een beweging naar het socialisme geleid. MAS is nooit een arbeiderspartij geweest en in 13 jaar geen socialisme ingevoerd. Nu Evo Morales gevlucht is ziet de toekomst er niet goed uit voor de inheemse volkeren. Onder Morales werden ze beschermd, maar politiek rechts zal alles in het werk stellen om de witte elite weer aan de macht te helpen. Bolivia heeft een socialistisch alternatief nodig en dat is niet MAS of Evo Morales. Dat implosie van zijn partij bewijst al genoeg. Nieuwe verkiezingen kunnen uitlopen op een overwinning voor rechts, zeker omdat er nu geen links alternatief is waar miljoenen arbeiders op kunnen stemmen!

De tragiek van Morales lijkt erg op die van Chavez. Ook het icoon van politiek links in Venezuela tussen 1999 en 2013 voerde uiteindelijk een politiek van collaboratie en uiteindelijk ook samenwerking met de bourgeoisie. Dit zagen we bij eigenlijk alle linkse Latijn Amerikaanse leiders. Geen enkele durfde te breken met het kapitalisme en verloor hierdoor de steun van de massa’s. Politiek rechts wint hierdoor verkiezingen, omdat links niet in staat blijkt om te breken met de dictatuur van de markten. Evo Morales heeft de positie van inheemse volkeren iets verbeterend, maar de economische macht en welvaart is altijd bij de witte conservatieve elite gebleven. Deze elite staat nu op het punt om weer aan de macht te komen!

Het reformisme heeft opnieuw gefaald. Hervormingen zijn niet de oplossing voor politiek links. Wat nodig is zijn revolutionaire arbeiderspartijen die breken met de normen van het kapitalisme, het privé bezit van productie middelen en de markt dictatuur. Hugo Chavez en Evo Morales hadden in 2006 de kans gehad om het socialisme te realiseren. Hun achterban wou dat en koos voor deze personen. Helaas waren ze geen revolutionairen, maar reformisten die wouden hervormen. Ze geloofden niet in revolutie, maar in evolutie. Keer op keer bewijst de realiteit dat deze politiek gedoemd is om te mislukken. Bolivia is nu het meest recente voorbeeld!

Wat gaat rechts in Bolivia doen zodra ze aan de macht zijn gekomen? In ieder geval zullen ze de progressieve politiek terugdraaien. Inheemse Bolivianen gaan dat merken. Zeker als de politiek weer in dienst komt te staan met mensen met economisch bezit. Aangezien de rijken behoren tot de witte conservatieve elite, zal de regering zich baseren op het neoliberalisme. Morales heeft dat neoliberale denken verworpen, maar zijn onvermogen om verder te kijken dan de bestaande kapitalistische structuren werd zijn ondergang. Nu is het vooral belangrijk dat socialisten in Bolivia deze staatsgreep afkeuren. Er moet een beweging van arbeiders en inheemse volkeren komen om een socialistisch Bolivia te realiseren!

Het reformisme van leiders zoals Chavez en Morales heeft gefaald. Een revolutionaire breuk met het kapitalisme is nu meer dan noodzakelijk!

chavezcorreamorales0701

Hugo Chavez (rechts) met Rafael Correa (midden) en Evo Morales (links). Hun politiek van reformisme en compromissen heeft gefaald!

Neer met de ”fascistische” PSOE

Dat de Spaanse staat het lef heeft om negen democratische politici uit Catalonië te veroordelen is al een misdaad op zich. Veel erger is dat de Spaanse regering bestaat uit de sociaal democraten van de ”Spaanse Socialistische Arbeiders Partij” (PSOE). Een zogenaamde ”linkse” partij laat democratische politici veroordelen omdat ze een onafhankelijke Catalaanse republiek hadden uitgeroepen in 2017. Negen zijn nu veroordeeld tot lange gevangenisstraffen, puur omdat ze de Catalaanse Republiek (2017) uitriepen. Madrid gebruikte twee jaar geleden een artikel uit de grondwet om een democratische regering te ontbinden!

Natuurlijk is de PSOE geen fascistische partij. Maar ze gebruikt wel de wetten en methodes uit het fascistische tijdperk om haar almachtige unitaire Spaanse monarchie bij elkaar te houden. De Spaanse grondwet uit 1978 is geschreven door de aanhangers van dictator Francisco Franco. Dat de PSOE deze grondwet aanvaarden is al verraad op zich. Want de ”socialisten” hadden moeten pleiten voor een socialistisch Spanje. Maar dat is natuurlijk niet wat Spaans links in de jaren 70 deed. Zowel de sociaal democratische PSOE als de stalinistische Communistische Partij van Spanje (PCE) zetten het socialisme niet centraal. De sociaal democraten capituleerde voor de monarchistische staat en diens aanhangers!

De PSOE regering is echter maar tijdelijk, ze heeft geen meerderheid in het parlement en zal vermoedelijk afgestraft worden bij de verkiezingen op 10 november. Wat is de keus voor Spaans links? Die is er helaas niet, er is geen socialistisch alternatief op politiek rechts en diens autoritaire politiek in zaken Catalonië. De populistische partij: Podemos is reformistisch geworden en wordt al niet meer gezien als een alternatief. In 2015 geloofde miljoenen in de beweging van Pablo Iglesias Turrión. Maar door zijn onvermogen om verder te kijken dan de burgerlijke staat en diens wetten verloor Podemos aan steun!

Daarnaast keurde Pablo Iglesias Turrión het autoritaire optreden van de Spaanse staat niet keihard af. Podemos riep op tot dialoog terwijl een democratische regering werd afgezet en dies gekozen politici opgepakt werden door de Spaanse politie. De democratisch gekozen Catalaanse regering die een zelfstandige republiek wou, werd gewoon afgezet. Revolutionair socialisten hebben de burgerlijke nationalisten die de Catalaanse Republiek uitriepen fel bekritiseerd, op het feit dat ze zich gewoon overgaven aan de Spaanse staat. Hadden de negen politici die nu jaren in de cel moeten echt gedacht dat Spanje het zou accepteren dat Catalonië een zelfstandige republiek wordt? Dat deden de Britten toch ook niet toen hun Amerikaanse kolonies zich onafhankelijk verklaarde!

De PSOE steunt het gebruik van artikel 155 van de grondwet in zaken het onderdrukken van een democratische regering. Catalonië wordt opnieuw bestuurd door een burgerlijk-nationalistische regering. Echter deze regering doet braaf wat Madrid wil en zal nooit de republiek opnieuw uitroepen, omdat ze weten wat er dan gebeurd. Dan zal elke toekomstige Spaanse regering opnieuw artikel 155 inzetten en de Catalaanse regering ontbinden. Daarom zeggen revolutionair socialisten dat de Catalaanse arbeiders niet op de nationalisten kunnen vertrouwen. Die durven de confrontatie met Madrid niet te zoeken uit vrees voor geweld. Maar geweld is noodzakelijk aangezien de heersende klasse nooit zal toe staan dat het rijke Catalonië zich afsplitst van de Spaanse staat!

Dictator Franco wou dat na zijn dood het koninkrijk diens unitaire staatsvorm behield. Artikel 155 geeft de centrale overheid in Madrid het recht om regeringen van autonome gebieden af te zetten. Franco’s aanhangers schreven dit artikel in 1978, wat goedgekeurd werd door liberalen en de verraderlijke PSOE, die zich eind jaren 70 volledig in dienst van de Spaanse bourgeoisie stelde. De doodseskaders van de Spaanse staat onder de PSOE zijn een directe oorzaak voor het terreur van de ETA, de Baskische beweging die aanslagen pleegde. Natuurlijk zwijgen de kapitalistische historici maar al te graag over de ”Antiterroristische Bevrijdingsgroepen” (GAL) die onder PSOE toezicht heel wat misdaden begaan hebben, tussen 1983 en 1987 in de naam van de ”Spaanse democratie”!

Op 10 november mogen Spaanse burgers stemmen. Het stemadvies van revolutionair links is de Populaire Eenheidskandidaten (Candidatura d’Unitat Popular) in Catalonië en elders blanco. Want voor arbeiders in Spanje is er op dit moment geen socialistisch alternatief. Podemos en Verenigd Links (PCE) zijn niet bereid om zich tegen het autoritaire gedrag van de Spaanse staat te keren. Ze weigeren om 100% achter het Catalaanse proletariaat te staan. De vijanden van het proletariaat zich zowel de conservatieven, liberalen en sociaal democraten. Vooral de PSOE onder wie de negen Catalaanse politici nu veroordeeld werden door het Spaanse gerechtshof. De woede en afkeer van veel Catalanen is daarom terecht en de passieve houding van Spaans links is een schande!

Een versterking van de Populaire Eenheidskandidaten (CUP) in Catalonië is nu het beste wat arbeiders kunnen doen. CUP heeft zich sterk verzet tegen de autoritaire aanvallen van de Spaanse staat. Stemmen op de burgerlijke Catalaanse nationalisten van rechts tot links is contraproductief. Stemmen op de Spaanse unitaire partijen is gelijk aan steun geven voor de interventie van Madrid in 2017. Een onafhankelijk Catalonië is echter geen direct alternatief. Alleen een socialistische revolutie en een republiek onder controle van de arbeidersklasse kan zich staand houden, tegen de Spaanse staat en diens kapitalistische meesters. Onafhankelijkheid onder kapitalistische politici heeft gefaald in 2017. Onafhankelijkheid onder revolutionair socialisten is de enigste oplossing!

 

article-3891

Alleen een socialistisch Catalonië is een alternatief!

Abu Bakr al-Baghdadi is dood

Ibrahim Awad Ibrahim Ali al-Badri al-Samarrai is dood. Wel zal niemand hem onder deze naam kennen. Want zijn officiële naam als leider van de terreurgroep (en tot 2018 terreurstaat) Islamistische Staat was: Abu Bakr al-Baghdadi. Hoewel de leider van de IS al vaker dood is genoemd, hebben Amerikaanse commando’s op 26 oktober 2019 hem kunnen vinden. Om uit de handen van de Amerikanen te blijven heeft de terreurleider zichzelf opgeblazen en daarbij ook drie van zijn kinderen gedood. Zij zijn de laatste slachtoffers die al-Baghdadi op zijn geweten heeft. Echter er zit nog een adder onder het gras. Want zonder de Amerikaanse bemoeizucht in het midden oosten en met name in Irak, was deze al-Baghdadi nooit zo gevaarlijk geworden!

Ibrahim al-Samarrai werd geboren in 1971 in de Al-Bu Badri stam, Samarra midden Irak. Net als in veel Arabische landen is de stam vaker belangrijker dan het land. De officiële staatsgrenzen van de landen Irak en Syrië zijn ook niet door de Arabieren getrokken, maar door westerse imperialisten (met name Groot Brittannië en Frankrijk). Ibrahim al-Samarrai groeide op als een strenge moslim en moest al kind al de Koran uit zijn hoofd kennen. Omdat hij een gematigde leerling was, kon Ibrahim niet naar de seculier-elitaire Universiteit van Bagdad. Wel kreeg de jonge al-Samarrai een Iman opleiding aan de minder prestige: Islamistische Universiteit van Bagdad!

We weten dat Ibrahim al-Samarrai na de invasie van Irak door de Amerikanen, betrokken was bij de oprichting van de islamistische verzetsgroep: Jamaat Jaysh Ahl al-Sunnah wa-l-Jamaah. Hij zat in de Shura Raad van de groep, een raad die erop toezag dat het soennitische islamisme streng werd nageleefd. In februari 2004 werd Ibrahim opgepakt door de Amerikanen. Die hadden echter niet door dat ze te maken hadden met een lid van een islamistische groepering die zich tegen de Amerikaanse bezetting keerde. Ze vonden Ibrahim al-Samarrai onbelangrijk en lieten hem uiteindelijk gaan!

In 2010 werd Abu Omar al-Baghdadi gedood. Hij was de Emir van de Islamistische Staat in Irak. Ibrahim al-Samarrai was deel van deze groep en werd uitgeroepen tot diens nieuwe leider. Om de gedode emir te eren veranderde Ibrahim al-Samarrai zijn naam in Abu Bakr al-Baghdadi. Onder die naam begon de Islamistische Staat in Irak met felle terreuraanslagen op de sjiitische regering van het land. Wat de islamieten behoorlijk hielp was het feit dat de Amerikanen het reguliere Irakese leger hadden ontbonden. Al in april 2003 besloot de bezetter om 400.000 ex-militairen direct op straat te zetten. De voormalige soldaten uit het leger van Saddam Hussein voelde zich vernederend en waren rijp om zich te verzetten!

Saddam Hussein was een soennitische dictator die de sjiitische meerderheid onderdrukte. Irak is samen met Iran één van de weinige landen waar de sjiitische islam de meerderheid uitmaakt van de gelovigen. De Irakese Ba’ath Partij volgde echter de soennitische islam en alle top leiders waren ook soennieten. Na de Amerikaanse invasie verloren de Ba’ath soennieten hun macht en begonnen met het plegen van aanslagen tegen Amerikaanse soldaten en hun collaborateurs. Van 20 maart 2003 tot 18 december 2011 zijn in totaal 25.285 Irakese veiligheidstroepen gedood. 4.496 Amerikanen stierven waarvan de meeste na de invasie. Toch zou het doden niet stoppen na de Amerikaanse terugtocht. Want Islamistische Staat in Irak groeide, met name na 2011!

Drie jaar nadat de laatste Amerikaanse soldaat was vertrokken sloeg Abu Bakr al-Baghdadi toe. Soennitische Irakezen hadden genoeg van de corrupte regering in Bagdad, die geleid werd door de sektarische Nouri al Maliki. Deze Maliki vond dat de sjiitische meerderheid voorgetrokken diende te worden in alles, soennieten werden benadeeld. In september 2006 nam hij de functie aan van Minister President van de Irakese Republiek. Hij zou deze titel van 2006 tot 2014 dragen. In zijn functie als staatsleider werd Nouri al Maliki steeds autoritairder, maar dankzij Amerikaanse steun hield hij zijn hoofd boven water. Van een democratie in Irak was al in 2006 geen spraken meer. Maliki leidde een pro-westerse dictatuur met een democratische façade!

Islamistische Staat in Irak sloot een bondgenootschap met ex-Ba’ath officieren. Hierdoor kreeg Abu Bakr al-Baghdadi de mogelijkheid om zijn troepen te voorzien van mannen die een militaire opleiding hadden genoten en tactische kennis bezaten. In 2014 waren ze zover om een grote aanval uit te voeren. Op 4 juni vielen 1.000 bewapende strijders van al-Baghdadi, de stad Mosul aan. In deze stad waren 60.000 politie en legereenheden aanwezig. Echter die waren totaal verrast door de aanval. Daarnaast werden de islamieten verwelkomd met open armen door een deel van de bevolking. Na slechts zes dagen viel Mosul in hun handen. 1.500 regeringstroepen werden gedood, 4.000 gevangengenomen en geëxecuteerd, de rest sloeg op de vlucht!

Toen de Irakese politie en het leger op de vlucht sloeg, lieten ze enorm veel materiaal achter, 2.500 Amerikaanse Humvees werden buit gemaakt. 1.000 islamieten bewapend met AK-47’s versloegen een gehele strijdmacht in zes dagen tijd. Opeens had Abu Bakr al-Baghdadi een stad met 1,8 miljoen mensen in bezit. Hij begon meteen met het invoeren van de Sharia, de islamistische wetgeving. Die liet hij zeer streng naleven. Vrouwen moesten zich bedekken en mochten niet op straat zonder een mannelijke begeleider. In feite werden de reactionaire wetten uit Saoedi-Arabië ingevoerd in een stad die altijd seculier was geleid. Want zowel de criminele Saoedische koninklijke familie als Islamistische Staat delen dezelfde ideologie: het extreemrechtse Wahabisme!

Een groot verschil tussen Islamistische Staat in Irak en het Koninkrijk Saoedi-Arabië was dat al-Baghdadi het Saoedische koningshuis afwees als anti-islamitisch. Ironisch genoeg had de terreurleider hierin gelijk. Want de Saoedische monarchen zijn de grootste hypocrieten op aarde als het gaat om religieuze zuiverheid.  Daarom verklaarde het Koninkrijk ook de oorlog aan Islamistische Staat in Irak. Vanaf 2014 kan gesproken worden over de Irakese burgeroorlog. Een oorlog tussen etnische Koerden in het noorden, de sjiitische regering in het midden en zuiden, Islamistische Staat en Ba’ath opstandelingen in het westen. Irak zou tot 2017 opnieuw in oorlog zijn met als resultaat: 67,376 omgekomen burgers en vijf miljoen vluchtelingen!

Door de Syrische burgeroorlog wisten de aanhangers van Abu Bakr al-Baghdadi ook grote stukken van de Syrische Arabische Republiek in bezit te krijgen. Daarom werd de officiële naam ook: Islamistische Staat in Irak en de Levant (ISIL), in het westen vaak Islamistische Staat in Irak en Syrië (ISIS) genoemd. Hoewel je zou denken dat de meeste strijders uit Irak en Syrië kwamen, leunde ISIL vooral op buitenlandse jihadisten. Dat waren radicale moslims uit het buitenland, die naar ISIL gebied trokken om daar te leven in het islamistische kalifaat. In hun droomwereld zou daar de soennitische islam heersen en alle niet-islamistische elementen vernietigen!

33.878 extremistische moslims uit de gehele wereld reisde af naar het kalifaat van Abu Bakr al-Baghdadi, die zichzelf liet uitroepen tot Kalief, een oude titel voor de absolute heerser van de kalifaten uit het verleden. Hoewel in theorie een Kalief gekozen dient te worden door alleen moslims, was er van een verkiezing geen spraken. Al-Baghdadi was alleenheerser en maakte zich bekend aan de wereld op 4 juli 2014. Alle moslims diende hem te steunen verklaarde hij, waarna al-Baghdadi verklaarde dat ISIL nu verder zou gaan onder de naam: Islamistische Staat (IS). Hun hoofdstad van 2014 tot 2017 was al-Raqqa in Syrië!

Een tegenslag voor het nieuwe kalifaat kwam in maart 2015. Toen verloren de islamieten een gevecht met de Koerdische Volksbeschermingskrachten (YPG). Deze YPG was opgericht in 2011, als bewapende tak van de Democratische Unie Partij (PYD). De Syrische zusterpartij van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK) had het niet makkelijk gehad onder het Arabisch-nationalistische regime van de Syrische Ba’ath Partij. Net als in Turkije hadden de Koerden geen bestaansrecht onder Hafez en later Bashar Assad, de vader en zoon dictators van de Syrische Arabische Republiek (naam zegt genoeg over de aard van het Ba’ath bewind). Toen de Ba’ath Partij haar macht over de Syrische Koerden verloor was het de PYD die de Rojava Revolutie begon!

Islamistische Staat probeerde in september 2014 de Koerdische stad Kobani te veroveren. Met 9.000 strijders en 40 tanks (buitgemaakt) belegerde ze de stad. De YPG had aanvankelijk maar 1.800 eenheden. Ze werden daarbij ondersteunt door 600 Turkse Koerden van de HPG (PKK) en 300 Arabische soldaten van het Vrije Syrische Leger (FSA). Ironisch genoeg is in 2019 juist het door Turkije gesteunde FSA, dat nu probeert om steden zoals Kobani te veroveren op de Koerden. Na een belegering van zes maanden en twee dagen moest IS zich terugtrekken. 2.000 van hun strijders waren gedood en 18 tanks uitgeschakeld. Een zware nederlaag voor Abu Bakr al-Baghdadi die juist dacht overal te kunnen winnen. De Syrische Koerden zouden uiteindelijk ook medeverantwoordelijk zijn voor de val van zijn kalifaat!

Om IS te kunnen verslaan in noord-oost Syrië, werden de Syrische Democratische Strijdkrachten opgericht op initiatief van de YPG. In Irak kreeg het regulier leger ondersteuning van sjiitische milities, die bewapend werden door de Revolutionaire Garde uit Iran. Dus riep Abu Bakr al-Baghdadi op tot het plegen van aanslagen op alle sjiitische moslims en Europeanen. In het westen werd zijn oproep nageleefd door jonge criminelen die zich bekeerde tot het soennitische fundamentalisme. In de achterstandswijken van België en Frankrijk groeide de afkeer van de westerse wereld, door de hypocrisie van Europese leiders en de stigmatisatie en discriminatie van moslims in geheel!

Als een radicale moslim geloofde Abu Bakr al-Baghdadi in polygamie. Hij bezat drie vrouwen en heeft vermoedelijk meerdere kinderen verwekt. Binnen de radicale islam is de vrouw het bezit van de man. De mening van een vrouw is ook 50% minder waard dan die van een man volgens de Sharia. Daarom zal een islamistische rechtbank vaker naar een man luisteren dan naar een vrouw. Ook slavernij was legaal binnen IS gebied, met name vrouwen waren een geliefd lustobject voor IS strijders. De ontvoerde Amerikaan: Kayla Mueller zou persoonlijk zijn verkracht door al-Baghdadi, is dit echter niet voor 100% bewezen. Vooral Yazidi vrouwen werden als seksslavin verkocht als ze in IS handen vielen. Dit omdat de Yazidi volgens de IS leer ”minderwaardig” waren!

Net als de Duitse nazi’s probeerde de IS van  al-Baghdadi om de moslim wereld te zuiveren van ”niet-islamistische” volkeren. Hitlers propaganda kraaide over rassenzuiverheid en het christelijke Europa beschermen tegen joden. IS propaganda richtte zich op de Yazidis, een volk in het noorden van Irak en Syrië. De vroegere christenen in Europa haten de joden vanwege de moord op Jezus Christus (aldus de Bijbel). Yazidis worden gehaat vanwege het feit dat ze een engel aanbidden, die door moslims neergezet wordt als de duivel/satan. Daarom was het volgens IS ook goed dat Yazidis vervolgd werden. Tussen 2014 en 2017 zijn ongeveer 5.000 mannen, vrouwen en kinderen van het Yazidi volk vermoord!

Op 16 oktober 2016 begon de belegering van Mosul in Irak. Na bijna negen maanden van strijd werd de stad bevrijd, na drie jaar IS terreur. Dit keer was de overmacht van Irakese en Koerdische troepen te groot voor de islamieten. Nog in hetzelfde jaar dat Mosul bevrijd werd, rukte de Syrische Democratische Strijdkrachten op richting al-Raqqa. De stad werd bereikt op 6 juni en na vier maanden van bloedige strijd werd de gehate zwarte vlag neergehaald. Dankzij de eenheid van Arabieren, Koerden en Assyriërs was de hoofdstad van het kalifaat veroverd. Wel moest daarvoor 80% van al-Raqqa verwoest worden. Sommigen vroegen zich af of de harde bombardementen echt nodig waren geweest!

Het is onduidelijk waar Abu Bakr al-Baghdadi verbleef na de val van zijn kalifaat. De  Kalief bleek eind 2019 te wonen in een gebied dat door Syrische islamistische rebellen word gecontroleerd. Wel zijn deze rebellen niet gelinkt aan zijn Islamistische Staat maar aan de Syrische beschermingsoverheid, een zelfverklaarde rebelse interim regering opgesteld door het voormalige Al-Nusra Front in de Idlib provincie. Het is best mogelijk dat ze wisten dat Abu Bakr al-Baghdadi bij hun woonde. Op 26 oktober 2019 vielen Amerikaanse commando’s de woon locatie van de Kalief aan. Hier woonde al-Baghdadi in een complex bestaande uit vier gebouwen, met twee van zijn vrouwen en enkele kinderen. Tijdens de aanval werden negen personen gedood, waaronder één kind, twee vrouwen en zes mannen!

De Amerikanen beweren dat Abu Bakr al-Baghdadi zichzelf heeft opgeblazen, daarbij zijn ook twee van zijn kinderen omgekomen. Deze kinderen zijn de laatste slachtoffers van deze wrede man. Amerika heeft opnieuw haar eigen creatie vernietigd. Dit omdat zowel Osama Bin Laden en Abu Bakr al-Baghdadi alleen zo gevaarlijk konden worden door Amerikaanse bemoeizucht in de Arabische wereld. Als George W. Bush niet had geluisterd naar imperialisten zoals Dick Cheney, dan was al-Baghdadi nooit zover gekomen. Ook Bin Laden was niets zonder de miljoenen aan dollars die hij binnen kreeg van de CIA toen hij vocht in Afghanistan tegen de Sovjets. De Amerikanen zijn medeverantwoordelijk voor de ellende die deze twee terroristen veroorzaakt hebben!

Islamistisch terrorisme is een product van westerse bemoeizucht. Zowel de onvoorwaardelijk steun aan de terreurstaat Israël, de invasie van Irak, de interventie in Libië en de bombardementen op Syrië, hebben de afkeer en haat tegen het westen alleen maar versterkt. Extreemrechts verklaart dat dit komt omdat moslims het vrije westen haten. De werkelijkheid is dat moslims de onrechtvaardigheid zat zijn. Ze zijn pro-westerse dictators zat, ze zijn de hypocrisie zat en de stigmatisatie en discriminatie van hun religie in het westen. Revolutionair socialisten wijzen erop dat de eenheid van alle volkeren tegen het kapitalisme en imperialisme kan overwinnen. Dat hebben de Koerden met hun Syrische Democratische Strijdkrachten al deels bewezen!

Abu Bakr al-Baghdadi is dood. Maar er kan zo een nieuwe Bin Laden/al-Baghdadi opstaan. Dit omdat de zaden voor de opkomst van Islamistische Staat nog steeds aanwezig zijn. De volkeren van Irak en Syrië leven in bittere armoede, veroorzaakt door oorlog, kapitalisme en sektarisme. Regeringen komen en gaan, terwijl de arbeidersklasse verder lijdt. Daarom is het noodzakelijk dat er een socialistische revolutie komt. Hiervoor is echter een klassenbewustzijn nodig en een revolutionaire partij. Zonder dat bewustzijn en een arbeiderspartij wordt de werkende klasse makkelijk gemanipuleerd door sektarische leiders!

De oorlog in Irak is voorbij, maar het sektarisme niet. Vroeger of later staat een nieuwe soennitische groep op, om tegen de sjiitische regering en diens milities te vechten. Noord Irak onder de Koerden zal zich misschien ooit loskoppelen van de Irakese Republiek. Irakees Koerdistan is stabieler dan de rest van het land. Toch is dit Koerdistan geen alternatief, want het is de facto een dictatuur van één Koerdische familie. In het noorden van Syrië zijn de marionetten van Erdogan bezig om de Rojava Revolutie te vernietigen. Dankzij een deal met de Russen en het Assad regime is al een deel van de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrië veroverd. De dood van Abu Bakr al-Baghdadi veranderd daar niets aan!

 

Het verraad van de Syrische rebellen

In juli 2011 werd het Vrije Syrische Leger geboren uit soldaten die weigerde om op hun eigen civilisten te schieten. Dat bevel om ongewapende Syriërs te doden kwam van dictator Bashar Assad, die toen al 11 jaar aan de macht was. Aanvankelijk hoopte het Vrije Syrische Leger (FSA) dat ze het Syrische Arabische Leger (SAA) net zo snel zouden kunnen verslaan als de rebellen in Libië dat deden met hun dictator. Echter de Syrische rebellen waren niet verenigd. De FSA kreeg in 2012 concurrentie van islamistische groepen die al snel de overhand kregen. Na het jaar 2013 waren de voormalige deserteurs uit het SAA een minderheid geworden. Sommigen besloten om te vluchten naar Turkije, die hun zes jaar later inzet als stoottroepen tegen de Autonome Administratie in Noord-Oost Syrië!  

Toen Islamistische Staat een groot gebied in Syrië innam was het Vrije Syrische Leger zwaar in de minderheid. Samen konden de seculiere rebellen ongeveer 25.000 mannen op de been krijgen. Ze werden echter overschaduwd door 50.000 bewapende islamitische strijders. Dit was mogelijk omdat de reactionaire monarchieën van Saoedi-Arabië tot aan de Verenigde Arabische Emiraten wapens en geld leverde. Het Syrische Arabische Leger dat altijd een instrument was van de sjiitische minderheid, kon door het wrede soennitische islamisme zich neerzetten als een ”seculier alternatief”. Soldaten van Bashar Assad werden opeens ”beschermers” van alle religies en volkeren, terwijl in feite dit nooit het geval was geweest!

Door de wreedheden van zowel Islamistische Staat, maar ook het Al-Nusra Front liepen veel Syriërs weer terug naar Bashar Assad. Zeker de Arabische dorpen en gebieden, lieten zich liever opnieuw inlijven bij de Syrische Arabische Republiek dan opnieuw slachtoffer worden van het religieuze extremisme van IS en Al-Nusra. Doordat het Vrije Syrische Leger samenwerkte met de radicale islamieten werden ze niet meer vertrouwt door veel Syriërs. Dit verklaart ook waarom het Bashar Assad lukte om 2/3 van het land in bezit te houden. Het sektarisme van de soennitische rebellen slaat zelfs niet aan bij de modale soennitische moslims!

Vanaf 2015 weten de Koerden in het noord-oosten de opmars van IS tegen te houden. Ze vormen met Arabieren en Assyriërs de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF). Met het Ba’ath bewind van Assad hebben de Koerden een overeenkomst. Het SAA valt de Koerden niet aan en de SDF zal niet proberen om grondgebied van de Syrische Arabische Republiek aan te vallen. Met de val van Raqqa in 2017 komt langzaam een einde aan de Islamistische Staat in Syrië. De val van het kalifaat doet het ”Sultanaat van Erdogan” (Republiek Turkije) zorgen. Want de SDF wordt geleid door de Volksbeschermingskrachten (YPG). Die behoren tot de Syrische tak van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK)!

Turkije onderdrukt de Koerden al sinds de oprichting van de republiek in 1923. Voor Mustafa Kemal Pasha, de oprichter van de moderne Turkse staat, moest het Turkse nationalisme met dwang worden opgelegd aan iedereen. Er bestaan officieel niet eens Koerden volgens de Turkse wetten. Er wordt gepraat over een ”Berg-Turks” volk. Het was tot de 21ste eeuw ook verboden om Koerdisch te praten. Abdullah Öcalan, de oprichter van de PKK, sprak in 1978 ook geen Koerdisch. Het Turkse nationalisme had de Koerdische taal en cultuur bijna volledig onderworpen aan die van de Turken. In Syrië deed de Ba’ath Partij precies hetzelfde met Arabisch nationalisme. Iedereen diende Arabisch te spreken, te schrijven en te denken onder Hafez en later Bashar Assad!

Want de Koerdische YPG heeft een heldhaftige strijd geleverd tegen Islamistische Staat. Duizenden mannen en vrouwen gaven hun leven om de radicale islam te verslaan. Turkije kon dit niet accepteren. Stiekem hoopte de Sultan in Ankara dat het IS zou lukken om de Koerden te vernietigen. Toen in 2017 duidelijk werd dat IS verslagen zou worden, bedacht dictator Erdogan een nieuw plan. Hij zou gevluchte Syrische mannen opnieuw bewapenen en los sturen op de Koerden. Dit tuig dat nu de titel: Nationale Leger van Syrië draagt is in feite niets anders dan een mix van rebellen afkomstig uit zowel de FSA, Al-Nusra en zelfs IS. Erdogan heeft gewoon gevluchte jihadisten in nieuwe uniformen gestoken!

De politieke tak van dit ”Nationale Leger van Syrië” is de Syrische Interim Regering. Het westen en Turkije hebben deze ”regering” erkent als de enigste legitieme overheid van het land. Dit is ook waarom niemand actie onderneemt tegen de huidige invasie van noord-oost Syrië. Omdat de westerse wereld niet alleen bondgenoten is met Erdogan via de NAVO, maar ook de Syrische Interim Regering erkent. Revolutionair socialisten erkennen alleen Syrische Democratische Raad. Dit omdat de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrie (AA-NES) geen vazalstaat is van buitenlandse machten. De Ba’ath overheid van Assad kan niet overleven zonder militaire steun uit Rusland en Iran, terwijl de rebelse interim overheid nu volledig afhankelijk is van Turkije!

Begin 2018 overvielen de Arabische marionetten van Ankara het Afrin kanton in noord-west Syrië. Hier hadden de Koerden het relatief rustig omdat het Ba’ath bewind in Afrin Stad relatief geweldloos opzij werd gezet. Afrin stond van 2012 tot 2018 onder Koerdisch zelfbestuur en nam ook veel vluchtelingen op. De marionetten van Erdogan maakte aan de rustige dagen een wreed einde. Het tuig van het ”Nationale Leger van Syrië” plunderde het kanton leeg en voerde ook een etnische zuiveringsactie door, zowel alle etnische Koerden moesten vluchten. Erdogan stopt Afrin Stad vol met Arabieren die politiek loyaal zijn aan Turkije en de Syrische Interim Regering. Zonder de steun van Turkse tanks was de verovering niet zo makkelijk geweest!

Tien maanden later herhaalt Erdogan wat hij in Afrin deed. De misdadiger wil een 30 kilometer zone in geheel noord Syrië. In dat gebied moeten zijn marionetten de dienst uitmaken. Daarmee voorkomt de Turkse sultan ook dat de Syrische Koerden een verbinding hebben met de Turkse Koerden van de PKK. De situatie in oktober 2019 is niet gunstig. Het Turkse leger is de Syrische Democratische Strijdkrachten makkelijk de baas. Logisch ook omdat het NAVO wapens bezit en de SDF niet eens de beschikking heeft over tanks en vliegtuigen. Daarom hebben ze een militaire overeenkomst moeten sluiten met het Syrische Arabische Leger. Natuurlijk weer prachtige propaganda voor de Syrische Interim Regering die de Koerden hierdoor kan neerzetten als ”vrienden van dictator Assad”!

Hoewel Europa de Turkse invasie afkeurt is hun kritiek meer dan hypocriet. Al meer dan 60 jaar bewapent de NAVO het Turkse leger. Het zijn westerse wapens die gebruikt werden in de jaren 80 en 90 om Koerdische dorpen te verwoesten. Het zijn NAVO wapens die nu tegen de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrië gebruikt worden. Amerika en Europa hebben daarnaast het lef om de Koerdistan Arbeiders Partij te omschrijven als terroristisch, terwijl de Turkse staat verantwoordelijk is voor het Turks-Koerdische conflict. De intolerantie van de Republiek Turkije voor niet-Turkse volkeren is waarom de PKK begon met terugvechten, omdat de Turkse staat het Koerdische volk keihard onderdrukt!

Om Turkije van dienst te zijn heeft de VS en Europa de PKK op de terreurlijst gezet, op dezelfde hoogte met types zoals Osama Bin Laden en Abu Bakr al-Baghdadi. Duitsland kwam Turkije al in 1993 te hulp door de PKK in dat jaar te verbieden. Turkse nationalisten en fascisten mogen in Duitsland wel gewoon hun extreemrechtse symbolen (Grijze Wolf symbool) tonen en haatliederen zingen. Zodra de Koerden echter de vlag van de Koerdistan Arbeiders Partij laten zien worden ze opgepakt en aangeklaagd door de staat. Dit toont hoe hypocriet Europa is en met name Duitsland dat gewoon de lijn van Ankara trouw is in zaken de Koerden!

Het verraad van de Syrische rebellen is in 2019 meer dan duidelijk. Van een onafhankelijk FSA is geen spraken meer. Alle ”seculiere” rebellen hebben zich laten inlijven bij Erdogan’s ”Nationale Leger van Syrië”. Er zijn nog radicale islamieten actief in de Syrische burgeroorlog. Zij hebben de ”Syrische Reddingsregering” gevormd in Idlib en hun politieke tak is de Organisatie voor de Bevrijding van de Levant, waarin verschillende islamistische groepen (waaronder Al-Nusra) zijn opgegaan. Hun militaire sterkte wordt op 15.000 strijders geschat. Daarmee blijven ze veel zwakker dan de 90.000 rebellen die Turkije opnieuw bewapent heeft en nu gebruikt als stoottroepen. Om echter te beweren dat de marionetten van Ankara allemaal seculier zijn is onwaar!

Hier onder een kort overzicht van de strijdende partijen anno oktober 2019.

  • Syrische Arabische Leger (100.000) van de Syrische Arabische Republiek (Assad)
  • Nationale Leger van Syrië (90.000) van de Syrische Interim Overheid (Erdogan)
  • Syrische Democratische Strijdkrachten (100.000) van de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrië (Geleid door de Koerdische YPG)
  • Islamitische groepen (15.000) van de Syrische Reddingsoverheid (Al-Qaida)

Van al deze strijdkrachten zijn alleen de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF) een zeldzaam lichtpunt van secularisme en democratische normen in de wrede burgeroorlog. De interim overheid en het Ba’ath bewind draaien op sektarisme en dictatoriaal beleid. Islamistische groepen dromen van een theocratie waarin de wetten van Allah absoluut zijn. De restanten van Islamistische Staat zijn ook nog actief en kunnen opnieuw gaan vechten. Revolutionair socialisten veroordelen daarom de Syrische rebellen die de kant van Ankara gekozen hebben en totaal niet beseffen dat ze marionetten zijn!

Voor ons is maar één ding mogelijk. Onvoorwaardelijk steun uitroepen voor de Syrische Democratische Strijdkrachten. De zogenaamde ”gematigde rebellen” die steun van de NAVO gekregen hebben, vormen nu de stoottroepen van Erdogan en die wil het liefst alle Koerden uit noord Syrië jagen. In Afrin is hem dat gelukt, daarom wijzen revolutionair socialisten erop dat een etnische zuivering plaatst zal vinden als het noorden in de handen van zijn marionetten valt. Turkije dient zwaar onder druk gezet te worden. Nederlandse arbeiders kunnen helpen door niet op vakantie te gaan naar het Sultanaat van Erdogan. Ook moeten we eisen dat Nederland meer doet dan alleen afkeuring uitspreken!

Een wapenembargo is nu ingesteld, dat is goed. Maar er moet meer gebeuren. Turkije is afhankelijk van de handel met Europa. 35‬% van alle Turkse export gaat naar Europese landen. Als men Turkije onder een handelsembargo plaatst zoals Amerika dat doet met Cuba, Iran en Noord Korea dan zou Erdogan heel snel terugkrabbelen. Want hij blijft een kapitalistische dictator die afhankelijk is van grote bedrijven. Politiek gezien heeft zijn rechts-conservatieve partij een alliantie met Turkse fascisten en die willen totalitaire politiek. Economisch gaat het al slechter met Turkije en dat weet Erdogan. Daarom probeert hij met een oorlog de aandacht af te leiden. De ”wij tegen hun” mentaliteit is extra sterk onder Turken omdat dit al jaren gekweekt wordt. Kinderen leren om rechtse nationalisten te zijn, die voor Turkije willen sterven!

De Nederlandse tak van de International Marxist Tendency zegt:

Het Koerdische volk kan geen enkele van de heersende klassen vertrouwen. Het kan alleen vertrouwen op zijn eigen krachten, en op alle andere onderdrukte arbeiders en armen in de regio en internationaal. De Rojava-revolutie ontstond als onderdeel van de aanvankelijke Syrische Revolutie en slaagde alleen wegens haar revolutionaire en democratische werkwijze, welke een aantrekkingskracht had op brede lagen arbeiders en armen in de regio. Het is deze zelfde werkwijze die nu noodzakelijk is. Er moet een oproep gedaan worden tot een algemene mobilisatie van de Koerdische massa’s in Turkije, Irak en Iran: een oproep tot massademonstraties en -stakingen in alle Koerdische gebieden, voor het beëindigen van deze wrede, eenzijdige oorlog!

 

thumbs_b_c_4965ea2589c10250499606ce5e99b8af

Nieuwe uniformen en wapens voor de Syrische rebellen, zolang ze doen wat Ankara wil.

Stop de Turkse invasie

Een jaar geleden wist het criminele leger van het Sultanaat van Erdogan al het westelijke kanton van de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrie (AA-NES) met geweld te bezetten. De imperialistische Turken gebruikte hiervoor Syrische Arabieren die bestaan uit voormalige aanhangers van Islamitische Staat, het Vrije Syrische Leger en andere reactionaire groepen. Anno 2019 is de gehele anti-Assad oppositie (met uitzondering van de AA-NES) onderschikt geworden aan de Sultan uit Ankara. Dit omdat Erdogan de Syrische Arabische rebellen bewapent en de Syrische Interim Regering erkent als enigste legitieme overheid. Nu is Turkije een offensief begonnen om de andere kantons van Rojava met geweld te vernietigen!

Turkse troepen hebben de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrië binnen gevallen. Dit heeft Ankara altijd al gedreigd, maar de verovering van het gebied dat inofficieel bekend staat als Rojava, werd tegengehouden door de aanwezigheid van Amerikaanse soldaten. Donald Trump trok die soldaten deze week echter terug, waardoor de weg nu vrij is voor het Turkse leger en haar marionetten om de Syrische Democratische Strijdkrachten aan te vallen. De SDF was de belangrijkste strijdkracht op de grond en verantwoordelijk voor de vernietiging van Islamistische Staat. Den nog kiest Turkije ervoor om de enigste bron van democratie en secularisme in Syrië met geweld te vernietigen!

Natuurlijk beweert de Turkse propaganda dat Rojava een autoritaire staat is en dat alle volkeren binnen AA-NES zich moeten onderwerpen aan de Koerden, dit is volledig onjuist. Het is juist de ideologie van Abdullah Öcalan die ervoor zorgde dat de Syrische Koerden niet kozen voor etnisch nationalisme. De leer van Öcalan spreekt van democratisch confederalisme en verwerpt de klassieke ideeën over een natiestaat. Daarom noemen de Koerden, Arabieren, Assyriërs en Turkmenen hun gebied ook de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrië (AA-NES). Ze zien zichzelf niet als aparte staat!

In tegenstelling tot de nationalistische regimes van Recep Erdogan in Turkije en Bashar Assad in de Syrische Arabische Republiek, is AA-NES gebaseerd op het idee dat geen volk dient te heersen over anderen. Daarom is Rojava ook geen Koerdische staat. Erdogan en Turkse nationalisten vrezen dit anti-nationalisme. Volkeren in noord-oost Syrië hebben namelijk een gemeenschap opgebouwd dat haaks staat op het: ”één volk, één taal, één cultuur”, dat zo kenmerkend is voor Turkije. Want je mag geen anti-nationalist zijn. Kritiek op het etnisch-nationalistische karakter van de staat is zelfs per wet verboden. Genoeg anti-nationalistische Turken worden elk jaar veroordeeld vanwege hun oppositie tegen dit nationalisme!

De stoottroepen in de vernietigingsoorlog van Ankara zijn niet direct Turkse soldaten. Turkije levert tanks en luchtsteun. De werkelijke strijd wordt gevoerd door soldaten van het Nationale Leger van Syrië, een samenraapsel dat Erdogan heeft samengesteld uit Arabische mannen die Syrië tussen 2012 en 2018 ontvlucht zijn. Hieronder zijn ook veel radicale islamieten die gevochten hebben voor verschillende terreurgroepen. In Afrin hebben de strijders van dit ”Nationale Leger” zich gedragen als wilde veroveraars. Huizen zijn bezet, winkels geplunderd en etnische Koerden verjaagd. Turkije is hier verantwoordelijk voor en ook de NAVO en het Koninkrijk der Nederlanden!

Waarom Nederland? Omdat Nederland net als Turkije in de NAVO zit. Toch houdt Den-Haag haar mond en praat de lijn van Ankara na. Die zegt dat Turkije het recht heeft om zich te beschermen. Daarmee wordt bedoeld dat Rojava (AA-NES) een bedreiging zou vormen omdat de ideologie van de kantons gebaseerd is op het model van de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK). De PKK wil namelijk ook een democratisch confederaal Turkije. Ze zijn al 20 jaar afgestapt van een onafhankelijk Koerdistan. Ook doet de PKK niet meer aan terreuraanvallen op burgers, wat Turkije er niet van weerhoudt om elke Koerdische man, vrouw of kind te arresten die zich verzet tegen de Turkse overheersing van de Koerdische gebieden!

Er moet actie ondernomen worden. Turkije dient massief onder druk gezet te worden. Laten we beginnen met een toeristen boycot. Geen Nederlandse toeristen naar dat vreselijke Sultanaat van Erdogan. Dat is erg voor Turkse arbeiders in de toeristensector die juist anti-Erdogan zijn, maar het is niet anders. Het Turkse imperialisme was al wreed in eigen land, nu is het begonnen met een vernietigingsoorlog om Rojava van de kaart te vegen!

Revolutionair socialisten steunen daarom openlijk de dappere mannen en vrouwen van de Syrische Democratische Strijdkrachten!

Laat de Autonome Administratie van Noord-Oost Syrië een Stalingrad worden voor Turkije en haar marionetten!!

20191006-20191005-logo-selbstverwaltung-02-jpg1cf914-image-jpg168dc1-image

70 jaar Volksrepubliek China

Op 1 oktober 1949 riep Mao Zedong de Volksrepubliek China. Dit was aan het einde van de Chinese burgeroorlog die in 1927 begon en eindigde met de vlucht van de nationalistische regering naar het eiland Taiwan. China werd een maoïstische staat (Chinese stalinisme), een natie die beweerde het socialisme te realiseren. In realiteit was het maoïsme een misvorming van het marxisme, net zoals het Russische stalinisme dat was. Mao beweerde dat de arbeiders, de boeren, de kleine burgerij en de patriottische ondernemers, de nieuwe volksdemocratie zouden leiden. Natuurlijk zijn alle sociale klassen onder gesteld aan die van de partijbureaucratie. Dit is terug te vinden op de Chinese vlag, waarbij de grootste ster staat voor de Chinese ”Communistische” Partij!

Mao Zedong beweerde in 1949 niet dat zijn revolutie socialistisch van aard was. Nee, zijn ideologie (maoïsme) predikte de eenheid van de arbeiders, boeren, progressieve kapitalisten en klein burgerij. Die moesten de burgerlijke democratie doorvoeren en dan pas een socialistische gemeenschap opbouwen. Hoewel de groot kapitalisten werden onteigend bleef zeker 37% van de Chinese economie in privé bezit. Pas na 1958 zou de staat de laatste ”patriottistische ondernemers” onteigenen, acht jaar na de oprichting van de Volksrepubliek China. Mao had hierin geen keus omdat dit de enigste manier was om zijn totalitair regime legitimiteit te geven!

De Chinese revolutie was een paradox aan tegenstrijdigheden. Alleen al het feit dat Mao sprak over een eenheid van arbeiders, boeren, kapitalisten en de bourgeoisie is zeer anticommunistisch. Revolutionair socialisten zeggen dat alleen de arbeidersklasse een socialistische revolutie kan leiden. Boeren en kapitalisten kunnen geen revolutionaire klasse zijn, omdat ze het privé bezit van land en productiemiddelen zien als heilig. De Culturele Revolutie die in 1966 begon was in feite een wanhopige poging van Mao om weer absolute macht te krijgen. Die had hij in 1958 verloren door de Grote Sprong Voorwaarts, een economisch project waarbij miljoenen doden vielen!

Toen Mao Zedong in 1975 overleed was China volledig verlamt. Politiek gezien was de Chinese ”Communistische” Partij (CCP) niet functioneel. Partijbonzen hielden zich muisstil, uit angst om maar niet te worden neergezet als ”klassenvijand”. De economie stond stil en er wordt vermoed dat alleen al tussen de één en vijf miljoen doden vielen. 36 miljoen Chinezen hadden direct of indirect te maken met de Culturele Revolutie. Zo moesten kinderen hun ouders verraden, ouderen waren ”contrarevolutionair” en werden door de Rode Garde geïntimideerd. Deze garde bestond uit tieners en studenten, die 100% geïndoctrineerd waren met het idee dat Voorzitter Mao altijd gelijk had. Hoewel de Rode Garde door Mao al in 1969 was ontbonden bleven vele nog actief tot eind jaren 70!

Pas in 1981 erkende de CCP dat de Culturele Revolutie een enorme fout was geweest. Toch word Mao Zedong omschreven als 70% goed en 30% fout. De partij adopteerde het Chinese nationalisme om te maskeren dat ze het maoïsme (en ook het marxisme) over boord wierpen. Mao bleef de oprichter van de natie, maar zijn idealen verdwenen. Patriottisme en vaderlandsliefde zijn sinds de jaren 80 de steunpilaren van het regime. Het draait allemaal om loyaliteit aan de partij/staat, niet ideologische correctheid is de norm. Want feitelijk blijft dat Deng Xiaoping (Mao’s inofficiële opvolger) besloot om het kapitalisme weer te introduceren. Hierdoor kwam de economie weer ingang en kon de Volksrepubliek China uitgroeien tot de tweede wereldmacht op deze planeet!

Echter die groei is enkel en alleen te danken aan bijna 1 miljard arbeiders die enorm uitgebuit worden. Kapitalisten uit de hele wereld laten hun plastic en elektrische producten in China maken. Dit omdat de ”communistische” partij en de staat met harde hand ervoor zorgen dat er geen spraken is van verzet vanuit de arbeidersklasse. Vakbonden dienen de staat en zijn geen instrumenten van arbeiders. Toch ben je verplicht om lid te worden, allemaal om de schijn hoog te houden dat de bonden voor de Chinese arbeiders bestaan. Bedrijven zoals Huawei worden zelfs omschreven als: ”in bezit van arbeiders” wat een wettelijke omschrijving is. In werkelijkheid wordt er niets collectief besloten en is van arbeiderszelfbestuur helemaal geen spraken!

Ondanks de negatieven aspecten van het maoïsme werd er ook vooruitgang geboekt.  De eeuwenoude land adel werd onteigend, hun grond werd eigendom van de Chinese staat. Deze adel had bijna elke technologische en sociale vooruitgang tegengewerkt. Dit omdat ze elke vooruitgang als een bereiding ervaarden. Dit is ook waarom China zo lang als ”achterlijk” is neergezet. Dit racistische beeld stamt van de 19de eeuw, toen de Chinese adel de westerse ”vooruitgang” weigerde. Toen het imperialisme haar zin niet kreeg werd er zelfs een oorlog gevoerd, de bekende opium oorlog van 1839-1842. Zelfs na de val van het Chinese Keizerrijk in 1911, bleef de adel op haar positie. De anticommunisten van Chiang-Kai-Shek zochten juist steun bij de adel om aan de macht te blijven!

Mao deed dat niet. Hij onteigende de gehele adel, ze paste niet binnen zijn ”eenheid van de vier sociale klassen”. In 1949 was duidelijk wat 3000 heerschappij van de adel met China had gemaakt. Hoewel de middeleeuwen al 400 jaar voorbij waren, leefde de meeste Chinezen er nog in. De gemiddelde levensverwachting was slechts 35 jaar voor een modale arbeider/boer. Bedenk dat in het westen men al rond de 70 jaar werd, aan het einde van de jaren 40. Het maoïsme zorgde voor een enorme bloei in het onderwijs, ook werden polygamie en bigamie direct verboden. Er waren in het begin van de volksrepubliek maar  83 openbare bibliotheken en 80.000 ziekenhuisbedden. In 1975 waren er 1.250 bibliotheken en 1,6 miljoen ziekenhuisbedden!

De arbeiders die de maoïstische jaren hebben meegemaakt spreken daarom ook positief over de gezondheidszorg. Die was onder het maoïsme beter dan onder het huidige staatskapitalisme. In de huidige Volksrepubliek China draait alles om snelle winsten en eisen artsen en zorgverleners hoge prijzen voor hun diensten. Dit was in de maoïstische periode tot de 80 niet het geval, zorg was gratis. We gaan natuurlijk niet beweren dat iedereen toegang had tot de beste medische ondersteuning. Maar als de markt tegenwoordig bepaald wie toegang heeft tot de gezondheidszorg, zegt dat heel veel over het ”communistische” China!

In de 20ste eeuw hebben twee revoluties de macht van de heersende klasse aangetast. De Russische Revolutie van 1917 en de Chinese Revolutie van 1949 maakte een einde aan de heerschappij van kapitalisten over 1/3 van de wereld. Pas na 1990 is het kapitalisme teruggekeerd naar deze landen en we zien de resultaten ervan. Een kleine groep weet te profiteren terwijl een ruime meerderheid erop achteruit is gegaan. De twee revoluties waren een resultaat van massabewegingen tegen het feudalisme, imperialisme en kapitalisme. Dat het kapitalisme uiteindelijk kon terugkeren ligt aan het verraad van de stalinisten/maoïsten. Diezelfde types die nog in de jaren 60 een hetze voerde tegen revolutionair socialisten en beweerde dat wij het ”kapitalisme wouden invoeren”!

Door het verraad van de Chinese ”Communistische” Partij (CCP) aan de principes van het socialisme zijn vele in China tegenwoordig harde anticommunisten geworden. Zij associëren de idealen van Karl Marx met die van Xi Jinping. Dan wordt natuurlijk elke arbeider direct een anticommunist. Sommige dissidenten steunen ook het kapitalistische westen in de foutieve onderstelling dat Amerika en Europa, de verdedigers van ”mensenrechten en democratie” voorstellen. Bij de protesten in Hong-Kong de afgelopen maanden droegen sommigen de vlaggen van de VS en die van de koloniale periode. Rechtse nationalisten (pro-CCP) kraaide meteen dat het westen achter de protesten zat en dat alle demonstranten erop uit waren om China te verzwakken!

Een andere groep vindt dat men terug moet keren naar de principes van het maoïsme. Gezien de paradoxe ervaringen hiermee is dat geen optie. Mao Zedong heeft nooit het socialisme kunnen realiseren, omdat hij zijn systeen baseerde op het Russische stalinisme. Terug naar de tijden van absolute staatscontrole en bureaucratisch (van boven af) management over de economie lukt gewoonweg niet meer. Daarom pleiten revolutionair socialisten voor een democratische economie (van onder af). Een economie waarbij niet de anarchie van de markt, maar de behoeftes van de werkende klasse centraal staan. In plaats van miljarden uit te geven aan reclames en prestige projecten, zal dat geld beschikbaar staan aan de gemeenschap!

China heeft in 70 jaar veel bereikt. Maar onder de heerschappij van Xi Jinping zal het land nooit een socialistische gemeenschap worden. Deng Xiaoping beweerde 40 jaar geleden dat China een lange periode van kapitalistische ontwikkeling moest volgen. Hoelang nog? Nog eens 30 jaar? Moeten de Chinezen tot 2049 wachten voordat de communistische partij erover wil nadenken om de dictatuur van het staatskapitalisme af te schaven? Nee, de huidige CCP wil een systeem waarbij de staat nog invloed heeft op de markt. Een systeem waarbij kapitalisten en partijbonzen samenwerken tegen de arbeidersklasse. Daarom moet er een revolutie komen, alleen zo kan China de revolutie van 1949 voltooien en daadwerkelijk een socialistische republiek opbouwen!

 

In 1949 werd het kapitalisme verslagen, na 1979 keerde het terug. Dankzij dezelfde communistische partij

30 jaar geleden, het stalinisme implodeert

In september 1989 werd in Polen de eerste niet-stalinistische regering sinds 1945 gekozen. Dit was het resultaat van de vrije verkiezingen die in juni van dat jaar gehouden waren. Lech Wałęsa won die met zijn Solidariteit Burgercomité. Vele hoopte op verbeteringen van hun levensstandaard. Echter Wałęsa had andere plannen. Veranderingen wou hij zeker, maar dat zou niet goed uitpakken voor de arbeidersklasse. Want de kapitalistische restauratie van Oost-Europa begon in Polen. 2,5 jaar later werd de rode vlag neergehaald van het Kremlin en kwam er een einde aan het politieke stalinisme!

Ondanks 40 jaar van stalinistische heerschappij won de Poolse Verenigde Arbeiders Partij (PZRP) nog 37% van de stemmen bij de verkiezingen van 1989. De PZPR zou echter niet lang leven. Desillusie was enorm onder de partijleden, zo erg zelfs dat de partij zich in januari 1990 ophief. Uit de restanten kwamen twee sociaaldemocratische partijen die het kapitalisme aanvaarden. In 1995 kwam de ex-stalinist: Aleksander Kwaśniewski aan de macht. Hij zou echter geen links beleid voeren. Nee, de nieuwe Poolse sociaaldemocraten waren 100% neoliberaal. Ook de Joegoslavische Communistenbond viel uit elkaar in januari 1990. Daarmee begon het einde van de stalinistische heerschappij over Oost-Europa!

De Oost-Duitse: Socialistische Eenheidspartij van Duitsland (SED) had in oktober 1989, Egon Krenz gekozen tot partij en regeringsleider. Hij werd massaal afgekeurd door de stakende Oost-Duisters. In december 89 zou hij samen met de gehele SED leiding aftreden. In Bulgarije werd Todor Zhivkov tot aftreden gedwongen. Deze stalinist was ook een harde Bulgaarse nationalist, die de Turkse minderheid had gedwongen om Bulgaarse namen aan te nemen. Dit nationalisme had hem al flink wat kritiek opgeleverd. Zhivkov zou het marxisme ”volledige onzin” noemen na zijn val. Bewijs genoeg dat het communisme slechts een façade was voor deze stalinist!

Op 7 oktober 89 besloot de Hongaarse Socialistische Arbeiders Partij om een transformatie te ondergaan. De stalinistische partij die van 1956 tot 1989 heerste over de Hongaarse Volksrepubliek, veranderde binnen een maand van kleur en naam. Om nog een politieke rol te kunnen te spelen werd besloten om het kapitalisme te erkennen als de Hongaarse Socialistische Partij. Deze sociaaldemocratische partij verloor bijna alle steun onder de arbeidersklasse, nadat de ex-stalinisten het neoliberale wanbeleid van de eerste niet-stalinistische regering (1990-1994) gewoon hadden overgenomen. Hierdoor staat politiek links in Hongarije gelijk aan privatisering, marktwerking en neoliberalisme!

Tijdens de massa demonstraties voor politieke vrijheden was er geen propaganda voor het kapitalisme. De massa’s wouden vrijheid en vooral een einde aan de totalitaire dictaturen. Helaas was het socialistische alternatief op deze dictaturen niet aanwezig bij de protesten. De aanhangers van het marxisme-leninisme (stalinisme) waren in diskrediet geraakt en vele moesten erkennen dat ze fout waren geweest. Daarom hebben alle stalinistische staatspartijen na 1989 zich aangepast aan de zogenaamde ”overwinning van het kapitalisme”. Maar de realiteit is dat deze overwinning mede mogelijk was dankzij de hulp van deze partijbonzen!

Een mooi voorbeeld is Roemenië. Daar kwam in december 1989 een gedeelte van de heersende communistische partij in opstand tegen dictator Nicolae Ceaușescu. De westerse geschiedenisschrijvers schilderen de Roemeense Revolutie van 89 graag af als een spontane opstand. In werkelijkheid werd de revolutie geleid door Ion Iliescu en Dumitru Mazilu, beidde lid van de gehate Roemeense Communistische Partij (RCP). De twee waren al jaren critici van Ceaușescu en bereid om marktwerking in te voeren. Echter dat lieten ze niet horen tijdens de revolutionaire dagen. Pas nadat Ion Iliescu president werd op 26 december, liet hij de dictatuur van de RCP vervangen door de dictatuur van de markt. Roemenië lijdt daar nog steeds onder!

Hier is een lijst met communistische partijen en hoe ze na 1989 veranderd waren:

  • Joegoslavische Communistenbond, uit elkaar gevallen in januari 1990
  • Socialistische Eenheidspartij van Duitsland, hernoemt in Partij van het Democratische Socialisme (democratisch-socialisme) in februari 1990
  • Hongaarse Socialistische Arbeiders Partij, hernoemt in Hongaarse Socialistische Partij (sociaaldemocratisch) in oktober 1989
  • Bulgaarse Communistische Partij, hernoemt in Bulgaarse Socialistische Partij (sociaaldemocratisch) in april 1990
  • Poolse Verenigde Arbeiders Partij, opgeheven in januari 1990
  • Roemeense Communistische Partij, verwoest in december 1989.
  • Albanese Partij van de Arbeid, hernoemt in Socialistische Partij van Albanië (sociaaldemocratisch) in juni 1991

De communistische partijen in Azië bleven aan de macht. Ze kozen ervoor om het staatskapitalisme in te voeren. In China was Deng Xiaoping al vanaf begin jaren 80 begonnen met kapitalistische experimenten via vrije economische zones. Vietnam kwam met Doi Moi in 1986. Ook de Communistische Partij van de Sovjet-Unie (CPSU) wou met kapitalistische politiek proberen om hun gestagneerde economie weer omhoog te helpen. Revolutionair socialisten hebben deze politiek altijd afgewezen. Echter de Aziatische stalinisten kregen massieve steun van westerse regeringsleiders. Het revolutionair socialistische geluid verging in een oceaan van neoliberale propaganda die overal luid te horen was!

Twee jaar, zes maanden en één dag nadat in Polen de onderhandelingen tussen de oppositie en de PZPR begonnen waren, werd de rode vlag neergehaald  van het Kremlin. In slechts 2,5 jaar was het stalinisme (dat men communisme nog steeds noemt) vergaan. De laatste communistische partij die verdween was de partij die in november 1917 aan de macht was gekomen. Ironisch genoeg was het de Sovjet regering die de activiteiten van de CPSU verbood. Dat was op 22 augustus 1991, nadat een conservatieve groep had geprobeerd om Sovjet president Gorbachev af te zetten. Hun staatsgreep mislukte en de regering van de Sovjet-Unie verbood de partij die de revolutie had gemaakt!

Met de val van het stalinisme maakte de Europese sociaaldemocratie haar laatste draai naar een volledige neoliberale ideolgie. Leiders zoals Wim Kok, Gerhard Schröder en Tony Blair poogde openlijk voor marktwerking, deregulering en privatiseringen. De media kraaide dat alles goedkoper en beter zou worden zonder overheidsregels. 17 jaar later zou de economische crisis van 2007/2008 bewijzen dat ze ongelijk hadden. Ook de klimaat crisis is een direct resultaat van de kapitalistische hebzucht, die na de val van het stalinisme volledig vrij gelaten werd. In Afrika mogen multinationals mens en natuur volledig uitbuiten. Vaak onder het goedkeurende oog van politieke bewegingen die beweerde ooit anti-kapitalistisch te zijn (ANC bijvoorbeeld)!

Een nieuwe generatie jonge socialisten staat nu op en laat zich niet kisten door de leugens van politiek rechts en nep-links. Onder nep-links verstaan we vooral sociaaldemocraten (PvdA, SP) en groenen (GroenLinks) die niet verder willen denken dan de bestaande machtsstructuren. Daarom staat politiek links zo zwak in de wereld. Niet omdat rechts zo sterk is en gelijk heeft. Het is vooral het onvermogen van linkse partijen om een socialistisch alternatief neer te zetten. Je wordt meteen ”extreemlinks” genoemd als je de markt economie afwijst en voor een socialistische planeconomie staat. Een economie waarin arbeiders zelfbestuur en democratische planning de dienst uitmaken en niet dictatoriale kapitalisten en diens politieke marionetten!

Het kapitalisme heeft enorm kunnen profiteren van het stalinisme. Dat als misvorming van het socialisme en communisme bestond. Miljoenen hebben erin gelooft en steunde naïef landen die dictatoriaal van aard waren. Revolutionair socialisten hebben dat nooit gedaan. Nu is het aan de generatie van na 1990, om een socialistisch alternatief op te bouwen. Daarbij moeten we de verrechtste sociaaldemocratie en de restanten van het stalinisme afwijzen. Jongeren zoals Greta Thunberg (16) tonen moed en daadkracht. Als een meisje uit Zweden in staat is de heersende klasse bang te maken, dan bewijst dit dat de propaganda van TINA aan het verzwakken is. 30 jaar nadat het stalinisme begon met imploderen is het nu tijd voor de ondergang van het kapitalisme!

 

95640-050-1779F097

De vakbond: Solidariteit, leidde de opstand tegen het Poolse stalinisme!

Mugabe dood, zijn regime blijft

Robert Mugabe is eindelijk dood. Voordat Nelson Mandela werd vrij gelaten gelde hij als het icoon van de Afrikaanse bevrijdingsbeweging, tegen het westerse imperialisme en racisme. Mugabe werd in 1980 president van Zimbabwe, dat tot 1979 de naam Rhodesië droeg. Die naam kwam van Britse kolonialisten die het gebied in 1890 in bezit namen. Rhodesië verklaarde zich onafhankelijk van Groot Brittannië in 1965, omdat de Britten eiste dat er een einde kwam aan de witte minderheidsregering. De racist: Ian Douglas Smith vond dat onacceptabel. Met steun van het rechtse: Rhodesian Front greep Smith de macht. Aanhangers van het anti-kolonialisme verenigde zich in de Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie (ZAPU), waaronder ook Robert Mugabe!

In 1962 stichtte Joshua Nkomo deze Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie (ZAPU). Dit was een reactie op het verbod van de Nationaal Democratische Partij. Joshua Nkomo was leider geweest van de NDP en had al eind jaren 40 zich bewezen als een felle strijder tegen kolonialisme en Apartheid binnen de Britse kolonie: Zuid-Rhodesië. De leider van de witte minderheidsregering: Ian Douglas Smith, verbood alle politieke activiteiten van Nkomo, die daarop besloot om revolutionair geweld te gebruiken. Dit was volledig legitiem omdat het racistische bewind geen mogelijkheden gaf om via geweldloze manieren een einde te maken aan Apartheid!

Helaas was eenheid binnen de nationale bevrijdingsorganisatie van Zimbabwe geen feit. Stammenmentaliteit en sektarisme leidde tot een scheuring in 1962. Joshua Nkomo stamde af van het Ndebele volk, een etnische minderheid in het land. Robert Mugabe behoorde tot de Shona, het volk dat de meerderheid uitmaakt in Zimbabwe. Mugabe raakte onder de invloed van het maoïsme en predikte de boerenrevolutie. Dit terwijl Nkomo meer vasthield aan het klassieke marxisme-leninisme (stalinisme). Uiteindelijk splitste zich Robert Mugabe af van ZAPU en stichtte de Zimbabwaanse Nationale Unie (ZANU)!

Zowel Mugabe als Nkomo werden in 1964 opgepakt en veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf. Dit omdat ze verzet aan hadden aangekaart tegen het racisme en de witte minderheidsregering. Tien jaar zaten ze vast in het Gonakudzingwa concentratiekamp. Rhodesië verklaarde zich een jaar na hun gevangenname onafhankelijk, dit werd echter door geen enkel land erkent. In 1974 liet de regering van  Ian Douglas Smith, de twee anti-Apartheidsstrijders vrij. Mugabe en Nkomo gingen naar Mozambique waar FRELIMO (Bevrijdingsfront van Mozambique) aan de macht gekomen was nadat de Portugezen zich terug getrokken hadden!

FRELIMO bewapende de legers van Mugabe en Nkomo. Het leger van ZANU vocht een klassieke guerrilla oorlog, terwijl die van ZAPU deels guerrilla en deels conventioneel was. Het witte minderheidsleger in Rhodesië had al snel een groot probleem, want samen hadden de strijders tegen Apartheid meer dan 40.000 man op de been. Er waren in Rhodesië te weinig witte mannen bereid om te vechten tegen de zwarte vrijheidsstrijders. Elk jaar kwam Ian Douglas Smith weer mannen gekort. In totaal kon hij slechts 11.000 soldaten bijeen brengen. Het racistische Zuid Afrika leverde 5.000 soldaten om Smith te steunen, maar de overmacht was meer dan duidelijk!

Robert Mugabe gebruikte zijn tijd in Mozambique om zijn imago te versterken binnen het militair van ZANU. In 1976 was hij de absolute leider van het Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Bevrijdingsleger (ZANLA). Het sektarisme tussen Mugabe en Nkomo was ook duidelijk te merken tussen diens soldaten. Mugabe was niet vies om zijn soldaten naar gebieden te sturen die onder toezicht van Nkomo’s Zimbabwaanse Volks Revolutionair Leger (ZIPRA) stonden. Daar werd de burgerbevolking gedwongen om Nkomo te haten. ZANLA soldaten eiste voedsel en gedroegen zich vaak ongedisciplineerd tegenover de burger bevolking!

Dit kwam omdat Mugabe’s ZANLA meer een samenraapsel was van jonge mannen die door armoede en achtergesteldheid niets te verliezen hadden. ZIPRA was beter georganiseerd en bezat meer discipline. Dit voedde de afgunst die ZANLA soldaten voelden. Dit terwijl ZANLA bestond uit Shona mannen, de meerderheid van alle Zimbabwanen. Het Ndebele volk sprak niet de volkstaal van de Shona. Dus als ZANLA soldaten naar Ndebel dorpen gingen, konden ze hun eisen vaak niet duidelijk maken. Vaak waren die eisen beperkt tot voedsel en dus kregen Mugabe’s mannen de bijnaam: oSadza nehuku (geef me kip met Nsima)!

In 1976 besloten Mugabe en Nkomo om samen op te trekken, zowel politiek als militair. ZANU en ZAPU stichtte het Patriottische Front waaronder ze samen vochten. De witte minderheidsregering besloot drie jaar later om een coalitieregering samen te stellen met gematigde zwarte tegenstanders van Apartheid. Echter deze coalitie regering werd door niemand erkend, omdat de witte minderheid nog steeds te veel politieke macht bezat. Het land werd hernoemt in Rhodesië-Zimbabwe, toch zorgde dat niet voor internationale erkenning. Dus besloot men om de oude kolonie tijdelijk terug te brengen. Het Verenigd Koninkrijk was daartoe bereid aangezien ze de onafhankelijkheid van 1965 nooit erkend hadden!

Het Britse koloniale gezag duurde slechts vijf maanden, van december 1979 tot april 1980. De Britten organiseerde vrije verkiezingen waarbij ZANU en ZAPU mee mochten doen. Het resultaat was overduidelijk. Robert Mugabe had zich goed neergezet als de grootste anti-Apartheid strijder en won met ZANU: 63% van de stemmen. Er zijn berichten dat Mugabe al in 1980 geprobeerd heeft om de stemgang te beïnvloeden via geweld en intimidaties. ZAPU van Joshua Nkomo kreeg 24% van de stemmen en de partij van Ian Douglas Smith slechts 13%, waarvan 83% van de witte burgers op hem stemde!

Robert Mugabe werd minister president van de Republiek Zimbabwe. Joshua Nkomo en zijn Zimbabwaanse Afrikaanse Volks Unie zouden geen politieke rol spelen. Drie jaar na de oprichting van de republiek stuurde Mugabe zijn (door Noord Koranen getrainde) speciale Vijfde Brigade naar de gebieden waar de Ndebele wonen. Daar werden tussen 1983 en 1987 ongeveer 20.000 Ndebele vermoord. Martelingen en langdurige opsluiting waren hun methodes. Mugabe eiste dat Nkomo zijn politieke partij liet fuseren met die van hem. Onder druk van de dictator deed Nkomo dat. ZAPU werd gedwongen deel van ZANU en Mugabe plaatste de naam: Patriottistisch Front achter zijn partij naam. ZANU-PF was geboren!

Van 1987 tot 1999 mocht Joshua Nkomo de rol van vice-president op zich nemen. Op papier was dat een belangrijke positie, in werkelijkheid stelde het niet veel voor. Want Robert Mugabe had in 1987 zich laten kiezen tot President van de Republiek Zimbabwe, een titel die hij tot 2017 zou dragen. Al vanaf het begin gaf ZANU veel economische macht aan voormalige kameraden uit het Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Bevrijdingsleger. Deze ex-guerrilla soldaten hadden geen idee hoe je kapitalist speelt. Hun achtergesteldheid en onwetendheid leidde tot massief mismanagement van de economie!

De witte minderheid had een relatief stabiel kapitalistisch land opgebouwd tussen 1965 en 1980. De welvaart en economische macht lag echter bij een minderheid die nog geen 8% van de totale bevolking uit maakte. In 1979 waren 232,000 witten in Zimbabwe. Vele waren rijke boeren die het land verbouwde. Mugabe liet deze witte boeren met rust, pas vanaf het jaar 2000 zou hij hun onteigenen. 2/3 van alle witte Zimbabwanen verliet het land tussen 1980 en 1990. Alleen de witte boeren bleven nog over aangezien ze voor voedsel zorgde. Hun positie werd echter steeds minder prettig aangezien de afgunst groot was onder ZANU-PF aanhangers, die eiste dat de welvarende boerderijen onteigend werden!

Van de 5.000 boerderijen waren in 2006 nog maar 500 operationeel. De ZANU-PF aanhangers die eigenaar werden van het land, wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Het resultaat is dat de ex-graanschuur van Afrika al bijna 20 jaar voedsel moet importeren. Van arbeiderszelfbestuur is nooit spraken geweest. Mugabe heeft gewoon de witte kapitalisten vervangen door zwarte kapitalisten. Dit gebeurde ook in Zuid Afrika na 1994. Nelson Mandela had niet de intentie om de socialistische principes van zijn Freedom Charter tot uitvoer te brengen. Mugabe in Zimbabwe had dat ook niet. Na 1990 noemde hij zich ook geen marxist-leninist meer!

In 1996 wouden ex-guerrilla soldaten een staatspension voor de tijd dat ze gevochten hadden tegen het witte minderheidsregime. Zimbabwe kon dit niet betalen aangezien de economie al slecht liep door mismanagement. Maar Mugabe had de steun van zijn ex-strijdmakkers hard nodig en dus stelde hij een royaal pensionplan voor, dat bekostigd moest worden door de belastingen te verhogen. Voor de straatarme bevolking was dit de druppel en er braken rellen uit. Alleen door het leger in te zetten wist ZANU-PF aan de macht te blijven. Het was duidelijk dat Mugabe geen legitimiteit meer had, dus was geweld, stemfraude en intimidaties nodig om verkiezingen te winnen!

Vanaf 2000 was voor iedereen duidelijk dat de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie – Patriottistisch Front er een puinhoop van had gemaakt. In 20 jaar tijd was het land armer dan onder het witte minderheidsregime geworden. Naast het feit dat veel ZANU-PF bureaucraten meer aan zichzelf dachten dan aan het landsbelang, voerde Mugabe ook oorlog. Hij stuurde namelijk zijn leger richting Congo (Zaïre), om daar te participeren in de burgeroorlog. Het kosten Zimbabwe ongeveer 1 miljoen dollar per dag om in Congo te vechten. Hoewel het volk de oorlog niet wou, waren er enkele kapitalisten die goed geld verdiende. Vooral omdat de Congolese regering veel lucratieve zaken sloot met Zimbabwaanse bedrijven!

Robert Mugabe leed zijn eerste politieke nederlaag in februari 2000. In die maand wees het volk een nieuwe grondwet af. De ex-guerrilla leider was woest en gaf de witte boeren de schuld. Deze kapitalistenklasse die hijzelf met rust had gelaten, kreeg nu opeens overal de schuld van. ZANU-PF begon een heksenjacht op witte boeren en gebruikte het kolonialisme als schild om alle kritiek opzij te wuiven.  Ondertussen had oppositie zich niet rustig gehouden. De Beweging voor Democratische Verandering (MDC) moest ZANU-PF verslaan. Bij de verkiezingen van 2000 won de MDC ongeveer 47% van de stemmen. Toch zorgde Mugabe ervoor dat zijn partij elke verkiezing bleef winnen. Intimidaties en fraude bleven zijn wapens!

In 2005 werd Emmerson Mnangagwa aangesteld als Minister van Huisvesting en Sociale Zaken. Deze Mnangagwa had de bijnaam ”de krokodil”, omdat hij de massamoord op het Ndebele volk leidde in de jaren 80. De Krokodil zou steeds meer macht krijgen, zeker toen hij in 2014 werd aangesteld als vice-president onder Robert Mugabe. Die was ondertussen 90 jaar oud en steeds minder in staat om als alleenheerser te functioneren. De oude dictator weigerde echter afstand te doen van de macht in het land. Al in 2008 toonde Mugabe dat hij zou aanblijven, want in dat jaar had de MDC de presidentiële verkiezingen gewonnen!

Morgan Tsvangirai versloeg Mugabe in de eerste ronde van de verkiezingen van 29 maart 2008. Die eiste een tweede ronde en na veel fraude en vooral intimidaties van MDC aanhangers, won de dictator met 85% van de stemmen op een Noord Koreaanse manier. Tsvangirai’s MDC wist wel ZANU-PF te verslaan bij de parlementaire verkiezingen, waardoor de oude dictator samen moest werken met de Beweging voor Democratische Verandering. Natuurlijk deed ZANU-PF alles om MDC ministers tegen te werken. Van een echte coalitie kon je ook niet spreken. De verkiezingen van juli 2013 werden (natuurlijk) gewonnen door ZANU-PF. Mugabe had de MDC toen niet meer nodig en kon weer alleen heersen!

Mnangagwa merkte dat hij een nieuwe rivaal kreeg binnen de partij. De Krokodil had de beste kaarten om de zeer oude dicator op te volgen. Maar die had blijkbaar iemand anders op het oog: Grace Mugabe, zijn 41 jaar jongere vrouw. De First Lady van de Republiek Zimbabwe was een elitaire vrouw, die graag luxe artikelen kocht in Parijs en Londen. Ze had kunnen weten dat 99% van de Zimbabwaanse bevolking niet eens genoeg geld heeft om basis levensmiddelen te kopen. Toch eiste Grace Mugabe dat Air Zimbabwe haar steeds naar Europa vloog. Ze gaf de oude Robert Mugabe vier kinderen. Deze kregen een leven in luxe. Dochter Bona Mugabe mocht studeren in Hong-Kong en liet in 2017 nog een villa bouwen op grond dat eigenlijk voor een school bedoeld was!

Dat de kinderen van de dictator deden aan massieve zelfverrijking vond De Krokodil (Emmerson Mnangagwa) niet erg. Hijzelf behoort tot de top van de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie – Patriottisch Front. Ook zijn vrouw en kinderen behoren tot adel van het land. Absolute armoede is door Mugabe en zijn bende toegenomen met meer dan 50%. Natuurlijk spelen droogte en slechte oogst ook een rol, maar een ijzerfeit blijft dat het inkomen van bijna alle Zimbabwaanse arbeiders niet genoeg is om van rond te komen. Doordat de overheid steeds meer geld te drukte nam de inflatie enorm toe. Hierdoor was de Zimbabwaanse Dollar niets meer waard, de nationale munteenheid werd in 2009 zelfs afgeschaft!

Zimbabwe gaf elk jaar enorm veel geld uit aan de verjaardag van Robert Mugabe. Die sprak op zijn laatste verjaardag zo langzaam dat het meer dan duidelijk was dat de stokoude man niet langer kon aanblijven. Echter niemand durfde kritiek te geven, want elke ZANU-PF bureaucraat had zijn elitair leventje te danken aan de Mugabe familie. Grace Mugabe nam steeds meer macht, ze was al leidster van de ZANU-PF vrouwenafdeling en eind 2017 werd duidelijk dat de oude dictator zijn vrouw wou aanstellen als vice president. De Krokodil verloor en werd afgezet. Wat Grace Mugabe echter vergat was de loyaliteit van het militair!

Die greep namelijk op 14 november 2017 de macht en bracht Emmerson Mnangagwa terug. Die liet zich snel kiezen tot President van de Republiek Zimbabwe volgens de typische regels (massieve fraude) en werd leider van het land. De hoogbejaarde Robert Mugabe weigerde om Mnangagwa te erkennen als zijn opvolger. Bij de presidentiele schijnverkiezing stemde Mugabe niet op zijn eigen partij, maar op de Beweging voor Democratische Verandering. Grace Mugabe en haar aanhangers werden uit ZANU-PF geroyeerd. Als vrouw van de ex-president mocht ze wel in luxe blijven leven. Robert Mugabe is altijd behandeld met eer door Mnangagwa, wat aantoont dat De Krokodil helemaal geen verbetering is!

Van socialisme is nooit spraken geweest. Ook de regering van Mnangagwa zet het neoliberalisme voort. Al onder Robert Mugabe waren grote delen van de economie afgestaan aan kapitalisten (natuurlijk wel pro-ZANU-PF). Dat het leger in november 2017 de macht greep lag er ook aan dat men bang was voor een massieve volksopstand. Dit had kunnen gebeuren aangezien de woede en afkeer van ZANU-PF groot is. Dat deze dictatoriale partij steeds verkiezingen wint ligt aan massieve fraude en staatsgeweld tegen andersdenkenden. Revolutionair socialisten geloven niet dat verkiezingen eerlijk zullen zijn zolang de Zimbabwaanse Afrikaanse Nationale Unie – Patriottistisch Front, aan de macht is!

Daarom is een proletarische revolutie nodig. De Zimbabwaanse arbeiders missen echter een massapartij. Een partij die niet is gebouwd op etnische wortels zoals ZANU en ZAPU waren. De Beweging voor Democratische Verandering bleek geen alternatief omdat ze geen revolutie nastreven en dachten binnen het bestaande systeem te kunnen werken. Daarnaast is de MDC ook opgesplitst geweest in twee partijen van 2005 tot 2019. Pas dit jaar fuseerde de twee MDC partijen weer tot één. De Arbeiders en Socialistische Partij in Zuid Afrika merkt daarom op dat:

  • Robert Mugabe nooit het kapitalisme heeft afgeschaft
  • ZANU-PF aanhangers de nieuwe zwarte kapitalisten werden na 1980
  • Witte boeren pas na 2000 onteigend zijn
  • Mugabe en zijn familie in luxe en welvaart leefde
  • ZANU-PF instemde met neoliberaal IMF beleid
  • Neoliberalisme voor meer armoede heeft gezorgd (met name na 1990)

Daarom is het noodzakelijk dat er een arbeiderspartij wordt opgebouwd. Zo’n partij moet een socialistische revolutie prediken en bereid zijn om geweld toe te passen. In een burgerlijke democratie is revolutionair geweld niet direct noodzakelijk. Maar in landen zoals Zimbabwe waar democratie slechts een facade is voor de heersende klik, is geweld nodig. Na bijna 40 jaar ZANU-PF is het tijd voor socialisme. Van oorsprong beweerde Mugabe dat ook na te streven. Maar net als bij Nelson Mandela bleek dat slechts propaganda taal. Zuid-Afrika en Zimbabwe zijn na hun onafhankelijk altijd kapitalistisch gebleven!

 

Robert Mugabe en Emmerson Mnangagwa hebben Zimbabwe kapot gemaakt.

De politie is niet je vriend

Revolutionair socialisten vertrouwen de burgerlijke politie niet. Waarom omdat wij weten welke samenleving zij dienen. Uit het ”Undercover Policing Enquiry” van de Britse politie is duidelijk geworden dat deze linkse groepen infiltreerde, om daar flinke schade toe te brengen. Socialisten moesten in diskrediet worden gebracht en daar hielpen geheime agenten aan mee. De kapitalistische staat minacht socialisten, omdat wij het kapitalisme en hun overheid verwerpen. In Nederland ging de Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) dienst zelfs over tot het oprichten van een nep-maoïstische partij: De Marxistisch-Leninistische Partij van Nederland (MLPN)! 

De burgerlijke staat zegt altijd dat de ”Politie je Beste Vriend is”. Helaas ervaren veel arbeiders dat niet. In de jaren tot de Tweede Wereld Oorlog was de politie vaak het instrument van de kapitalistische staat, die hun agenten inzetten om stakers hard aan te pakken. Dat is logisch ook omdat de staat in dienst stond van de kapitalisten. Nog steeds is dat het geval. Want geen enkele overheid op deze aarde is socialistisch. Politieagenten zijn niet allemaal tuig, maar conservatieve opvattingen zijn vaak dominant. Dit komt omdat agenten getraind worden om ”orde” te handhaven en in veel dictaturen doen ze dat met geweld!

Echter ook in ”democratisch” Nederland wordt politiegeweld vaker toepast. In 2011 sloegen agenten twee zwarte Nederlanders ten gronden, omdat ze op hun t-shirts hadden staan: Zwarte Piet is Racisme. Dat mocht absoluut niet, want volgens de witte meerderheid en de politie is de racistische karikatuur uit 1850 namelijk ”niet-racistisch”. Daarom werden de twee activisten keihard in de boeien geslagen en afgevoerd, hun vrijheid van meningsuiting was niet van toepassing. Twee jaar later werd de politie gebruikt tegen republikeinse Nederlanders die protesteerde tegen de kroning van Willem Alexander. ”Iedereen is namelijk pro-Oranje” dat is de heersende dogma en anti-monarchistisch geluid was niet welkom!

In Duitsland is al langer duidelijk dat de politie veel vaker haar ogen heeft op politiek links dan op politiek rechts. In de veiligheidsrapporten van de Federale dienst voor de Bescherming van de Grondwet (BfV) worden anti-stalinistische socialisten op gelijke hoogte met het totalitaire stalinisme geworpen. De BfV beweert dat alle revolutionairen die zich baseren op de idealen van de Russische Revolutie (en ook de Duitse Revolutie) een ”totalitair” ideaal nastreven. Hierdoor heeft de Duitse politie het recht om je in de gaten te houden. Dit politieke denken is typisch in Duitsland, waarbij de staat een duidelijk antisocialistisch imago hanteert!

De Duitse BfV is dus niet ”neutraal”, maar heeft duidelijk politieke opvattingen en dat zien we ook bij de Federale Centrale voor Politiek Onderwijs. Duitsland heeft een overheidsorganisatie die belast is met het bevorderen van politieke ideeën die trouw zijn aan het dogma ”Vrijheid Democratische Grondorde” (Freiheitliche demokratische Grundordnung). Samengevat: ideologieën die pro-kapitalistisch zijn worden als acceptabel gezien en alles dat dit afwijst is meteen ”extreem” en ”fout”. Daarbij wordt het revolutionair socialisme op de extremistische hoop geworpen met het stalinisme, islamisme en fascisme. Dit omdat wij de parlementaire dictatuur afwijzen en een raden-republiek nastreven!

De politie in een kapitalistische staat is er om de interesse van die staat te beschermen. Als een rechter het bevel geeft om een staking met geweld te beëindigen dan moet de politie die beëindigen. Daarom worden agenten in dictaturen ook gezien als instrumenten van onderdrukking. Revolutionair socialisten willen daarom ook dat de politie afgeschaft wordt. In plaats daarvan moet er een militie komen die onder directe controle staat van de arbeidersraden. Dit was van oorsprong ook het geval in Sovjet-Rusland en later ook de Sovjet-Unie. Helaas werden de verdedigingsorganen van de arbeidersklasse juist het tegenovergestelde van wat ze hadden moeten zijn!

In de koloniën van het westerse imperialisme was de politieagent altijd een witte man. Hij was opgeleid met het idee dat hij als witte man boven de ”neger” stond. Daarom was politiegeweld tegen zwarte Afrikanen ook normaal. Nelson Mandela is vaak gemarteld door witte Zuid Afrikaanse politieagenten in diens cel. Hij wist deze mannen te vergeven. Patrice Lumumba kreeg ook te maken met racistisch geweld van witte Belgische agenten in Belgisch Congo. Zowel de witte Belgen als de witte Zuid Afrikanen leefde volgen de racistische leer dat zij het recht hadden om zwarte mensen te vernederen en te onderdrukken!

Zelfs in het ”democratische” Amerika leeft racisme onder de politie. De politieke beweging Black Lives Matter (Zwarte Levens doen er toe) is juist opgericht omdat zwarte Amerikanen veel vaker vermoord worden door politieagenten dan witte Amerikanen. Dit komt voort uit een racistisch vooroordeel dat zwarte Amerikanen vaker crimineler en dus ”gevaarlijker” zouden zijn. Het is niet alleen een racistisch probleem, want ook zwarte agenten in de VS hebben hiermee te maken. Ze worden opgeleid om eerst te schieten en dan te denken!

Gematigde socialisten geloven vaak dat in een (burgerlijk) democratische samenleving de politie je vriend is. De SP in Amsterdam reageerde heel fel toen Silvana Simons van BIJ1 kenbaar maakte dat veel Nederlanders met een niet-witte huidskleur zich niet altijd veilig voelen bij agenten. De zogenaamde ”Socialistische” Partij was woest dat Simons het lef had om te beweren haar achterban een ander beeld had van de politie dan menige witte Nederlanders. Hier zien we hoe de SP in Amsterdam (deel van het College van B&W) vooral een witte linkse partij is. De SP heeft geen antwoord op de hetze tegen moslims en neemt geen duidelijk standpunt in tegen Zwarte Piet!

Op dit vlak verschillen revolutionair socialisten van de gematigde (of ook wel reformistische) socialisten. Wij willen niet hervormen, wij willen afschaffen. De politie moet weg en vervangen worden door een proletarische militie onder direct bestuur van de raden. Dat is ook waar revolutionair socialisten voor staan, de raden-democratie of ook wel Sovjet-republiek. Sovjet is het Russische woord voor raad en de Unie van Socialistische Sovjet Republieken (USSR) had eigenlijk een unie van raden moeten zijn. Door de burgeroorlog, de isolatie en degeneratie van de communistische partij werd ze dat niet!

Overal in Europa werden socialistische en communistische partijen in de gaten gehouden door zogenaamde ”democratische” overheden. Officieel omdat revolutionair links een gevaar voor de ”democratie” was. Althans dat beweerde de staat en diens marionetten. Zelfs wanneer er een linkse partij in een regering kwam, bleven de veiligheidsdiensten vooral anti-socialistisch. Om politiek links te verzwakken stichtte de Nederlandse BVD in 1970 de Marxistisch-Leninistische Partij van Nederland. Deze nep-maoïstische partij had als doel contacten vanuit Nederland met China  onder Mao Zedong  en Albanië onder Enver Hoxha te controleren!

Hoewel de MLPN door de maoïsten in China vertrouwt werd, was dit niet het geval onder Nederlandse maoïsten. Die waren heel wantrouwend tegenover de partij omdat ze nooit deelnam aan acties. De mantelorganisatie van de BVD kreeg wel elk jaar donaties van de Chinese en Albanese overheid, die leefde in de veronderstelling dat hun geld ging naar een ”zuivere marxistisch-leninistische partij”. De MLPN heeft nog tot 1989 bestaan. Pas na de val van de Sovjet-Unie trok de BVD de stekker uit hun maoïstische partij. 15 jaar later werd bekend dat de hele partij slechts een mantelgroep van de Nederlandse staat was!

Revolutionair socialisten vertrouwen de politie niet, omdat ze een instrument is van de kapitalistische staat. Bij demonstraties is het steeds weer de politie die hard optreed tegen ons. Zogenaamd allemaal om de orde te bewaren. Politiek rechts vindt politiegeweld tegen links meer dan rechtvaardig. ”Activisten zijn toch allemaal tuig”, aldus veel rechtse mensen. Ze wijzen dan vooral op enkele relschoppers die demonstraties misbruiken om schade aan auto’s en winkelruiten te veroorzaken. Deze geweldige types zijn echter een zeer kleine minderheid en vertegenwoordigen ons niet. Wel stelen ze de aandacht in de media, waardoor rechts weer politiegeweld goedpraat!

Als er één land is waar de politie een paradoxale rol speelt is het de Volksrepubliek China wel. Dat land beweert socialistisch te zijn, maar gebruikt de Gewapende Volkspolitie om stakers keihard aan te pakken. Dit doen ze onder toezicht van de vakbond, die samenwerkt met de directie van bedrijven. Vakbondsmensen spelen in China niet de rol van vertegenwoordigers van de arbeiders. Ze zijn de vertegenwoordigers van de staat en daarmee de Chinese ”Communistische” Partij. Als een directeur of eigenaar een patriot is en ook partijlid, dan is de politie meteen ter plaatsen om geweld in te zetten tegen arbeiders die staken!

Als laatst een voorbeeld over hoe de politie ingezet wordt door de staat. NAVO land Turkije is geen democratie. De media zet dit land wel neer als ”democratisch”, hoewel dat niet het geval is. Verkiezingen maken van Turkije geen democratie, zeker niet als de overheid een etnisch-nationalistische koers vaart. Democratisch gekozen burgemeesters worden sinds 2015 veel vaker opzij gezet. Allemaal onder het mom dat ze de Koerdistan Arbeiders Partij (PKK) steunen. Ankara beweert dit namelijk altijd wanneer ze politici met een Koerdische achtergrond afzetten. Dit lukt hun steeds omdat Turkije erg vaak de politieke partijen van de Koerden afschildert als pro-PKK!

Turkse politie agenten hebben met NAVO wapens veel Koerdische dorpen vernietigd in de jaren 80 en 90. De PKK begon vanaf 1984 terug te vechten en heeft veel Turkse agenten vermoord. Dit wordt gezien als ”terroristisch” door de overheid en diens nationalistische aanhangers. Laten we echter niet vergeten dat deze agenten ingezet worden om Turks nationalisme met dwang op te leggen. Turkije heeft geen probleem ermee om de Palestijnen te steunen tegen de Israëlische bezetters die precies hetzelfde doen in bezet Palestina. Israëlische agenten zijn net als de Turkse politie een instrument van een bezettingsmacht!

Kun je de Nederlandse politie vertrouwen? Revolutionair Socialistische Media zegt van niet. De politie is er niet voor de arbeiders, zij beschermen de wetten die de kapitalistische politici in de Tweede Kamer maken. Bij demonstraties zal de politie je zien als een vijand van de staat en jouw mening doet er dan niet toe, vooral als die recht tegen een populair dogma ingaat. In een socialistische raden-democratie zal een proletarische militie in dienst staan van de arbeidersklasse. Diens agenten zullen dan de wetten van de revolutie beschermen. Een omschakeling van een burgerlijke politie naar een proletarische militie is daarom een noodzakelijk onderdeel van de socialistische revolutie!

 

Hongaarse arbeiders in 1956 vormde hun eigen militie, nadat ze de stalinistische staatspolitie omver geworpen hadden. Helaas wist het stalinisme deze revolutie neer te slaan!

Nikab en Boerka verbod

Op 1 augustus is het zogenaamde ”Nikab- en boerkaverbod” in werking getreden. Het wordt vanaf die dag verboden om gezichtsbedekkende kleding in openbare gebouwen te dragen. Waarom wordt opeens zo’n wet ingevoerd? Blijkbaar omdat de PVV denkt dat de één miljoen moslims in Nederland allemaal een Nikab en Boerka willen zien bij vrouwen. Revolutionair socialisten zijn fel tegen dit verbod omdat het juist moslimhaat in de hand speelt. Moslims voelen zich al niet gelijkwaardig en dit verbod zal reactionaire islamieten alleen maar versterken!

Wilders en zijn ”Partij voor Vreemdelingenhaat en Vrijemarktpolitiek” zijn natuurlijk enorm blij. Problematisch is echter dat PvdA en SP VOOR het verbod gestemd hebben met de verklaring dat de Nikab en Boerka vrouwen onderdrukken. Nu is dat historisch gezien ook correct. Maar waarom een wet invoeren die slechts 300 vrouwen in Nederland raakt, vrouwen die nu nooit naar buiten komen en min of meer veroordeeld worden tot gevangenen in eigen huis. Dan praten we ook alleen over de groep die een Nikab draagt. Want Boerka dragers heeft Nederland niet eens. Het ”Nikab- en boerkaverbod” helpt deze vrouwen niet en bevrijd ze al helemaal niet uit de klauwen van de conservatieve islam!

”De ongelovige Nederlanders willen de islam bestrijden, wij moeten ons afzonderen” dat is wat conservatieve (extreemrechtse) moslims zullen zeggen. Het islamistisch fundamentalisme wint hierdoor alleen maar aan kracht door zo’n ”Nikab- en boerkaverbod”. Reactionaire geestelijken die vroeger geen voet aan de grond hadden bij arbeiders met een islamistische achtergrond, worden nu door hun kinderen en kleinkinderen steeds meer vertrouwt. Dit komt omdat racisme en discriminatie tegen moslims een feit is waar velen mee te maken hebben!

Witte Nederlanders ontkennen dit. Want in de ogen van kleinburgerlijk Nederland is er geen spraken van racisme tegen moslims. Er is echter sinds 11 september 2001 een hetze van politiek rechts tegen de aanhangers van hete islamistische geloof, die zouden allemaal ”conservatief” en ”ondemocratisch” van aard zijn. Ook gebruiken extreemrechtse politici zoals Wilders graag het conservatisme binnen de islamistische gemeenschap om alle moslims over één kamp te scheren. Het is alsof je alle christenen verantwoordelijk houdt voor de misdaden van de Rooms Katholieke Kerk of alle joden voor de Terreurstaat Israël!

Revolutionair socialisten zijn tegen een verbod op de Nikab en Boerka. Waarom? Omdat het slechts dient om de hetze tegen moslims op te voeren. 99% van alle moslim vrouwen draagt geen Nikab of Boerka. Hoeveel vrouwen met zo’n gewaad zie je dagelijks op straat? Zelfs in landen waar moslims in de meerderheid zijn zul je weinig vrouwen tegenkomen die zich 100% bedekken. Alleen in conservatieve dictaturen zoals Saoedi-Arabië zijn de Nikab en Boerka vaker op straat te zien. In de jaren 60 en 70 was het juist heel ongewoon om je als vrouw te bedekken. De Egyptische president/dictator Nasser vond het de grootste onzin om vrouwen te dwingen een hoofddoek te dragen, dat zei hij al in 1953!

Helaas kregen de reactionaire geestelijken meer invloed op de Arabische wereld in de jaren 80. Arabische overheden hadden steun nodig om hun neoliberaal beleid te legitimeren en vonden die bij de politieke islam. In ruil voor de steun van conservatieve leiders zouden de regeringen van verschillende landen (zoals Egypte) gaan pleiten voor islamistische gebruiken, zoals het dragen van de hoofddoek bij vrouwen. Nu in 2019 draagt 90% van alle Egyptische vrouwen een hoofddoek, de vraag is hoeveel dat vrije keus is. Maar dat rechtvaardigt geen verbod, want het verbieden zal de conservatieve islamieten alleen maar versterken met hun ”Wij tegen Hun” mentaliteit!

Problematisch is ook dat de SP steun heeft gegeven aan het verbod. Dit komt helaas voort uit hun nationalisme en het feit dat de zogenaamde ”socialisten” meer linkse populisten zijn. Met populisme bedoelen we dan dat de SP vooral ”populaire” idealen wil steunen. Maar dat kunnen ook negatieve populaire opvattingen zijn, zoals de groeiende haat en hetze tegen moslims. Om steun van de witte arbeider te krijgen, speelt de ”Socialistische” Partij met racistisch vuur en verbrand zich hierdoor enorm. Want echte socialisten moeten juist strijden tegen de moslimhaat. Maar veel SP leden denken niet socialistisch, eerder populistisch (wat populair is onder het volk)!

Dit is wat veel witte Nederlanders ook ervaren. Logisch ook omdat 78% van het Koninkrijk der Nederlanden behoort tot de witte bevolking. Zij worden nooit gediscrimineerd op huidskleur of krijgen te maken of afkeer op grond van hun religie. Nederlanders met een iets donkere huidskleur weten wel beter, omdat zij juist wel te maken hebben met racisme. Ontkennen hiervan is ook sterk omdat de heersende dogma nog steeds is dat dit een ”vrij liberaal land” is. De intolerantie van de witte meerderheid tegenover tegenstanders van Zwarte Piet kennen we, maar ook tegenstanders van het Koningshuis krijgen te maken met hun intolerantie. Want iedereen is toch voor Oranje?

De Nederlandse afdeling van de International Marxist Tedency maakt duidelijk op:

Ongelijkheid tussen man en vrouw ligt veel dieper dan kleding. Het kapitalistisch systeem maakt juist gretig gebruik van die ongelijkheid tussen de geslachten; denk aan ongelijke lonen, baankansen, huishoudwerk, en nog veel meer. Een ‘symptoom’ hiervan verbieden werkt niet om hen te ‘bevrijden’, en al helemaal niet als de vrouwen in kwestie daar zelf niet achter staan. Dat is een naïeve gedachtegang.

Het verbod is nutteloos en levert niets op, alleen maar meer hetze tegen moslims. Extreemrechts staat al klaar om moslima die zich volledig bedekken te ”arresteren” via een burgerarrest. Geweld en intimidaties zijn daarbij niet uit te sluiten aangezien we al genoeg voorbeelden hebben van hoe veel minachting en haat er is voor moslims in Nederland. Revolutionair socialisten gaan de Nikab en Boerka  niet verheerlijken als ”symbolen van vrouwen vrijheid”, want dat zijn ze niet. Echter steun geven aan bourgeois-feministen die totaal niet begrijpen hoe dit verbod de hetze tegen moslims versterkt, doen wij niet!

 

maxresdefault